นิยาย Dek-D

ไม่พลาดทุกการอัปเดต
เพียงอ่านผ่านแอปนิยาย Dek-D

แอปที่จะทำให้คุณสามารถอ่านนิยายได้ทุกที่ ทุกเวลา พร้อมฟังก์ชันการใช้งานหลากหลาย รับรองสนุกไม่มีเบื่อ! ดาวน์โหลดฟรีได้แล้ว บน Android, iOS และ HUAWEI

คัดลอกลิงก์เเล้ว

{ Fic Gintama } อย่ารับของจากซากาโมโต้!!

คาซึระได้กินของแปลกๆจากซากาโมโต้แล้วก็เกิดบางอย่างขึ้นกับร่างกายของเขาที่ทำให้เพื่อนทั้งกลุ่มถึงกับกุมขมับ

ยอดวิวรวม

143

ยอดวิวเดือนนี้

32

ยอดวิวรวม


143

ความคิดเห็น


2

คนติดตาม


5
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  31 ธ.ค. 63 / 01:07 น.
นิยาย { Fic Gintama } Ѻͧҡҡ!!

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
*ก่อนอื่นเลยเราจะบอกว่าแฟนฟิคนี้เป็นแฟนฟิคเกี่ยวกับชายรักชาย หากรับไม่ได้ขอห้กดออกจากนิยายนะคะและนี้เป็นAuแยกจากกินทามะของจริงดังนั้นตัวละครที่ไม่ควรอยู่จึงมีให้เห็นนะคะ^o^ ถ้าเข้าใจแล้วเราไปทำความรู้จักตัวละครกันเถอะคร้าาา*






ซากาตะ กินโทกิ

"นายเอาอะไรให้ซึระกินฟร่ะ!!!"




ซากาโมโต้  เท็นสึมะ

"อร่อยมั้ยซึร้าาา~~~"




ทากาสุงิ  ชินสุเกะ

"....ขนมมั้ยซึระ"




คาซึระ  โคทาโร่

"รสชาติห่วยแตกเป็นบ้า"




โยชิดะ โชโย

"โคทาโร่ มานี่สิครับ"



คาซึระ โคทาโร่(วัยเด็ก)

"พวกนายสูงกันไวจัง สูงเท่าอาจาร์ยแล้ว"

เนื้อเรื่อง อัปเดต 31 ธ.ค. 63 / 01:07


 

ในวันหนึ่งแสนธรรมดาในเอโดะของคาซึระ โคทาโร่ก้ได้มีเพื่อนเก่าอย่างซากาโมโต้มาเยื่ยมเยือนถึงแหล่งกลบดานของตนเอง

 

“ซึร้าาาา”เสียงเรียกหน้าประตูบ้านทำให้คาซึระผู้ที่กำลังประชุมตามลำพังกับอิซเบธลาต้องลุกไปเปิดประตูอย่างงุนงงว่าใครมันมารบกวนเขาแต่เช้า “อ้าว ว่าไงซากาโมโต้”คาซึระที่พบหน้าเพื่อนเก่าของตนก็ยิ้มรับและเชิยอีกฝ่ายเขามาในบ้านของตนเองพร้อมทั้งนำของว่างมาให้ทานไปด้วย

 

“สวัสดีตอนเช้านะซึร้าา นายสบายดีมั้ย ฉันสบายดีน้า”เจ้าของชื่อ(ขีดข้าม)ฉายาถึงกับสำลักน้ำชาที่ตนพึ่งดื่มไปและไออย่างรุนแรง ส่วนต้นเหตุก็นั่งหัวเราะปล่อยให้เจ้ามาสคอตปล่อยรังสีอาฆาตใส่ตัวเอง “ไม่ใช่ซึระ คาซึระต่างหาก แล้วก็ฉันสบาย ว่าแต่นายมีธุระอะไรแต่เช้าหรอซากาโมโต้”เจ้าของบ้านถามอย่างสงสัย

 

“เอาของมาฝากน่ะ เป็นอาหารที่ชาวดาวมินแนะนำมาเชียวนะ”ว่าจบเจ้าตัวก้กระดี๊กระด๊าเปิดห่อของฝากให้คาซึระดู อาหารสุดแปลกที่ถึงกับต้องเซ็นเซอร์ปรากฏต่อหน้าคาซึระจนเขาหน้าซีดด้วยความสยองขนพองในลักษณะอันแปลกประหลาดจนมนุษย์ธรรมดา(ต่อให้ไม่ใช่มนุษย์ก็)ไม่น่าจะกินได้

 

“มันกินได้แน่หรอซากาโมโต้”คาซึระถามเพื่อนของตัวเองพร้อมหันไปอ้วกทางหน้าต่างบ้านเพราะทนความน่าขนลุกไม่ไหว “กินได้สิ รับประกันด้วยศักดิ์ศรีฉันเลยซึร้า”อีกฝ่ายว่าพร้อมหัวเราะไปด้วย “ไม่ใช่ซึระ คาซึระต่างหากแล้วก็นายมีศักดิ์ศรีให้รับประกันด้วยหรอ”หลังจบประโยคภายในห้องรับแขกของคาซคระก็เงียบลงโดยไม่ทราบสาเหตุ(น่าจะทราบกันดีแหละ)

 

“ยังไงก็กินเถอะน่า ถ้าเป็นอะไรไปฉันจะรับผิดชอบเองซึร้า”ซากาโมโต้ยืดอกด้วยความปราถนาอันแรงกล้า เจ้าของดวงตาสีน้ำตาลเปลือกไม้มองไปยังเพื่อนเก่าตนเองอย่างไม่ไว้วางใจแต่ก็จำยอมที่จะทานของจากดาวมินที่เพื่อนอุตสาห์เอามาฝาก 

 

ตะเกียบวนเลือกคลีบส่วนที่น่าจะกินแล้วไม่ตายขึ้นมาพร้อมนำเข้าปาก “อร่อยมั้ยซึร้า~~~”รสชาติแรกที่สแตนบาร์ยรอจั้งแต่นำเข้าปากคาซึระคือ “รสชาติห่วยแตกเป็นบ้าเลย..”เขาพึมพำออกมาเบาๆ ก่อนจะปาดตะเกียบใส่หัวของซากาโมโต้จนอีกฝ่ายล้มก้นจ้มเบ้าไป

 

“อิซเบธลาฉันขอน้ำหน่อย”ว่าจบมาสคอตยักษ์ก็รีบสาระวนในการหาน้ำมาให้เจ้านายตัวเอง น้ำเปล่าเกรดปกติถูกวางให้คาซึระดื่ม แต่พอกลับมาเขากับไม่พบเจ้านายแสนดีของตัวเองซะแล้ว [ไอ่แว่น คุณคาซึระหายไปไหน]ป้ายขนาดพอดี(ที่ฟาดหัวคนตายได้)ถูกยกขึ้นมาถามซากาโมโต้ “ไม่รู้เหมือนกัน แล้วเด็กนั่นใครหรอ”เขาตอบคำถามและถามคำถามกับเจ้าเป็ดผสมเพ็นกวินย็กษ์พลางเบ็นสายตาไปมองเด็ก(?)

 

“ที่นี่ที่ไหนอะ เมื่อกี้ยังอยู่หน้าโรงเรียนอยู่เลย”เจ้าเด็กผมหางม้าพูดขึ้น เขามองไปรอบๆอย่างพิจารณา [เดี๋ยวนะ อย่าบอกนะว่า..]ป้ายสีขาวถูกยกขึ้นมาทันที [คุณคาศึระหรอครับ?]หลังจากที่เด็กชายอ่านเขาก็ยิ้มและพยักหน้ารัวๆให้กับอิซเบธลา

 

[น่าร๊ากกกกกก~~~!!!]ป้ายอันใหม่ถูกยกขึ้นมาพร้อมกับเครื่องหมายตัวหนอนและเครื่องหมายอัคเจรีย์ เขาเข้าไปกอดเด็กชายอย่างรักใคร่ “ฮ่าๆๆ นายน่ารักจัง”คาซึระน้อยพูดออกมาพน้อมหัวเราะ ซากาโมโต้ที่พอรู้ว่าเป็นคาซึระก็หันมามองด้วยความสนอกสนใจ

 

“ว้าว ซึระวัยเด็กน่ารักจัง”เขาพูดออกมาก่อนจะเอื้อมมือไปจับแก้มอันนุ่มนิ่มของเด็กชาย “ไม่ใช่ซึระ คาซึระต่างหาก แล้วที่นี่มันที่ไหนหรอพี่ชาย”คาซึระน้อยเถียงกับไปพร้อมกับถามอีกฝ่ายด้วยใบหน้างุนงงกับสถานการณ์ ซากาโมโต้ที่ไม่รู้จะอธิบายยังไงดีจึงตัดสินจที่จะพาอีกฝ่ายไปหาเพื่อนเก่าที่เก่ากว่าตนเองโดยมีสัตว์เลี้ยงแสนน่ารัก(ตรงไหนฟร่ะ)ตามมาติดๆด้วยความเป็นห่วงเจ้านายตนเอง

 

“คินโทกิ~~~~"ซากาโมโต้ที่มาตะโกนหน้าร้านสารพัดรับจ้างพร้อมอุ้มคาซึระน้อยมาด้วยก็ต่าเป็นที่รำคาญของคนที่ตื่นมาแล้วไม่นานเจ้าของบ้านก็ลุกมาเปิดประตูดูไอ่งั่งที่มาตะโกนหน้าบ้านชาวบ้านชาวช่องเขาอย่างน่าไม่อาย “อะไรของแกว่ะ คุณกินรำคาญ!”กินโทกิตะโกนกลับไปก่อนจะหันหลังเข้าพา

 

‘ตะกี้ที่เจ้าซากาโมโต้มันอุ้มเด็กที่ไหนมาว่ะ คล้ายซึระตอนเด็กเลยแหะ’จากนั้นกินโทกิก็หยุดชะงักและวิ่งออกไปมองอีกรอบเพื่อความแน่ใจ ดวงตาปลาตาเบิกกว้าง นั่นมัน “ซึระ!!”เขาร้องออกมาอย่างตกใจราวกับเห็นผี

 

จากนั้นการประชุมหัวข้อ -เอาไงดีกับคาซึระน้อย- ก็ถูกประกาศในหมู่ลูกศิษย์โชโยโดยมีประธานคืออาจาร์ยโซกะ ซอนจุกุ

 

“แกเอาอะไรให้ซึระกินฟร่ะ!!!”เจ้าของฉายาชิโรยาฉะตะโกนพร้อมกับเขย่าซากาโมโต้อย่างแรงด้วยความอาฆาต “…ซึระเอาขนมมั้ย”ส่วนเจ้าพ่อสติดีประจำกลุ่มก็กำลังยื่นขนมให้คาซึระน้อยที่พยายามเอื้อมมือไปจับมันอยู่ “ฉันหยิบไม่ถึงนะทากาสุงิ”เขพูดพร้อมพองแก้มอย่างอารมณ์เสีย แต่แทนที่มันจะน่ากลัวมันกลับน่ารักซะนี่

 

“หึ”ทากาสุงิขำในลำคอพร้อมกับความรู้สึงที่รู้ว่าสูงมันดียังไงและแทรกด้วยความเอ็นดูคุณชายบ้ารั่ว “โคทาโร่ มานี่สิครับ”โชโยเปิดประตูเข้ามาในห้องพร้อมกล้องโพราลอยด์ด้วยรอยยิ้มประจำด้วย คาซึระน้อยไม่รอช้าวิ่งเข้าไปเกาะแข้งเกาะขาอาจาร์ยที่ตนเองเคารพดั่งพ่อก็ไม่ปานทันที

 

โชโยที่โดยความน่ารักกระแทกก็ถึงกับเอามือมากุมจมูกพร้อมกับถ่ายภาพแสนโมเอะที่เขาคิดว่าชาตินี่คงไม่ได้เห็นอีกเป็นชุด และแล้วการประชุมก็จบลงด้วยการที่ทุกคนจะต้องพลัดกันดูแลโคทาโร่วัยเด็กจนอีกฝ่ายกลับมาเป็นปกติเนื่องจากมีมัดจำค่าหัวสูงจนปล่อยไว้กับมาสคอตไม่ได้ คนแรกคือคนที่มีคุณสมบัติเหมาะในการดูแลเด็กที่สุดอย่างโยชิดะ โชโย อาจาร์ยหนุ่มของคาซึระโคทาโร่นั้นเอง

 

วันของการดูแล

 

ในฐานะที่คาซึระกลายเป็นเด็กน้อยอายุไม่เกิน15แล้วทำให้โยชิดะมานั่งรำลึกความหลังของเขาและลูกศิษย์หัวกระทิของตนเองด้วยการเปิดตำรำสอนหนังสือและด้วยความเป็นเด็กบวกกับเขานั้นตั้งใจเรียนอีกด้วยแล้วทำให้ทั้งเช้านั้นคาซึระ…

“อาจาร์ยครับผมไม่เข้าใจข้อนี้”

“อาจาร์ยครับตรงนี้หมายความว่ายังไงครับ”

“อาจาร์ยครับ”

“อาจาร์ย”

“อาจาร์ย”

บอกเลยบอกเลยว่าเสียงเล็กๆแสนน่ารักที่วิ่งตามเขานั้นทำให้โชโยกุมใจเพราะโดนดาเมจความน่ารักของลุกศิษย์กระแทกตาจนเขาต้องเช้าไปดึงแก้มนุ่มๆนั้นบ่อยๆ ในช่วงบ่ายโอโบโระก็เข้ามาหาและพบว่า “พี่โอโบโระ สวัสดีครับ” มีเด็กน้อยมายืนต้อนรับกับอาจาร์ยของตนเองด้วยรอยยิ้มอันแสนสดใส

 

วันนั้นทั้งวันทั้งศิษย์พี่และอาจาร์ยก็ได้ยินเสียงเรียกตนเองจนEXPหมดหลอดไปสามรอบ(พวกคลั่งของน่ารักอะเนอะ) และแล้วก็มาถึงช่วงทานอาหารเย็น เย็นนั้นโอโบโระมาทานข้าวด้วยส่วนคาซึระก็มาช่วยอาจาร์ยตนเองทำอาหารอย่างขมักขเม่นและอาหารเย็นของโซกะ ซอนจุกุก็ผ่านพ้นไปได้ด้วยดี

 

วันนั้นคาซึระน้อยนอนกอดอาจาร์ยตนเองจนมาถึงเช้าของอีกวันอาจาร์ยหนุ่มก็ต้องส่งเด็กน้อยน่ารักให้กับคนที่มีคุณสมบัติเหมาะรองจากตน ทากาสุงิ ชินสุเกะ

 

“ผมไปก่อนนะอาจาร์ยโชโย แล้วจะมาอีกนะครับ”คาซึระโบกไม้โบกมือลาอาจาร์ยที่ยืนส่งอยู่หน้าโรงเรียนก่อนจะหันไปมองเพื่อนสนิทขิงตนเองที่สูงขึ้นผิดปกติ “นายสูงไวจังทากาสุงิ เมื่อวันก่อนยังตัวเท่าๆกันอยู่เลยกินโทกิกับพี่โอโบโระด้วย”เขาว่าด้วยความสงสัยและจ้องไปยังดวงตาที่เหลือเพียงข้างเดียวของเพื่อน

 

“พวกฉันไม่ได้สูงไว นายนั้นแหละเตี้ยเอง”ทากาสุงิพูดพลางแสยะยิ้มอย่างโรคจิตจนคาซึระน้อยพะงะไปช่วงเวลาหนึ่ง ก่อนที่เขาจะกลับมาตั้งสติตัวเองได้ “ฉันฟ้องอาจาร์ยแน่ๆทากาสุงิ”คาซึระพูดด้วยความไม่พอใจกับรอยยิ้มแสนน่ากลัวนั้น “ทำได้ก็ลองดูซึระ”ชินสุเกะพูดและเอื้อมมือมายี้หัวเล็กนั้นจนผมเสียทรง

 

“ฮะ..เฮ้! หยุดนะแล้วก็คาซึระ ไม่ใช่ซึระนะ”แล้วตลอดการเดินไปบ้านของทากาสุงิเขาก็ต้องค่อยอธิบายนู้นนี้ให้คาซึระเสมอ “ทากาสุงิ”เขาขานรับในลำคอและหันไปตามที่เด้กน้อยชี้ “นั้นอะไรน่ะ”อะไรที่ว่านั้นคือน้ำพุขนาดกลางของสวนสาธารณะในเอโดะนั้นเอง “น้ำพุน่ะ ไม่มีอะไรมากหรอก”เขาอธิบายและเริ่มเดินต่อแต่พอหันมาก้พบว่าเด้กน้อยยังยืนอยู่ที่เดิมไม่ตามมา

 

“มีอะไรซึระ”เขาถามด้วยน้ำเสียงติดหงุดหงิดเล้กน้อย แต่พอเห็นประกานในตานั้นก็หุบปากที่กำลังจะด่าซึระน้อยทันที “มันสวยจังเลยทากาสุงิ”โคทาโร่เดินไปใกล้ๆและมองอย่างตื่นเต้นในความสวยของมันจนชินสุเกะแอบยิ้มตาม สงสัยจะดีใจมากจนลืมแก้ชื่อตัวเองเลยด้วย

 

“นี่ซึระ”เขาเรียกคนรักของตนเองเมื่ออีกฝ่ายหันมา มือหยาบก็จับใบหน้าเล้กเอาไว้และทาบปากลงไป “นายทำอะไรน่ะทากาสุงิ”คาซึระถามด้วยความสงสัยพลางใช้มือแตะๆปาก “การแสดงถึงความรักน่ะ”เขาว่าด้วยรอยยิ้มประจำตัว(ยิ้มโรคจิต)ก่อนที่เขาจะทำแบบนั้นอีกสองสามครั้ง

 

วันนั้นคาซึระก็กลับมาถึงบ้านทากาสุงิในช่วงบ่ายๆ ส่วนอาหารเช้าทานกับครูไปแล้ว อาหารเที่ยงไปกินโซบะร้านประจำของเจ้าหนูนี่และอาหารเย็น ข้าวปั้นสูตรคาซึระที่พอโตมาอีกฝ่ายก็ไม่ยอมทำแล้วเพราะอ้างว่าเขามีเงินซื้อข้าวปั้นเองแล้บวกกับขี้เกียจด้วยส่วนหนึ่ง

 

ในวันนั้นฝันของชินสุเกะก็กลายเป็นจริงอีกครั้งหนึ่ง เขาได้ทานข้าวปั้นของคาซึระอีกครั้งและเขาก็ได้อาบน้ำด้วยกันอีกด้วยถึงแม้ตอนนอนจะแยกฟูกกันนอนก็เถอะ แต่นั้นไม่สำคัยเพราะวันนี้เขามีความสุขมากๆ

 

เช้าถัดมา ทากาสุงิมาส่งคาซึระที่บ้านของกินโทกิด้วยตัวเองเพราะกลัวว่าเจ้านี้จะตื่นสายและมารับอดีตเพื่อน(ปัจจุบันเมียพี่แก-)ก่อนเขาจะลาอีกฝ่ายไปทำงาน “แล้วมาเล่นกันอีกนะทากาสุงิ”คาซึระโบกมือลาเขาเมื่อกับตอนเขาไปรับอีกฝ่ายกับอาจาร์ยต่างแค่ตอนนี้คาซึระอยู่บ้านกินโทกิ

 

วันนี้ชายผู้โชคร้ายที่กลายเป็นเด็กก็มานั่งเล่นกับคางุระและซาดาฮารุโดยมีผู้ปกครอง(?)มองดูอยู่ห่างๆอย่างห่วงๆ ในตอนเช้าเขากับคาซึระไม่ได้ทำอะไรมากนอกจากมองอีกฝ่ายเล่นและก็เล่น “นี้กินโทกิ วันนี้นายกับทากาสุงิไม่ดวลกันอีกแล้วหรอ”เด็กชายถามขึ้นมาพลางมองเขาในขณะที่คางุระกำลังทำผมทรงทวินเทลให้เพื่อนของตนเอง

 

“ไม่อะ พวกฉันเลิกนานแล้ว”ซากาตะ กินโทกิพูดและเคาะขี้มูกไปด้วย “อ้าว.. สามวันก่อนยังตีกันอยู่เลย”เขาเลิกคิ้วด้วยความประหลาดใจก่อนจะส่องกระจกมองผมที่ถูดเพื่อนใหม่อย่างคางุระจัดใหม่ “น่ารักใช่มั้ยล่ะอาซึระ”คางุระพูดด้วยความภูมิใจ ส่วนเจ้าของผมก็มองมันด้วยสายตา.. ‘นี้มันทรงผมผู้หญิงนิ’

 

“ก็มั้ง”เขาตอบและจับๆมันอย่างเบามือเพราะกลัวมันจะเสียทรง รู้สึกตัวอีกทีตัวเขาก็ลอยไปอยู่ในอ้อมแขนของกินโทกิซะแล้ว “คางุระไปหาอะไรกินกัน”คุณกินเรียกลูกสาวตนเองพร้อมกับพาเพื่อนที่ตัวหดลงและความทรงจำก็ไปด้วยอีกไปยังร้านอาหาร

 

ทั้งอาหารเช้าเที่ยงและเย็นเป็นไปอย่างสงบสุขและปกติดี(แน่ใจ?) ตอนนอนนั้นเขาได้นอนบนโซฟาพร้อมกับผ้าห่มและหมอน1EAบวกกับคางุระที่มานอนโซฟาอีกตัวเป็นเพื่อนเขาอีกด้วย ก่อนนอนก็ยังมีการเล่าเรื่องผีและดูสองพ่อลูกตีกันอีกด้วย

 

แน่นอนว่าวันนั้นคาซึระน้อยแสนน่ารักก็ได้นอนหลับอย่างสบายเช่นวันอื่นๆและวันพรุ่งนี้ก้เป็นคิวของซากาโมโต้อีกด้วย กินโทกิ ได้แต่ภาวนาว่าหมอนั้นจะไม่เอาอะไรแปลกๆให้เพื่อนตัวเองกินอีกจนมีภาระมาโถมหน้าเขาอีก

 

“อืม… อิซเบธลา”คาซึระเวอร์ชั่นเดิมกลับมาแล้วตอนนี้เขากำลังงงที่ตัวเองมาอยู่บ้านของซากาตะกินโทกิได้อย่างไร “อ้าว อากินจัง อาซึระกลับมาเปงเหมือนเดิมแล้วน่อ”คางุระที่ตื่นมาเห็นอีกฝ่ายกลับมาเป็นไอ่บ้ารั่วเช่นเดิมก็ตะโกนบอกผู้ปกครองของตนเองและเดินไปนอนต่อในตู้

 

เมื่อคาซึระได้รับรู้เรื่องราวทั้งหมดเขาก็ทำหน้าแบบไม่ค่อยเชื่อนักจนผู้ปกครองจำเป็นทั้งสามยื่นมือถือ(และกล้องถ่ายรูป)ที่มีภาพเด็กชายวัยกำลังโตมาให้เขาดูจนตอนแรกที่เขาไม่เชื่อ เขาก็ต้องเชื่อแล้ว

 

และเขาก็ได้แต่หวังว่าจะไม่มีเรื่องแปลกๆเกิดกับตัวเองในตอนที่กลายเป็นเด็กอีกครั้งหรอกนะโดนเฉพาะกับไอ่หล่อชั่วชินสุเกะ

 

--------------------------------------------------------

*แถมท้าย*

 

“อาจาร์ยโชโยครับ”ในตอนเลิกเรียน คาซึระเดินมาหาอาจาร์ยที่ห้องทำงาน โชโยยิ้มรับก่อนที่จะตกจอย่างหนักเมื่อโดนปากเล็กเล็กๆนั้นทาบมาที่ปากของตนเอง “พอผมรู้ว่านี่เป็นการแสดงความรักมาจากทากาสุงิผมก็เลยมากำลังใจครู เพราะงั้นอย่าฝืนตัวเองนะครับ”และเด็กน้อยก็เดินจากไปทิ้งให้โชโยนั่งช็อกอยู่กับตัวเองไปนอนสองนาน

 

อ่อ ทากาสุงิและกินโทกวัยเด็กเองก็โดนคาซึระบุกไปให้กำลังใจเพื่อให้พวกเขาตั้งใจเรียนอีกด้วยนะ(ความใสซื่อนี้น่ากลัวจังน้า)จนพวกเขาเองก็ช็อกค้างเหมือนกับอาจาร์ย ส่วนเจ้าตัวนั้นก็เดินฮัมเพลงไปนอนที่บ้านตัวเองซะแล้ว

 

ฝากเอ็นดูนายเอกประจำฟิคเราด้วยนะฆร่ะ ปล.นิยายขายความน่ารักอย่าหารสระใดๆเพราะเราแต่งแค่1ชั่วโมง

 

ซากาโมโต้:แล้วบทฉันล่ะ;-;;

ผลงานอื่นๆ ของ ฮานะกะ

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

2 ความคิดเห็น

  1. #2 aqurail (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 1 มกราคม 2564 / 10:43

    นุ่มฟูเหลือเกิน~~ ตอนนี้คือสางเมาแล้วจ้าาาา ความนุ่มฟูนี้มันช่วยไว้สินะ!!
    ปล.สวัสดีปีใหม่นะะะ
    #2
    1
    • #2-1 new061149(จากตอนที่ 1)
      1 มกราคม 2564 / 20:19
      สวัสดีปีใหม่จ้าาา^^
      #2-1
  2. #1 aqurail
    วันที่ 31 ธันวาคม 2563 / 12:13

    รอค่ะะ ความนุ่มฟู(?)นี้ลอยออกมาจากนิยายเลยค่ะะ
    #1
    0