Only you เธอเท่านั้น...ที่หัวใจฉันเรียกหา [SNSD+Shinee+etc.]

ตอนที่ 17 : ตอนที่ 17 ความรู้สึกของยงฮวา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 446
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    7 พ.ย. 53

ความรู้สึกของยงฮวา

หลังจากกลับมาบ้าน ซอเปิดลิ้นชักตู้ที่มีกล่องของขวัญกล่องหนึ่งอยู่ในนั้น เธอหยิบมาวางบนโต๊ะเขียนหนังสือ และนั่งมองของขวัญที่มินโฮมอบให้ ซึ่งเป็นกล่องเดียวที่เธอยังไม่เคยแกะออกมาดู “นายอยากจะบอกอะไรเหรอ...ฉันไม่รู้ว่าควรจะฟังนายต่อดีมั้ย กลัวใจตัวเองว่าจะหวั่นไหวกับนายไปมากกว่านี้ นายทำให้ฉันรู้สึกผิดกับพี่ยงฮวามาก” เธอจับสร้อยคอทองคำขาวที่มีจี้เล็กๆเป็นรูปหัวใจประดับด้วยเพชร ของขวัญนี้เธอได้รับจากยงฮวา  
“เฮ้อ...ทำไมรู้สึกว่าตัวเองเป็นคนหลายใจแบบนี้นะ คนที่ฉันควรรักคือพี่ยงฮวา ไม่ใช่นาย” เธอใช้นิ้วชี้จิ้มไปที่กล่องของขวัญ 
“ที่ฉันไม่แกะของขวัญที่นายให้...ไม่รับโทรศัพท์...เดินหนี...ไม่มองหน้า...ไม่สนใจ...ที่ผ่านมา ฉันเคยคิดว่าฉันเกลียดนาย แต่วันนี้ฉันรู้แล้ว ฉันกำลังกลัวใจตัวเองต่างหาก…เฮ้อออออ” ซอถอนหายใจเฮือกใหญ่
“ฉันจะทำยังไงกับตัวเองดี...” ตอนนี้เธอกลุ้มใจมาก ยุนอาเพื่อนสนิทของเธอ เธอก็ไม่กล้าไปปรึกษา เพราะเคยบอกว่าไม่ได้คิดอะไรกับมินโฮ แต่ตอนนี้กลับเลิกคิดถึงเขาไม่ได้ 
ซอเดินไปที่หน้าต่าง แง้มผ้าม่านนิดนึงพอให้มองเห็นด้านนอก และแอบมองไปทางห้องของมิน ไฟในห้องเปิดอยู่ แต่มองไม่เห็นเขา  ‘เค้าทำอะไรอยู่นะ มองไม่เห็นเลย’ ซอชะเง้อมองหาในบริเวณบ้านคีย์
 
จู่ๆ เสียงโทรศัพท์ของซอก็ดังขึ้น ทำเอาเธอตกใจ รีบปิดม่าน “เฮ้อออ - -“ ตกใจหมดเลย ใครโทรมาเนี่ย”
เธอรีบไปหยิบโทรศัพท์ “ยุนเองเหรอ”
เธอกดรับสาย “สวัสดีจ๊า ยุน”
“ซอ เธอไปไหนมากับมินรึเปล่า ทำไมหายไปเลย แล้วเป็นยังไงบ้าง? มินพูดอะไรกับเธอ?” พอซอรับสายยุนก็ถามไม่ยั้ง
“ยุน ค่อยๆถามก็ได้” ซอดุยุน
“ขอโทษนะ ฉันใจร้อนไปหน่อย ก็มันอยากรู้นินา”
“ก็ไม่มีอะไรหรอก มินเค้ามาขอโทษซอ แล้วก็พอดีเจอพี่ยงฮวา ก็เลยไปกินข้าวกับพี่เค้าแล้วก็เพื่อนๆน่ะ”
“ไม่มีอะไรนอกเหนือจากนั้นเหรอ แล้วเธอว่ายังไงอ่ะ” ยุนถามต่อ
“ก็...ฉันยกโทษให้ แค่นั้นแหละ ไม่มีอะไรแล้ว... ฮ้าวววว...ซอง่วงมากแล้วขอไปนอนก่อนนะ  บายยย” ซอรีบตัดบท เพราะกลัวยุนจะถามอะไรมากกว่านี้
“อ้าวเหรอ ก็ได้ งั้นบ๊ายบาย นอนหลับฝันดีนะ” ยุนบอกลาและวางสายไป
“อะไรกัน แค่นี้เองเหรอ โกรธกันตั้งหลายเดือน จู่ๆ ก็ไปคุยกันสองคน แล้วก็ยกโทษให้แล้ว แปลกจริง คีย์ก็เหมือนกันบอกไม่รู้อย่างเดียวเลย เพื่อนพวกนี้มีความลับกับฉันแน่ๆ” ยุนบ่น -“-
 
 
“เฮ้อ ฉันจะทำยังไงดี สับสน สับสน ...” ซอนอนพลิกตัวไปมา คิดถึงแต่เรื่องของมินโฮ ทั้งๆที่ช่วงหลังๆ เธอก็อยู่กับพี่ยงฮวาทุกครั้งที่มีเวลาว่าง
“ทำไมนะ ฉันน่าจะดีใจที่ได้อยู่กับรุ่นพี่ที่ฉันชอบมาตั้งนาน ทำไมฉันยังต้องคิดถึงแต่นายด้วย ฉันเป็นอะไรไป ทำไมสลัดนายออกไปจากความคิดไม่ได้”
ซอพยายามข่มตาหลับ ผ่านไปหลายชั่วโมง กว่าที่เธอจะผลอยหลับไป

เช้าวันรุ่งขึ้น ซอมองไปที่บ้านคีย์ แต่บ้านเงียบเหมือนไม่มีใครอยู่ “เอ...เค้าไปไหนกันแต่เช้านะ อาจจะไปเที่ยวกันก็ได้มั้ง” ซอหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา คิดว่าจะโทรหามิน แต่เธอก็กลัวว่ามินจะคิดว่าเธอมีใจให้เขา
‘ไม่เอาดีกว่า หนักแน่นไว้ซอฮยอน’ เธอพูดกับตัวเอง พอวางโทรศัพท์ไว้บนโต๊ะ จู่ๆก็มีเสียงเรียกเข้า ซอรีบหยิบขึ้นมา พอเห็นชื่อยงฮวา เธอก็ทำหน้าผิดหวัง
‘ดูท่ามินเค้าคงจะตัดใจจากเราจริงๆ’ เธอถอนหายใจ และรับโทรศัพท์
“สวัสดีค่ะพี่ยงฮวา” เธอปรับน้ำเสียงให้ดูสดใสเหมือนเดิม
“สวัสดีครับ สาวน้อย ทำอะไรอยู่เหรอ?” ยงฮวาทักทาย
“ไม่ได้ทำอะไรค่ะ เผอิญว่ากำลังจะลงไปกินข้าว”
“ยังไม่ได้กินเหรอ งั้นไปกินข้าวข้างนอกด้วยกันนะครับ เดี๋ยวพี่ไปรับ”
“เอ่อ ... ได้ค่ะ งั้นอีก 20 นาทีนะคะ” ซอฮยอนลังเลเล็กน้อยก่อนจะตอบตกลง
“ครับ เดี๋ยวเจอกันนะ บายยย” ยงฮวาวางสายไป
“ต้องคิดถึงแต่พี่ยงฮวาสิ เราเป็นแฟนกับเค้านะ” ซอตบแก้มเบาๆเรียกสติตัวเอง
และลุกขึ้นแต่งตัว 
 
ยงฮวาพาซอฮยอนมาทานข้าวในร้านอาหารแห่งหนึ่ง หลังจากทานเสร็จแล้ว เขาจึงพาเธอไปเดินที่สวนสาธารณะ  
“อากาศดีนะครับ ถึงอากาศจะหนาวไปนิด” ยงมองไปบนท้องฟ้าเพื่อสูดอากาศ แล้วหันมามองซอ
“น้องซอว่าไงครับ” เขาหันมาถาม เพราะเห็นเธอเหม่อลอย
“อ่อ ใช่ค่ะ อากาศวันนี้ดี มีคนออกมาเดินเล่นเยอะเลย” เธอยิ้มกลบเกลื่อน เพราะเมื่อกี้เธอกำลังคิดถึงเรื่องที่มินโฮพูดเมื่อวาน
ยงฮวายิ้มตอบ ‘เธอกำลังคิดถึงใครอยู่ใช่มั้ย ฉันควรจะถามเธอดีรึเปล่า?’ ยงฮวาคิดในใจ
“น้องซอครับ ไปนั่งพักตรงนั้นกันเถอะ” ยงฮวาแนะนำ หลังจากเห็นม้านั่งว่างอยู่
“ได้ค่ะ” ซอตอบรับ ยงฮวาจับมือซอเดินไปที่ม้านั่ง
พอนั่งแล้วซอก็ดึงมือกลับทันที ทำให้ยงฮวารู้สึกน้อยใจ แต่ก็ฝืนยิ้มออกมา 
“น้องซอ อยู่กับพี่แล้วมีความสุขรึเปล่าครับ?” ยงฮวาเริ่มคำถามสะกิดใจเธอ
“ก็มีความสุขค่ะ” ซอยิ้ม แต่แววตาไม่ได้ยิ้มตามไปด้วย
“แต่พี่คิดว่าน้องซอไม่ได้รู้สึกแบบนั้นนะ รู้ตัวรึเปล่า ตอนนี้น้องซอดูเศร้าและเหม่อลอยมากนะ” ยงยิ้มให้เธอ เขาเองก็รู้สึกเจ็บปวดที่เห็นเธอเป็นแบบนี้ แต่เขาก็แสร้งทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นมานานเกินไปแล้ว
ซอหันมามองยง ‘นี่เรา ออกอาการขนาดนั้นเลยเหรอ’ เธอตกใจที่เขาสังเกตเห็นว่าเธอผิดปกติไปจริงๆ
“ขอโทษนะคะ คือพักนี้ ซอคงเครียดเรื่องเรียนมากไปหน่อย ถ้าทำให้พี่ยงรู้สึกไม่ดี ซอต้องขอโทษจริงๆค่ะ” ซอพูดโดยที่ไม่กล้าสบตายง
“เฮ่อ...น้องซอครับ พี่มีเรื่องจะเล่าให้ฟัง” เขาลูบหัวเธอ ซอหันไปมองยง
“ตั้งแต่พี่มาเรียนที่นี่  พี่ได้เจอและรู้จักกับผู้หญิงมากมาย แต่ก็ไม่เคยชอบผู้หญิงคนไหนจริงๆจังๆสักที  จนวันนึงพี่ได้เจอผู้หญิงที่น่ารักในห้องพยาบาล ช่วยทำแผลให้พี่ เธอน่ารักและอ่อนโยน มีน้ำใจ ....ตั้งแต่วันนั้นพี่ก็มองหาเธอคนนั้นตลอดเวลา บางครั้งแอบมองเธอ บางครั้งก็แกล้งเดินผ่าน บางครั้งก็ตัดสินใจจะเดินไปหาเธอ แต่เธอกลับเดินหนี พอมองเธอ เธอก็เขินอาย หลบตาพี่ พี่อยากรู้จักเธอคนนั้นมากๆ... จนถึงวันที่พี่คิดว่าต้องหาโอกาสที่จะรู้จักเธอให้ได้.... พี่เจอเธอในโรงอาหาร ก็เลยแกล้งเดินไปชนเธอ แล้วก็ฉวยเอาโอกาสนั้นทำความรู้จักกับเธอ... พี่มองเห็นสายตาของเธอแล้ว พี่รู้สึกได้เลยว่าเธอเองก็คงชอบพี่อยู่เหมือนกัน... ยิ่งได้คุย ยิ่งได้รู้จัก ยิ่งชอบเธอมากขึ้น แต่ไม่รู้ทำไมนับวันประกายตาของเธอ ที่เคยเต็มเปี่ยมไปด้วยความชื่นชอบในตัวพี่มันลดลงไปเรื่อยๆ จนพี่กลัว... กลัวว่ากำลังมีคนที่ทำให้เธอเปลี่ยนใจ พี่จึงใช้โอกาสบนเวที บอกรักเธอ และขอเธอเป็นแฟน เพราะพี่ชอบเธอมาก... แต่ถึงแม้จะทำอย่างนั้น ก็ไม่อาจหยุดหัวใจของเธอไว้ที่พี่ได้...” ยงถอนหายใจ หลังจากพูดประโยคนี้จบ เขาหันไปมองซอ ที่ตอนนี้น้ำตากำลังไหลอาบแก้มชมพูใสของเธอ ยงจึงหยิบผ้าเช็ดหน้ามาเช็ดน้ำตาให้เธอ
“ซอขอโทษ ซอผิดกับพี่ยงมาก ขอโทษที่ทำร้ายพี่ ฮือออ...” ยิ่งพูด เธอยิ่งร้องไห้หนักกว่าเดิม ตอนนี้เธอไม่อาจจะฝืนโกหกยงฮวา และโกหกตัวเองได้อีกต่อไปแล้ว 
“ไม่เป็นไรนะ คนดี น้องซอไม่ได้ทำร้ายพี่หรอกนะ พี่รู้ว่าซอไม่ได้ตั้งใจ พี่ขอโทษที่พูดออกมา แต่พี่ทนเห็นน้องซอเป็นทุกข์ และฝืนตัวเองแบบนี้ไม่ได้อีกแล้ว  พี่รู้ว่าซอพยายามมากแค่ไหนที่จะประคองความสัมพันธ์ของเราไว้…”
“พี่อยากเห็นคนที่พี่รักมีความสุขนะ เพราะฉะนั้นจงทำตามหัวใจของตัวเอง พี่ไม่อยากเห็นซอเศร้าแบบนี้ ถึงพี่จะมีซออยู่ข้างๆ พี่ก็ไม่อาจจะมีความสุขได้”  ยงฮวาพยายามเก็บความเจ็บปวดไว้ข้างใน ไม่แสดงออกให้ซอเห็น ทั้งๆที่ตอนนี้เขาก็เสียใจมากเหลือเกิน 
“พี่ตัดสินใจแล้วว่า จะปล่อยน้องซอให้เป็นอิสระ ความสัมพันธ์ของคำว่าคู่รัก พี่จะขอหยุดไว้แค่นี้” ยงพูดประโยคนี้ด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบาลง   
ซอฮยอนนิ่ง อึ้ง ไม่อยากจะเชื่อหูตัวเอง ‘พี่ยงกำลังบอกเลิกเราอย่างนั้นเหรอ เราทำผิดร้ายแรงต่อเค้ามากจริงๆ’
“พี่ยง ซอขอโทษ ขอโทษจริงๆ” ซอเอาแต่พูดแบบนั้นซ้ำไปซ้ำมา
“อย่ารู้สึกผิดเลย มันจะทำให้พี่รู้สึกแย่นะ พี่ไม่เป็นไร... รู้มั้ยพี่มีสาวๆเยอะแยะเลยนะที่มาชอบน่ะ เพราะงั้นไม่ต้องห่วง....” ยงยิ้มให้กำลังใจซอ  
“แต่พี่เป็นห่วงซอนะ ถ้าซอชอบใคร ซอควรพูดกับเค้าไปตรงๆ อย่าเก็บไว้นานเกินไปล่ะ รู้มั้ย ยังไงพี่ยงฮวาคนนี้ขอเป็นพี่ชายที่แสนดีของน้องซอ และเป็นกำลังใจให้นะ” เขาพูดปลอบ และลูบหัวเธอเบาๆ ซอในตอนนี้ร้องไห้จนตาบวมไปหมด 
“ขอบคุณค่ะพี่ยง ซอดีใจนะคะที่ได้รู้จักพี่ พี่เป็นคนดี เป็นสุภาพบุรุษ น่ารัก สักวันพี่คงจะหาคนที่ดีกว่าซอได้ ไม่สิคนน่ารักอย่างพี่หาได้อยู่แล้วล่ะค่ะ” เธอยิ้มทั้งน้ำตาให้เขา
ยงขยี้หัวเธอ “จ๊ะ อย่าร้องไห้ให้มันมากนักนะ รู้มั้ย ตาบวมหมดแล้ว ไม่สวยเลย” เขาแกล้งแหย่เธอ
“อ๊ะ จริงเหรอคะ” ซอฮยอนตกใจ จับหน้าตัวเอง เธอร้องไห้ขนาดหนักจนหน้าตาน่าเกลียดขนาดนั้นเลยเหรอ 
“เปล่าจ๊ะ พี่ล้อเล่น น้องซอก็ยังน่ารักเหมือนเดิม เพียงแต่เลิกเศร้าได้แล้ว ยิ้มให้มากๆนะ เวลาน้องซอยิ้มแล้วน่ารักมากที่สุด” เขาปลอบเธอ
“แล้วสร้อยเส้นนี้ พี่ยงต้องการมันคืนมั้ยคะ” เธอจับสร้อยที่ใส่อยู่ 
“ไม่หรอกครับ นั่นเป็นของขวัญวันเกิด และนั่นก็เหมือนเป็นหัวใจของพี่ เพราะฉะนั้นเก็บไว้นะ น้องซอจะใส่หรือไม่ใส่มันก็ได้” ยงยิ้มหวาน
“ขอบคุณนะคะ สำหรับสิ่งดีๆ ที่พี่ให้ซอตลอด ซอรู้สึกดีนะคะที่ได้รู้จักพี่ยง”
“พี่เต็มใจทำให้น้องซออยู่แล้วล่ะ... ต่อจากนี้ไปเราคงจะไม่ได้เจอหน้ากัน เพราะพี่ต้องย้ายไปเรียนมหา’ลัยแล้วด้วย” ยงรู้สึกเศร้าอยู่เหมือนกันที่ต้องห่างจากเธอ
“แต่ยังโทรคุยกันได้ ถ้าพี่ยงอยากคุยกับซอก็โทรหาได้นะคะ” เธอยิ้มหวาน
“จ๊ะ น้องสาว” ยงขยี้หัวซออีกครั้ง  ซอยิ้มและปาดน้ำตาที่ยังติดอยู่ตรงขอบตา
“ป่ะ กลับกันเถอะ” ยงชวนซอกลับบ้าน
 
ยงส่งซอถึงบ้าน เธอยิ้มและโบกมือลาเขา ยงโบกมือและยิ้มตอบเธอ พอเคลื่อนรถออกมาพ้นจากเขตบ้านเธอ เขาก็น้ำตาไหลออกมา เขาเอามือปาดน้ำตาตัวเอง
“นี่มันอะไรกัน เราร้องไห้เหรอเนี่ย เฮ่อ พี่ไม่คิดว่าจะรักเธอมากขนาดนี้เลยนะซอ” 
“ต่อไป เราต้องอยู่โดยไม่มีเธอแล้วสินะ ทำไมถึงรู้สึกเศร้าขนาดนี้” เขาพูดไปขับรถไป โดยที่น้ำตายังไม่หยุดไหล
-------------------------------------------------------------------------------------------------------

ตอนนี้บทพูดจะเยอะไปหน่อยนะคะ  ^^"  ขอบคุณสำหรับทุกคอมเม้นท์จ๊ะ
แอบใจอ่อนเพิ่มให้อีกตอนในสัปดาห์นี้ แต่รอบหน้าจะลงแค่สัปดาห์ละครั้งจริงๆแล้วนะคะ 
มีความสุขกับการอ่านนะจ๊ะ ^__^ ส่วนไรเตอร์อ่านคอมเม้นท์แล้วมีความสุขจังเลย ^____^
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

356 ความคิดเห็น

  1. #337 OLOnsG (@olonsg) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2555 / 20:48

    อ่าาาา เศร้าอ่ะ สงสารพี่ยง

    อ่านไปอ่านมา น้ำตาพาลจะไหล

    #337
    0
  2. #292 วิโอลันเต้ (@fangjang_s) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 3 มีนาคม 2554 / 12:52
    น่าสงสารรุ่นพี่ยง ที่สุดเลยอ่า เฮ้อ เศร้า … T^T
    #292
    0
  3. #112 m&m (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2553 / 21:43
    ซึ้งจัง ต้องขอบคุณยงนะที่เข้าใจซอ กลับไปหามินได้แล้วนะซอ ก่อนจะสายเกินไป เป็นกำลังใจต่อไปนะคุณไรเตอร์
    #112
    0
  4. #86 Sweet Dance (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2553 / 21:41
    หว่า~ สงสารยงฮวาอ่า T^T
    #86
    0
  5. #84 Miiz~ Cute Maknae^^ (@thekoi) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2553 / 23:03

    เศร้า ซึ้ง

    โอ๊ย! สงสารย๊ง

    #84
    0
  6. #83 NuiIZiN (@nuiizin) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2553 / 22:27

    ความในใจพี่ยง...ซึ้งมากเลยค่ะ
    ชอบมากอะ ถ้ามีผู้ชายดีดีแบบนี้มาชอบสักคนก้อคงดีนะ
    น่าสงสารพียงจังเลย
    ไม่ว่าต่อหน้าน้องซอจะเข้มแข็งแค่ไหน
    แต่เวลาอยู่กะตัวเองไมมีใครเข้มแข็งได้หรอกค่ะ
    ร้องไห้เวลาขับรถต้องระงให้มากๆนะคะ (ส่วนตัว!)
    น้องมินโฮคงไปแล้วซินะ
    น้องซอถึงมองไปไม่เจอเลย
    เฮ้อๆๆๆพระเอกของชั้นน่าสงสารจิงๆ

    #83
    0
  7. #82 NuiIZiN (@nuiizin) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2553 / 22:27

    ความในใจพี่ยง...ซึ้งมากเลยค่ะ
    ชอบมากอะ ถ้ามีผู้ชายดีดีแบบนี้มาชอบสักคนก้อคงดีนะ
    น่าสงสารพียงจังเลย
    ไม่ว่าต่อหน้าน้องซอจะเข้มแข็งแค่ไหน
    แต่เวลาอยู่กะตัวเองไมมีใครเข้มแข็งได้หรอกค่ะ
    ร้องไห้เวลาขับรถต้องระงให้มากๆนะคะ (ส่วนตัว!)
    น้องมินโฮคงไปแล้วซินะ
    น้องซอถึงมองไปไม่เจอเลย
    เฮ้อๆๆๆพระเอกของชั้นน่าสงสารจิงๆ

    #82
    0
  8. #81 momo_sone (@maknaesnsd) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2553 / 17:21
    ยงบอกเลิกซอ  (แอบดีใจ)
    ยงร้องไห้ด้วยอะ ให้หนูไปเช็ดน้ำตาให้ไหม (ใครต้องการแก)

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 7 พฤศจิกายน 2553 / 17:21
    #81
    0
  9. #80 Ni-nee (@ni-nee) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2553 / 17:00
    ป่ะแหล่ว  อิอิ อดทนนิดนึงนะ 
    ตอนนี้ไรเตอร์ยังแต่งเรื่องนี้ไม่จบเลย  
    ลุ้นตัวเองอยู่เหมือนกันว่าพระนางเป็นยังไงกันต่อไป 555 
    แต่คิดฉากจบไว้เรียบร้อยแล้ว
    #80
    0
  10. #79 ... (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2553 / 14:55
    อยากรู้ตอนต่อไปแล้ว ><

    ใจอ่อนอีกเถอะ ไรเตอร์ 5555555

    ลงอาทิตย์ละตอนรีดเดอร์อยู่ไม่ได้ 55555

    ไรเตอร์ใจอ่อนบ่อยๆนะ รีดเดอร์คนนี้เอาแต่ใจ 5555
    #79
    0