ชิงชัง [JAEYONG] omegaverse เมะ x เมะ

ตอนที่ 3 : ตอนที่ 3

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 192
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 34 ครั้ง
    31 พ.ค. 63

ตอนที่3

#ชิงชังแจยง

 

 

กลุ่มนักเรียนชายสามคน นั่งอยู่ที่หน้าตึกหลังจากหมดเวลาในการเรียน สายตาคู่คมเมองไปยังด้านหน้าประตู พบว่ามีหนึ่งคนที่ยืนรออยู่ ก่อนเพียงไม่นานนักรถยนต์คันหรูจะจอดเทียบเพื่อเข้ามารับ มองนาฬิกาแล้วก็พบว่าเป็นเวลาเดิมที่แทยงกลับบ้าน น่าเบื่อน่าดู เห็นตอนเช้าที่บ้านก็มาส่ง พอตกเย็นก็มารับ แจฮยองขมวดคิ้ว

“ที่บ้านไอ้แทยงเลี้ยงลูกยังกับมีลูกสาว”

“ทำไมวะ” มาร์คที่นั่งกินข้าวโพดอบเนยอยู่ถามขึ้น

“มารับมาส่ง แถมเห็นวันไหนที่โรงเรียนมีงานเลิกดึกก็ส่งคนมาเฝ้า”

“บ้านรวยก็งี้แหละ เขาคงสปอยล์มันน่าดู” ยูตะเสริมทับแต่แจฮยอนยังไม่เห็นด้วย

“กูว่ามันแปลกนะ เขาทำเหมือนว่ามีความลับบางอย่าง”

“มึงอ่ะคิดมากไปแล้วไอ้แจฮยอน...กูว่านะ ก็คงตามไสตล์คนมีเงินโอ๋ลูกแหละ”

“แล้วเรื่องใบรับรองแพทย์หละ บางทีกูแอบคิดว่าหรือมันจะเป็นโอเมก้าวะ” เพียงเท่านั้นที่แจฮยอนพูดจบประโยคเสียงหัวเราะลั่นจากคนฟังทั้งสองดังขึ้น ยูตะกุมท้อง ในขณะที่มาร์คลีลงไปนอนกลิ้งอยู่บนเก้าอี้ตัวยาว เล่นใหญ่โอเวอร์จนคนที่เดินผ่านไปมาต้องขมวดคิ้วมอง

“มึงเอาสมองส่วนไหนคิด ดูสภาพมันก่อน โอเมก้าอะไรเถอะ”

“อ้าว แล้วถ้างั้นมันจะปลอมใบรับรองแพทย์ทำไม” แจฮยอนยังไม่ยอมแพ้

“มันไมได้ปลอม แต่มันแค่ขี้เกียจตรวจ...บางทีอาจจะแบบว่า ไม่ให้หมอเขียนลงไปไงว่ามีโรคประจำตัวคือโรคซึมเศร้า” เหตุผลของมาร์คน่าฟัง ยิ่งยูตะเสริมทับแล้วด้วย แจฮยอนทำพยักหน้าไปงั้นแต่ในใจยังคงตั้งคำถาม ดูเหมือนจะต้องจับตามองแทยงมากกว่าเดิมแล้วหละ เขาจะต้องหาทางทำให้มันหลุดจากการแข่งขันให้ได้

ไม่ว่าจะด้วยวิธีไหนก็ตาม

ยังไงคนที่ชนะ จะต้องเป็นแจฮยอน เท่านั้น

......................

วันนี้เรียนพละด้วยกันอีกครั้ง แจฮยอนมองนาฬิกา เขาสังเกตมาหลายครั้งว่าแทยงมักจะเข้ามาช้ากว่าใครอื่นเสมอ ซึ่งเมื่อลองเดินไปที่ห้องน้ำก็เป็นไปอย่างที่คิด ภายในนั้นมีใครบางคนอยู่ ประตูห้องน้ำที่ถูกปิด มองด้านล่างแจฮยอนจำได้ดีว่ารองเท้าแบบนี้คือใคร คู่เดียวในโรงเรียนเท่านั้นที่มีคนใส่ แต่เมื่อแจฮยอนกำลังจะปีนแอบดูเหมือนอย่างครั้งก่อน

..แกร๊กกก.. แทยงดันเปิดประตูออกมา และเงยมองเขาด้วยแววตาไม่เข้าใจ

“จะทำอะไรของมึง โรคจิตหรือไง”

“ก็แค่แอบดู เผื่อเจออะไรดีๆ” แจฮยอนยิ้มกวนประสาท เดินเข้ามาหาคนที่ยืนอยู่ อยู่ด้วยกันสองคนตามลำพังแบบนี้ดูท่าทางเหมือนแทยงจะไมได้เก่งเหมือนตอนอยู่ข้างนอก แสร้งเดินเชื่องช้าเข้าไปหาเห็นว่าแทยงหน้าซีด เจอแบบนี้ยิ่งได้ใจ

..ผลั้ก..! แต่สุดท้ายแทยงก็ผลักแจฮยอนออก พร้อมเดินหนีออกไปด้วยใบหน้าที่หงุดหงิด

“กูจะต้องหาทางแหกมึงให้ได้ คอยดูเถอะ” แจฮยอนพึมพำ เด็กหนุ่มร่างสูงพาตัวเองเดินตามไปยังด้านในของโรงยิม สังเกตเห็นว่าแทยงหลบสายตาของเขาตลอด ไม่ได้มีท่าทางอวดดีเหมือนหลายต่อหลายครั้ง ถึงเวลาใกล้เลิกเรียนอาจารย์สั่งงาน ยิ่งเข้าทางเมื่อต้องจับคู่กับเพื่อนต่างห้อง

“ผมคู่กับแทยงครับ!” แจฮยอนรีบชิงยกมือ เขาหันไปยิ้มร้ายให้ซึ่งทางนั้นชักสีหน้าใส่

“มึงทำอะไรของมึงเนี่ยไอ้แจ” มาร์คลีสะกิด

“กูจะแกล้งมัน สะใจดี”

“ระวังพ่อมันมาตีหัว” มาร์คทิ้งท้ายไว้ก่อนจะลุกออกจากที่ไปเพื่อหาคู่ทำงานของตัวเอง งานที่ว่าไม่มีอะไรมาก เป็นรายงานคู่ที่ต้องทำช่วยกัน ต้องใช้มือเขียน แล้วก็มีอีกชิ้นที่ต้องซิทอัพคนละร้อยครั้งติดต่อโดยให้คู่ตัวเองจับแล้วอัดวิดีโอส่งให้อาจารย์ แจฮยอนรู้ดีว่าทำงานคู่กับคนที่ไม่ถูกกันมีแต่จะวุ่นวาย แต่เขาไม่สน หาทางลากแทยงออกมาจากกรงทองของบ้านให้ได้ เวลาตอนอยู่นอกโรงเรียนที่ไม่ต้องคอยกังวลว่าอาจารย์จะเข้ามากวน

จะเล่นให้จนมุม

เอาให้ไม่กล้ามาอวดดีใส่เขาเลย

.........................

ภายในบ้านหลังใหญ่มีเสียงถกเถียงที่ดังมาจากบุคคลทั้งสอง มีหนึ่งบุคคลที่ยืนเกาะขอบประตูและแอบเฝ้ามองด้วยแววตาแสนหงอย แทยงเม้มปาก เขาเลิกจากโรงเรียนกลับมาเพื่อพบว่าพ่อกับแม่กำลังทะเลาะกันอยู่ เรียวมือขาวกำแน่น เมื่อสิ่งที่ได้ยิน หัวข้อในการทะเลาะกัน ยังคงหนีไม่พ้นเรื่องของเขา

“คุณมันบ้า สภาพของลูกตอนนี้แทบไม่ใช่คนปกติแล้วด้วยซ้ำ!

“แล้วมันจะทำไม!หรือจะยอมอับอายคนทั้งบ้านทั้งเมือง!!” แทยงถอนหายใจ เขาเบือนหน้าหนีอย่างไม่ต้องการอยากจะรับรู้ ตัดสินใจเดินออกจากบ้านโดยไม่แม้แต่จะทันหยิบอะไรติดตัวมาเลยด้วยซ้ำ มีเสียงถามจากบอดิการ์ดที่แทยงไม่ได้สนใจ เขาเพียงแค่อยากจะออกมาจากบ้านหลังนั้น ออกมาให้ไกลที่สุดเท่าที่จะทำได้

ถึงแม้สุดท้ายจะมาปักหลักอยู่เพียงป้ายรถเมล์หน้าปากซอยก็ตาม

แต่ก็คงจะดีกว่าต้องไปได้ยินพ่อแม่ทะเลาะกัน โดยที่มีเขาเป็นตัวต้นเหตุ

แทยงนั่งกอดเข่า มองเหม่ออกไปยังแม่น้ำที่ไหลอยู่ตลอดเวลาอย่างไม่มีหยุดพัก พระอาทิตย์เริ่มตกดิน บรรยากาศเย็นเชียบที่ทำให้ต้องกระชับกอดตัวเอง ออกมาไมได้หยิบอะไรออกมาเลย แม้แต่เสื้อคลุมก็ลืม คนที่วิ่งออกกำลังกายเริ่มน้อยลงจนไม่เหลือ มุมที่แทยงอยู่คือด้านใน ดังนั้นเมือเริ่มค่ำผู้คนเลยเริ่มออกไปยังจุดด้านนอกแทน ความเงียบสงบที่แทยงไม่เคยกลัว เขารู้สึกดีเสียด้วยซ้ำ กระทั่งที่เสียงฝีเท้าจากด้านหลังดังขึ้น

“.........!” เมื่อพบว่าเป็นใครดวงตาคู่สวยเบิกกว้าง

“อย่างมึงพ่อแม่ยอมปล่อยให้ออกมาข้างนอกเวลานี้ตามลำพังด้วย?” ดูท่าทางแจฮยอนคงจะมาวิ่งออกกำลังกาย เพราะยังอยู่ในชุดสำหรับการใช้แรง แทยงรีบลุก เขาเตรียมจะเดินหนี

..หมับ... แต่แขนกลับถูกคว้าเอาไว้

“ปล่อย จะอะไรกับกูเนี่ย”

“เพื่อนเรียนชั้นเดียวกัน เจอกัน ก็ต้องทักสิ...เดินหนีแบบนี้เสียมารยาทว่ะ” แจฮอยนพูดบ้าง

“กูไม่นับมึงเป็นเพื่อน”

“หว่า เสียใจจัง อุตสาห์อยากเป็นเพื่อนกับพี่แทยงสุดหล่อของโรงเรียน” คนตัวสูงกวนประสาท แทยงพยายามจะดึงแขนของตัวเองออกแต่ดูท่าทางคงไร้ผล แต่ในที่สุดเขาก็ทำจนสำเร็จ ผลักแจฮยอนออกจนอีกคนเกือบล้ม รีบเดินหนีออกมา

“ถ้ากูเอาเรื่องที่มึงปลอมใบรับรองแพทย์ไปป่าวประกาศ อะไรจะเกินขึ้นนะ”

“.........!” แต่ประโยคนี้ทำแทยงชะงัก

“ว่าไง อึ้งไปเลย?”

“มึงรู้ได้ยังไง!” รีบเดินกลับมาหา แจฮยอนก็เอาแต่ทำหน้ายียวน

“ถามว่ารู้ได้ยังไง!!” แทยงตวาดลั่น ตอนนี้ยิ่งชัดเจนว่าจะต้องมีความลับเกี่ยวกับเรื่องนี้อยู่แน่ แจฮยอนกอดอกมองอย่างเหนือกว่า ในที่สุดเมื่อไม่ยอมพูดอะไรเสียทีสุดท้ายแทยงทุบลงกลางอกของคนที่สูงกว่า เดินหนีออกไปด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความไม่พอใจ เขาแทบไม่ได้มองทาง อารมณ์หงุดหงิดขุ่นมัว

...ผลั้ก!... เดินชนเข้ากับกลุ่มวัยรุ่นแปลกหน้าเข้าอย่างไม่ตั้งใจ

“เห้ย มึงเดินชนกูก็ขอโทษสิวะ!” กระทั่งที่ทางนั้นตวาดเรียก มือที่กระชากคอเสื้อของแทยง

“อย่ามาอวดดีกับกู รู้ไหมว่าพ่อกูใคร!!” แทยงถามกลับไป ทางคนฟังหัวเราะ ออกแรงผลักจนแทยงล้มกระแทกลงบนพื้น ท่าทางเรื่องน่าจะจบยาก ไอ้พวกนั้นทำท่าจะเข้าทำร้าย แต่ทุกอย่างชะงักเมื่อมีบุคคลปริศนาวิ่งเข้ามาห้าม

“อย่าทำมันเลย เพื่อนกูเอง” เป็นแจฮยอนที่เข้ามาห้ามเอาไว้

ไอ้พวกนั้นเดินออกไปโดยง่าย แทยงตวัดสายตามอง

“รู้จักแต่พวกอันธพาล ก็ไม่แปลกที่จะนิสัยแบบนี้” ขนาดช่วยไว้แท้ๆแต่แทยงยังใช้คำพูดใส่ แจฮยอนหละอยากจะต่อยหน้าซักหมัดสองหมัด รั้งแขนขาวให้แทยงลุกขึ้นยืน แต่เมื่อแทยงจะเดินหนีคนตัวสูงไม่ยอมปล่อยมือ

“ขอบคุณกูหรือยัง”

“ขอบคุณ...” เสียงพึมพำเบาหวิวหากแต่เรียกรอยยิ้มของคนฟังได้อย่างไร้เหตุผล

“ไปกินข้าวเป็นเพื่อนหน่อย มึงต้องเลี้ยงข้าวกูเป็นค่าตอบแทน”

“อะไร กูไม่ได้เอากระเป๋าตังค์มา”

“ก็ติดกูไว้ กูจะออกให้ก่อน...วันหลังเอามาคืนด้วย” พูดเองเออเอง แถมยังลากให้แทยงเดินตามไปจนถึงร้านอาหาร นั่งกันอยู่ฝั่งตรงข้าม หน้าตาของแทยงดูไม่สบอารมณ์ แต่แจฮยอนหละแสนชอบใจ เวลาแกล้งให้มันทำหน้ายุ่งๆแบบนี้เขารู้สึกว่าสนุกดี สั่งกะเพราะหมูสับไปสองจาน

“ทำไม คุณหนูอย่างมึงมันกินไม่ได้หรือไง” เห็นว่าแทยงนั่งนิ่งคนตัวสูงเลยถามไป

“กินได้ แต่ทำไมต้องกินด้วย ไม่หิว”

“เออ งั้นไม่ต้องกิน” จบประโยคแจฮยอนคว้าจานของแทยงมาวางลงต่อหน้าของตัวเอง

และลงมือทานจนหมด ทั้งสองจาน...

“...........” เมื่อเงยมองแทยงพบว่าคนตัวขาวนั่งทำหน้าตกใจ

“ตกใจอะไร?”

“กินหรือยัดห่าเนี่ย” คำถามที่แทยงถามกลับมา

“แล้วปกติมึงกินข้าวแบบไหน เราออกกำลังกันขนาดนั้น?” จนที่เมื่อแจฮยอนถามกลับมาบ้างคราวนี้กลายเป็นแทยงที่อึกอัก นั่นสิ เขาลืมไปเลยว่าคือเรื่องปกติอยู่แล้วสำหรับพวกที่ต้องใช้กำลัง หรือพวกออกกำลังกายเป็นประจำ แต่แทยงก็ออกกำลังกายบ่อยนะ แต่เขาก็ไม่ได้กินเยอะขนาดนี้

“กินน้อยกว่ามึงแล้วกัน”

“ตัวมึงถึงได้เล็กแค่นี้ไง”

“อย่างงี้เหรอเรียกตัวเล็ก เอาตาไหนมองไม่ทราบ” แจฮยอนตักข้าวคำสุดท้ายเข้าปาก เงยหน้ามองคนถาม

“ก็ตอนจับแขนมึง มันเล็กแค่เนี่ย” ตอบไปพลางทำท่าทางประกอบว่าเล็กจิ้ดเดี้ยว แทยงเบ้ปาก นั่งนิ่งมองแจฮยอนที่กำลังจ่ายเงินโดยที่ลืมไปเลยว่าในตอนนี้ตัวเองได้หายเศร้าแล้ว เขาลืมเรื่องของครอบครัวไปได้ชั่วขณะ น่าประหลาด ไม่น่าเชื่อว่าคนที่เข้ามาทำให้แทยงผ่านช่วงเวลาที่ยากลำบากได้จะเป็นแจฮยอน ถึงแม้จะเป็นเพียงชั่วครู่ก็ตาม

“มึงมายังไง แล้วจะกลับยังไง...นี่กูต้องไปส่งไหม” เดินออกมาจากร้านข้าวแจฮยอนหันหน้ามอง

“ไม่ต้อง เดินกลับได้”

“บ้านมึงอยู่แถวนี้ว่างั้นเถอะ”

“อยู่ตรงซอยxxx

“เชี่ย อย่างไกล เดินมายังไง” เมื่อได้ยินว่าบ้านของแทยงอยู่ที่ไหนแจฮยอนถึงขั้นส่งเสียงถาม แต่ระหว่างนี้ที่เดินอยู่ด้วยกันจนจวนจะถึงประตูของสวนสาธารณะ เขาเห็นว่าแทยงชะงักนิ่ง เมื่อลองมองตามดวงตาคู่สวยถึงได้เข้าใจ มีบอดิการ์ดหลายคนยืนอยู่ตรงหน้าประตู แทยงหันมามองแจฮยอนสลับกับกลุ่มด้านหน้า

“คุณหนูครับ นายท่านให้มารับกลับบ้าน” หัวหน้าบอดิการ์ดเดินเข้ามาหา

“ไม่กลับ ถ้าอยากกลับเดี๋ยวฉันกลับเอง”

“แต่ตอนนี้ได้เวลาทานยาแล้วนะครับคุณหนู...คุณหนูลืมหยิบยาออกมาด้วยนะครับ”

“ไม่กินสักวันมันคงไม่ตายหรอก”

“กลับเถอะนะครับ ผมไม่อยากต้องใช้กำลังเลย” แทยงกำลังยืนเจรจา แจฮยอนเห็นท่าไม่ดีแต่ไม่กล้าเข้าไปยุ่ง ดูเหมือนจะเป็นเรื่องส่วนตัว แทยงดูหงุดหงิดมาก ก่อนที่บอดิการ์ดจะเข้าถึงตัวในที่สุดแทยงยอมอ่อนข้อ

ใครอีกคนเดินตามไปที่รถคันหรูซึ่งจอดรออยู่

รถคันดำเงาเคลื่อนตัว หากแต่แจฮยอนได้สบตากับแทยงที่มองผ่านออกมาจากด้านในรถ

แววตาของแทยงเผยแววเศร้าอีกครั้ง เขาเคยเข้าใจมาตลอดว่าคนอย่างแทยงคงดีแต่ทำหน้านิ่งและแสดงสายตาแบบนั้น

หากแต่ไม่ใช่ เมื่อก่อนหน้าที่นั่งทานข้าวด้วยกัน ถึงแม้แทยงจะไม่ได้ยิ้มหรือหัวเราะ

แต่นัยน์ตาคู่นั้นกลับดูเปล่งประกาย ดูมีชีวิตชีวาเหมือนอย่างที่มันควรจะเป็น

...มันน่ามองและพราวระยับ สวยเหมือนกลุ่มดาวบนท้องฟ้า

จนแจยอนแอบคิดกับตัวเองว่า หากมีโอกาสได้นั่งมองตลอดไป ก็คงจะดี...

# # # # # # #

เรียกว่าตกหลุมรักนะ ><

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 34 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

24 ความคิดเห็น

  1. #24 pgott (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 5 มกราคม 2564 / 23:18
    สนุกมากเลยค่ะ รอนะคะ
    #24
    0
  2. #22 Jยกกำลัง12 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2563 / 23:13
    เห้ยนายยยยย
    #22
    0
  3. #21 savesafetd (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2563 / 02:15
    รอๆคุณไรท์นะคะ อยากรู้แล้วว่าน้องแทยงเป็นอะไร-//-
    #21
    0
  4. #20 Prial-Em (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2563 / 00:38
    รักเขาแล้วสินะนายแจน!!! อยากให้แทยงหายไวๆ พอถึงตอนนั้นทุกอย่างก็คงจะสดใสมากแน่ๆ เป็นกำลังใจให้ไรท์นะคะะ สนุกมาก!
    #20
    0
  5. #18 tinkerzenb (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2563 / 22:20
    น่ารักกกก รอนะคะ
    #18
    0
  6. #16 zzz49 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2563 / 11:16
    รักคูมไรท์ค่ะ ยัยเเจนอยู่ในช่วงตกหลุมรักแน่ๆ
    #16
    0
  7. #14 Chayanan53001 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2563 / 11:52
    คุณไรท์เก่งมากเลยค่ะ เราชอบมากเนื้อเรื่องไม่เหมือนใคร อ่านแล้วมีความตื่นเต้น
    ปล.สู้ๆนะคะไรท์😘😘
    #14
    0
  8. #13 Iiiiiii (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2563 / 08:08
    ไรท์แต่งสนุกมากค่ะชอบมากกก รอไรท์อัพอยู่น้าาาาา
    #13
    0
  9. #10 ponparnee7890 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2563 / 18:59
    ไรท์แต่งดีมากๆเลยค่ะ สู้ๆนะคะ รอมาอัพต่ออยู่นะฮะ💗
    #10
    0
  10. #9 เดซี่1905 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2563 / 01:28
    อยากอ่านต่อจังเลยค่ะ ไรท์แต่งสนุกมากกก
    #9
    0
  11. #6 soonyou05 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2563 / 07:36
    แกตกหลุมรักกันแล้ว
    #6
    0
  12. #5 เอเรียล (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2563 / 22:22

    เนื้อเรื่องสนุกมากกกกกกกค่ะ

    #5
    0