Rin no Kikan การกลับมาของริน (Yuri/NC)

ตอนที่ 63 : ตอนที่17(63) การินกับการไม่มีบท

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 98
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 14 ครั้ง
    24 ก.พ. 62

ตอนที่17(63) การินกับการไม่มีบท


เคร้ง! เสียงดาบของฉันที่ปะทะกับอาวุธลับ น่าจะเป็นมีดสั้นที่ถูกปาออกมา มีดสั้นนั้นมียาพิษถูกทาอยู่ด้วยแฮะ
“มีลูกน้องด้วยหรอเนี่ย”คนที่ปาไม่ใช่นิ้วตรงหน้า แต่เป็นอีกครที่ฉันสัมผัสพลังได้ อยู่ตรงต้นไม้ทางขวามือไม่ห่างจากฉันมากนัก
“ไฟร์บอล”ฉันปล่อยลูกบอลไฟไปทางนั้น
ตู้ม! ฟึ้บ! มีคนมายืนตรงหน้าของนิ้วคนนั้นแล้วหันหน้ามาหาฉัน
“จับสัมผัสข้าได้ด้วย นายท่าน คนๆนี้อันตราย”ชายคนนั้นรายงานข้อมูลให้กับนิ้วตนนั้น นิ้วตนนั้นพยักหน้าเข้าใจ น่าจะเป็นลูกน้องคนสนิทล่ะมั้ง ดูจากท่าทางที่ค่อนข้างจะเคารพมาก
“รีบกำจัดมันทิ้งเถอะ ไม่งั้นงานที่ท่านจอมมารมอบให้จะไม่เรียบร้อย”นิ้วคนนั้นพูดขึ้นมา เฮ้ๆ นี่ฉันยังอยู่ตรงนี้นะวุ้ย พวกแกนี่เหิมเกริมเกินไปล่ะนะ
“ดาร์ค บูลเลท!”นิ้วคนนั้นตะโกนมา ก่อนจะมีกระสุนความมืดสีดำพุ่งเข้ามาที่ตัวฉัน แต่ก็นะ ความเร็วเพียงเท่านี้ ฉันรับได้...
ตุ้บ! ตู้ม!!! ฉันโดนกระสุนความมืดกระแทกเข้าที่ลำตัวเต็มๆ ทำไมมันจุกอย่างงี้ล่ะเนี่ย พอฉันเงยหน้าไปมอง ก็พบแสงจากคนอีกคนหนึ่งที่ยืนอยู่ข้างหลังเผ่ามารสองตนนั้น
“ว่าแล้วเชียว ว่าจะต้องออกโรงเอง”เสียงๆหนึ่งดังขึ้นมาจากคนๆนั้น เป็นเสียงที่หยาบและแห้งกรังมาก ฉันพยายามที่จะลุกขึ้น แต่ว่า
“กราวิตี้” ”อึ้ก”ฉันถึงกับร้องออกมา เมื่อโดนเวทย์แรงดึงดูดกดตัวลงไปกับพื้น เวรแล้วไง เริ่มฉุกเฉินแล้วสิ คนตรงหน้ากำลังจะโจมตีฉัน แต่ว่า
“เอมไพเยอร์ ดาร์ค สตาร์”เสียงๆหนึ่งดังขึ้นมา ก่อนบอลมืดจำนวนมากจะพุ่งเข้าใส่คนสามคน แต่ทว่าคนที่โจมตีฉันกลับกางโล่กันตัวเองไว้ได้
“ริน ไม่เป็นอะไรนะ”อ๊า เสียงนี้มัน เกลนี่หน่า ไม่ไหวแล้ว หัวเริ่มเลือนลางไปแล้วแฮะ

End of Rin story



Gales story

แย่แล้วไง ยัยบ้าเอ้ย ดันสลบไปซะได้ แต่ตอนสลบน่ารักแฮะ เดี๋ยว!!! ไม่ใช่ล่ะ
“แกเป็นใคร”เสียงของจอมมารยุคปัจจุบันถามมาที่ผม พอเห็นหน้าผม ก็เหมือนนึกได้
“แกนี่เอง ที่มาบุกปราสาทฉันเมื่อสิบกว่าปีที่แล้ว”หึๆ จริงๆแล้วยัยคนที่นอนอยู่นั่นมันบุกก่อนฉันอีกนะโว้ย ช่างมันเถอะ ฉันเดินไปอุ้มรินทันที แต่พวกนั้นกลับไม่ปล่อยให้ทำง่ายๆ
“ดาร์ค บูลเลท”ตู้ม! เสียงกระสุนสีดำปะทะเข้ากับเวทย์ของฉัน ออโต้บล็อก หนึ่งในเวทย์อัตโนมัติของฉัน ทำเอาไร้รอยขีดข่วนเลยแฮะ
“พลังนั่นมัน หรือว่า!”เสียงของนิ้วที่พูดขึ้นมา ท่าทางจะจำได้แฮะ เพราะนิ้วจะมีความทรงจำบางส่วนของนิ้วรุ่นเก่าอยู่ด้วย ฉันยิ้มออกไปอย่างชั่วร้าย
“แกนึกอะไรออก”เสียงของจอมมารคนปัจจุบันหันไปถามลูกน้องของตัวเอง ที่ยิ่งเห็นฉันแสยะยิ้ม ยิ่งเริ่มตาค้างด้วยความกลัว
“ถ้าผมจำไม่ผิด นะ นั่นมัน จอมมารรุ่นแรก!!!”นึกออกจริงๆด้วยสินะ หึๆ ไม่แปลกใจเท่าไหร่ เมื่อจอมมารได้ฟังคำพูดดังนั้นก็ถึงกับช็อก แน่นอนว่าอาจจะคิดว่าลูกน้องของตนล้อเล่น แต่ไม่รู้ว่าจะทำไปทำไม เลยทำให้ตกใจมากถ้าเกิดมันคือความจริง
“แล้วยังไง ยังไงซะข้าก็ต้องจัดการให้มันหมดอยู่แล้ว คิดว่าข้าจะอ่อนกว่าพวกโบราณๆอย่างนั้นเหรอ”เสียงของจอมมารที่พูดขึ้นมา หึๆ น่าขำแฮะ สงสัยต้องใช้ของหากินแล้ว
“ทรู เวิร์ด จงหมอบลงซะ”เวทย์สุดยอดแห่งความมืด ทรูเวิร์ด ไม่ว่าใครก็ตามที่มีพลังต่ำกว่า เพียงแค่หนึ่งหน่วย ฉันจะสามารถบังคับคนๆนั้นได้ แต่มีเพียงคนเดียวที่แก้ได้ คือผู้กล้านั่นเอง
“อึก ไม่ผิดแน่ นี่มันเวทย์ของจอมมารรุ่นที่แล้ว”เสียงของสามตนตรงหน้าที่ลงไปนั่งคุกเข่า เวทย์นี้เป็นเวทย์ที่กินมานาค่อนข้างมหาศาล ดังนั้นเลยจำเป็นที่จะต้องรีบทำอะไรให้เรียบร้อย
“ขอตัวก่อนนะ”ฉันพูดก่อนที่จะเปิดเกทและพาตัวรินไปทันที

End of Gales story



เฮ้อ ในที่สุดก็จัดการกับฝูงตะบันจนหมด ว่าแต่คุณแม่ไปไหนล่ะเนี่ย ช่างเถอะ กลับบ้านดีกว่า




โดนตามมาแต่งเรื่องนี้5555555
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 14 ครั้ง

158 ความคิดเห็น

  1. #103 Panida Ketkaew (@panifern1234) (จากตอนที่ 63)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2562 / 22:45
    รินนิ ประมาทจังเลยนะ เกลดูแลรินดีๆหน่อยนะ อย่าพึ่งทำอะไรให้เหนื่อยนัก ถึงสมควรจะโดนก็เถอะ
    #103
    2