โรงเรียนแห่งการเรียนรู้และการต่อสู้พอนทัส

ตอนที่ 39 : การพบกันอีกครั้ง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,326
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9 ครั้ง
    1 ม.ค. 51







กลุ่มเด็กนักเรียนทั้งเจ็ดคนต่างนั่งเซ็งอยู่ที่บ้านพักของมิคาเอล เพราะไม่รู้จะทำอะไรดี แต่ที่สำคัญที่สุดคือพวกเขาไม่ค่อยจะอยากอยู่เฉยๆ ไม่งั้นเดี๋ยวหัวสมองก็เกิดอาการฟุ้งซ่านจึงอยากจะหาอะไรทำมากกว่า และดูเหมือนว่าเพื่อนสาวของพวกเขาเริ่มจะนั่งเหม่อลอยไปไกลอีกแล้ว

 

ออกไปนอกโรงเรียนกันไหม ไปเดินตลาดกันเถอะ รีอาเอ่ยเสนอความคิด

อาจารย์จะให้ออกหรอ เขาไม่ให้ออกนอกโรงเรียนตอนนี้นะ กีอาเอ่ยเตือน

ออกได้ มิคาเอลซะอย่าง รีอาพูดพลางพยักเพยิดไปทางชายหนุ่มสองคนที่นั่งอ่านหนังสืออยู่เงียบๆ

นั่นสินะ เพื่อนๆจึงนึกขึ้นได้ทันที มิคาเอลกับราฟาเอลได้รับสิทธิพิเศษต่างๆมากมาย ทำอะไรก็ไม่ต้องขออนุญาต เพราะทุกคนต่างให้ความเคารพทั้งสองคนนี้ทั้งนั้น

พวกนายนี่นะ ราฟาเอลเอ่ยพลางส่ายหัว

เอาน่า ช่วยเพื่อนหน่อย กีอาเอ่ยพลางเดินไปกอดคอราฟาเอล

ตามใจ มิคาเอลเอ่ยตอบเรียบๆแต่ก็สร้างรอยยิ้มกว้างให้เพื่อนๆทันที

ไปๆ ออกไปข้างนอกกัน

ราเฟย์ย่า ไปเที่ยวตลาดกันเถอะ รีอาเอ่ยเรียกเพื่อนสาวที่มัวแต่เหม่ออย่างกระตือรือร้น

จ๊ะ ราเฟย์ย่ารับคำเอื่อยๆก่อนที่จะเดินไปพร้อมกับเพื่อนๆ ทั้งเจ็ดคนเดินไปยังหน้าประตูโรงเรียนอย่างอารมณ์ดี ซึ่งพอมาถึงก็มียามเฝ้าอยู่ ตอนแรกทำท่าจะเข้ามาห้าม แต่เมื่อมองเห็นมิคาเอลกับราฟาเอลก็ปล่อยให้พวกเขาเดินผ่านออกไปนอกโรงเรียนง่ายๆ อีกทั้งยังก้มหัวให้พวกเขาอีกต่างหาก

 


                ขณะนี้พวกเขาทั้งเจ็ดคนเดินออกมาถึงเขตที่เป็นตลาดแล้ว สาวๆทั้งสามคนต่างสากหนุ่มๆเดินไปร้านโน้นร้านนี้อย่างสนุกสนาน โดยที่บรรดาหนุ่มทั้งสี่คนไม่สามารถตอบปฏิเสธได้เลย จึงได้แต่ยอมตามใจ พวกเขาออกมาจากโรงเรียนตั้งแต่ตอนเที่ยงจนเวลานี้ปาเข้าไปจะเย็นอยู่แล้วทั้งสามสายก็ยังคงสนุกสนานอยู่ แต่พวกเขานี่สิ ต้องมาคอยถือของให้บรรดาสาวๆที่ดูท่าทางจะไม่ยอมหยุดเลือกซื้อของกันง่ายๆแน่ๆเลย

 

พวกนายหิวไหม ฟีบีหันมาถามเมื่อเห็นว่าเวลานี้ก็เย็นมากแล้ว

หิวตั้งนานแล้ว ซีรอนเอ่ยตอบทันทีโดยที่กีอาพยักหน้าสนับสนุน

งั้นไปกินข้าวกัน ร้านนั้นดีไหม ราเฟย์ย่าเอ่ยพลางชี้ไปยังร้านที่ตนหมายตาไว้ตั้งแต่แรก

อืม เมื่อเห็นว่าตกลงราเฟย์ย่าก็เดินนำไปยังร้านนั้นทันที

 

                ร้านนั้นเป็นร้านอาหารแบบเล็กๆ บรรยากาศภายในร้านนั้นดูสบายตา รอบๆร้านก็ประดับไปด้วยกระถางดอกไม้ และตามผนังก็มีรูปภาพธรรมชาติแขวนไว้อยู่ พวกเขาเดินเข้าไปนั่งภายในร้านโดยที่นั่งนั้นอยู่แถวๆริมหน้าต่าง ซึ่งสามารมองออกไปข้างนอกร้านได้สบายๆ พวกเขาสั่งอาหารก่อนที่จะนั่งคุยกันไปพลางๆ

               

พออาหารมาเสริฟ์พวกเขาก็ลงมือทานทันที และดูท่าทางว่าวันนี้จะเป็นวันที่พวกเขาทานเยอะกว่าปกติเพราะหมดแรงไปกับการเดินตามสาวๆเข้าร้านโน้นออกร้านนี้เป็นเวลาสี่ถึงห้าชั่วโมงโดยไม่มีหยุดพัก และยังต้องคอยถือของให้อีก แล้วพอทานเสร็จก็นั่งคุยกันสักพักเพื่อเป็นการรอให้อาหารมันย่อยก่อนที่จะจ่ายเงินค่าอาหาร


                แต่ขณะที่พวกเขากำลังจะเดินออกจากร้านก็มีคนกำลังเดินเข้ามาภายในร้านพอดี ชายหนุ่มหน้าตาดีเดินจับมือกับสาวน้อยหน้าตาน่ารักเข้ามาภายในร้านพลางพูดคุยกันอย่างสนิทสนม แต่ทันทีที่ชายหนุ่มคนนั้นเห็นพวกเขาก็หยุดชะงักการคุยกับสาวน้อยข้างกายทันที

 

พวกนาย ชายคนนั้นเอ่ยขึ้นมาอย่างตกใจ ใบหน้าที่แสดงออกมานั้นทำราวกับเห็นผี

มีอะไรหรอคะ พี่ฟีเรียส.... สาวน้อยที่มาด้วยกันเอ่ยอย่างแปลกใจ

เปล่าหรอก พวกเราเข้าไปข้างในร้านกันเถอะ ฟีเรียสเอ่ยกลบเกลื่อนพลางรีบเดินจูงมือเด็กสาวเข้าไป แต่ก่อนที่จะเดินไปก็สังเกตเห็นหญิงสาวที่ตัวเขาเฝ้าคิดถึงแทบทุกลมหายใจ ก็แทบอยากถลาเข้าไปกอดให้หายคิดถึง แต่ก็ต้องหักห้ามใจ เพราะมันคงเป็นไปไม่ได้ แต่แววตาที่เธอมองมามันดูปวดร้าวจนทำให้ตัวเขานั้นเจ็บปวดยิ่งกว่าเธอมากมายนัก

นายจะรีบไปไหนกัน กีอาเอ่ยเรียกอย่างโกรธจัด แต่ฟีเรียสก็ยังทำเป็นไม่สนใจ

นายกล้ามากนะ.....ฟีเรียส รีอาเอ่ยด้วยน้ำเสียงไม่พอใจอย่างชัดเจนที่ฟีเรียสไม่สนใจพวกตนแล้วยังควงสาวน้อยคนนี้แทนเพื่อนรักของเธอ

พวกเขารู้จักพี่ฟีเรียสหรอคะ หญิงสาวคนนั้นเอ่ยอย่างสงสัย มือของเธอเขย่าแขนชายหนุ่มอย่างต้องการคำตอบ

นิดหน่อยจ๊ะ ไม่มีอะไรหรอก รีน่าอย่ากังวลไปเลย ฟีเรียสเอ่ยบอกอย่างนุ่มนวล แต่ภาพนั้นมันทำให้ราเฟย์ย่ารู้สึกเจ็บที่หัวใจอย่างแสนสาหัส

เดี๋ยวรีน่าไปนั่งรอพี่ก่อนนะ เดี๋ยวพี่จะตามไป ฟีเรียสเอ่ยบอกพลางดันหลังหญิงสาวคนนั้นให้เดินเข้าไปหาที่นั่งก่อนที่จะหันมามองกลุ่มพวกเขาแล้วจึงเดินนำออกไปตรงซอยเล็กๆที่อยู่ข้างๆร้านอาหาร

พวกนายมีอะไร ฟีเรียสเอ่ยถามเสียงห้วน ใบหน้าไร้รอยยิ้ม

นายเป็นสายให้พวกนั้นตั้งแต่ต้นเลยใช่ไหม ทำไมต้องมาโกหกพวกเราด้วยล่ะ ที่แท้ตลอดเวลานายก็เสแสร้งใช่ไหม ซีรอนตะคอกอย่างโกรธจัด ส่วนคนอื่นๆก็รู้สึกแค้นเคืองไม่แพ้กัน 

ราเฟย์ย่ายืนมองฟีเรียสพลางร้องไห้ออกมาอย่างห้ามไม่ได้ ฟีเรียสมองอดีตเพื่อนรักด้วยแววตาเจ็บปวดแต่สักพักก็กลับมาเป็นแววตาเย็นชาเหมือนเดิม แต่ราฟาเอลกับมิคาเอลก็สังเกตเห็นความเจ็บปวดในแววตานั้น

ใช่ เพื่อจุดมุ่งหมายของฉัน พวกนายถือเป็นตัวขัดขวาง ฟีเรียสเอ่ยจบก็หันหลังเดินกลับไปยังร้านอาหาร แต่ขณะที่กำลังจะเดินออกจากซอยเล็กๆนั้นก็ได้ยินเสียงดังโครมครามมาจากทางร้านอาหารก็รีบวิ่งไปดูทันที ส่วนพวกมิคาเอลเมื่อได้ยินเสียงก็วิ่งตามไปดูเช่นกัน

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9 ครั้ง

666 ความคิดเห็น