Only you เธอเท่านั้น...ที่หัวใจฉันเรียกหา [SNSD+Shinee+etc.]

ตอนที่ 22 : ตอนที่ 22 แฟนของมินโฮ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 557
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    4 มี.ค. 54

แฟนของมินโฮ

 ซอเดินเข้าไปในชมรม  ก็เจอรุ่นพี่ที่มารออยู่ก่อนแล้ว รวมทั้งจองโมที่กำลังตั้งสายกีตาร์ไฟฟ้าอยู่  สวัสดีค่ะ รุ่นพี่ทุกคน ซอฮยอนโค้งคำนับรุ่นพี่

สวัสดีครับ / สวัสดีจ๊ะ รุ่นพี่ทั้งผู้หญิงที่เป็นประธานชมรมและเหล่าชายหนุ่มนักดนตรีทักทายตอบ

ว๊าว  เรามีสาวสวยเข้ามาในวงคนนึงแล้วล่ะสิ ดีจัง ชมรมจะได้มีสีสันบ้าง รุ่นพี่ที่กำลังนั่งอยู่ตำแหน่งกลองชุดพูดขึ้นมา

“ขอบคุณพี่ๆ ที่ต้อนรับซอนะคะ” เธอยิ้มให้กับทุกคน

“งั้นเรามาซ้อมกันเถอะ” จองโมที่มีหน้าที่เล่นกีต้าร์และเป็นประธานชมรม บอกทุกคน

หลังจากแจกโน้ตเพลงก็เริ่มซ้อมดนตรีกัน

 

ขณะเดียวกัน มินโฮก็เดินกลับเข้ามาในมหาลัย เพื่อมาซ้อมฟุตบอล  เขากำลังเดินผ่านตึกที่มีชมรมต่างๆตั้งอยู่  แล้วก็ได้ยินเสียงเพลง เขาเงี่ยหูฟัง สงสัยจะเป็นชมรมดนตรี แวะเข้าไปดูหน่อยดีกว่า’  เขาเดินย้อนกลับมาตรงทางเข้าตึก และดูผังที่ตั้งของแต่ละชมรมหน้าตึก  ชมรมดนตรีอยู่ชั้น 1 ของตึก ห้องต่างๆของอาคารจะเป็นกำแพงก่อขึ้นมาครึ่งหนึ่ง และอีกครึ่งหนึ่งเป็นกระจกใส คนที่เดินผ่านสามารถมองเห็นภายในห้องได้ ซึ่งตอนนี้มีชมรมดนตรีชมรมเดียวที่มีสมาชิกกำลังรวมกลุ่มกันอยู่ ห้องอื่นๆในชั้นนั้นแทบไม่มีคนอยู่  

มินโฮค่อยๆเดินดูไปเรื่อยๆ เสียงเพลงเริ่มดังขึ้น จนถึงห้องชมรม เขาแกล้งทำเป็นไม่ค่อยสนใจมองทางโน้นที ทางนี้ที และเดินผ่านไปช้าๆ เหลือบมองหาคนที่ตัวเองคิดว่าจะอยู่ที่นั่น   แล้วเขาก็เห็นเธออยู่ที่นั่นจริงๆ กำลังนั่งอยู่ในตำแหน่งมือคีย์บอร์ดของวง ตั้งใจดูกระดาษที่เป็นโน๊ตเพลง พร้อมกับกรีดนิ้วบรรเลงเพลงไปด้วย  มินเดินผ่านห้องนั้นไปและหยุดยืนพิงเสาที่กั้นระหว่างห้อง และอยู่ในตำแหน่งที่คนในชมรมดนตรีไม่สามารถมองเห็นเขาได้  เขาหลับตาพริ้ม ฟังเสียงดนตรีที่ถ่ายทอดออกมา 
นานแค่ไหนแล้วนะ ที่ไม่ได้ฟังเสียงเปียโนของเธอ เธอยังคงเล่นได้ดี และเป็นเสน่ห์อีกอย่างหนึ่งที่ทำให้ฉันหลงไหลในตัวเธอเขายิ้ม และนึกถึงวันแรกที่เธอเล่นเปียโนให้เขาฟัง
ทุกๆอย่างที่เป็นเธอ ความรู้สึกต่างๆที่เกิดขึ้นกับเธอ ฉันยังจำมันได้ดี และ...ฉันยังรักเธอเขาเฝ้าแต่เพ้ออยู่ในใจ จนกระทั่งเสียงโทรศัพท์มือถือของเขาดังขึ้น   เขาตื่นจากภวังค์และรีบรับสาย
ครับ ผมกำลังจะไป มินโฮรับสายของผู้จัดการทีมฟุตบอล และเดินออกไปจากที่นั่น เขาเดินผ่านชมรมอีกครั้งแต่ไม่มีใครสังเกต เพราะกำลังตั้งใจเล่นดนตรีกันอยู่

 

หลังจากที่ซ้อมดนตรีได้สองชั่วโมง ทั้งหมดก็แยกย้ายกันกลับ จองโมมีนัดกับกลุ่มเพื่อนไปกินข้าวกัน น้องซอไปด้วยกันมั้ยครับ? จองโมถาม  หลายๆคนพยักหน้าเห็นด้วยว่าอยากให้ซอไป

ไม่เป็นไรค่ะ ซอคงไปไม่ได้ เพราะนัดกับทิฟไว้

ชวนทิฟไปด้วยสิครับ จะได้ทำความรู้จักกับเพื่อนๆพี่ด้วย จองโมเสนอ

ซอลังเล ถ้างั้น ซอขอโทรถามทิฟก่อนนะคะ ซอโทรหาทิฟแต่ติดต่อไม่ได้

ทำอะไรอยู่น๊า เอ่อ งั้นพี่ๆรอแป๊บนึงนะคะ ซอจะเดินไปที่ชมรมของทิฟ ถ้ายังไงเดี๋ยวจะโทรบอกค่ะ ซอรีบวิ่งออกไป เพราะชมรมของทิฟอยู่อีกตึก  เธอกึ่งเดินกึ่งวิ่งไปตามทางเดิน ผ่านสนามฟุตบอลใหญ่ของมหาลัย   แล้วจู่ๆก็มีลูกฟุตบอลกลิ้งผ่านหน้าเธอไป มีผู้ชายคนหนึ่งวิ่งตามเก็บลูกฟุตบอล  เธอหยุดชะงักและมองตามเขา  พอเขาก็วิ่งตามทันลูกฟุตบอลก็เดินถือกลับมา ขณะที่เขากำลังก็เดินผ่านหน้าเธอไป

ซอลังเลก่อนที่...

มินโฮ เธอเรียกเขาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา เธอรู้สึกกล้าๆ กลัวๆ กับการเผชิญหน้ากับเขาอีกครั้ง หลังจากที่ไม่ได้เจอกันมานาน

มินโฮหันกลับมา สวัสดี ซอฮยอน เขายิ้มแป้น และหันหลังกลับวิ่งลงไปยังสนาม  ซออึ้งไป 2-3 วิ เขาจำเราได้ แต่ทำไมคำทักทายช่างดูห่างเหินแบบนี้นะเธอมองตามหลังเขาไป และรู้สึกน้อยใจที่เขารู้ว่าเป็นเธอ กลับไม่เคยเดินเข้ามาทักทายเลยสักครั้ง

 

มินโฮเอาบอลกลับไปที่สนาม “เฮ้ มินโฮ เมื่อกี้ทำไมจู่ๆ นายเตะบอลออกนอกสนามงั้นล่ะ บอกให้เลี้ยงไปหน้าประตูแล้วยิง”  รุ่นพี่ที่เป็นกองกลางถาม

“อ่อ พอดีบอลมันแฉลบเท้าน่ะครับ ผมไม่ได้ตั้งใจ เดี๋ยวลองอีกทีละกันครับ” มินแก้ตัว

“เออๆ เดี๋ยวลองอีกทีนะ”

มินตั้งใจจะเตะบอลออกไปแบบนั้น เพราะเห็นซอ  เขาอยากคุยกับเธอ แต่ไม่กล้าแม้แต่จะเข้าไปทัก เพราะยังรู้สึกผิดกับเรื่องครั้งนั้น  พอเธอทักเขา เขากลับประหม่ากว่าที่คิดไว้ เฮ้อ ตื่นเต้นยิ่งกว่าการลงสนามครั้งแรกซะอีกเขาบ่นกับตัวเองในใจ

 

ซอยืนนิ่งเหม่อมองไปที่มิน

“ซอ มายืนทำอะไรตรงนี้” ทิฟเรียก

ซอได้สติ หันมาหาทิฟ ที่กำลังเดินมาหาเธอ “อ่อ ซอกำลังจะไปหาทิฟอยู่พอดี เมื่อกี้โทรติดต่อไม่ได้”

“อ้อ ก็แบ็ตโทรศัพท์มันหมดน่ะ ขอโทษทีนะ” ทิฟมองไปทางที่ซอยืนมองอยู่เมื่อกี้

“อ๊ะ เค้าซ้อมบอลกันอยู่นี่นา ซอชอบดูฟุตบอลเหมือนกันเหรอ” ทิฟถาม

“เอ่อ...ก็ชอบดูจ๊ะ” ซอพูดกลบเกลื่อน ทั้งๆที่เธอไม่เคยที่จะสนใจดูเลยสักครั้ง

“งั้นดีเลย วันหลังเราไปดูตอนเค้าแข่งกันนะ” ทิฟยิ้มดีใจ

“เอ๊ะ นั่น คนที่ห้องเรานี่นา ฉันก็ว่าละ ทำไมหน้าตาคุ้นๆ ที่แท้เคยเห็นว่าเป็นนักฟุตบอลนี่เอง”

“ทิฟรู้จักเค้าเหรอ?”

“อื้ม เค้าชื่อ ชเว มินโฮ เป็นนักฟุตบอลของโรงเรียนคอนกุก ฉันเห็นเค้าตอนที่ทีมโรงเรียนเค้าไปแข่งกับทีมโรงเรียนของฉันน่ะ  เค้าเป็นศูนย์หน้าที่เก่งมากๆเลย ขนาดเพิ่งเข้ามาตอน ม.6 เองนะ ค่อนข้างป๊อบในโรงเรียนด้วย ฉันเข้าไปดูเวปไซด์ของโรงเรียนนั้นมา สาวๆชอบกันเยอะเลย แต่ฉันได้ยินมาว่าเค้ามีแฟนแล้ว”

มีแฟนแล้วงั้นเหรอ?ได้ยินคำนี้แล้วทำให้ซอใจหาย

“คะ...ใครเหรอ? ที่เป็นแฟนของเค้า” ซอพยายามเค้นคำพูดออกจากปากตัวเอง

“ได้ยินมาว่าชื่อ ... เอ่อ ยูริล่ะมั้งนะ”

พอได้ยินคำตอบนั้น น้ำตาก็เริ่มเอ่อออกมาจากขอบตา ซอรีบเบือนหน้าหนี เพราะกลัวทิฟฟานี่เห็นน้ำตาของเธอ

“ทิฟ ซอจำได้ว่ามีธุระ ขอกลับก่อนนะ” ซอพูดจบก็รีบวิ่งออกมาจากตรงนั้น

“เดี๋ยวสิ อ้าว ไม่รอกันเลย เป็นอะไรของเค้านะ” ทิฟทำหน้างงๆ

 

ซอวิ่งไป ปาดน้ำตาไป นี่มันแย่ที่สุดเลย ฉันคงยืนร้องไห้ที่ป้ายรถเมล์ให้คนอื่นเห็นไม่ได้แน่ๆคิดได้ดังนั้นเธอก็มองรอบตัว เห็นอาคารหอสมุดที่ใกล้กับประตูทางออก จึงรีบเดินเข้าไปในอาคาร  มองหาห้องน้ำหญิง  เธอเดินเข้าไปในห้องน้ำ โชคดีที่ตอนนี้ไม่มีใครใช้อยู่ เธอเดินเข้าไปข้างในห้องว่างด้านในสุด พอปิดประตู เธอก็ยืนก้มหน้าร้องไห้สะอึกสะอื้น  

ทำไม ทำไม เราถึงเจ็บขนาดนี้ คิดว่าทำใจได้แล้วแต่ก็ไม่เคยทำได้ พอมาเจอเค้าแบบนี้ เราก็ยังคิดว่ามีความหวัง แต่สุดท้ายเค้าก็ไม่ได้รู้สึกอะไรกับเรา เค้ารักคนอื่นไปแล้ว ทุกอย่างมันย้อนกลับไปไม่ได้อีกแล้วซอคร่ำครวญอยู่ในใจ  

เธอร้องไห้อยู่สักพัก ก็คิดว่าต้องเข้มแข็งและอดทน ถึงแม้จะทำใจได้ยากกับสิ่งที่ได้ยินมา  แต่เธอก็ต้องไม่แสดงอาการให้ใครเห็น เธอหยุดร้องไห้ หลังจากที่ไม่ได้ยินเสียงใครในห้องน้ำแล้ว เธอเปิดประตู และเดินมาที่อ่างล้างหน้า  เธอล้างคราบน้ำตาออก เอาผ้าเช็ดหน้ามาซับน้ำบนหน้า  มองตัวเองในกระจก หยุดเสียใจซะทีเถอะซอ เลิกอ่อนแอ อย่าไปสนใจเค้าอีกเธอปลอบใจตัวเอง 
แล้วเสียงโทรศัพท์มือถือของเธอก็ดังขึ้น  ซอหยิบขึ้นมาดู “พี่จองโม ตายล่ะ ลืมไปเลย”

 “สวัสดีค่ะ” ซอรับสาย

“น้องซออยู่ไหนครับ พี่ๆรออยู่นะ”

“ต้องขอโทษด้วยค่ะ วันนี้ซอคงไปด้วยไม่ได้ ต้องรีบกลับบ้านค่ะ” ซอตอบ

“เป็นอะไรรึเปล่าครับ ไม่สบายรึเปล่า? ทำไมเสียงเหมือนเป็นหวัด ให้พี่ไปส่งมั้ย?”

“ไม่เป็นอะไรค่ะ ซอขึ้นรถมาแล้ว พี่ไม่ต้องไปส่ง ขอบคุณที่เป็นห่วงนะคะ บายย” ซอวางสายไป

ซอเป็นอะไรรึเปล่านะ เป็นห่วงจริงๆเลย คงมีธุระล่ะมั้ง พรุ่งนี้ค่อยมารอเจอเธอดีกว่า’ จองโมคิด

ซอเดินออกมาจากห้องน้ำ และนั่งบนม้านั่งในอาคารได้สักครึ่งชั่วโมง เธอก็เดินออกมา พี่จองโมกับทิฟคงออกไปกันหมดแล้วนะ’  ซอเดินไปเรื่อยๆจนถึงป้ายรถเมล์ ซึ่งตอนนี้ไม่มีใครรอรถอยู่เลย  เธอนั่งรอไม่ถึง 5 นาที รถเมล์ก็แล่นมา ขณะที่ซอเดินขึ้นรถ ก็มีคนเดินตามหลังขึ้นมา  ซอมองหาที่นั่งและเดินไปนั่ง ส่วนคนที่เดินตามหลังมาก็ไปนั่งเก้าอี้ด้านหลังเธอ  แต่เธอไม่ได้สังเกตว่าคนที่เดินตามเธอขึ้นมานั้นคือมินโฮ เขาใส่หมวกเพื่อปิดบังทรงผมไว้ เพราะไม่อยากให้เธอสังเกตเห็น  
เขามองเธอจากด้านหลัง
ฉันคิดถึงเธอเหลือเกิน เฮ่อ...ตอนนี้ฉันคงเหมือนคนโรคจิตที่แอบตามเธอแบบนี้ แต่มันห้ามหัวใจตัวเองไม่ได้จริงๆ

 นั่งรถเมล์ประมาณ 20 นาที ซอก็เตรียมลง และมีอีก 3-4 คนลงรถป้ายนี้ รวมทั้งมินโฮด้วย ซอเดินไปตามทางเดินเพื่อกลับบ้าน ส่วนมินโฮก็ยืนมองเธอจนลับตาไป เขาจึงเดินไปอีกด้าน มุ่งไปที่คอนโดที่ตั้งอยู่ไม่ไกลจากป้ายรถเมล์   

มินขออนุญาตพ่อแม่ มาหาที่พักใกล้กับมหาลัย แต่เขากลับมาอยู่ที่นี่ เหตุผลเพราะ เขาอยากมาอยู่ใกล้ๆ กับซอ
แต่เขาไม่กล้าเดินเข้าไปคุยกับเธอ เพราะเขาไม่รู้ว่าเธอยังเกลียดเขาอยู่ไหม วันสุดท้ายที่ได้คุยกันก่อนที่เขาจะไปออสเตรเลีย ดูเหมือนเธอไม่อยากจะคุยกับเขา  เขาคิดอยู่ตลอดว่า 'แม้แต่คำว่าเพื่อน เธอจะให้ฉันอีกครั้งได้หรือเปล่านะ' 
ถ้าวันนี้ซอไม่เรียกชื่อมิน เขาก็คงไม่กล้าที่จะทักเธอก่อนเป็นแน่...

--------------------------------------------------------------------------------------
 
รู้สึกนางเอกจะเข้าห้องน้ำบ่อยเหลือเกิน ... ก็ไม่อยากให้ใครเห็นว่าร้องไห้นี่นา ^^"
 
ส่วนเรื่องแต่งให้คุยกันนั้น ตอนนี้ยังค่ะ ยังไม่ถึงเวลา ...555  *-* 
*******************
ขอบคุณสำหรับกำลังใจนะคะ  เห็นคนอ่านเยอะขึ้น(รึเปล่า?) และคอมเม้นท์เยอะขึ้น ยิ่งรู้สึกดีค่ะ ถึงตอนนี้มีงานค่อนข้างเยอะ แต่ก็จะพยายามไม่หายไปไหนค่ะ เพื่อนักอ่านทุกคนที่เข้ามาติดตามนะคะ 
^___________________^


356 ความคิดเห็น

  1. #340 OLOnsG (@olonsg) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2555 / 21:17
    เมื่อไรมินกะซอจะรู้ว่า ใจตรงกัน สักทีนะ
    #340
    0
  2. #293 วิโอลันเต้ (@fangjang_s) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 3 มีนาคม 2554 / 12:55

    มินทำร้ายซอเหรอเนี่ยะ =W= ''

    #293
    0
  3. #132 Love Yoona ^^ (@i-am-love-yoona) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2553 / 07:57
    เศร้าจัง
    สงสารซออ่ะ
    ไรเตอร์แต่งต่อนะคะ
    สู้ๆๆค่ะ
    สนุกมากเลย
    #132
    0
  4. #129 NuiIZiN (@nuiizin) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2553 / 23:33
    หมีทิฟมั่นใจหรอคะ?
    น้องซอเป่าปี่เลยแหะ
    ก้อแน่อะนะรอเค้ามาตั้งปี
    แต่พอกลับมาอีกที
    ก้อมีคนมาบอกว่าเค้ามีแฟนแล้ว
    มันก้อน่าเสียใจอยู่หรอก TT
    น้องมินโฮก้อทำเหมือนคนโรคจิต น่ากลัวจิงๆ 55
    ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่คู่นี้จะได้คุยกันจิงๆจังๆสักที?
    #129
    0
  5. #128 m&m (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2553 / 22:53
    ดีใจจัง อย่างน้อยมินกับซอก็เอ่ยคำทักทายกันและยังรู้ถึงความรู้สึกของมินและซอว่าหัวใจยังเรียกหากันและกันอยู่

    ขอบคุณ คุณไรเตอร์นะคะที่ยอมให้มีคำทักทายระหว่างมินกับซอ ให้รู้สึกชื่นใจขึ้นมาหน่อย
    #128
    0
  6. #126 Ni-nee (@ni-nee) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2553 / 20:06
     โมเม้นท์ของเพื่อนสองคนนี้ นานๆมาที  ที่ลงสัปดาห์นี้ก็ไม่ต้องทาย มาลงให้เองแล้วไงคะ 
    ถ้าวันไหนมีรูปโมเม้นท์อะไรแบบนี้ เค้าค่อยลงพิเศษให้ละกันนะ 555 
    #126
    0
  7. #125 ... (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2553 / 19:45
    อยากให้ทายบ่อยๆ 5555

    จะได้ลงเยอะๆ ><

    เย้ ในที่สุดตอนนี้ก็คุยกันสักที(ถึงมันจะน้อยนิด)

    สู้ๆนะไรเตอร์ เค้ารออยู่ 5555
    #125
    0