คัดลอกลิงก์เเล้ว

I don't know what love is? (Arthur x Orm // Aquaman x Ocean Master)

โดย NeverNew

มหาสมุทรคือบ้านของเขา แต่เขากลับไม่เคยรู้เลย ว่าบ้านของเขา ยังมีสิ่งที่สวยงามในมุมมองอื่นที่ไม่ใช่จากใต้มหาสมุทร เขาเองเห็นชาวมนุษย์และพื้นดินเป็นศัตรูมาตลอด แต่เมื่อมีอาเธอร์ ทุกๆอย่างก็เปลี่ยนไป

ยอดวิวรวม

615

ยอดวิวเดือนนี้

4

ยอดวิวรวม


615

ความคิดเห็น


4

คนติดตาม


17
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  26 ธ.ค. 61 / 15:26 น.
นิยาย I don't know what love is? (Arthur x Orm // Aquaman x Ocean Master) I don't know what love is? (Arthur x Orm // Aquaman x Ocean Master) | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
คำเตือน : เรื่องนี้เป็น ชาย รัก ชาย 
ใครรับไม่ได้กรุณากดปิด

เนื้อเรื่อง อัปเดต 26 ธ.ค. 61 / 15:26




Fandoms: DCU DCU (Comics)
Relationships: Arthur x Orm // Aquaman x Ocean Master
Rate: 13+


I don't know what love is?
Nevernew


อาเธอร์ เคอร์รี ชายหนุ่มรูปร่างกำยำ ลำตัวเต็มไปด้วยกล้ามเนื้อที่ทรงพลัง ใบหน้าขี้เล่นของเขา กำลังแย้มรอยยิ้มที่ทำให้ขนลุกเกรี้ยว

-อาเธอร์กำลังคิดอะไรที่ชั่วร้ายอยู่เป็นแน่-  คิงออร์ม หรือ โอเชี่ยน มาสเตอร์ (ฉายาที่เขาตั้งให้ตนเอง) กำลังรู้สึกร้อนๆหนาวๆกับรอยยิ้มของผู้เป็นพี่ชาย ผมสีบลอนด์ทองที่ปรกติเรียบแปล้ ตอนนี้กับดูยุ่งเหยิงเล็กน้อย เพราะผู้เป็นพี่ชายดูเหมือนจะชื่นชอบขยี้หัวเขาเป็นพิเศษ

“ออร์ม ถึงเวลาทำตามสัญญาแล้วละ ฮี้ ฮี้~” เสียงหัวเราะและน้ำเสียงที่ชวนสะกิดต่อมของอาเธอร์ ทำให้เส้นที่คิ้วของน้อยชายกระตุก ออร์มถึงกับเอามือกุมหัว ไม่น่าไปตกลงรับปากง่ายๆเลยว่าถ้าประลองต่อสู้กันแล้ว ฝั่งที่แพ้จะต้องทำตามคำสั่งผู้ชนะ

และเป็นเขาเองนั้นแหละที่แพ้ไม่เป็นท่า อุตส่าห์คิดหาวิธีเอาชนะพี่ชาย แต่ไม่ทันเล่ห์เหลี่ยมของอาเธอร์ เลยจริงๆ เลยต้องยอมรับความพ่ายแพ้ และสิ่งที่อาเธอร์ขอให้เขาทำตามคือ ขึ้นไปยังดินแดนของมนุษย์พร้อมกับอาเธอร์!

“ไปเถอะจ๊ะ ข้างบนนั้นมีเรื่องสนุกๆมากมายจนเราอาจนึกไม่ถึงเลยนะ” ราชินีแอตแลนน่าเอ่ยอย่างอ่อนโยนกับลูกชายคนเล็ก เธอยอมที่จะอยู่ดูแลแอตแลนติสแทนคิงอาเธอร์ หรือ อควาแมน เธอมีความสุขมากเพราะทั้งสองพี่น้องปรับความเข้าใจกันเรียบร้อยแล้ว และสนิทกันจนดูเหมือนจะมาเกินไปด้วยซ้ำในบางที?

“ครับท่านแม่” ออร์มโอบกอดราชินีแอตแลนน่าอย่างออดอ้อน เขารักท่านแม่มาก ถึงแม้ตัวตนในอดีตจะทำเรื่องผิดพลาดและไม่น่าให้อภัย แต่ท่านแม่ก็อ่อนโยนต่อเขาเสมอ

“ป่ะ” อาเธอร์เรียกสั้นๆ แล้วเขาก็หันไปหอมแก้มผู้เป็นแม่ ราชินีแอตแลนน่ายิ้มรับ พร้อมโบกมือลาลูกๆที่ตอนนี้ อาเธอร์ฉุดกระชากลากถูคิงออร์มไปยังยานดำน้ำ

“นายอย่าได้ทำหน้ามุ่ยแบบนั้นสิออร์ม” อาเธอร์พูดอย่างสบายๆ พร้อมยีหัวน้องชายหน้าบูดตัวน้อย (ก็ตัวน้อยกว่าเขาละนะ)

ตั้งแต่ที่ออร์มต้องการยกทับขึ้นมาทำลายล้างมนุษย์ และได้รับโทษอย่างสาสมแล้ว ตอนนี้ ออร์ม หรือ โอเชี่ยน มาสเตอร์ ก็ประพฤติตัวดีขึ้น และอาเธอร์ยังค้นพบว่า น้องชายคนนี้ ทั้งน่ารักและน่าแกล้งที่สุด

“หมั่นเขี้ยวจริงๆ” อาเธอร์บ่นอย่างห้ามใจตัวเองไม่ให้หยิกแก้มเต่งตึงของน้องชายตัวดีที่นั่งหน้ามุ่ยอยู่ข้างๆ เสียงหัวเราะอย่างยินดีของเขา ทำให้ออร์มอยากจะสาปให้ตัวเองหลับจนกว่าจะจบเรื่องงี้เง้านี่จริงๆ


“ยินดีตอนรับกลับบ้าน เจ้าลูกชาย” โทมัส พ่อชาวมนุษย์ของ อาเธอร์เอ่ยทักทายลูกชายและโอบกอดอย่างรักใคร่ เป็นภาพที่ทำให้ออร์มรู้สึกเจ็บลึกๆในใจ เพราะบิดาของเขาไม่เคยโอบกอดเขาออย่างอบอุ่นเช่นนี้ มีเพียงแต่การสั่งสอนให้รับผิดชอบในหน้าที่ที่ยิ่งใหญ่ และความเกลียดชั่งต่อมนุษย์เท่านั้น

“นายคงเป็นออร์มสินะ” โทมัสกล่าวอย่างอบอุ่น พร้อมจะตรงเข้าไปกอดตอนรับ แต่ออร์มขยับตัวหนีไปด้านหลังเพราะยังไม่ไว้ใจชาวมนุษย์นัก

อาเธอร์ที่เห็นน้องชายทำหน้าราวโลกจะแตกก็พอเข้าใจได้บ้าง เขาจึงทำสิ่งที่ไม่มีใครคาดคิด

หมับ!!

“เอาละ ถึงเวลาฉลองแล้วววว” อาเธอร์รวบกอดทั้งพ่อและน้องชายและยกขึ้นพร้อมกัน ทำให้ออร์มตกใจเป็นอย่างมาก ร่างเล็กดิ้นครุกครัก แต่ลำแขนแข็งแกร่งของเธอร์ทำให้เขาขยับไปไหนไม่ได้

อาเธอและพ่อของเขาหัวเราะร่า จากนั้นเขาก็ปล่อยพ่อของเขาลง แต่ยังกอดออร์มไว้แน่น

“ปล่อยข้า!” ออร์มมตะโกนดังลั่น แต่นั้นทำได้แค่เรียกเสียงหัวเราะของอาเธอร์ อาเธอร์อุ้มออร์มพาดบ่าเข้าบ้านประภาคารอย่างอารมณ์ดี

โทมัสมองภาพนั้นของสองพี่น้องเถียงกันอย่างมีความสุข ถึงแม้ว่าจะเริ่มรุนแรงขึ้นเพราะออร์มดึงทึ้งผมของอาเธอร์อยู่ก็ตาม


---------------------------------------------------


“อ่ะนี่ เปลี่ยนสะ” อาเธอร์ที่ลากออร์มเข้ามาในบ้านได้ ก็ลากน้องชายไปยังห้องของเขาต่อทันที พร้อมทั้งค้นชุดตอนที่เขาเป็นวัยรุ่นอยู่ให้กับออร์ม เพราะชุดเขาเองตอนนี้คงจะหลวมโครกแน่ๆ

“ชุดของมนุษย์งั้นรึ” ออร์มหยิบเสื้อยืดและกางเกงยีนส์ของอาเธอร์มาพิจารณาอย่าละเอียด เสื้อยืดสีฟ้าอ่อนกับกางเกงยีนส์สีดำเข้ม และสรุปได้ว่า เป็นชุดที่เห่ยที่สุดที่เขาเคยเห็นมา เพราะมันไม่มีคุณสมบัติหรือช่วยเพิ่มค่าสถานะใดๆได้เลย

“หน้าตาแบบนั้นของนายมันยิ่งทำให้ฉันอยากแกล้งจริงๆ” อาเธอร์ที่เผลอคิดเสียงดังไปหน่อย? เอ่ยขึ้นอย่างเหลืออด จากที่ทนดูหน้าน้องชายแสดงสีหน้าหลายอารมณ์ คิวที่ขมวดเป็นหนวดปลาหมึกนั้น ทำให้เขาอยากยีหัวน้องชายสะเหลือเกิน

“เจ้าพี่บ้า หยุดยีหัวของข้าสักที” ออร์มตะโกนขึ้นอย่างหงุดหงิด แต่เหมือนจะเป็นการกระทำที่ส่งผลตรงกันข้าม เพราะเขาเห็นแววตาของคนเห็น อะไรสนุกๆ นั้น ในดวงตาของอาเธอร์น่ะสิ!

“ฉันจะหยุดก็ได้นะ แต่นายต้องเปลี่ยนชุดนั้น” อาเธอร์พูดอย่างอารมณ์ดี พร้อมยิ้มกรุมกริ้ม 

“ให้ตายข้าก็ไม่เปลี่ยน!” คิงออร์มโต้กลับ ชุดเห่ยๆนั้นมันดีตรงไหน ชุดชาวแอตแลนติสที่เขาสวมใส่อยู่ตอนนี้ดูดีกว่าหลายเท่า

“ถ้านายไม่ยอม...งั้นฉันจะเปลี่ยนให้เอง ฮี้ๆๆๆ” อาเธอร์ร้องบอกพร้อมวิ่งไล่ออร์มไปทั่วห้อง

“ปล่อยข้าไปปปปปปปปปปป” เสียงร้อยโหยหวนของออร์มดังไปทั่งบ้านประภาคาร โทมัสที่กำลังดื่มโกโก้ร้อนกับเจ้าโกลเด้น รีทรีฟเวอร์ข้างเตาผิงถึงกับสดุ้ง เขารีบหยิบกุญแจรถและกระเป๋าเงินออกไปหาอะไรดื่มกับเพื่อนดีกว่า ไม่งั้นอาจโดนสองพี่น้องถล่มเละไปพร้อมกับบ้านแน่ๆ

----------------------------------------------------------------------

ในที่สุดคิงออร์มก็ยอมแต่งกายแบบชาวมนุษย์ถึงแม้จะหน้าบูดเหมือนกรัมปี้แคทอยู่ก็ตาม แต่เขาก็แอบเห็นความพึงพอใจในแววตาของออร์ม ตอนที่ส่องกระจกดูความเรียบร้อยของเครื่องแต่งกาย

“อ่ะนี่ ซุปฟักทอง” อาเธอร์วางถ้วยซุปอุ่นลงตรงหน้าของออร์มที่โต๊ะทานอาหาร และวางให้ตนเองที่ฝั่งตรงข้าม เขาแอบมองว่าออร์มจะทำหน้าตาอย่างไร

คิงออร์มตอนนี้ ไม่เข้าใจกับอาหารตรงหน้า ตลอดชีวิตของเขา กินแต่ปลาสดในทะเล สิ่งนี้คือซุปฟักทองงั้นเหรอ? แล้วฟักทองคืออะไรล่ะ?

“ลองชิมดูสิ” อาเธอร์บอก แล้วตั้งใจกินซุปของตัวเอง เขาคว้าหยิบช้อนแล้วตักซุปขึ้นมาซด

คิงออร์มสังเกตการกินเพราะเขาไม่เคยทานอาหารของชาวมนุษย์เลย ออร์มค่อยๆหยิบช้อน ที่อาเธอร์เตรียมไว้ให้ขึ้น โดยการกำเหมือนเด็กอายุ 1 ขวบที่เพิ่งหัดทาน มือของออร์มสั่นหงึกหงัก ถึงจะมีด้ามให้จับ แต่มันต่างกับตรีสูรย์ที่เขาจับอยู่ทุกวันนัก

คิงออร์มเหลือบตามองอาเธอร์เล็กน้อย และเขาเห็นอาเธอร์ทานอย่างเอร็ดอร่อย เขาก็พยายามมากขึ้น จนดักซุปได้สำเร็จแต่ว่า...

มันหยดแหมะเต็มเสื้อไปหมด

“ฮึ ฮึ” อาเธอร์หัวเราะและยิ้มอย่างน่ารัก เมื่อเห็นน้อยชายตัวแสบพยายามเรียนแบบการทานของเขา และเมื่อซุปฟักทองหยดลงบนเสื้อยืด เขาก็กลั้นหัวเราะไม่ไหว

“ฮ่า ฮ่า ฮ่า” อาเธอร์หัวเราะลั่น โดยไม่สนใจน้องชายที่ตอนนี้หมดอารมณ์กินไปเรียบร้อย ถึงแม้ว่ากลิ่นของซุปจะหอมเตะจมูกก็ตาม

อาเธอร์เดินขึ้นไปชั้นบน แล้วลงมาพร้อมเสื้อยืดตัวใหม่ เขาโยนเสื้อให้ออร์ม แล้วออร์มก็รู้หน้าที่ จัดการถอดเสื้อตัวเก่าที่เลอะซุปออก และใส่เสื้อยืดสีน้ำเงินตัวใหม่ทันที

อาเธอร์เดินมานั่งข้างๆออร์ม จากนั้น ก็คว้าช้อนซุปและถ้วยซุปมาถือในมือ เขาบรรจงตักซุปขึ้น และค่อยๆเป่ามันจนหายร้อน จากนั้นก็ยื่นช้อนซุปไปตรงที่ปากของคิงออร์ม

“...” ออร์มทำหน้าไม่เข้าใจ

“เดี้ยวฉันป้อนให้ อ้าปากกินสะสิ” อาเธอร์พูดอย่างอารมณ์ดี ออร์ม มองอย่างชั่งใจสักครู่จากนั้นก็เผยอปากออกรับซุปฟักทองตรงน้า

-บริ้ง บริ้ง- ราวกับได้ยินเสียงวิ้งวับเมื่ออาเธอร์เห็นดวงตาที่ตื่นเต้นของออร์ม  ออร์มเองเมื่อได้ชิมรสชาติของมันครั้งแรก เขาทั้งรู้สึกทึ้ง และแปลกใจมากๆ เพราะมันอร่อยแบบที่เค้าไม่เคยทานมาก่อนเลย

อาเธอร์ตักซุปป้อนออร์มเรื่อยๆจนหมด จากนั้นเขาก็เก็บจานบนโต๊ะไปล้าง

ออร์มย้ายไปนั่งที่โซฟา เพื่อที่จะได้สังเกตเจ้าสีขามีขนที่นอนข้างกองไฟ

อาเธอร์มองภาพนั้น แล้วยิ้มอบอุ่น 

“ออร์ม นายรู้ไหม ฉันน่ะ ตั้งแต่ที่ได้ยินว่าฉันมีน้องชายอีกคน ฉันก็ดีใจมาก”

“ฉันอยากเจอน้องชายของฉันมาก แต่วัลโก้ก็มักจะบอกว่าฉันยังไม่พร้อม”

“จนเมื่อฉันได้เจอกับนายครั้งแรก ฉันเองก็ดีใจ แต่นายน่ะ เอาแต่อยากจะฆ่าฉัน...ฉันเลยโมโหนาย แต่ฉันไม่เกลียดนายหรอกนะ” อาเธอร์อธิบายความในใจจนหมด เขาล้างจานจนเสร็จ เช็ดจานจนแห้ง เอ่ยกับตัวเอง

“ฉันน่ะ รักนาย ตั้งแต่ที่รู้ว่า นายคือครอบครัวแล้ว” 

และเมื่ออาเธอร์เดินออกมา ก็พบกับออร์มที่ตอนนี้ โยนบอลลูกเล็กให้เจ้าหมาคาบมาให้อย่างสนุก  ออร์มที่เห็นอาเธอร์เดินออกมา จึงถามด้วยความสงสัย

“เมื่อกี้เจ้าคุยกับใครน่ะ ข้าได้ยินเจ้าพูดอยู่ตั้งนาน แต่จับใจความไม่ได้เลย”

อาเธอร์เมื่อได้ยินน้องชายถามก็ทำหน้าสลด แต่ก็ยังหัวเราะและส่งยิ้มให้กับน้องชายตัวแสบ

“เรื่องของคนเป็นพี่ชายน่ะ น้อยชายอย่างนายไม่เข้าใจหรอก”


-------------------------------------------------------


เช้าวันต่อมา ออร์มตื่นขึ้นมาด้วยความอึดอัด และเมื่อเขาค่อยๆลืมตา ภาพแขนแข็งแกร่งของอาเธอร์ ที่ทับอกเขาก็ ก็ทำให้เข้าใจได้ทันที

อาเธอร์นอนค่ำอยู่แล้วหันหน้ามาทางเขา และแขนที่แสนเกะกะนั้นก็ทับตัวเขาราวกับจะประกาศความเป็นเจ้าของ

ออร์มผลักแขนของอาเธอร์ให้ออกไปจากตัวเขาอย่างแรง แต่ทุกครั้งที่ปัดออกได้ แขนงี้เง้านั้นก็จะเด้งกลับขึ้นมาทับอกของเขาอีกครั้ง

“บ้าชะมัด” ออร์มสบถเสียงเบา เขาจึงเปลี่ยนแผน โดยการค่อยๆขยับตัวนั่งหลังพิงหัวเตียงอย่างสบายๆ และเจ้าแขนยักษ์ตอนนี้ก็เปลี่ยนไปทับที่เอวของเขาแล้ว

ออร์มนั่งซึมซับแสงแดดอุ่นที่ลอบเข้ามาทางหน้าต่าง กลิ่นทะเลโชยมาอ่อนๆ ทำให้เขารู้สึกสงบ เสียงคลื่นที่ไม่เคยได้ยิน เพราะไม่เคยขึ้นมายังพื้นดิน แต่เมื่อขึ้นมาแล้วได้ฟังครั้งแรก เขารู้สึกเหมือนได้ฟังเสียงดนตรีที่ไพเราะ

มหาสมุทรคือบ้านของเขา แต่เขากลับไม่เคยรู้เลย ว่าบ้านของเขา ยังมีสิ่งที่สวยงามในมุมมองอื่นที่ไม่ใช่จากใต้มหาสมุทร

เขาเองเห็นชาวมนุษย์และพื้นดินเป็นศัตรูมาตลอด แต่เมื่อมีอาเธอร์ ทุกๆอย่างก็เปลี่ยนไป 

วัลโก้พูดถูกเสมอ

าเธอร์เหมาะที่จะเป็นราชาแห่งแอตแลนติสที่สุดแล้ว

ออร์มก้มลงมองอาเธอร์อย่างอบอุ่น นิ้วเรียวยาวเกลี่ยผมของผู้เป็นพี่ชายที่หลับสนิทอยู่ข้างกายทัดหูอย่างแผ่วเบา เขารู้สึกเหมือนแขนแข็งแกร่งที่โอบกอดเขานั้น กระชับแน่นขึ้น หรือมันเป็นเพียงแค่การคิดไปเองนะ

ออร์มจมอยู่กับความคิดของตนเอง ทั้งในอดีต ปัจจุบัน และอนาคตที่ยังไม่เกิดขึ้น เขาได้ท่านแม่ที่รักกลับมาแล้ว  เมร่า... ที่เลิกรากันไป เขาเองก็เข้าใจเธอแล้วว่าตัวเองนั้นได้ทำผิดพลาดแค่ไหน ส่วนอาเธอร์ พี่ชายที่เกลียดมาตลอด ทั้งที่เคยพยายามจะฆ่าเขาให้ได้ แต่เขากลับให้อภัย และยังเป็นคนที่อยู่เคียงข้าง คอยสอนสิ่งที่ถูกและผิดให้

มีอาเธอร์ที่คอยอยู่เคียงข้าง

“เป็นข้าที่ได้อยู่เคียงข้างท่าน นั้นเป็นสิ่งที่ถูกต้องแล้วจริงๆน่ะหรือ” ออร์มบ่นกับตัวเอง พลางลูบผมยาวสีดำคลับของอาเธอร์ไปด้วย

“แล้วที่ท่านบอกกับข้าว่า รักข้าตั้งแต่ที่รู้ว่า ข้าคือครอบครัว มันคือความรักแบบไหนกันนะ” ออร์มพูดกับตัวเอง ตอนนั้นที่อาเธอร์ล้างจานแล้ว คุยกับเขาไปด้วย เขาแค่แกล้งไม่ได้ยิน เพราะไม่รู้ว่าจะแสดงออกอย่างไร

เพราะมันทั้งเขิน ดีใจ สุขใจ ผสมรวมกันไปหมด

“แต่ข้าไม่ได้รู้สึกกับท่านแบบนั้นเลย” ออร์มพูดเสียงเศร้า และเขารู้สึกเหมือนลำแข็งที่โอบกอดเอวอยู่นั้นกระตุ๊กกึก แต่เขาก็ไม่ใส่ใจ

“ข้ารักท่านแม่ ข้ารู้ว่าความรักระหว่างคนในครอบครัวเป็นอย่างไร  ข้าเคยรักเมร่า ข้ารู้ว่ารักที่เกิดจากความเหมาะสมนั้นคืออะไร แต่ข้าไม่เข้าใจความรู้สึกที่ข้ามีให้กับเจ้า อาเธอร์” ออร์มพูดออกมาจากใจจริง เพราะเขารู้แล้วว่าอาเธอร์แกล้งหลับ

อาเธอร์ที่รู้ว่า ออร์มรู้แล้วว่าตนนั้นแกล้งหลับก็ลืมตาขึ้น แต่เขายังนอนกอดเอวของออร์มแน่น

ออร์มก้มลงมองอาเธอร์ และทั้งคู่สบตากัน

“ความรู้สึกที่ข้ามีให้เจ้ามันคืออะไรกันนะ มันเรียกว่าความรักรึเปล่า” ออร์มพูดเสียงอ่อน รอยยิ้มที่แสนเศร้าปรากฏขึ้นบนใบหน้าเรียวสวย 

ชีวิตที่ผ่านมี ความรักที่มีให้แค่อาณาจักรแอตแลนติส ทุ่มเทกายและใจเพื่อมัน (ถึงแม้จะไปในทางที่ผิดก็เถอะ) หัวใจที่ปิดตายมุ่งสู่การแก้แค้น มันเปลี่ยนไปหมดแล้ว

แต่เขายังไม่เข้าใจตัวเองอยู่ดี

อาเธอร์ที่มองน้องชายในอ้อมกอดอยู่นาน เขาไม่ชอบเลยที่ออร์มเศร้า

“ท่านแม่เคยเล่าให้ฟังว่า ชาวแอตแลนติสชั้นสูง มีวิวัฒนาการและการปรับตัวขั้นสุดยอด สายเลือดเดียวกันสามารถครองคู่กันได้ ไม่มีความผิดปรกติเหมือนมนุษย์ และยังจะมีแต่ทำให้สายเลือดแข็งแกร่งขึ้น หากผู้ชายต้องการตั้งครรภ์ก็สามารถทำได้ โดยร่างกายจะปรับตัวให้เข้ากับความต้องการของจิตใจ” อาเธอร์พูดจบ เขาก็ยันตัวลุกขึ้นนั่ง มือหนาจับใบหน้าเรียวสวยให้สบตากับตนเอง

ดวงตาที่เผยแต่ความจริงใจ ไม่มีปิดบัง

“ข้ารักเจ้าแบบนั้น เราคือครอบครัวเดียวกัน ข้าอยากสร้างครอบครัวกับเจ้า ครอบครัวของเรา” อาเธอร์พูดอย่างอ่อนโยน

ออร์มเบื่อนหน้าหนีทันที อะ..อะไรกัน ความรู้สึกแบบนี้ 

อาเธอร์ที่แกล้งร่างบางสำเร็จก็ระบายยิ้มออกมา เขาต้องการให้คนในอ้อมกอดเขิน และมันก็คุ้มค่ามากๆ

“จุ๊บ” โดยที่ไม่ทันตั้งตัวอาเธอร์ขโมยหอมแก้มออร์ม โดยหวังว่าจะได้เห็นใบหน้าของออร์มที่แดงมากขึ้น 

....

แต่มันไม่ใช่เลย ดวงตาของออร์มกลับวาวโรจน์จนน่าหวาดหวั่น

“ในเมื่อท่านพี่รักข้ามากมาย เสียจนละเลยการขออนุญาตในการทำพฤติกรรมเช่นนี้ คงเตรียมตัวเตรียมใจไว้แล้วสินะ” ออร์มพูดด้วยน้ำเสียงเย็นเหยียบจนอาเธอร์เสียวสันหลัง

“ใจเย็นๆก่อน..นะ...น้องชาย” อาเธอร์เริ่มพูดตะกุกตะกัก ร่างหนาเตรียมลุกวิ่งหนีเมื่อเห็นพายุสายฟ้าลูกเล็กในมือของออร์ม

“งั้นก็เตรียมตัวชดใช้สะเถอะ!!!” ออร์มพูดด้วยน้ำเสียงทรงพลังเหมือนดั่งตอนที่ดำรงตำแหน่งเป็นราชาแห่งแอตแลนติส

“ม่ายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย” เสียงโหยหวนของอาเธอร์ ดันลั่นทั่งบ้านประภาคาร



--------------------------------------------



“สงสัยเราต้องไปนั่งดื่มกับเพื่อนต่อแล้วมั้ง” โทมัส พ่อชาวมนุษย์ของอาเธอร์พูดขึ้นเมื่อเขาขับรถกลับมาบ้าน แล้วเห็นยอดประภาคารกำลังถล่มลงมา



---- จบ ----


ด้วยความจิ้นกระจาย เลยกลายเป็นฟิคสั้นๆ 
ถ้าชอบกด Like ถูกใจกด subscribe แล้วติดตามอ่านเรื่องอื่นกันเรือยๆนะคะ :)
(ถึงจะไม่ค่อยอัพก็เถอะ อิอิ)

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ NeverNew จากทั้งหมด 10 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

4 ความคิดเห็น

  1. #4 SalazarRiddle (@SalazarRiddle) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 3 มกราคม 2562 / 14:05
    สงสารพ่อจังงง5555
    #4
    0
  2. วันที่ 29 ธันวาคม 2561 / 16:52

    สนุกมากจ้า พ่ออาเธอร์คงต้องซ่อมประภาคารกันอีกยาว

    #3
    0
  3. #2 Dion_S (@Dion_S) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2561 / 21:06

    น่ารักจุง
    #2
    0
  4. วันที่ 26 ธันวาคม 2561 / 20:40

    งื้ออออชอบบบบบบ
    #1
    0