ชิงชัง [JAEYONG] omegaverse เมะ x เมะ

ตอนที่ 1 : ตอนที่1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 246
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 28 ครั้ง
    22 พ.ค. 63

ตอนที่1

#ชิงชังแจยง

 

 

 

ตระกูลของแทยงแสนยิ่งใหญ่ สืบทอดตำนานอัลฟ่าที่เหนือกว่าอัลฟ่ามาหลายชั่วอายุขัย มองตัวเองผ่านหน้ากระจก ร่างกายสูงสมส่วน ใบหน้าดูดีแทบทุกระเบียบนิ้ว ทรงผมของเขาสั้นเตียน มันเปรียบเสมือนการขัดเกลาให้ใบหน้ายิ่งดูเคร่งขรึม ทรูอัลฟ่า คือคำตราหน้าที่ทำให้แทยงเหนือกว่าใครต่อใคร ชุดนักเรียนที่สวมใส่ เข็มกลัดตรงกระเป๋าคือรูปราชสีห์เจ้าแห่งผืนป่า น้ำหอมขวดใหญ่เบื้องหน้าช่วยเพิ่มความมั่นใจ มันยิ่งช่วยให้เขาดึงดูดใครต่อใครให้อยากเข้าหา

 

..ก็อกๆๆ ...

 

“คุณแทยงครับ ได้เวลาไปโรงเรียนแล้ว” เสียงเรียกจากด้านนอกดัง แทยงหยิบข้าวของ เดินลงไปด้านล่างก่อนจะพบกับชายวัยกลางคนร่างสูงใหญ่ พ่อของแทยงคือนักธุรกิจแนวหน้า ทรูอัลฟ่าที่ชื่อเสียงลือไกล ถัดไปมีหญิงสาวหน้าตาสะสวย เธอคือผู้ให้กำเนิดอีกคนที่ทำให้แทยงเกิดมา เธอคืออัลฟ่าเพศหญิง แม่ของเขาคือนางแบบคนสวย เรียกได้ว่าไม่มีใครไม่รู้จักเธอ

 

“ถ้ากลับมาแล้วมาพบฉันก่อนนะ เย็นนี้นัดหมอเข้ามาหา”

“ผมเคยบอกพ่อไปแล้วว่าผมปกติ ไม่ได้เป็นอะไร”

 

“อย่างแกเรียกว่าไม่ปกติ”

“เชื่อเถอะว่าผมควบคุมตัวเองได้แล้ว”

“ฉันไม่เชื่อแก” คำตอบที่ทำให้แทยงชักสีหน้า เขาเดินหนีออกมาอย่างหัวเสีย ทุกสามวันจะมีหมอประจำตัวที่แทยงต้องเจอ ตั้งแต่จำความได้เขาเจอหมอบ่อยมากกว่าเจอปู่กับย่าเสียอีก เมื่อไหร่จะเข้าใจว่าการที่ชอบเอาคัตเตอร์มาเขี่ยแขนตัวเองเล่นมันไม่ได้เรียกว่าโรคจิต เขาทำแล้วมีความสุข บางทีชีวิตก็ควรจะปลดปล่อยบ้าง น่าคิดมากกว่าว่าไอ้ยาพวกนั้นตางหากที่ทำให้เขาจะเป็นประสาทมากกว่าเดิม

 

“ตั้งใจเรียนนะครับคุณแทยง” เมื่อมาถึงโรงเรียนเสียงคนขับรถพูดไล่หลัง แทยงพยักหน้า

 

เขามองตึกเบื้องหน้า โรงเรียนชื่อดังที่หลายต่อหลายคนอยากจะเข้า

สถานที่ของอัลฟ่า ศูนย์รวมสำหรับบุคลที่ผ่านการทดสอบในสิทธิการเข้าเรียน

 

..หมับ! .. ระหว่างยืนเหม่อแทยงสะดุ้ง เขาถูกคว้าคอหมับ หันไปมองพบว่าเป็นใครถึงได้ชักสีหน้าใส่

 

“วันนี้มาเช้าจังเลยนะคุณชาย แต่งหล่ออยู่เหรอวะ” โดยองคือเพื่อนสนิท อาจน่ารำคาญไปบ้างแต่มันก็เป็นคนดี

“กูโดนพ่อบ่นอีกแล้ว กูไม่อยากเจอหมอ”

“เอาหน่า เดี๋ยวถ้ามึงหายป่วยก็ไม่ต้องเจอแล้ว ตอนนี้ก็ทำตามที่เขาบอกไปก่อน”

 

“กูไม่มีทางหายป่วย” พูดจบประโยคแทยงเดินหนี โดยองถอนหายใจ เขาพอรู้มาบ้างว่าแทยงค่อนข้างมีปัญหาเรื่องสุขภาพนิดหน่อย บางครั้งโดยองก็กลัว อีกคนชอบนั่งเหม่อ บางวันอารมณ์ดีจนน่าตกใจ แต่หากวันไหนที่โกรธขึ้นมาเขานี่สยอง เพราะแบบนี้แทยงเลยเลือกที่จะนิ่ง พยายามจะไม่ระเบิดอารมณ์ส่วนใดส่วนหนึ่งออกมามากเกินไป จนดูกลายเป็นคนเย็นชาไปเลย ตลอดทางไปที่เดินตรงไปยังตึกเรียนมีสายตาเฝ้ามองตลอด ไม่แปลก แทยงคือคนดัง เป็นที่รู้จักและที่ชื่นชอบของใครต่อใครหลายคน ฐานะทางบ้านที่ดี ความสามารถที่ล้นเหลือ ทรูอัลฟ่าเพียงไม่กี่คนในโรงเรียน

 

ใช่ ต้องใช้คำว่าไม่กี่คน

เพราะไม่ใช่เพียงแทยงคนเดียวในโรงเรียนที่เป็นทรูอัลฟ่า

 

“ไง ไอ้เด็กโรคจิต” หากแต่ยังรวมมัน ผู้ชายร่างสูงใหญ่ เจ้าของเส้นผมสีบลอนทอง ดวงตาคู่สีน้ำตาลเข้ม ใบหน้าดูดีที่เหมือนพระเจ้าตั้งใจสร้างเป็นงานชิ้นเอก แจฮยอนกระโดดลงจากขอบระเบียงทางเดินที่นั่งอยู่ก่อนหน้า พวกเขาสองคนอยู่ชั้นเดียวกันหากแต่คนละห้อง ไม่เคยถูกกัน ชิงดีชิงเด่นกันมาแต่ไหนแต่ไร หากมีมันต้องไม่มีเขา นี่คือคติที่แทยงท่องทุกวัน

“ช่วยพ่อแยกขยะเสร็จแล้วเหรอ ถึงได้มีเวลามากวนประสาทกู” แทยงสวนกลับ บ้านของแจฮยอนคือเศรษฐีแนวหน้าของประเทศ สินค้าหลายอย่างที่นำส่งออกถูกสร้างขึ้นโดยการนำสิ่งที่ใช้แล้วมาบดก่อนรีไซเคิล เพราะแบบนี้เขาเลยเรียกมันว่าไอ้เด็กเก็บขยะ เหมือนกับมันที่เล่นจุดอ่อนของเขา ที่เรียกเขาว่าไอ้เด็กโรคจิตไง

 

“อย่าปากดีนักเลยมึง หายประสาทหลอนให้ได้ก่อนแล้วค่อยจะมางัดกับกู”

“เหอะ ใครกันแน่ที่บ้า...หาทางเอาชนะกูจนเหมือนหมาบ้า”

“มึง!” แจฮยอนคำราม ทำท่าจะพุ่งเข้าต่อยแต่ร่างกายถูกรั้งเอาไว้โดยเพื่อนสนิท ยูตะเห็นพอดีว่ามีอาจารย์กำลังเดินมา คว้าแจฮยอนเอาไว้ได้ทันก่อนที่จะเกิดเรื่องบานปลาย มาร์คลีคืออีกคนที่อยู่แกงค์ตรงหน้า สามคนนี้คือพวกคนดังโรงเรียน แต่แทยงแสนเกลียดขี้หน้า หล่อให้ได้ครึ่งเขาก่อนแล้วค่อยอวดดีเถอะ พวกนั้นพากันเดินออกไป แต่ไม่วายไอ้ตัวเล็กสุดในกลุ่มอย่างมาร์คลียังหันมาชี้นิ้วคาดโทษทิ้งให้แทยงเอาไว้

 

“ไอ้พวกหมาบ้า” แทยงสบถ โดยองเองก็แสนเหนื่อยใจ ตีกันไปมาจนเบื่อแล้วสำหรับพวกเขา

“ช่างมันเถอะมึง เถียงไปก็มีแต่ปวดประสาท”

 

“กูโคตรเกลียดมันเลย” แทยงกำหมัดแน่น ดูท่าวันนี้คงจะเรียนแบบไม่มีความสุข เปิดประตูเข้าไปภายในห้องพบว่ากลุ่มเพื่อนหลายคนกำลังโวยวายเล่นสนุกกัน ไอ้พวกนี้ชอบเปิดภาพโอเมก้าน่ารักๆ หรือไม่ก็เบต้าหน้าตาดีหลายต่อหลายคน แล้วอวดว่าจะจีบบ้างหละ จะเอาทำเมียบ้าง จะกัดคอเขาบ้าง แทยงเหนื่อยใจ เอาเข้าจริงพวกอัลฟ่าก็มีมุมปัญญาอ่อนเยอะเหมือนกัน ไม่ได้ขรึมเหมือนที่ใครต่อใครวาดฝันหรอกนะ

 

“รู้ปะ กูได้ของเล่นอะไรใหม่มา!” เสียงตะโกนดังลั่นห้อง ไอ้หัวหน้าห้องตัวแสบ แจมินตัวดีที่เพิ่งจะวิ่งเข้ามาในห้องเรียนพร้อมกับบางอย่างในกระเป๋า แทยงเองยังหันไปสนใจ โดยองเวลาอยู่กับเพื่อนกลุ่มอื่นก็ทะเล้นไม่ต่างกัน

 

แจมินยิ้มร้าย ยิ่งเพื่อนให้ความสนใจยิ่งชอบ

“แทแด้!” คราวนี้ร้องลั่น ชูสิ่งในมือที่เหมือนขวดใสหอมบางอย่าง เพียงเท่านั้นที่กลิ่นลอยแตะปลายจมูก

“น้ำหอมเลียนแบบกลิ่นโอเมก้า นี่กูเลือกกลิ่นกุหลาบแดงยั่วๆ มา...เอาไว้ดมตอนชักว่-าวนี่โคตรมันส์เลยนะเว้ย!” ตอนแรกก็สนใจอยู่หรอก แต่พอได้ยินแบบนี้แทยงส่ายหน้า เขาเบือนหน้าหนี หยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดเล่น เอาเข้าจริงพวกเขาก็แค่แกงค์เด็กหนุ่มทั่วไป ต่อให้เป็นอัลฟ่าก็ใช่ว่าจะต้องดูดี สุภาพเหมือนที่ใครวาดฝัน ดีไม่ดีถ่อยกว่าคนธรรมดาเสียอีก

 

“ทำไงได้หละวะ เรียนก็เรียนอยู่โรงเรียนอัลฟ่าล้วน...แม่ง โอเมก้าน่ารักสักคนก็ไม่มี กูนี่ของโคตรขาด...แถมจะเข้าผับอายุก็ไม่ถึง” แจมินโอดครวญ หัวหน้าห้องที่ไมได้มีความเหมาะสมเลย แต่เอาเข้าจริงความรู้สึกก็คงเหมือนเรียนโรงเรียนนายร้อย มองไปทางไหนก็เจอแต่กล้ามล่ำ มีแต่กลิ่นเหงื่อที่พวกผู้หญิงบอกว่าแสนเซ็กซี่ แต่พวกเขานี่สิแทบอ้วก ได้กลิ่นกันเองจนเอียนไปหมด

 

“เออพวกมึงรู้ไหมว่าตอนนี้ไอ้แจฮยอนควงใครอยู่ ให้ทาย” คราวนี้แจมินหันมามองแทยง

“กูจำเป็นต้องรู้?”

“ก็คู่อริมึงนี่หว่า ควรต้องรู้ความเคลื่อนไหวสิ”

 

“ไร้สาระ” แทยงตัดบทในขณะที่โดยองให้ความสนใจ

“มึงอยากรู้?” เมื่อโดนแจมินถามโดยองพยักหน้ารับ

“มีคนเห็นมันไปไหนมาไหนกับเตนล์บ่อยมาก มึงรู้จักเตนล์ใช่ไหม ตัวเด็ดฝั่งโอเมก้า อย่างน่าล่อ”

 

“ชะตาขาด” โดยองหลุดสบถ สงสารไว้ก่อนเพราะรู้ว่าแจฮยอนไม่เคยจะจริงจังกับใครสักที แต่ด้านแจมินรีบส่ายหน้า

“ไม่นะ คราวนี้ดูมันจริงจังมาก...บางที มันอาจจะเจอคนที่มันอยากทำพันธะแล้ว”

“ก็เรื่องของมัน มึงเลิกพูดเรื่องมันสักที” แทยงตวาดขึ้น ทำเอาเพื่อนกลุ่มแตกกระเจิง น่าหงุดหงิด ไอ้พวกนี้ชอบให้ความสนใจแจฮยอน แต่ก็คงไม่แปลก ระดับแจฮยอนแทบจะเป็นตัวเต็งของหนุ่มฮอตในโรงเรียน ทำอะไรก็ถูกจับตามอง แต่ช่วยเว้นเขาไว้คน เขาไม่อยากได้ยิน ไม่อยากเจอหน้า เกลียดมันชะมัด กว่าทุกอย่างจะสงบก็เป็นตอนที่อาจารย์ผู้สอนเข้ามาในห้อง คาบนี้คือคาบพละ เป็นครั้งแรกที่ได้เรียนเพราะเพิ่งจะเปลี่ยนตารางสอนให้ครอบคลุม

 

“คาบนี้จะเรียนรวมกับอีกห้องนะ จะได้วัดเกณฑ์ไว้คัดคนไว้แข่งตอนงานปลายปี” อาจารย์เปิดประเด็น แทยงไม่สนใจ

“เราจะเรียนรวมกับห้องA” กระทั่งประโยคนี้ดังดวงตาคู่สวยเบิกกว้าง

 

เขารีบหันมองหน้าของโดยอง

“มีอาจารย์อยู่มันคงไม่กล้ากวนประสาทมึงหรอก”

“ก็ขอให้เป็นอย่างนั้น” จบประโยคแทยงถอนหายใจ ถึงเวลาเปลี่ยนเสื้อผ้าสู่ชุดสำหรับทำกิจกรรมกลางแจ้ง เสื้อกล้ามและกางเกงขาสั้นคือสิ่งที่ต้องใส่ พวกเขาเปลี่ยนเสื้อผ้ากันในห้อง ไม่ได้มีใครคิดอายใครอยู่แล้ว กระทั่งบรรยากาศที่เปลี่ยน ในห้องเลิ่กลั่กกันนิดหน่อยจนแทยงต้องหันไปมองว่าเกิดอะไรขึ้น

 

“ไอ้แจมิน มึงปิดขวดน้ำหอมฟีโรโมนดีหรือยัง ระวังแข็งกลางห้องนะสัส” เป็นโดยองที่ตะโกนด่าไปและแทยงหัวเราะ ทางแจมินเจ้าหัวหน้าห้องตัวแสบรีบคว้ากระเป๋า หยิบขวดน้ำหอมขึ้นมาเชคให้เรียบร้อย หากมาคลั่งขึ้นกันตอนนี้คงแย่ เคยมีกรณีแบบนี้หนึ่งครั้ง นักเรียนหัวหมอเล่นพิเรนท์ เอากลิ่นโอเมก้าเทียมเทใส่แกล้งเพื่อน จนเกิดรัทขึ้นเสียเอง สุดท้ายโดยจับขังสงบสติอารมณ์อยู่ในห้องพยาบาล นึกแล้วสยอง น่าอายมากเลยนะถ้าจะต้องเป็นแบบนั้น

 

“มึงกูปวดเยี่ยว ไปเข้าห้องน้ำก่อนนะ” ก่อนจะเดินไปยังยิมแทยงบอกเพื่อนสนิท

“เออรีบตามมานะเดี๋ยวกูไปรอข้างใน”

“เออๆ!” แทยงตะโกนบอกไป เขารีบวิ่งไปห้องน้ำ แต่เมื่อเลี้ยวเข้าหน้าประตูสองขาชะงัก หนึ่งคนที่ยืนอยู่หน้ากระจกทำเอาหัวเสีย แจฮยอนยิ้มเยาะ ไม่ได้พูดอะไรกันเพราะแทยงทำเป็นมองไม่เห็นและเดินผ่าน แจฮยอนยืนนิ่ง มองตามกระทั่งที่อีกฝ่ายเดินเข้าไปในห้องน้ำ เสียงปิดประตูดัง แจฮยอนยังไม่เดินออกไปถึงแม้จะเสร็จธุระของตัวเองแล้ว

 

“คิดแผนฆ่าตัวตายในห้องน้ำอยู่หรือไงไอ้เด็กโรคจิต!”

“เสือก!!” แทยงตะโกนสวน แจฮยอนยิ่งนึกสนุก คราวนี้คนตัวสูงเดินเข้าไปห้องน้ำถัดจากอีกฝ่าย เขาปิดฝาชักโครกลงก่อนจะขึ้นเหยียบมัน เพียงเท่านั้นที่หัวพ้นผ่านระเบียงกั้นห้องน้ำ ชะโงกมองคนที่อยู่ห้องด้านข้าง

 

“อ๋อได้เวลากินยาระงับโรคประสาทถูกไหม อายเหรอ กลัวเพื่อนรู้? เขารู้กันทั้งโรงเรียนแล้วว่ามึงบ้า” แจฮยอนเยาะเย้ย ท้าวแขนผ่านกำแพงของห้องน้ำพลางมองจ้องคนด้านล่างที่กำซองยาของตัวเองแน่น

“รู้ไหม ว่าถ้ามึงชนะการแข่งปลายปีก็คงไม่เหมาะสม...เอาคนบ้ามาเป็นคิงอัลฟ่าของโรงเรียนงั้นเหรอ”

“......”

“มึงถอนตัวไปเถอะ อย่ามาลงแข่งกับกูให้เสียเวลาเลย” แจฮยอนพ่นคำร้ายเหมือนทุกครั้ง หากแต่แทยงกลับไม่โต้ตอบ

 

อีกฝ่ายเงียบ เห็นแค่ว่ากำหมัดและกัดฟันแน่น

จนในที่สุดดวงตาคู่กลมสวยช้อนสายตาขึ้นมอง พวกเขาสบตากัน

 

“กูก็ไม่ได้อยากเป็นแบบนี้หรอก” เสียงของแทยงสั่น ในหน่วยตาคู่นั้นคลอด้วยน้ำสีใส เป็นแจฮยอนที่ชะงักนิ่ง

 

...ปัง..!! แทยงเดินออกไปแล้ว หากแต่แจฮยอนยังคงยืนนิ่ง พักหลังมานี้เขาแกล้งมันหนัก นั่นเพราะแทยงเองก็ใช่ย่อยกับเขาเหมือนกัน ตัวเองก็ปากดีไม่แพ้กัน พอโดนสวนแค่นี้ทำมาเป็นอ่อนแอรับไม่ได้หรือไง

 

“ทรูอัลฟ่าอะไร ปวกเปียก...แล้วคิดจะมาแข่งกับกู” สุดท้ายแจฮยอนพึมพำ ถึงแม้ในใจจะคัดค้าน

 

เขารู้สึกเศร้าตามดวงตาคู่นั้น

หัวใจที่ปวดหนึบยังกับเป็นตัวเองที่รู้สึกปวดร้าว นี่มันบ้า

...ไอ้เวรนั่นกำลังปั่นประสาท เขากำลังโดนมันปั่นประสาทสินะ...

 

 

# # # # #

ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะคะ><

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 28 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

24 ความคิดเห็น

  1. #19 Prial-Em (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2563 / 00:34
    แจฮยอน ผช.ปากร้ายอ่ะ TT สงสารน้อน
    #19
    0
  2. #17 tinkerzenb (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2563 / 21:57
    สนุกดีค่ะ
    #17
    0
  3. #8 เดซี่1905 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2563 / 01:15
    แงงง สนุกมากก ติดตามนะคะ
    #8
    0
  4. #7 pinkratanapp (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2563 / 07:57
    สนุกมากเลยค่า
    #7
    0
  5. #1 LuckyD88 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2563 / 22:37
    น่าติดตามมากค่ะ เป็นกำลังใจให้นะคะ😊
    #1
    0