Fic naruto Change my Love รักนี้เปลี่ยนหัวใจชินชา

ตอนที่ 3 : Change my love 2: การกลับมาของเขาและบ้านใหม่

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,181
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 64 ครั้ง
    18 ก.พ. 59

Chapter 2


 

 


 “เธอแน่ใจนะซาสึเกะว่าเธอกลับมาที่นี่เพราะต้องการจะฟื้นฟูตระกูลตัวเองจริงๆ”

โฮคาเงะรุ่นห้ายังคงข้องใจถามทายาทอุจิวะคนเล็กอย่างไม่ไว้ใจ หลังจากที่นารูโตะเล่าเรื่องที่เขาไปเจออุจิวะ ซาสึเกะ...บุคคลที่โดนเรียกว่านินจาถอนตัวของหมู่บ้านทั้งๆ ที่พยามตามตัวกลับมาเป็นปีกลับเดินมาตกลงง่ายๆ ว่าอยากกลับหมู่บ้าน แค่นั้นมันไม่ดูน่าสงสัยไปหน่อยเหรอ แต่ตอนนั้นเจ้าบ้านารูโตะคงไม่ได้คิดสนใจถามอะไรอีกเพราะแค่เพื่อนของเขาคนนี้กลับมาหมู่บ้านอีกครั้งแค่นี้เขาก็พอใจมากแล้ว

 “ฉันจะแน่ใจได้ยังไงว่าเธอไม่ได้มีจุดประสงค์อื่นแอบแฝง”

 “โธ่ป้า อย่าทำเหมือนไม่ไว้ใจซาสึเกะได้ไหม หมอนี่น่ะกลับบ้านเพราะต้องการที่จะฟื้นฟูตระกูลจริงๆนะฮะ เชื่อกันหน่อยเด้”

“ฉันไม่ได้ถามนายนารูโตะ เพราะงั้นนั่งเงียบๆแล้วก็หุบปากซะ น่ารำคาญจริง เฮ้อ....ก็ได้ ฉันจะพยามเชื่อละกันว่าที่นายกลับมาไม่ได้มีจุดประสงค์อื่นแอบแฝง แต่ฉันคงต้องให้หน่วยลับจับตามองนายช่วงนี้ไปก่อนและก็...อย่าทำให้พวกเราต้องผิดหวังในตัวนายอีก”

“แน่นอนครับ คราวนี้ผมคงไม่ทำเหมือนคราวที่แล้วอีกแน่....เพราะมีบางอย่างที่ผมต้องกลับมาแก้ไขมัน” ประโยคหลังพูดเสียงเบาพอที่ซึนาเดะกับนารูโตะจะไม่ได้ยิน

“จริงสิแล้วเพื่อนร่วมทีมเธออยู่ไหนกัน”

“แยกกันหมดแล้วครับ ต่างคนต่างไปตามทางของตัวเอง”

“โอ๊! ป้าได้ยินแล้วนะ งั้นเราไปฉลองกันที่อิจิคุราเมงที่ทีม7กลับมาครบสามคนเหมือนเดิมกันดีกว่าเนอะซาสึเกะ” เจ้าตัวแสบหันไปกระโดดกอดคอเพื่อนซี้สุดหล่อที่เอี้ยวตัวหลบทันทีที่นารูโตะพุ่งมาอย่างเฉียดฉิว จนหัวเหลืองที่พุ่งมานั้นจุ่งลงไปในถังขยะเต็มๆ”.....”

“เห้ย! อะไรของแกวะเนี่ยซาสึเกะ เพื่อนจะรักหน่อยก็ไม่ได้เหอะไอ้ขี้เก๊ก ชิชะถือว่าคราวนี้ฉันยกโทษให้....เออใช่ๆ ป้าผมเกือบลืมไปเลย แล้วซากุระจังของผมอยู่ไหนล่ะคิดถึงเป็นบ้าเลยไม่ได้เจอกันตั้ง 3 ปี รับรองว่าซากุระจังต้องอึ้งยิ่งกว่าผมแน่ถ้าได้เจอไอ้ขี้เก๊กนี่” เมื่อคำว่าซากุระหลุดออกมา ซาสึเกะที่ยืนเก๊กหล่อถึงกับให้ความสนใจทันที เขาเองก็อยากรู้เหมือนกันว่าตอนนี้...เธอจะเปลี่ยนไปมากไหม..เช่นเดียวกับ

         ....หัวใจของเธอที่ยังคงเหมือนเมื่อ3ก่อนรึเปล่า....

 

“เสียใจด้วยนะนารูโตะ ซากุระไม่อยู่หรอกออกไปทำภารกิจน่ะพรุ่งนี้คงจะกลับ”

“ว้าเสียดายจัง ว่าแต่ซากุระจังออกไปทำภารกิจอะไรเหรอป้า ไปกับซาอิแล้วก็หัวหน้ายามาโตะใช่ไหมฮะ”

“ฮ่าๆ ซากุระของพวกนายออกไปทำภารกิจระดับ S กับพวกหน่วยลับอีกสามคนต่างหากล่ะ ส่วนพวกนั้นน่ะเริ่มแยกทีมกันตั้งแต่ตอนที่นายออกจากหมู่บ้านไปหนึ่งปีแล้วเหมือนกัน” ซึนาเดะมองท่าทางไม่เข้าใจของนารูโตะจึงเอ่ยต่อว่า “พวกเขาไม่ได้แยกกันเพียงเพราะนายออกจากหมู่บ้านหรอก แต่เพราะพวกหน่วยลับต่างหากที่มาขอตัวซากุระไปทำงานด้วย”

โฮคาเงะรุ่นห้าดื่มจิบชาอย่างสบายใจ พลางรอดูปฏิกิริยาของนารูโตะกับมาดหลุดๆของซาสึเกะ รับรอง...ถ้าพวกนี้รู้ว่าซากุระได้เป็นถึงหัวหน้าหน่วยลับเธอคงได้คนไข้เพิ่มอีกสองคนแน่

“กับหน่วยลับ!!!!??? นั่นก็หมายความว่าต้องเป็นภารกิจระดับ A ไม่ก็ S ใช่ไหมป้า!” นารูโตะแหกปากออกมาเสียงดังตามที่ซึนาเดะคาดไว้ไม่ผิด ขนาดคนอย่างซาสึเกะยังขมวดคิ้ววุ่นเพียงแต่เขายังคงเก็บอารมณ์เพื่อรอฟังโฮคาเงะสาวพูดต่อ

“ก็แน่อยู่แล้ว....พวกนายฟังไม่ผิดหรอกซากุระที่พวกนายรู้จัก ไมใช่คนเดิมอีกต่อไปแล้วนะหนุ่มๆ”

“ปะ ป้าซึนาเดะ! ป้าก็รู้ว่าส่งซากุระจังไปทำภารกิจระดับขนาดนั้นกับพวกหน่วยลับแค่ 3 คนโดยไม่มีครูคาคาชิ ซาอิหรือไม่ก็หัวหน้ายามาโตะไปด้วยมันอันตรายมากนะฮะ! ทำไมป้าถึงได้กล้าปล่อย.....!!!

หนุ่มขี้เล่นอย่างนารูโตะถึงกับโวยออกมาด้วยความโกรธจัดเพราะความเป็นห่วงเพื่อนร่วมทีมสาว ครั้งนี้ซาสึเกะเองก็ยังต้องยอมรับว่าเขาเห็นด้วยกับเจ้าทึ่มที่ยืนโวยวายอยู่ข้างๆ  ยัยรุ่นห้านั่นคิดไงส่งผู้หญิงตัวเล็กๆ อ่อนแอแบบนั้นไปทำภารกิจที่เสี่ยงขนาดนั้น

“ฮ่าๆๆๆ นายทำให้ฉันขำนะนารูโตะ” ซึนาดะดูจะไม่สะทกสะท้านกับคำพูดชายหนุ่มตรงหน้า ที่มองเธอด้วยแววตาไม่เข้าใจปนโกรธ หนำซ้ำยังมามีอารมณ์มาหัวเราะแบบนี้อยู่ได้ไง

“ไม่ขำเลยนะป้า!! รีบบอกมาดีกว่าว่าตอนนี้ซากุระจังอยู่ไหนผมกับซาสึเกะจะตามไปเดี๋ยวนี้ใช่ไหมซาสึเกะ”

“...มันไม่ใช่เรื่องตลกนะครับท่านรุ่นห้า ผมขอให้ท่านบอกมาจะดีกว่านะครับ” ซาสึเกะไม่ได้ตอบ เพราะตัวเขาเองก็เริ่มหงุดหงิดกับท่าทางของคนที่ถูกเรียกว่าโฮคาเงะแต่ดันทำตัวไม่สมตำแหน่งซะแล้วสิ

“ซาสึเกะ นารูโตะดูท่าพวกนายจะประเมินเพื่อนร่วมทีมสาวต่ำเกินไป...พวกนายอยากรู้ไหมว่าซากุระที่พวกนายเคยรู้จัก....ตอนนี้เป็นถึงใครและอยู่ในฐานะอะไร” ซึนาเดะเอนหลังพิงเก้าอี้ประจำตำแหน่งมือประสานกันตรงหน้ามองเด็กหนุ่มสองคนด้วยแววตาเยาะเย้ย

“ป้าหมายความว่าไง....”

“ก็หมายความว่า.....”

“ท่านซึนาเดะครับ!! หัวหน้าได้หายตัวไประหว่างทำภารกิจครับ”

ก่อนที่ซึนาเดะจะได้บอกเรื่องศิษย์รักของเธอท่ามกลางความสงสัยของชายหนุ่มที่เป็นเพื่อนร่วมทีมของซากุระ ชายร่างสูงอีกคนในชุดอันบุก็ปรากฏตัวขึ้นตรงหน้าด้วยท่าทางรีบร้อน ลางสังหรณ์และท่าทางแบบนี้แหละที่ทำให้ทุกคนรู้สึกได้ว่าต้องมีเรื่องร้ายๆเกิดขึ้นอย่างแน่นอน

“เป็นไปไม่ได้! ฮารูโนะไม่เคยทำภารกิจระดับ S พลาดแม้แต่ครั้งเดียวนิ”

การรายงานของอันบุทำให้สองหนุ่มขมวดคิ้วแทบจะผูกกันเป็นโบได้อยู่แล้วมากขึ้นไปอีก นี่มันเรื่องอะไรกันแน่ ทำไมซึนาเดะถึงได้ทำหน้าเครียดขนาดนั้น....และที่สำคัญมันเกี่ยวอะไรกับซากุระ

“ดะ เดี๋ยวก่อนทุกคน นี่หมายความว่ายังไง หัวหน้า? ฮารูโนะ? มันเกี่ยวอะไรกับซากุระจังกันแน่” นารูโตะโวยขัดขึ้น มองหน้าโฮคาเงะที่อยู่ในอาการตกใจสลับกับอันบุที่กำลังรายงานอะไรแปลกๆ

“นี่พวกคุณยังไม่รู้อีกหรอครับ?

……

“ซากุระซังที่ว่านั่นคือ..หัวหน้าหน่วยลับแห่งแคว้นโคโนฮะที่ฝีมือเลื่องชื่อมากที่สุดในบรรดา5แคว้นเลยนะครับ!!!

“ป้า....นะ นี่ล้อเล่นกันใช่ไหมฮะ” นารูโตะหันไปถามด้วยสีหน้าไม่น่าเชื่อเช่นเดียวกับซาสึเกะ

“บอกแล้วว่าพวกนายคาดไม่ถึงแน่และขอยืนยันว่า....ใช่ฮารูโนะ ซากุระหัวหน้าสูงสุดของหน่วยลับ ทำภารกิจระดับAมาแล้วสองร้อยกว่าครั้งและระดับSมาแล้วยี่สิบกว่าครั้งซึ่งไม่เคยล้มเหลวแม้แต่ภารกิจเดียว แต่ครั้งนี้....ศัตรูเป็นใครกันถึงได้เอาตัวซากุระไปได้หืม!” ประโยคหลังหันไปถามอันบุเสียงเข้ม

“พวกแสงอุษาครับ โฮชิงากิ คิซาเมะกับอุจิวะ อิทาจิ”

!!!!!!!!!!!!!!!

“ซาสึเกะนั้นมัน....เฮ้ย ใจเย็นก่อนเว้ย”

นารูโตะหันไปมองเพื่อนชายที่หน้าแดงก่ำขึ้นเรื่อยๆ ด้วยความโกรธพร้อมกับตบบ่าเป็นเชิงให้ใจเย็นๆ แต่ดูท่า...คราวนี้ซาสึเกะจะเย็นไม่ลงแล้วล่ะ....ร่างสูงเดินไปกระชากคอเสื้อจนอันบุที่เกือบตั้งตัวไม่ทันรีบชักดาบคาตานะออกมาจ่อคอเด็กหนุ่ม

“ซาสึเกะ!!!!!!

“มันอยู่ไหน......” ดวงตาสีรัตติกาลค่อยๆ เปลี่ยนเป็นเนตรสีเลือดอันทรงพลังอย่างน่ากลัว

“ไม่ว่าคุณจะเป็นใครกรุณาปล่อยผมด้วย” อันบุกดดาบให้ลึกขึ้น เพราะถ้าซาสึเกะลงมือเมื่อไหร่เขาก็พร้อมเสมอเหมือนกัน

“ฉัน ถาม ว่า ไอ้สารเลวนั่น....มัน-อยู่-ไหน!!!!

เรายังไม่มีข้อมูลอะไรเลยนะซาสึเกะควบคุมอารมณ์เธอหน่อย!” ซึนาเดะเห็นท่าไม่ดีเลยรีบดึงอันบุคนนั้นออกมาแล้วบอกซาสึเกะด้วยน้ำเสียงทรงพลังพร้อมๆกับนารูโตะเองที่เดินไปล็อคตัวซาสึเกะเอาไว้ทำให้ชายหนุ่มได้สติขึ้นมาบ้าง

“เอาล่ะตั้งใจฟังดีๆ ฉันมีบางอย่างจะทดสอบนายซาสึเกะ ถ้าเธอพาซากุระกลับมาได้อย่างปลอดภัยฉันจะยอมเชื่อใจเธออย่างร้อยเปอร์เซ็นต์และจะยกเลิกการลงโทษด้วย”

“หึ! สาบานเลยว่ายัยนั่นต้องกลับมาอย่างปลอดภัยแน่....เพราะถ้ามันแตะต้องซากุระแม้แต่ปลายเล็บ....ผมจะฆ่ามัน!

พูดจบซาสึเกะก็สะบัดตัวออกจากการเกาะกุมของนารูโตะ ก่อนจะกระโดดออกหน้าต่างไปปล่อยให้คนในห้องมองตามด้วยความแปลกใจที่ชายหนุ่มดูจะเป็นห่วงหญิงสาวขนาดนั้น

“ดูท่าเพื่อนนายจะเปลี่ยนไปเยอะเลยนะนารูโตะ”

“ก็คงงั้นแหละป้า แต่เรื่องซากุระจังน่ะ...ถ้าซากุระจังเป็นอะไรไปผมก็จะไม่ให้อภัยป้าเหมือนกัน” นารูโตะกระโดดออกทางหน้าต่างตามเพื่อนซี้ไปติดๆ ดูท่าเจ้าพวกนี้คงไม่รอรวมทีมคิดจะบุกไปช่วยซากุระกันแค่สองคน ซึนาเดะคิดแล้วก็เหนื่อยใจ ไม่รู้ว่าคาคาชิอ่านใจเธอออกหรืออะไรเขาถึงได้ยืนโบกมือให้ทางอยู่นอกหน้าต่าง

“ไม่ต้องห่วงครับท่านรุ่นห้าเดี๋ยวผมกับยามาโตะตามไปเอง ขอโทษด้วยนะครับเจ้าพวกนี้มันเลือดร้อนน่ะ ห้ามไปก็คงไม่ฟัง”

“รีบๆไปล่ะคาคาชิ พาซากุระกลับมาให้ได้”

“ครับซากุระต้องกลับมาปลอดภัยแน่”

 

 

หลังจากที่ชายหนุ่มอุจิวะพาเธอไปเดินทัวร์รอบๆ บ้านและแวะคุยกับสองคู่หูเหลืองแดงได้  ซักพัก มือหนาก็ลากเธอกลับมาที่ห้องพักเขาเหมือนเดิม หญิงสาวที่ไม่ทันได้สังเกตภายในห้องในทีแรกมีท่าทีประทับใจอย่างเห็นได้ชัดเพราะเธอเองก็ชอบการตกแต่งสไตล์นี้อยู่ใช่น้อย

“นี่ห้องนายจริงหรอเนี่ย?!!

ห้องนี้มันขัดกับบุคลิกของฆาตกรเลือดเย็นอย่างอุจิวะนี่ชัดๆ!’ซากุระคิด

ห้องที่ตกแต่งอย่างเรียบๆ แต่ดูดีอย่างมีสไตล์ ห้องนั่งเล่นมีโซฟาสีขาวตัวใหญ่นำเข้าจากแคว้นซึนะทำจากหนังแท้เข้ากับชุดเก้าอี้รับแขกเล็กๆ อีกสองสามตัวที่ถูกหันหน้าไปทางหน้าต่างบานใหญ่ด้านเหนือเพียงแค่เปิดผ้าม่านก็จะเห็นภูเขาลูกใหญ่ที่ตั้งตระหง่านอยู่ท่ามกลางป่าเขียวขจี เสียงสายน้ำด้านนอกที่ไหลไปตามซอกภูขาคอยขับกล่อมเหมือนเสียงเพลงให้ความสงบและผ่อนคลาย  ทางด้านใจกลางห้องมีเตียงนอนใหญ่ขนาดเดี่ยวตกแต่งแบบหรูหราดูมีราคา ส่วนห้องครัวที่อยู่ด้านหลังแน่นอนว่ามีอุปกรณ์ทำครัวพร้อมทุกอย่างเพียงแต่ว่า....ห้องครัวหรูๆ แบบนั้นกลับไม่มีแม้แต่อาหารหรือร่องรอยการเข้าครัวเลยสักนิด สภาพหลายๆอย่างเหมือนไม่เคยถูกแตะ นอกจากเตียงนอนไม่ก็โซฟา อาจเป็นเพราะอิทาจิไม่ค่อยมีเวลาพักผ่อน ทุกๆวันก็ต้องออกไปทำภารกิจกลับมาทีก็ต้องรีบนอนเตรียมตัวไปทำภารกิจต่อแถมยังต้องอยู่คนเดียวจึงไม่แปลกที่ห้องชายหนุ่มจะมีสภาพเช่นนี้

“แล้วนี่มันห้องอะไรเนี่ย....” ซากุระเดินไปที่ประตูบานหนึ่งและกำลังจะเปิดมันออกด้วยความสงสัย

หมับ!

มือหนารีบคว้าข้อมือเธอไว้ก่อนที่เธอจะเปิดมันออก

“อะไรของนายอุจิวะ ฉันไม่ค้นของนายหรอกย่ะ” ร่างบางทำหน้ายู่ใส่พลางชักมืออกอย่างรวดเร็ว

“เปล่า แค่จะบอกว่าห้องนั้นห้าม...ฉันขอเตือนว่าอย่ายุ่ง” อิทาจิเตือนด้วยเสียงจริงจัง

“ก็ได้ๆ” ซากุระเองไม่ได้สนใจอะไรมากนักเธอจึงเดินไปสำรวจห้องอื่นๆ ต่อ แต่แล้วเธอก็นึกบางอย่างขึ้นได้เมื่อเห็นตู้เสื้อผ้า

“แล้วพวกของใช้ของฉันนายจะว่าไงหวังว่านายคงมีชุดชั้นในให้ฉันใช่ไหม” หญิงสาวถามขึ้นอย่างหน้าไม่อาย ทำให้อิทาจิถึงกับส่ายหัวพร้อมกับทำหน้าเอือมกับการถามแบบตรงๆ ของเธอ

“เรื่องมาก ก็ไม่ต้องใส่มันซะสิ” อิทาจิแกล้งคนตรงหน้าด้วยการพูดหน้าตาย

“จะบ้ารึไงตาโรคจิต ผู้หญิงเขาจำเป็นต้องใช้กันนะย่ะ ไม่ต้องมาทำหน้าแบบนั้นใส่ฉันเลยนะ นายต้องไปหามันมาให้ฉันไม่ก็พาฉันไปซื้อแล้วก็....อ่ะ!” ฝ่ามือหนาเอื้อมมาปิดปากหญิงสาวด้วยความรำคาญก่อนจะโยนเธอลงบนเตียง

“โอ๊ย! เบาๆ หน่อยสิฉันเจ็บนะเว้ย” ร่างบางอดไม่ได้ที่จะบ่น

“อย่าบ่น เดี๋ยวฉันไปเอาของยัยโคนันให้เธอยืมแล้วกันวันนี้ใส่ชุดเดิมไปก่อน”

“ค่อยยังชั่วหน่อย” ใบหน้าเล็กมองสำรวจไปรอบๆ ก่อนจะถามขึ้นด้วยสายตาหวาดระแวง “แล้วนี่มันก็ดึกแล้ว.....นายจะให้ฉันนอนไหน?

“นอนเตียงกับฉัน” คำตอบที่หลุดออกมาจากปากทำให้ซากุระแทบจะเอาตะปูไปตอกปากร่างสูงจริงๆ

“ขอโทษนะ แต่ฉันไม่ต้องการถูกเนื้อต้องตัวกับผู้ชายที่ไม่ใช่แฟนฉัน ยิ่งเฉพาะผู้ชายแบบนายยิ่งไม่มีวัน!

“...........”

นัยน์ตาสีนิลที่เผลอสะท้อนบางอย่างออกมาทำให้ซากุระชะงักไป ก่อนร่างสูงทำเป็นหูทวนลมพร้อมกับเดินมาที่เตียงและล้มตัวลงข้างๆ อย่างไม่สนใจเธอและพร้อมที่จะหลับด้วยความเหนื่อยทุกเมื่อ

“นี่นาย.....”

ก๊อกๆ                                                                                                                                 

“อะไรอีกวะ” ร่างสูงพึมพำเบาๆ อย่างหงุดหงิดแต่ก็ไม่มีท่าทีจะลุกออก จนเมื่อเสียงเคาะเริ่มดังและถี่ขึ้นเรื่อยๆ ทำให้อิทาจิต้องลืมตาขึ้นมาอีกรอบก่อนที่จะลุกไปเปิดประตู ถ้าไม่ติดว่ามีขาเรียวของใครบางคนรีบก้าวเท้าไปที่ประตูตัดหน้าเขาเสียก่อนพร้อมกับถือวิสาสะเปิดมันออกอีกด้วย

“ เดอิดาระ” บุคคลที่อยู่ข้างนอกก็ทำให้ซากุระต้องคลี่ยิ้มออกมาน้อยๆ

“ห้องที่เธอขอได้แล้วนะ อยู่ตรงข้ามนี่เองโชคดีมากเลยที่มันว่างอยู่พอดีอืมม์”

“อื้ม ขอบใจนายมากนะเดอิดาระฉันจะไปเดี๋ยวนี้แหละ” หลังจากที่ปิดประตูซากุระก็หันมาแลบลิ้นใส่อิทาจิที่กำลังนั่งหน้างงกับเหตุการณ์ตรงหน้า

“ฉันไม่เชื่อนายหรอกย่ะว่าบ้านหลังใหญ่ขนาดนี้จะไม่มีห้องเหลือเพราะงั้นฉันก็เลยขอให้เดอิดาระช่วยหาห้องว่างให้ฉัน.....บอกแล้วไงว่าฉันไม่มีวันนอนกับนายแน่อุจิวะซัง ไม่-มี-วัน!” ซากุระหันมายิ้มยียวนอย่างผู้มีชัยก่อนจะกระแทกประตูเดินออกไป

“เธอนี่มัน........” คิ้วเรียวเข้มได้แต่ขมวดอย่างระอากับร่างบางที่เดินออกไปก่อนจะล้มตัวนอนอีกรอด้วยความเหนื่อยล้า เสียงถอนหายใจที่มาพร้อมกับความเครียดที่รุมเร้าตลอดทั้งวัน  ตั้งแต่วันที่เขาทำบางอย่างลงไป ก็ผ่านมาเกือบสิบปีแล้ว....หวังว่าเธอคงจะลืมมันไปหมดแล้วนะ

....ซากุระ...

 

Sakura talk:

“ไง ซากุระหลับสบายไหมอืมม์”

“สุดๆ ขอบใจนายมากนะที่อุตส่าห์หาห้องให้”

ฉันเดินไปหาเดอิดาระที่นั่งเคี้ยวข้าวโพดคั่วอยู่ในห้องนั่งเล่นกับอีตาปากเสียอย่างซาโซริที่มีผ้าก๊อตพันรอบๆ จมูกและกำลังประดิษฐ์หุ่นเชิดบลาย์ที่แสนน่ารักกุ๊กกิ๊กนั่น แต่พอหมอนั่นหันมาเจอหน้าฉันทีนี่รีบหลบสายตาเลยนะย่ะ

 “ไม่เป็นไร กินม่ะอืมม์” เดอิดาระจะยื่นข้าวโพดคั่วชานโตมาตรงหน้า ฉันจะส่ายหัวแทนคำตอบ

“นี่ฉันถามอะไรหน่อยสิ ที่นี่มีแค่พวกนายสี่คนเองงั้นหรอ”

“ไม่หรอกยังมีอีกเยอะ เดี๋ยวเธอก็ได้เจอเองแหละ พวกนั้นมันไปทำภารกิจน่ะ แต่ยกเว้นยัยโคนันกับหัวหน้าเธออาจจะไม่ได้เจออีกนานเพราะรายนั้นน่ะไปทำภารกิจยาวเลยไงอืมม์-0- ยัยโคนันจอมโหดชอบสั่งให้เราไปทำภารกิจเยอะๆ นับวันฉันชักจะคิดว่ายัยนี่เป็นหัวหน้ากลุ่มเราแทนหัวหน้ารูพรุนแล้วซิเนี่ยอืมม์”

เดอิดาระตอบแทนซาโซริที่ยังคงนั่งหลบตาฉันอยู่ข้างๆ เมื่อวานฉันแค่ต่อยหมอนี่ไปหมัดเดียวจนน็อคแล้วก็จมูกหักนิดหน่อยแค่นั้นเอง(?)ไม่เห็นจะน่ากลัวเลย(เหรอ?) หมอนี่สำออยเองต่างหากล่ะ อีกอย่างฉันก็แทบไม่ได้ใช้จักระเลยน้า รู้สึกทั้งอุจิวะ คิซาเมะ ซาโซริ เดอิดาระทุกคนมีรายชื่ออยู่ในบิงโกบุ๊คของฉันหมด คิดดูสิถ้าฉันจับพวกนี้กดส้วม ยัดปลาซูชิใส่ปาก จับเฆี่ยน แล้วฆ่ามันให้หมด ทุกคนคงจะยกย่องฉันน่าดู อุว่ะฮ่าๆๆ(เริ่มเพี้ยน)

“แล้ววันนี้พวกนายไม่มีภารกิจรึไง ถึงได้มานั่งกินข้าวโพดคั่วสบายใจอย่างนี้”

“วันนี้เป็นวันอาทิตย์ทุกคนไม่มีภารกิจ” เสียงคุ้นๆ....ที่ฉันเกลียดดังขึ้นจากข้างหลัง ออกมาในสภาพ เอ่อ......หัวเซอๆ เสื้อยืดกับกางเกงขายาวธรรมดา โอเคๆ ถึงฉันจะเกลียดหมอนี่แต่ก็ต้องยอมรับว่าเขาดูดีไม่แพ้ซาสึเกะเลยทีเดียว....

“ฉันไม่ได้ถามนาย” ฉันหันมาทางจอทีวีก่อนจะแกล้งคว้าข้าวโพดคั่วกินอย่างไม่สนใจเขา อะไรๆ ฉันไม่ได้พาลนะ ก็แค่....ไม่ชอบหมอนี่เท่านั้น ไม่สิ ต้องเรียกว่าเกลียดมากกว่าถึงจะถูก

“............” อิทาจิไม่ได้พูดอะไรแต่ฉันรับรู้ได้ถึงรังสีบางอย่างที่เริ่มแผ่รอบตัวฉัน ฉันคงเป็นคนแรกสินะที่กล้าพูดแบบนี้กับอุจิวะ อิทาจิผู้ยิ่งใหญ่ แต่คิดเหรอว่าคนอย่างฉันเหรอจะแคร์ เหอะ

“อะ เอ่อ....งั้นเดี๋ยวฉันกับซาโซริพาซากุระไปลองเสื้อยัยโคนันก่อนล่ะกัน” เดอิดาระที่เห็นที่ท่าไม่ดีเลยคว้ามือฉันขึ้นมาก่อนจะพาเดินออกไป แต่ไม่ทันที่พวกเรากำลังจะก้าวขาออกจากห้อง มือหนาของใครบางคนก็ตรงเข้ามาคว้าแขนอีกข้างของฉันไว้ก่อนจะดึงมันไปกระแทกกับแผ่นอกอันแข็งแกร่งโดยที่ไม่ทันได้ตั้งตัว ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบไม่มีใครพูดอะไรขึ้นมา

“เดี๋ยวฉันพายัยนี่ไปเอง” เสียงของอิทาจิปลุกภวังค์ให้ฉันได้สติขึ้นมาก่อนจะผลักตัวเขาออกห่าง แต่เพราะข้อมือของฉันที่ยังถูกล็อคด้วยมือหนาๆ ของเขา ทำให้ฉันทำอะไรไม่ได้นอกจากแว้ดกลับ

“ทำบ้าอะไรของนาย! ฉันไม่ต้องการซะหน่อยปล่อยมือฉันเดี๋ยวนี้นะ ”

“............”

นอกจากจะจับมือฉันหน้าตาเฉย ยังมาทำเป็นหูหนวกเดินลากฉันออกมาจากห้องดื้อๆอีก เกินไปละนะย่ะ ฉันหันไปหาสองคู่หูอย่างขอความช่วยเหลือแต่ก็ได้แค่ยิ้มแหยๆมาให้ ดูท่าอุจิวะนี่คงขี้เกียจเถียงแล้วล่ะสิถึงได้เงียบแล้วปล่อยให้ฉันโวยวายอยู่ฝ่ายเดียว แต่ไม่นานอยู่ดีๆ หมอนี่ก็หยุดเดินก่อนจะปล่อยมือฉันออกแล้วเดินเข้าไปหยิบอะไรซักอย่างในห้องของใครบางคนข้างหน้านั่น

“นายหาอะ.....อุ๊บ!” ไม่ทันที่ฉันจะได้ถามวัตถุบางๆ ที่เรียกว่าเสื้อผ้าก็ลอยมาโปะหน้าฉันอย่างพอดิบพอดี หน็อย...ไร้มารยาท! และก่อนที่ฉันจะได้ด่าเขาอีกรอบอิทาจิก็พูดขัดขึ้นมา

“นี่เสื้อผ้าของเธอ เอามันไปเปลี่ยนซะ ส่วนห้องอาบน้ำหญิงอยู่ฝั่งโน้น” อิทาจิชี้ไปอีกฝั่งของทางเดินก่อนจะเดินถือเสื้อผ้าของเขาไปอีกฝั่ง “อีกอย่าง.....”

“.....??” อยู่ดีๆ เขาก็หยุดเดินแล้วหันมาขมวดคิ้วใส่ฉันพร้อมกับพูดบางประโยคที่ทำให้ฮารูโนะคนนี้อยากเตะก้านคอขาวนั่นแรงๆ

“ตัวเธอน่ะเหม็นมาก....ถูสบู่ให้มันเยอะๆ หน่อยก็ดี” ทิ้งท้ายด้วยคำพูดที่เจ็บแสบพร้อมกับเดินจากไปอย่างเย็นชา.....สมกับเป็นนายจริงๆอุจิวะ อิทาจิ!!!

“ปากเสีย...” ฉันได้แต่บ่นพึมพำและเดินไปตามทางทีหมอนั่นบอก

ห้องอาบน้ำที่นี่จะแบ่งเป็นสองส่วน ด้านในจะเป็นห้องเปลี่ยนเสื้อเหมือนบ่อน้ำร้อนทั่วไป และมีฝักบัวเล็กสำหรับอาบก่อนที่จะแช่น้ำ

ครืดดดด

“ว้าว!” ทันทีที่ฉันเปิดประตูเข้ามาเห็นบ่อออนเซ็นขนาดใหญ่ที่ตั้งอยู่ท่ามกลางต้นไม้สูงทำให้ฉันร้องออกมาด้วยความพอใจทันที

บ่อน้ำร้อนที่มีอยู่ท่ามกลางความงดงามของธรรมชาติ หินก้อนใหญ่หลายก้อนเรียงรายอยู่รอบๆบ่ออย่างสวยงามน้ำร้อนที่ไหลลงมาตามก้อนหิน ฉันคลายผ้าขนหนูผืนน้อยออกก่อนจะค่อยๆก้าวลงไป บรรยากาศเย็นๆที่ผสมกับไอร้อนของน้ำทำให้ฉันรู้สึกผ่อนคลายสุดๆ

“อืม.....อย่างน้อยก็ยังมีน้ำร้อนอุ่นๆให้แช่ล่ะนะ”

จะว่าไปฉันก็มีเรื่องให้คิดเยอะอยู่แหละนะ ทั้งเรื่องหนีกลับโคโนฮะ แล้วก็เรื่อง..คัมภีร์นั่น....ความจริงแล้วมันเป็นคัมภีร์ลับของตระกูลฉันเอง ซึ่งแน่นอนว่าฉันต้องรู้ว่ามันจะมีผลอะไรกับตัวฉันที่โดนมันเข้าไปเต็ม นัยน์ตาสีมรกตไล่ไปตามหน้าท้องเปลือยเปล่าที่มีรอยผนึกอยู่ พลังของคัมภีร์นั่นจะให้ผลประโยชน์อย่างดีต่อผู้ใช้ แต่ว่า....ขึ้นชื่อว่าของดีมันก็คงต้องแลกด้วยอะไรบางอย่างที่คุ้มค่าพอ....ฤทธิ์ของมันจะแสดงก็ต่อเมื่อฉันใช้คาถาชั้นสูงที่เสี่ยงพอและจะเพิ่มพลังให้คาถาที่ว่านั้นสำเร็จไม่ว่าจะเป็นคาถาอะไรก็ตาม ส่วนสิ่งที่ฉันจะต้องเข้าแลกก็คือ.....ชีวิต

แต่จริงๆแล้วเรื่องที่ทำให้ฉันคิดไม่ตกก็คงเป็นเรื่องของอุจิวะ อิทาจิ....ผู้ชายที่ฉันพยายามลืมเกือบสิบปี ทำไมพระเจ้าถึงได้ใจร้ายแบบนี้....ทั้งๆที่ฉันตั้งใจแล้วว่าจะฆ่าเขาทันทีที่เจอ ทั้งๆที่มีโอกาส แต่ทำไมฉันกลับทำไม่ลง ฉันหลับตาลงปล่อยใจไปกับสายน้ำ บางทีมันก็ยากนะที่จะบังคับใจให้ลืมลง

อุจิวะ อิทาจิ....ผู้ชายที่ฉันสาบานว่าจะเกลียดไปตลอดชีวิต

 

“เอ่อ คุณอิทาจิครับ” เมื่อเห็นว่าอิทาจิก้าวออกมาจากประตูห้องบ่อน้ำร้อน คิซาเมะก็รีบตรงเข้าไปดักหน้าเขาทันที

“มีอะไร”

 “คือ...เรื่องอันบุ...หมายถึงฮารูโนะน่ะครับ ผมอยากให้เธอรักษาคุณโดยด่วนที่สุด” คิซาเมะยังคงพูดเสียงติดๆขัดๆด้วยความประหม่า เพราะเขารู้ดีว่าอิทาจิเกลียดที่จะพูดเรื่องนี้ แต่ยังไงซะ...เขาก็คงทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นไม่ได้ ในเมื่อตัวเลือกที่ดีที่สุดอย่างแพทย์หญิงที่เลื่องลืออย่างฮารูโนะ ซากุระมาอยู่ตรงหน้าแล้ว

“ฉันคิดว่าเราคุยกันเรื่องนี้ไปแล้วนะคิซาเมะ” อิทาจิกดเสียงต่ำทำให้รู้ว่าเขาไม่ต้องการที่จะได้ยินเรื่องนี้อีก

“แต่ไหนตอนแรกที่เราพาเธอมาคุณอนุญาต.....”

“ฉันไม่ได้อนุญาต...” อิทาจิขัดขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นชาขึ้นกว่าเดิม “ฉันบอกให้เอาตัวเธอมาได้เพราะเธอเป็นประโยชน์ที่จะต่อรองกับโคโนฮะและสามารถรักษาพวกเราได้....แต่ต้องไม่ใช่ฉัน” พูดจบชายหนุ่มก็เดินออกไปโดยไม่รอให้อีกฝ่ายได้พูดต่อ ทิ้งให้คู่หูนักดาบมองตามเขาอย่างเป็นห่วง

“ทำมันถึงหัวดื้ออย่างนี้นะคุณอิทาจิ...คุณคิดอะไรอยู่กันแน่”

___________________________________________________________________________________________________



O W E N TM.
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 64 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

514 ความคิดเห็น

  1. #469 โลลิค่อน (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2559 / 16:36
    ชอบคู่นี้มากค่ะ
    #469
    0
  2. #423 mintty555 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2559 / 20:10
    ตามค่าาาา
    #423
    0
  3. #265 Love Asuita (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2559 / 11:39
    สนุกฝุดๆๆ
    #265
    0
  4. #214 mhai (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2557 / 20:36
    สนุกค่ะ
    #214
    0
  5. #160 ned1991 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2556 / 19:38
    สงสารเกะจริงฯฯTOTช่วยซากุระมาให้ได้นะ

    ผนืกนั้นมันจะเป็นอะไรมากไหมกับซากุจังนะ

    อิทาจิทำไมดื้อย่างงี้นะ
    #160
    0
  6. #142 `ปี้คริส? (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2556 / 01:26
    แอะ อิทจี้แกนัดหนูซากุไปทำอัลไลลลล55555 เขินเบยยย. สงสารเกะอ่ะมันจะได้เจอหนูกุมั้ยเนี่ย >__<~
    #142
    0
  7. #128 สมดุลตัวน้อย (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2556 / 15:04
    ดื้อจังนะ มีเหตุผลอะไรยังไงรึเปล่า่าเอ่ย อิทาจิ

    #128
    0
  8. #107 Kam Sina !? (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2556 / 20:52
    แบบว่า นารูโตะ นายแอบทึ่มอีกแล้วน่ะ   แต่จะว่าไป ถ้าดังถึง 5 แคว้น ทำไมไม่เคยได้ยินอะไรเลย -*-
    แต่จะว่าอยากรู้อดีตของทั้งคู่จังเลย จะหวานจะสะท้านจอขนาดไหม >< 
    อิทาจินายอยากนอนกับซากุระให้ไหมเนี่ย  เสียดายเดอิไม่น่าไปหาห้องมาให้เลย
    ซากุระคาถานั้น อย่าใช้เลยน่ะ  คงไม่ได้คิดใช้เพื่ออิทาจิในตอนหน้า ๆหรอกน่ะ
    #107
    0
  9. #102 Yaii Buab (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2556 / 20:24
    อะไรๆๆๆๆ ห้องน้ำอะไรรร ลุ้นๆๆๆๆ สนุกมากค่ะไรท์
    #102
    0
  10. #91 SilverWolf (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2556 / 20:22
    ซากุระ เธอน่ากลัวมาก
    ปล. สนุกมากๆเลยค่าาาาา
    #91
    0
  11. #86 yang (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2556 / 20:47
    หนุกอ่ะ จ้า~

    แต่อยากลองแช่นำ้ร้อนแบบนั้นจังถ้าจะสบายน่าดู>_
    #86
    0
  12. #74 มุคุ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 18 มีนาคม 2556 / 18:15
    น่ารักกันจัง >W<
    #74
    0
  13. #70 Saisai zo RxL (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 18 มีนาคม 2556 / 13:04
    สนุกมากๆเลยจ้า
    #70
    0
  14. #57 mintty555 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2555 / 21:14
    อัพพพพพพพพพพพ
    #57
    0
  15. #49 minuit (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2555 / 11:26
    น่ารักดีอ่ะ
    #49
    0
  16. #41 List (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2555 / 19:48
    2 คนนี้กัดกันดีจัง
    #41
    0
  17. #20 kimora (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2555 / 21:01
    อัพน้า รออยู่ค้า ^^
    #20
    0
  18. #18 yaap-- (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2555 / 16:45
    ฮาดีค่ะ
    #18
    0
  19. #17 นิรนาม (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2555 / 16:09
    ติดตามๆ

    จะเป็นไงต่อไป...

    #17
    0
  20. #16 soop (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2555 / 01:08
    คู้นี้กัดกันสุดๆๆๆๆๆๆ 5555
    #16
    0
  21. #15 poppppp..** (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2555 / 01:03
    อิทาจิดื้อมากกกกก
    #15
    0
  22. #14 hanaka (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2555 / 00:57
    อัพอีกน้า สนุกค่ะ
    #14
    0
  23. #12 รุกฆาตครับ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2555 / 22:51
    สนุกมากค่าาา

    รอต่อนะๆ
    #12
    0
  24. #11 mangchay (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2555 / 20:30
    อ่าาาาา สนุกมากๆค่ะ

    อยากให้อีตาเกะมีส่วนร่วมบ้างอ่าาา เริ่มเทใจไปให้อีตาเกะเยอะแล้วล่ะ
    ><
    #11
    0