Hey Stephen! เป็นเธอได้ไหม คนข้างๆ หัวใจฉัน

ตอนที่ 2 : #1 Stephen J.

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 552
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    6 ก.ย. 55

+ ++

1

Stephen J.

 

 

            “เซ็นชื่อตรงนี้เลยค่ะ...”

 

            มิสซิสพิงค์พูดพลางใช้เล็บสีชมพูของเธอชี้ไปยังช่อง ลายเซ็นผู้ปกครองบนสมุดลาของโรงเรียน เขาคนนั้นหยิบปากกาที่เหน็บไว้ในกระเป๋าเสื้อออกมาแล้วจรดเซ็นลงไปตรงนั้นอย่างช้าๆ ฉันมองไปก็อดทนไป เคี้ยวหมากฝรั่งไป

 

ให้ตาย ฉันไม่ได้มีเวลามากนะ ทำไมตานี่ถึงบรรจงเซ็นลายเซ็นจัง ฉันแอบมองชื่อเขา หืม...สตีเฟน เจ.

 

“เรียบร้อยแล้วครับ”

 

เขาพูดขึ้นพลางส่งสมุดคืนให้มิสซิสพิงค์ อาจารย์ธุรการของโรงเรียน เธอเอาไปอ่านดูแล้วมองลอดแว่นสีชมพูขึ้นมา ถามเขาว่า

 

“คุณเป็นอะไรกับมิสมิทเชล” เธอพูดชื่อฉัน ทำให้ฉันสะดุ้งนิดๆ แต่เขากลับงง

 

“ครับ?”

 

“นามสกุลพวกคุณสองคนไม่เหมือนกัน คุณใช้ตัวย่อตัวเจ.”

 

เขาดูงงหนักเข้าไปอีก ว่าแล้วว่าหมอนี่มันงี่เง่าจริงๆ

 

ฉันเลยตอบแทนไปเลย “อ๋อ เขาเป็นญาติฝั่งแม่ของฉันน่ะค่ะ พอดีแม่ฉันป่วย เขาเลยมารับ แม่เปลี่ยนนามสกุลตอนแต่งงาน นามสกุลเลยไม่เหมือนกันค่ะ”

 

มิสซิสพิงค์ดูพอใจกับเรื่องที่ฉันแต่งไปมากพอที่จะหยุดจุ้นจ้านได้ เธอเขียนบัตรที่ใช้ออกจากโรงเรียนอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะยื่นให้

 

ฉันคว้ามาทันที แล้วพูดลวกๆ ว่า “ขอบคุณค่ะ”

 

ทันทีที่ได้สิ่งที่ต้องการ ฉันก็วิ่งออกมาจากห้องธุรการแคบๆ นั่น แต่เขายังยืนอยู่ ทำไมหมอนี่มันเอ๋อแบบนี้นะ ฉันจึงต้องเดินกลับไปคว้าแขนเขา

 

“มานี่เร็ว”

 

ฉันกระซิบแล้วลากเขาออกมาด้วย ป้องกันมิสซิสพิงค์สงสัยอะไรให้มากความ ฉันวิ่งนำเขามาที่หน้าประตูโรงเรียน โยนใบอนุญาติออกจากโรงเรียนใส่หน้ายาม แล้วรีบออกมาเลย

 

เมื่อพ้นเขตโรงเรียน ฉันก็ได้ยินเสียงเนือยๆ พูดว่า

 

“โกหกไม่ดีนะเธอ”

 

หมอนี่ยังอยู่อีกเหรอเนี่ย...

 

“จะอะไรก็ช่างเถอะ” ฉันบอกปัดอย่างรำคาญ “หมดหน้าที่ของนายแล้ว ฉันออกมาได้แล้ว ขอบคุณมาก”

 

มันน่าหงุดหงิดชะมัด เขาเป็นใครน่ะเหรอ...นั่นสิ ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน

 

สารภาพตรงนี้เลยว่าฉันเก็บเขามาจากข้างรั้ว ก็เห็นเขาแต่งตัวเหมือนผู้ใหญ่ดีเลยให้มาเป็นผู้ปกครองให้หน่อยน่ะ

 

ใครจะไปคิดว่าเขาจะเป็นคนน่ารำคาญขนาดนี้

 

“เธอจะไปไหน”

 

เขายังคงตามมาไม่เลิกขณะที่ฉันจ้ำอ้าวไปข้างหน้า ฉันเดินไวๆ และอดไม่ได้ที่จะตอบไป

 

“ธุระ ฉันบอกแล้วว่าฉันมีธุระน่ะ”

 

“ธุระอะไร เธอโดดเรียนชัดๆ...” เขาพูดแบบนั้น “แถมยังใช้ผมเป็นเครื่องมือด้วย”

 

ฉันเลยหันไปแหวใส่เขา “อย่ามาพูดเหมือนฉันผิดได้มั้ยยะ หมดธุระของนายแล้วก็ไปเถอะ”

 

ในที่สุดฉันก็เดินมาถึงป้ายรถบัสจนได้ ฉันพิงหลังกับที่นั่งรอรถ และอยู่ดีๆ เขาก็ถือวิสาสะมานั่งข้างๆ ฉันเฉยเลย

 

            “เธอชื่ออะไร”

 

อยู่ดีๆ เขาก็ถาม ทำไมเขาถึงไม่หยุดพูดซะทีนะ แล้วทำไมรถบัสถึงไม่มาซะที แม่นะแม่ ถ้าซื้อรถให้ฉันแต่แรกก็จบไปแล้ว

 

“จอร์ดี้ มิทเชล” ฉันตอบ ช่วยไม่ได้ รถไม่มาซะที เขาก็ชวนคุยอยู่ได้ เลยต้องคุยด้วย ฉันเคี้ยวหมากฝรั่งแล้วพูดช้าๆ ว่า “นายล่ะ?...อ้อ ชื่อสตีเฟนสินะ ฉันเห็นที่นายเซ็นในสมุด ว่าแต่นามสกุล เจ. ของนายย่อมาจากอะไร จ๊อบส์หรือเปล่า แล้วเพื่อนนายเรียกนายว่าสตีฟป่ะ ตลกอ่ะ นายก็เลยกลายเป็นสตีฟ จ๊อบส์ไปเลยน่ะสิ”

 

นี่ไง ฉันบอกแล้วอย่ามาชวนฉันคุย นิ่งไปเลยเชียว

 

ข้อเสียของฉัน...พูดแล้วหยุดไม่ได้

 

ฉันเคี้ยวหมากฝรั่งแจ๊บๆ “จะว่าไปนายนี่น่าสงสารนะ พ่อแม่ไม่รักเหรอ ท่ามกลางชื่อตั้งเป็นสิบเป็นล้านชื่อบนโลก พ่อแม่นายเลือกชื่อสตีเฟนเนี่ยนะ โหลชะมัด พนันว่านายเกิดหลังสตีฟ จ๊อบส์แน่ๆ พวกเขาไม่คิดเหรอว่าพอสตีฟ จ๊อบส์ตายไปแล้ว ชื่อนายจะไปซ้ำกับคนตายน่ะ อย่างว่าล่ะ ชื่อใครก็ซ้ำกับคนตายทั้งนั้นแหละเนอะ”

 

คราวนี้เขานิ่งไปนาน นานพอควร ก่อนที่จะหัวเราะเสียงดังก้อง

 

เสียงหัวเราะของเขาไพเราะนะ ช่างขัดกับหน้าตาจริงๆ

 

ใช่ว่าหน้าตาเขาแย่ แต่มัน...เฉิ่มอ่ะ เขาเหมือนพวกเนิร์ดที่ดูเซอร์จัดๆ ผมเผ้าไม่เป็นทรง มองแวบเดียวก็รู้เลยว่าตอนเรียนไฮสคูลต้องไม่มีใครคบ จีบหญิงก็ต้องไม่ติดแถมโดนหลอกใช้ เกิดมาเป็นตัวประกอบไปวันๆ ไม่มีใครสนใจนัก

 

แต่พอเขายิ้มให้ฉัน ฉันก็รู้สึกว่าบางทีฉันอาจจะประเมินเขาผิดไปก็ได้

 

“เธอจะไปไหน ผมจะไปส่ง”

 

เขาบอกแบบนั้น

 

 

 

คือฉันไม่ใช่คนชอบเล่าเรื่องอ่ะนะ แต่ถ้าให้เล่า...ซึ่งฉันคิดว่าคุณอ่านมาถึงตรงนี้...คุณคงอยากให้ฉันเล่าแล้วแหละ

 

“บอกไว้ก่อนนะ ฉันไม่ขึ้นรถคนแปลกหน้าแบบนี้บ่อยๆ หรอก”

 

ฉันพูดขณะคาดเข็มขัดนิรภัย อีตาเฉิ่มนี่ก็มีรถกับเขาด้วยแฮะ นับว่าไม่เฉิ่มมากเท่าไหร่แล้วกัน

 

“ผมยังไม่ทันว่าอะไรซะหน่อย” เขาพูดเรียบๆ แล้วเริ่มสตาร์ทรถ

 

เรื่องของฉันมันเริ่มขึ้นเมื่อมีคนมาโพสต์ข้อความโจมตีในเว็บบอร์ดส่วนตัวที่ฉันสร้างขึ้น (ฉันทำเว็บเกี่ยวกับนักสืบน่ะ มันก็มีคนเข้าเยอะนะ) และสบประมาทฉันอย่างแรงกล้า

 

            หึ เจ้าของเว็บไม่เห็นจะแน่จริงตรงไหนเลย ดีแต่ทำเว็บโง่ๆ นี่ไปวันๆ โค้ดนั่นก็ง่ายชะมัด ฉันจะบอกอะไรให้นะว่าเว็บเธอน่ะ ใช้เวลาแค่สิบวินาทีฉันก็แฮ็คได้แล้ว ถ้ามีดีแค่นี้อย่าฝันจะเป็นนักสืบเลย ฉันก็รู้จักตัวจริงของยัยนี่ ไม่มีคนคบหรอก ก็แค่พวกบ้านิยายนักสืบไปวันๆ น่ะ

 

          จากคุณ MIB | 04/06/2012 18:47:10

 

แล้วหลังจากนั้นก็มีคนมาตอบเต็มเลย เช่น

 

จริงเหรอครับ เว็บมาสเตอร์เป็นคนยังไงเหรอ เป็นผู้หญิงหรอกเหรอ คิดว่าเป็นผู้ชายมาตลอดเลยนะ

 

จากคุณ Mr.Who | 04/06/2012 20:07:28

 

ไม่ก็...

 

ฉันไม่เชื่อหรอก เธอไม่เคยเห็นที่เว็บมาสเตอร์โพสต์เหรอ เขารู้จริงนะ

 

จากคุณ ffsally22 | 04/06/2012 20:49:30

 

หรือ

 

เว็บมาสเตอร์มีศัตรูที่ไหนหรือเปล่า ลองสืบชีวิตตัวเองบ้างก็ดีนะ

 

จากคุณ Rx | 04/06/2012 21:45:50

 

และอื่นๆ อีกมากมาย ซึ่งฉันอ่านแล้วพ่นไฟ

 

กร๊าซซซซซซ ดูถูกฉันมากไปแล้วนะ!

 

ฉันก็เลยยอมไม่ได้ ต้องไปสืบหาตัวคนร้ายที่เข้ามาก่อเรื่องแบบนั้น ให้มันรู้กันไปว่าที่เขาว่ากระจอกนั้นสืบหาตัวเขาเจอเหมือนกัน!

 

“ตกลงว่าเธอจะไปไหน”

 

ตอนที่รถติดไฟแดง อยู่ดีๆ นายสตีเฟน เจ. (ซึ่งอาจจะย่อมาจากอะไรก็แล้วแต่ ฉันไม่รู้อยู่ดี) ก็ถามขึ้น ฉันก็เลยต้องออกจากความคิดของตัวเอง แล้วยื่นกระดาษซึ่งฉันใช้เวลาตั้งสามสี่วันเพื่อที่จะให้ได้มันมา และเมื่อได้มาแล้ว ฉันก็รอไม่ไหวอีกต่อไป มันเป็นที่อยู่ตาม ip address* ของคนโพสต์นั่นเอง โชคดียิ่งกว่าอะไรที่เจ้านั่นดันอยู่เมืองเดียวกับฉันเสียด้วย (Internet Protocol Address ตัวเลขสี่ชุดคั่นด้วยจุดซึ่งเป็นรหัสประจำเครื่องคอมพิวเตอร์แต่ละเครื่อง)

 

หึ ดูซิ คิดว่าแน่ สุดท้ายก็โดนฉันสืบจนเจอจนได้ คราวนี้ล่ะ ฉันจะได้เห็นหน้าคนที่บังอาจมาหยามน้ำหนาฉันซะที

 

“โลแกนสแควร์?” สตีเฟนอ่านกระดาษจดที่อยู่แล้วพูดขึ้นมา “ไปทำอะไรเหรอ”

 

“ทำไมนายต้องอยากรู้เรื่องส่วนตัวของคนอื่นเขาด้วยหา” ฉันบ่น กอดอกอย่างไม่พอใจ แล้วก็รู้สึกคันปากอยากบอกซะเอง “เอ้า บอกให้ก็ได้ ที่อยู่นี่คือที่อยู่ตาม ip address ที่ฉันหามาได้เองแหละ มีคนมาป่วนเว็บบอร์ดของฉัน และฉันก็กำลังจะไปเอาเลือดหัวมันออก”

 

ฉันบอกด้วยความรู้สึกภูมิใจนิดๆ ก็แน่ล่ะ ฉันหามาเองกับมือเลยนะ

 

และไม่รู้คิดไปเองไหม ฉันเห็นดวงตาหลังแว่นเชยๆ ของเขาเป็นประกายกล้าราวกับท้าทาย เขายิ้มบางๆ ที่ดูเป็นปริศนาออกมา แล้วก้มอ่านที่อยู่อีกครั้ง

 

“ผมว่าเธอไม่มีทางเจอหรอก”

 

“นายอย่ามาดูถูกฉันน่ะ”

 

ฉันพูดอย่างรำคาญใจ ทำไมจะหาไม่ได้ ในเมื่อฉันสืบอย่างดีแล้วว่านี่แหละคือไอพีที่ใช่ สตีเฟนไม่เถียงอะไรต่อนอกจากพูดว่า

 

“คอยดูก็แล้วกัน”

 

แล้วเขาก็ขับรถไปเงียบๆ พร้อมรอยยิ้มลึกลับที่ดูยังไงก็ไม่เหมาะกับเนิร์ดอย่างเขา ระยะทางไม่ไกลเท่าไหร่ ไม่นานนัก ฉันก็มาถึงโลแกนสแควร์ใจกลางเมืองจนได้

 

ฉันไม่เคยมาโลแกสแควร์ แต่ก็พอรู้ว่าเป็นย่านที่คนมีเงินเขาอยู่กัน ตึกรามบ้านช่องดูทันสมัย ท่าทางเจ้าเกรียนป่วนบอร์ดนั่นจะไม่เบาเท่าไหร่นะ คงจะรวยล่ะสิถึงได้อยู่ในที่แบบนี้

 

สตีเฟนหมุนพวงมาลัย จู่ๆ ก็เลี้ยวรถจอดหน้าตึกสูงตึกหนึ่ง แล้วหยุด

 

“ถึงแล้ว”

 

เขาพูดแบบนั้น ฉันแหงนคอตั้งบ่ากว่าจะเห็นยอดตึก มองๆ ดูแล้วเหมือนจะไม่ช่วยอะไรเลย ฉันจะไปหาไอ้เกรียนป่วนบอร์ดนั่นจากตึกสูงขนาดนี้ได้ยังไง

 

“ไหน เอาที่อยู่คืนมาซิ” ฉันพูดแล้วฉวยเอากระดาษออกมาจากมือของสตีเฟน อ่านทวนดูชื่อเขต ชื่อถนน รวมถึงชื่อซอยและเลขที่แล้วก็พบว่าไม่ผิดจริงๆ “เป็นไปไม่ได้”

 

“เป็นไปแล้ว...” สตีเฟนพูดขึ้นมาพลางชี้ไปที่ตัวอักษรป้ายหน้าตึกสูงใหญ่ “เห็นชื่อตึกมั้ยน่ะ เธอไม่มีวันหาเจอหรอก”

 

ที่หน้าตึกเขียนว่า สำนักงานหลักบริษัท TT&A ผู้ให้บริการอินเตอร์เน็ต...

 

“ไม่จริงน่า ฉันอุตส่าห์หาที่อยู่เจอแล้วแท้ๆ”

 

ตอนนั้นเองที่สตีเฟนยิ้มให้ฉัน มันเป็นรอยยิ้มที่เอ๋อนะ แต่ก็ไร้พิษภัยดี

 

“จำเอาไว้นะ ip address น่ะ ส่วนใหญ่ไม่บอกตัวผู้ใช้หรอก มันมักจะบอกที่อยู่ของผู้ให้บริการอินเตอร์เน็ตมากกว่า ถ้าบอกชื่อก็คงเป็นแค่ชื่อของ ISP เพราะนั่นเป็นกฎในการรักษาความเป็นส่วนตัวของลูกค้า...” เขาทำให้ฉันอ้าปากพะงาบๆ ด้วยความมึนงง “เธอพยายามได้ดีนะ แต่ยังอีกไกล”

 

ฉันตกอยู่ในความมึนงงชั่วขณะ ยังงงอยู่ด้วยซ้ำตอนที่เผลอถามเขาไปว่า “แล้วฉันต้องทำยังไงถึงจะได้ที่อยู่มา”

 

สตีเฟนยิ้มมุมปาก ก่อนจะพูดด้วยท่าทีเป็นการเป็นงาน

 

“ขั้นแรกของการเป็นแฮคเกอร์ที่ดีนะสาวน้อย...”

 

“...”

 

“อย่า-โดด-เรียน!

 

 

 

ฉันก็ยังคงไม่ได้เอาเลือดหัวของไอ้คนป่วนบอร์ดนั่นออกซะทีแม้ว่านี่จะผ่านไปสามวันแล้วหลังจากที่เหตุการณ์นั้นเกิดขึ้น ฉันไม่ได้เจออีตาสตีเฟน เจ.อีกเช่นกัน ก็เราไม่ได้รู้จักกันนี่นะ ถึงแม้ว่าเขาจะเป็นคนไม่รู้จักที่ประหลาดมากก็ตาม

 

ดูคำที่เขาทิ้งไว้ให้ฉันสิ เฮอะ อย่าโดดเรียน งั้นเหรอ ลองมาเรียนในโรงเรียนห่วยๆ แบบโรงเรียนฉันมั้ยล่ะ เขาคงอยากโดดทุกวัน

 

“นี่ จอร์ดี้ หลบไปได้มั้ย ฉันจะส่องกระจกน่ะ”

 

ยัยแอมเบอร์ โจแฮนสันเชียร์ลีดเดอร์ผิวสีแทนสวยเป็นเจ้าของประโยคนั่น หล่อนกำลังพยายามมองเงาตัวเองจากประตูกระจกของห้องธุรการ ฉันถอนใจอย่างเซ็งๆ หน้าหล่อน ก็เคยเห็นมาตั้งแต่เกรด 1 แถมยังเรียนวิชาเดียวกันบ่อยๆ อีกต่างหาก อันที่จริงหล่อนเป็นคนนิสัยดีนะ แต่สติไม่ค่อยดีนิดหน่อย และมีแนวโน้มว่าจะกลายเป็นยัยตัวร้ายในอนาคตถ้าหากมีใครมากระตุ้นน่ะ

 

และฉันนี่แหละคือตัวกระตุ้นคนนั้น

 

“จะส่องอะไรนักหนา ทำอย่างกะไม่เคยเห็นหน้าตัวเองงั้นแหละ” ฉันบ่นพลางเคี้ยวหมากฝรั่งรสบลูเบอร์รี่ “ขนาดฉันเห็นไม่บ่อยฉันยังเบื่อหน้าเธอเลย”

 

แอมเบอร์มีความอดทนเยอะกว่าที่ฉันคิดนะ แทนที่เธอจะเดินเข้ามากระชากผมฉัน เธอแค่กลอกตาแล้วพูดว่า

 

“โทษเถอะ ฉันไม่ได้มีเวลามาต่อล้อต่อเถียงกับเธอนะ จะหลบมั้ย ถ้าไม่หลบฉันจะได้ไปที่อื่น”

 

ความจริงจังของหล่อนทำให้ฉันรู้สึกไม่ค่อยสนุกกับการแกล้งเลยยอมเดินหลบ แต่ไม่วายหยุดปากตัวเองไม่ได้ต้องถามออกไป

 

“เธอจะรีบไปไหนน่ะฮะ มีนัดกับโปรดิวเซอร์รายการ American Next Top model รึไง”

 

แอมเบอร์ปัดมาสคาร่าอย่างตั้งใจไปพลางตอบฉันไปพลาง

 

“ไม่ใช่ย่ะ แต่ฉันอยากจะสวยไว้ก่อน เพราะได้ข่าวว่าวันนี้เราจะได้เจออาจารย์วิชาคอมคนใหม่ เห็นเจนนาบอกว่าเขาเพิ่งจบมาหมาดๆ ยังหนุ่มอยู่เลย อายุแค่ยี่สิบสองเอง”

 

“เธอก็เลยวางแผนอ่อยเขางั้นสิ ทั้งๆ ที่ยังไม่เจอเนี่ยนะ”

 

“คนอะไรปากเสียขนาดนี้ ฉันก็ต้องเตรียมตัวให้พร้อมสิ เกิดเขาเป็นหนุ่มหล่อขึ้นมาจะทำยังไง”

 

“เหอะ พวกอาจารย์สอนคอมพิวเตอร์ก็หน้าคล้ายๆ กันทั้งนั้นแหละ ไม่หัวฟูก็หัวล้าน ต้องมีแว่น พูดจาก็น่าเบื่อ เอาแต่พูดถึงเรื่องที่ใครๆ ก็รู้มาตั้งแต่ปีมะโว้”

 

แอมเบอร์เมินคำพูดของฉันแล้วคุ้ยกระเป๋าหยิบลิปกลอสออกมาทาปากจนปากมันแผลบเหมือนคนเพิ่งจะเขมือบแซนด์วิชเบคอนเข้าไปหมาดๆ ฉันวิจารณ์เธออยู่ในใจพอประมาณก่อนที่จะเดินไปเรียนอย่างหมดสนุก

 

บังเอิญว่าฉันกับแอมเบอร์ดันเลือกวิชาเสริมวิชาเดียวกันคือคอมพิวเตอร์โปรแกรม ดังนั้นจึงเป็นเรื่องช่วยไม่ได้ที่ฉันจะต้องไปเรียนวิชาคอมพิวเตอร์เช่นเดียวกัน บอกตามตรงว่าฉันแอบตื่นเต้นเล็กๆ กับครูคอมพิวเตอร์คนใหม่เหมือนกันนะ ไม่ใช่ว่าฉันหวังจะเจอคนหล่อหรืออะไร แต่มิสซิสแบรนดอนที่ฉันเรียนด้วยตอนเกรดสิบน่ะใจดีมาก เธอสอนฉันทำเว็บบอร์ด holmesclub ที่ฉันสร้างขึ้นด้วย และฉันก็หวังว่าครูคนใหม่นี่จะใจดีได้ซักครึ่งของมิสซิสแบรนดอน

 

เรารอกันประมาณสามนาทีก่อนที่คนจะมากันครบ ฉันนั่งเคี้ยวหมากฝรั่งพลางเช็คข่าวในเว็บบอร์ดของตัวเองอย่างเพลินๆ จนกระทั่งนักเรียนทั้งหมดมาจนครบ และใครบางคนปรากฏตัวขึ้นที่หน้าห้องในเสื้อเชิ้ตพับแขนกับกางเกงขายาวสีกากี

 

“สวัสดีครับนักเรียนทุกคน” เสียงที่ออกจากไมโครโฟนหน้าห้องเรียนนั้นมันคุ้นๆ ซะจนฉันต้องละสายตาจากจอคอมไปมอง มันเป็นจังหวะเดียวกับที่เขาพูดว่า “ผมชื่อสตีเฟน จอห์นสัน จะมาเป็นครูคนใหม่ของพวกคุณนับจากวันนี้เป็นต้นไปครับ”

 

สตีเฟน จอห์นสัน...ตัวเจ.ไม่ได้ย่อมาจากจ๊อบส์ แต่มันมาจากจอห์นสัน และถึงชื่อเขาจะโหล แต่ไอ้คนที่ยืนอยู่ตรงหน้านี่มันคนเดียวกันเป๊ะเลย!

 

ฉัน...จอร์ดี้ มิทเชล เพิ่งจะขอให้อาจารย์ช่วยโดดเรียน...!

 

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

71 ความคิดเห็น

  1. #66 ฺLionSugar (@lionsugar) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2555 / 15:44
    สตีเฟนตอนโต อร๊ายยย >///<
    เราชอบนายอะ เเต่เธอไม่ไหวนะจอร์ดี้
    ให้ครูพาโดดเรียนเชียว 555
    #66
    0
  2. #45 • Weiblich. y (@lion-weiblich) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2555 / 21:21
    เหยยยยย ชอบบบบบ *[]*
    ชอบนางเอกมากกก 55555555
    สตีเฟนเริ่ดค่าาา เรื่องตัวเองหล่อมาเขียว 55555555
    #45
    0
  3. #27 farrari (@farfarrari) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2555 / 21:18
    เวรตะไรแล้วค่ะ ขอให้ครูช่วยโดดเรียนเนี่ยนะ
    #27
    0
  4. #20 White_Romeo (@misao-mauri-2846) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 21 กันยายน 2555 / 21:45
    ผิดคาดไปไกล 555+

    ไม่คิดว่าสตีเฟนจะครูนะเนี่ย >__<

    ทำไมพอเป็นเรื่องของตัวเองแล้วสตีฟนดูหล่อ ( รึป่าว?? )

    5555+
    #20
    0
  5. #16 MillLz (@omilzz) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 17 กันยายน 2555 / 23:50
    นางเอกลุคนี้เจ๋งนะะ หนูชอบบบ
    #16
    0
  6. #13 reborn_mind (@reborn-mind) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 15 กันยายน 2555 / 20:14
    ให้ครูมาพาโดนเรียนเนี่ยนะจอร์ดี้ 5555 เรื่องนี้นางเอกสุดๆอ่ะพี่นา กวนคนอื่นเค้าไปเท่า พอนึกถึงโคลอี้ -0- โอ้ววว คนละลุคเลยนะนั่น
    #13
    0
  7. #9 มะพร้าวใต้ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 7 กันยายน 2555 / 22:57
    ครูสตีเฟน >.,< 555

    โตเเล้วสินะหนุ่มน้อย

    #9
    0
  8. #8 Fan (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 7 กันยายน 2555 / 17:34
    สตีฟเฟนจากเรื่อง tgif รึเปล่าเนี่ยย >_<

    ชื่อเรื่องนี่อ่านแล้วนึกถึงเพลงของเทย์เลอร์ขึ้นมาในหัวเลย555555

    อยากอ่านต่อแล้วน้าาา
    #8
    0
  9. #7 JANZzii (@jancats) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 6 กันยายน 2555 / 22:13
    สตีเฟนเป็นครูคอม ว้ากก เท่อะไรยังงี้ >w<
    นางเอกน่ารักมากกก พูดยั่วชาวบ้าน 5555
    #7
    0
  10. #5 Dix-sept17 ll Black Tiger (@black-teddy) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 6 กันยายน 2555 / 22:11
    ชอบมาก
    นางเอกปากไว้ได้อีก
    โอย บิ๊กแฟนพี่นานาค่ะ ><
    #5
    0
  11. #4 ป่อป๊อ (@polymerpor) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 6 กันยายน 2555 / 19:24
    อ้าว เป็นอาจารย์เหรอ เอิ๊กๆ
    #4
    0
  12. #2 ไม่มีใคร (@cptz) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 6 กันยายน 2555 / 19:18
    จอร์ดี้ให้ครูปลอมตัวเป็นผู้ปกครองพาโดดเรียน
    โอ๊ย 55555555555555 

    อย่า-โดด-เรียน อีกนะจอร์ดี้ กร๊ากกก xD
    #2
    0