Only you เธอเท่านั้น...ที่หัวใจฉันเรียกหา [SNSD+Shinee+etc.]

ตอนที่ 30 : ตอนที่ 30 ไม่อยากยอมแพ้

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 445
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    20 ธ.ค. 53

ไม่อยากยอมแพ้

ทั้งสองคนเดินกลับมาแคมป์รอบกองไฟ ทุกคนยังนั่งร้องเพลงรอบกองไฟกันอยู่ ซอและจินอุนเดินไปหาทิฟ “เป็นยังไงบ้าง?” ทิฟหันไปถามซอ

“ไม่มีอะไรหรอก แค่เรียกไปขอโทษกันน่ะ” ซอบอกทิฟ

“เหรอ ก็ดีแล้ว” ทิฟโล่งอก

“นี่นาย ไม่น่าใจร้อนเลย ทำทุกคนตกใจหมด” ทิฟหันไปดุจินอุน

“เออ ฉันผิด มีแต่ฉันแหละที่ผิด” จินอุนอารมณ์เสีย ที่ทิฟพูดตอกย้ำ

“นี่นาย ที่พูดแบบนี้มันรู้สึกผิดตรงไหนเนี่ย” ทิฟเริ่มหงุดหงิดขึ้นมาบ้าง

“ทั้งสองคนพอได้แล้ว เพิ่งหมดเรื่องไป ยังจะทะเลาะกันต่ออีกเหรอ เฮ้อออ”  ซอมองด้วยความรู้สึกอ่อนใจ

ทั้งสองคนจึงหยุดทะเลาะกัน ทิฟทำหน้างอใส่จินอุน

ซอมองไปยังทางเดินที่เธอกับจินอุนเพิ่งเดินกลับมา ทำไมยังไม่เดินมาซะทีนะ

 

“รุ่นพี่ และสองคนนั่นเดินกลับมาแล้ว แต่ทำไมมินยังไม่มานะ” จงฮยอนชะเง้อมองหาเพื่อน

“นั่นสิ เป็นอะไรรึเปล่านะ” ยูริก็มองหามินเหมือนกัน

“เดี๋ยวฉันเดินไปดูก็แล้วกัน” อนยูเสนอ

“อ๊ะ ไม่ต้องไปแล้ว มินเดินมาโน่นแล้ว” จงฮยอนชี้ไปที่มิน

มินเดินมายังที่นั่ง ทำหน้าเศร้า “มินเป็นยังไงบ้าง โดนดุเหรอ ทำไมทำหน้าเศร้าแบบนั้น” ยูริถามด้วยความเป็นห่วง

“เปล่า ไม่มีอะไรหรอก ฉันแค่เหนื่อยน่ะ” มินโกหกเพื่อนๆ

“เดี๋ยวก็ได้พักแล้วนะ ทนหน่อย จะกินอะไรมั้ย เดี๋ยวยูลไปเอาให้”

“ไม่ต้องหรอก ฉันไม่หิว” มินปฏิเสธไป

ยูริมองมินอย่างไม่เข้าใจ หันกลับไปมองอนยูและจงฮยอน  เหมือนกำลังขอความเห็นว่าจะทำยังไงดี แต่ทั้งสองคนส่ายหน้าแทนคำตอบว่า ไม่ควรพูดอะไรกับมินตอนนี้

 

ประมาณครึ่งชั่วโมง รุ่นพี่ก็ให้ทุกคนแยกย้ายกันไปนอนพักผ่อน  ก่อนที่จะลุกซอกระซิบบอกทิฟว่าอย่าพูดหรือถามเรื่องมินกับเธอต่อหน้ายูริ ทิฟก็เข้าใจพยักหน้ารับ

ส่วนจองโมเดินมาหาซอก่อนที่เธอจะเดินกลับเข้าเต็นท์

“ซอครับ พี่ขอคุยด้วยหน่อย” จองโมเรียก

“ค่ะ” ทั้งสองเดินห่างออกมาจากเต็นท์ที่พัก  ยูริที่กำลังเดินเข้าเต็นท์ก็สังเกตเห็นคนทั้งสอง “กำลังเคลียร์กันรึเปล่านะ มิน นายกำลังทำคู่รักเค้าทะเลาะกันซะแล้ว นายคิดอะไรของนายกันแน่ ฉันอยากรู้จริงๆ” ยูริพูดกับตัวเองเบาๆ

 

“ซอ พี่รู้สึกผิดมากจริงๆ ที่วันนี้ช่วยซอออกห่างจากผู้ชายคนนั้นไม่ได้เลย” จองโมทำหน้าเศร้า

“มันเป็นเรื่องที่สุดวิสัยนี่คะ ซอเข้าใจพี่ค่ะ อีกอย่างซอไม่เป็นอะไรซะหน่อย” เธอยิ้มให้เขา

“พี่จะพูดตรงๆกับซอนะ” จองโมจ้องมองซอ ทำให้เธอรู้สึกกลัวขึ้นมา เราทำอะไรผิดเหรอ?

“อย่าได้มั้ย  อย่าบอกว่าไม่เป็นไร ทั้งๆที่ซอก็รู้สึกแย่ อย่าเก็บมันไว้คนเดียวได้มั้ย พี่มองเห็นนะว่าซอเป็นยังไงเวลาเห็นสายตาคนอื่นๆที่มองมา ซอก้มหน้าไม่กล้ามองใคร” จองโมทำหน้าจริงจัง

ซอมองเขา น้ำตาคลอ “พี่จองโม ที่ซอทำแบบนั้น เพราะซอต้องการลืมมันไป ปลอบตัวเองว่าไม่เป็นไร ซอไม่อยากเป็นทุกข์ให้คนอื่นต้องมาปลอบใจ ซออยากเข้มแข็งด้วยตัวเอง พี่...ช่วยเข้าใจซอหน่อยได้มั้ยคะ” น้ำตาเธอไหลออกมาเป็นสาย

จองโมตะลึงที่เขาทำเธอร้องไห้ เขาดึงเธอเข้ามากอด “ซอ พี่ขอโทษ พี่เข้าใจแล้ว พี่ขอโทษ”

“พี่จะไม่พูดอีกแล้ว พี่จะอยู่ข้างๆซอ พี่รับปากหลังจากนี้พี่จะอยู่กับซอ จะดูแลซอให้ดีที่สุด”

ยูริที่ดูอยู่ เธอไม่ได้ยินเสียง แต่เห็นว่าซอกำลังร้องไห้อยู่ “ทะเลาะกันจริงด้วย” ยูริทำหน้าเศร้า

มินเองก็แอบมองดูทั้งสองคนอยู่  เขาหลบอยู่หลังต้นไม้ ได้ยินทุกอย่าง เรื่องที่ได้ยินบีบหัวใจเขาอย่างมาก ฉันทำให้เธออาย เป็นคนที่เธอไม่อยากอยู่ใกล้ ฉันทำให้เธอเป็นทุกข์ สิ่งที่ฉันทำมันผิดหมดทุกอย่าง ฉันไม่สมควรเป็นคนที่อยู่ข้างเธอ  ขณะที่มินกำลังเดินกลับ

“แล้วที่ซอก้มหน้า เพราะซอรู้สึกว่าตัวเองทำผิดกับยูริ สายตาที่เค้ามองเหมือนเจ็บปวด และเกลียดซอ ซอไม่รู้ว่าต่อไปจะมองหน้าเค้าได้ยังไง เป็นใคร ใครก็ต้องรู้สึกเจ็บที่เห็นแฟนตัวเอง...จูบกับคนอื่น ซอจะทำยังไงดีพี่จองโม ซอไม่อยากโดนเกลียดและไม่อยากทำให้ยูริเจ็บปวด”

มินโฮชะงัก แฟนงั้นเหรอ? หมายถึงฉันกับยูริน่ะเหรอ? เขาขมวดคิ้ว เธอได้ยินมาจากที่ไหนกัน ที่เธอไม่อยากคุยกับฉันเพราะเหตุผลนี้เองเหรอ?เขาครุ่นคิด 

 

จองโมคลายกอด จับไหล่ซอ

“ซอทำตัวตามปกติ ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทำอย่างที่เราตกลงกันไว้ ถ้ามินโฮไม่ได้มายุ่งกับเรา สักพักยูริก็จะลืมไปเอง”

“ค่ะ ซอจะลองดู” เธอยิ้มทั้งน้ำตา  จองโมหยิบผ้าเช็ดหน้าขึ้นมา จะซับน้ำตาให้เธอ แต่ซอหยิบผ้าเช็ดหน้าจากมือเขาขึ้นมาซับเอง

“ขอบคุณนะคะ ผ้าเช็ดหน้านี้ซอขอยืมก็แล้วกันค่ะ ซอต้องกลับไปที่เต็นท์แล้ว”

“ครับ ไว้เจอกันพรุ่งนี้ ฝันดีนะ” จองโมยิ้มให้กำลังใจเธอ

“ค่ะ ฝันดีเช่นกันค่ะพี่จองโม” ซอโบกมือลา และหันกลับไปยังเต็นท์ที่พัก  จองโมก็เดินแยกกลับไปที่พักของตัวเอง

มินที่ยังยืนอยู่ เห็นสองคนนั้นแยกย้ายกันกลับไปแล้ว ก็พูดพึมพำขึ้นมา “ที่ตกลงกันไว้คืออะไรนะ?”

ซอเดินเข้าไปในเต็นท์ เห็นเพื่อนอยู่กันครบแล้ว เพื่อนๆสี่คนกำลังนอนหลับอยู่ ซอค่อยๆเดินเข้าไปยังที่นอนของเธอด้านในสุด เธอล้มตัวลงนอน ทิฟที่นอนอยู่ข้างๆก็งัวเงียลืมตาขึ้นมา “กลับมาแล้วเหรอ ไปไหนมา?” ทิฟถาม

“ไปคุยกับพี่จองโมมา ไม่มีอะไรหรอก เค้าแค่เป็นห่วงน่ะ ทิฟนอนเถอะนะ”

“อือๆ ฝันดีนะ อย่าคิดมากล่ะ” ทิฟเอามือแตะๆหัวซอ แล้วก็นอนต่อ

ซอลุกขึ้นมาอีกครั้ง มองไปที่ยูริ เธอนอนอยู่ตรงกลางหันหลังให้ทิฟ ขอโทษนะยูริแล้วเธอก็ล้มตัวลงนอน

 

เช้านี้มีรุ่นพี่ทั้งคณะเดินทางมาสมทบและทำกิจกรรมเชื่อมสัมพันธ์ระหว่างรุ่นพี่รุ่นน้อง หลังจากนั้นจบกิจกรรมรับน้องแล้ว ช่วงเย็นทุกคนก็ค่อยๆทยอยกันเดินทางกลับ ส่วนใหญ่ขึ้นรถบัสกลับ หลังจากเดินทางถึงมหาลัย จองโมอาสาขับรถไปส่งซอ ทำให้มินไม่มีโอกาสได้คุยกับเธอ  อนยูและจงฮยอนกลับไปกับรุ่นพี่ ส่วนยูริและมินเดินไปรอรถที่ป้ายรถเมล์  ระหว่างที่เดินไปนั้น ยูริก็เอ่ยปาก “มิน ฉันขอถามอะไรนายหน่อยได้มั้ย”

“ได้ ว่ามาสิ” มินยิ้ม

“มินรู้สึกยังไงกับซอเหรอ ทำไมเมื่อคืนถึงทำแบบนั้น?”

“กับซอน่ะเหรอ เธอเป็นเพื่อน ที่ฉันไม่เคยรู้สึกว่าเธอเป็นเพื่อน” มินเดินและเหม่อมองไปข้างหน้าพลางนึกถึงหน้าเธอไปด้วย

ยูริได้ยินก็ทำหน้าเศร้า ตอนนี้ในหัวของเค้าคงมีแต่ซอ ฉันเองก็ไม่เคยรู้สึกว่ามินเป็นเพื่อนเหมือนกัน

“ฉันหลงรักซอ แต่เธอไม่เคยสนใจฉัน ที่ฉันทำลงไปเป็นเพราะฉันห้ามหัวใจตัวเองไม่ได้ เวลาอยู่ใกล้เธอ และคงเป็นเพราะฉันหึงซอกับรุ่นพี่คนนั้น” มินหยุดเดิน หลังจากเดินมาถึงป้ายรถเมล์ ซึ่งตอนนี้มีคนรออยู่2-3 คนและกำลังเดินขึ้นรถ

“อ๊ะ นั่นรถเมล์ที่เธอต้องนั่งกลับนี่นา” มินชี้และหันกลับมามองยูริ แต่เขาต้องตกใจที่เห็นน้ำตาเธอกำลังไหลซึมออกจากขอบตา

“ยูริ เป็นอะไรไป”

“มิน...มินเลิกชอบซอได้มั้ย ซอเค้าชอบกับพี่จองโมอยู่นะ มินจะไปทำลายความรักเค้าเหรอ?”

“ยูริ แน่ใจได้ยังไงว่าเค้าชอบกันอยู่” มินเชื่อในความคิดตัวเองว่าซอไม่ได้ชอบจองโม

“ก็เค้าบอกยูลเอง ดูท่าทางเค้าก็สนิทกันมาก ถ้าเค้าไม่ได้รักไม่ได้ชอบกัน เค้าไม่พูดออกมาหรอก แล้วมินยังจะทำแบบนี้อีกเหรอ”

 “เพราะ... ซอเป็นคนเดียวที่ฉันรัก ฉันไม่อยากเสียเธอไปให้คนอื่น”

“นั่นเพราะ มินพยายามไม่พอ ทำไมล่ะมิน ทำไมไม่ตัดใจ ทำไมไม่หันมามองคนใกล้ๆตัวบ้าง”

ยูริทนไม่ไหว และตอนนี้กำลังพูดระบายสิ่งที่ตัวเองอัดอั้นมานาน

“ยูริ...?? เธอเป็นอะไรไป” มินมองหน้ายูริ เขาไม่เข้าใจว่าเธอกำลังจะพูดอะไร แล้วทำไมเธอถึงต้องโกรธมากขนาดนี้

ฉัน...ฉันชอบนาย ทำไมนายไม่หันมามองฉันบ้าง

ยูริ... มินอึ้งกับคำพูดของเธอ

ฉัน...ขอโทษ แต่ฉันไม่เคยคิดอะไรแบบนั้นกับเธอเลย เราสองคนเป็นเพื่อนกันนะ มินเห็นใจยูริ แต่เขาก็เห็นเธอเป็นเพื่อนคนหนึ่งเท่านั้น

แล้วยังไงล่ะมิน มินยังชอบซอได้เลย  แล้วทำไมยูลจะรู้สึกแบบนั้นกับเพื่อนบ้างไม่ได้  แค่หันกลับมาเท่านั้นล่ะมิน มินก็จะมองเห็นทุกอย่าง รู้ว่าใครชอบมินอยู่ ยูริกัดฟัน ทั้งโมโหที่เขาพยายามแยกคนรักออกจากกัน ทั้งน้อยใจที่เขาพูดเหมือนเธอไม่ควรชอบเขา

ฉันเข้าใจเธอนะ เข้าใจว่าเหนื่อยแค่ไหนกับการที่ต้องคอยตามคนที่เรารัก แต่เค้าไม่ได้รักเรา ...ฉันไม่อยากให้เธอเป็นเหมือนกับฉัน เธอเป็นเพื่อนสนิทของฉัน และฉันไม่อยากสูญเสียเพื่อนไป มินจับแขนยูริ จ้องหน้าเธอ

ฉันขอโทษ  ฉันรู้ว่าเป็นคนเห็นแก่ตัว ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ฉันจะไม่ยอมแพ้กับสิ่งที่ฉันได้เลือกแล้วตั้งแต่แรก มินยืนยันหนักแน่น

ยูริพูดไม่ออก ที่ผ่านมาเธอไม่เคยคิดเลยว่าเขาจะมีใครอื่น เพราะเขาไม่เคยมีท่าทีจะสนใจใครเลย มีแต่เธอเท่านั้นที่เขาเอาใจใส่  เธอจึงคิดเข้าข้างตัวเองว่าเขาอาจจะชอบเธออยู่บ้างก็ได้ แต่เหตุการณ์ตอนนี้กลับพลิกผันไปหมด จนเธอทนรับมันไม่ไหว

นายมันโง่...อยากจะทำอะไรก็ตามใจ  แล้วอย่ามาเสียใจให้ฉันเห็นนะ ฉันจะไม่ปลอบนาย จะซ้ำเติมนาย ยูริพูดออกมาด้วยความโมโห  ยูริสะบัดแขนให้มินโฮปล่อยเธอ แล้วก็วิ่งไปโบกแท็กซี่เพื่อนั่งรถกลับบ้าน  มินได้แต่มองตามเธอไป  ฉันขอโทษเธอจริงๆ เขาพูดพึมพำ

ยูริบอกจุดหมายกับโซเฟอร์ แล้วก็เริ่มร้องไห้หนัก ฉันมันบ้า บ้าไปเองคนเดียว บ้าที่ไปรักนาย ยูริพูดกับตัวเอง

หลังจากที่จองโมมาส่ง ซอฮยอนขึ้นไปบนห้อง เอาของออกจากกระเป๋าเสร็จเรียบร้อยเธอล้มตัวลงนอนบนเตียง กอดตุ๊กตาเคโรโระตัวโปรดของเธอ จ้องมองไปที่กล่องดนตรีรูปเปียโนสีขาวที่วางอยู่บนโต๊ะหัวเตียง  เธอเปิดกล่องดนตรีนั้น เสียงดนตรีบรรเลงเพลง CANON IN D ซอหลับตาลง

ฉันรักเธอ…’ จู่ๆเสียงของมินก็ก้องเข้ามาในหัว  เธอลืมตาและลุกขึ้นนั่ง  นี่เราเป็นอะไรไปเนี่ย คิดเพ้อถึงเค้าอีกแล้ว ซอสะบัดหัว นายกลับมาทำให้หัวใจฉันอ่อนแออีกแล้ว

เธอล้มตัวลงนอน มองเหม่อไปที่เพดาน  เธอแตะที่ริมฝีปากตัวเองเบาๆ ขมวดคิ้ว  ‘ทำไมจูบของนายถึงหวานได้ขนาดนั้นนะ หรือว่าเป็นเพราะขนมที่เค้ากินเข้าไปเธอนึกถึงจูบครั้งที่สอง ช่างแตกต่างจากครั้งแรกมากมาย    

ในตอนนั้นเธออยากหนีไปให้พ้นๆ ทั้งอึดอัดและหายใจไม่ออก  แต่จูบครั้งนี้ช่างหอมหวาน ทำให้เธอตัวเบาเหมือนจะล่องลอย  เธอหน้าแดง ซอยกมือขึ้นมาจับแก้ม ไม่นะ ทำไมฉันไปคิดถึงจูบนั้น น่าอายจัง อย่าคิดๆๆ” เธอหลับตา พยายามสลัดความคิดนั้นออกไปจากหัว 

 หลังจากที่มินกลับมาที่พัก เขาเองก็อดคิดถึงเรื่องเมื่อคืนไม่ได้ กลิ่นหอมจากตัวเธอยังติดจมูกฉันอยู่เลย ยิ่งใกล้ฉันยิ่งหลงใหล ยิ่งเธอมาทำเขินอายกับฉัน ฉันยิ่งคิดว่าเธอกำลังชอบฉันอยู่เหมือนกัน” มินเพ้อ แล้วเขาก็นึกถึงคำพูดของเธอกับจองโม “เธอมีความลับอะไรกับพี่จองโมคนนั้นเหรอ? ฉันอยากรู้จริงๆ”  

-----------------------------------------------------------------------------------------

มาแล้วค่ะ ^^" สงสัยมีคนรีเฟรชกันหลายรอบเลยสิ 
พอดีกลับมาดึกไปหน่อย  ขอบคุณที่ติดตามนะค๊าาา
**มาเพิ่มให้อีกนิดนึงนะคะ 

http://www.youtube.com/watch?v=z1EjzJT1OOM

เสียง music box ของเพลง Cannon In D ค่ะ
ถ้าใครอยากฟังนะคะ ^^

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

356 ความคิดเห็น

  1. #278 [P]uppy[B]eary (@puppybeary) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2554 / 20:32
    สงสารยูริจับใจ...(TooT)

    แต่ทำยังไงได้เนอะ มินมินเขามีคนอยู่ในใจอยู่แล้ว

    เป็นกำลังใจให้ต่อไปนะคะ (^oo^)
    #278
    0
  2. #202 loveseo (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2553 / 23:42
    ดีใจจังที่มินพอจะรู้แล้วว่าซอทำเพราะเกรงใจยูริ

    ชอบมินจังที่รักเดียวใจเดียวเลยปฏิเสธยูริไป

    ถึงจะแอบสงสารยูริ แต่ก็ดีใจที่จะไม่ทำให้มินซอเข้าใจผิดกันอีกคน

    ดีใจจังที่ทั้งสองเริ่มเข้าใจกันซักที

    เหลือพี่จองโมเนี่ยแหละ ออกไปนะๆๆๆๆๆๆ 55555555

    เป็นกำลังใจให้มินเอาชนะใจต่อเร็วๆ

    เป็นกำลังใจให้ไรเตอร์ด้วยค่ะ

    ขอบคุณที่มาอัพต่อ ได้อ่านแล้วทำรีดเดอร์มีความสุข :)
    #202
    0
  3. #200 m&m (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2553 / 23:24
    .......................................................มินสู้ต่อไปนะจะเป็นกำลังใจให้.......................................................

    ....................................................อย่ายอมแพ้ ตื้อเท่านั้นที่ครองโลก.....................................................

    ......................................................ซอทำตามที่หัวใจต้องได้แล้วนะ......................................................

    ..............................................อย่าวิ่งหนีความจริงอีกเลย เพราะมันเจ็บปวด...............................................

    ........................................ส่วนยูริก็ตัดใจซะเหอะ ไม่งั้นตัวเองจะเจ็บปวดซักเปล่า........................................

    .........................................ยังไงมินก็ลืมซอไม่ได้เหรอ รักแท้ไม่แพ้สิ่งใดในโลก........................................



    ขอบคุณคุณไรเตอร์นะคะ เป็นกำลังใจให้นะคะ
    #200
    0
  4. #199 NuiIZiN (@nuiizin) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2553 / 23:23
    ตายแล้ววววววว
    น้องมินมั่นคงดั่งหินผา
    เริ่ดมากจิงๆอะ
    สุดยอดเลย นับถือในความมุ่งมั่นจิงๆ
    แบบนี้น้องซอควรจะรักให้มากๆนะคะ
    #199
    0
  5. #198 ... (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2553 / 23:19
    เย้ อัพแล้ว

    เมื่อไหร่สองคนนี้จะเข้าใจกันสักที

    ลุ้นแทนแล้วว 5555555555
    #198
    0
  6. #197 ayamaki_sh (@ayamaki) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2553 / 23:13
    สงสารยูริอ่ะ รักเค้าทำเพื่อเค้าแต่เค้าไม่เคยมองเห็น TOT

    มินซอเข้าใจกันเร็วๆนะ

    เรื่องใกล้จะคลี่คลายแล้วใช่มั้ย?

    (ขอบคุณนะคะไรเตอร์)
    #197
    0