Fic naruto Change my Love รักนี้เปลี่ยนหัวใจชินชา

ตอนที่ 14 : Change my love 13: ความทรงจำในอดีต 2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 929
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 40 ครั้ง
    12 พ.ค. 59

Chapter 13




 

            นับจากวันนั้นผ่านมาสองเดือนรักแรกของสาวน้อยก็ได้ผลิบานขึ้นในใจ นับว่าเป็นสองเดือนที่วิเศษณ์สุดสำหรับเธอเลย ในช่วงแรกๆ ที่เจอกันพี่อิทาจิก็จะเป็นฝ่ายเข้ามาทักเธออย่างสนิทสนมและทุกครั้งที่มีคนมาแกล้งเธอเขาก็จะเป็นคนเข้าไปช่วยทุกครั้ง แถมยังชอบพาไปส่งบ้านจนเป็นเหตุให้พ่อแม่แล้วก็เพื่อนที่โรงเรียนต้องล้อเธออยู่เรื่อย อิทาจิเป็นผู้ชายที่น่ารักและเพอร์เฟกสำหรับสาวทุกวัย จนทำให้ซากุระกลายเป็นที่อิจฉาของเด็กรุ่นเดียวกัน แต่เพราะพวกเขายังเด็กจึงไม่มีการกระทำที่เกินเลยต่อกัน ออกจะไปในทางพี่ชายที่แสนดีดูแลน้องสาวมากกว่า อิทาจิทำให้เธอรู้จักซาสึเกะเพราะบ้านของซากุระเป็นทางผ่านของพวกเขาพอดี ซึ่งก็แค่การรู้จักแบบผิวเผินเท่านั้นแหละเพราะทั้งคู่ก็ไม่ได้สนิทอะไรกันมาก ในตอนนั้นเองซากุระก็เริ่มรู้ตัวว่าเธอชอบพี่อิทาจิเข้าให้แล้ว....ทุกอย่างผ่านไปด้วยดีจนไม่น่าเชื่อ ถึงอิทาจิจะไม่เคยพูดว่าเขาชอบเธอ แต่เพียงแค่การกระทำกับสายตามันก็มากพอแล้ว

            “เอ่อ จะเอาจริงๆ เหรอซากุระ รอให้โตอีกนิดก่อนดีกว่าไหม”

            “พี่อิทาจิอย่าทำเหมือนไม่เคยได้ไหม ฉันโตพอแล้วน่า เริ่มได้แล้ว”

            “เอ่อ แต่พี่ว่า...ไม่ดีมั้ง”

            “เลิกบ่นแล้วทำสักทีเหอะพี่อิทาจิ!

            เสียงเถียงกันสลับไปมาระหว่างเด็กสาวนัยน์ตาสีมรกตที่บ่งบอกว่าเริ่มรำคาญเต็มทีกับทายาทอุจิวะที่มองคนตรงหน้าด้วยสายตาเอ็นดูไม่มีแววโกรธเคืองแต่อย่างใด แม้ว่าเธอคนนี้จะเริ่มเขี้ยวงอกใส่เขาแล้วก็ตาม

            “พี่อิทาจิฉันให้พี่มาช่วยฝึกนะ L เพราะงั้นช่วยเริ่มสักทีได้ไหม ไม่ต้องยั้งนะพี่อิทาจิจัดมาเต็มที่เลย อ้อ อีกอย่าง....ฉันอยากให้พี่ใช้เนตรวงแหวนด้วย”

            “แต่ซากุระพี่นั่นว่ามันหนักไปสำหรับเธอนะ^^;

            “โธ่ พี่อิทาจิขา ฉันอย่างเก่งแบบพี่จริงๆ อยากลองดูสักครั้ง....นะๆ”

            เมื่อสบเข้ากับดวงตาใสๆ ก็อดตามใจไม่ได้ เขาไม่อยากแม้แต่จะทำให้คนตรงหน้ามีรอยถลอกแม้แต่ปลายนิ้วด้วยซ้ำ แต่ในเมื่อเจ้าตัวเขาขอมาขนาดนี้ก็คงต้องเล่นบทโหดระดับต่ำสุดของสุดซะแล้วสิ

            “ก็ได้ๆ เตรียมพร้อมให้ดีนะซากุระ”

            “ค่ะ!!

 

            3 นาทีผ่านไป

            และแล้วการต่อสู้ขนาดย่อมก็จบลงอย่างง่ายดาย ผลออกมาชัดเจนจนไม่ต้องพูดถึง ร่างเล็กลงไปนอนกองที่พื้นอย่างหมดแรง ไม่ว่าเธอจะใช้คุไน ชูริเกน หรือไม่ก็คาถาอะไรก็ตามที่เธอสามารถทำได้ เธอก็ไม่สามารถเข้าใกล้อิทาจิหรือถูกตัวเขาได้สักครั้ง แถมยังโดนเนตรวงแหวนเข้าไปเล็กน้อยถึงได้ทำให้เธอมีสภาพเป็นหมาลิ้นห้อยแบบนี้ไงล่ะ

            “พี่บอกแล้วใช่ไหมว่าเรายังไม่พร้อมหรอก เฮ้อ...ไหวไหมเนี่ยเรา”

            อิทาจิเดินเข้าไปหาเด็กสาวที่นอนหมดสภาพอยู่บนพื้นหญ้า เมื่อเทียบกับซากุระแล้วอิทาจิแทบไม่มีเหงื่อสักหยด ถ้าจะให้พูดให้ถูกคือเมื่อเทียบกับซากุระที่ใช้พลังทั้งหมดเท่าที่มีกับอิทาจิแต่เขากลับแทบไม่ต้องขยับตัวเพื่อหลบเธอเลยด้วยซ้ำ

          ฟุ่บ!         

          เด็กหนุ่มเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยก่อนจะคลี่ยิ้มออกมาด้วยความพอใจ ร่างแยกเด็กน้อยที่นั่งหอบอยู่หน้าเขาหายวับไป สัญชาติญาณบอกเขาว่ามีศัตรูตัวน้อยอยู่ข้างหลังเขาที่กำลังหัวเราะร่าอย่างดีใจ

          “นึกไม่ถึงแฮะว่าคนอย่างพี่จะพลาดเรื่องแค่นี้ ฮิๆ” สาวน้อยยิ้มร่าขณะที่คุไนจ่อด้านหลังเด็กหนุ่ม แต่ยังไม่ทันจะได้ชื่นชมกับผลงานตัวเองซากุระก็ต้องเบิกตาโตเมื่อคุไนหลุดออกจากมือแล้วลงไปนั่งจ้ำเบ้าอยู่ตรงพื้นโดยมีอิทาจิหัวเราะตาม

            “นินจาต้องไม่ประมาทและต้องไว อย่าได้คิดตายใจเด็ดขาดจนกว่าจะแน่ใจว่าศัตรูหมดลมจริง”

          “เชอะ ไม่รู้ไม่ชี้พี่ทำให้ฉันแพ้ พี่ต้องเลี้ยงราเมงฉันด้วย! สาวน้อยจอมแก่นแยกเขี้ยวใส่พร้อมกับจับมือที่ยื่นมาตรงหน้าพยุงให้ลุกขึ้น

            “อะ อ้าว ไหงงั้นล่ะเนี่ย^^;;” อิทาจิเกาหัวเก้อมองสาวน้อยแพ้แล้วพาลแล้วนึกเอ็นดู และสุดท้ายเขาก็ต้องตามใจเธออีกครั้งอย่างเลี่ยงไม่ได้

 

 

            เขาว่ากันว่าเวลาแห่งความสุขมักจะผ่านไปไวจนน่ากลัว เมื่ออิทาจิคนเดิมค่อยๆเปลี่ยนไปทีละนิด ซากุระสังเกตได้ว่าช่วงหลังอิทาจิเงียบขึ้นจนน่ากลัว ชอบอยู่คนเดียวบ่อยๆจนทำให้เธอเป็นห่วงหรือแม้กระทั่งสายตาอ่อนโยนที่มองมายังเธอก็เปลี่ยนไป...เมื่อไหร่ที่ดวงตาสีนิลมองเธอมันมักจะเต็มไปด้วยความเศร้าหมองและสื่อความหมายบางอย่างซึ่งเธอไม่อาจเข้าใจ แต่ซากุระก็ยังคิดในแง่ดีว่าบางทีเขาอาจจะเหนื่อยไม่ก็มีปัญหาทางบ้านก็ได้ จริงไหม....

            จนกระทั่งวันหนึ่งมาถึง....วันที่จะทำให้เขาหายไปจากหัวใจเธอตลอดกาล

            “พี่อิทาจิวันนี้แม่ชวนพี่ไปกินข้าวที่บ้านล่ะ” ร่างบางวิ่งเข้ามาทักเหมือนปกติ ทุกครั้งที่แม่เธอชวนอิทาจิไปกินข้าวที่บ้าน รอยยิ้มที่อบอุ่นของอิทาจิก็จะปรากฏขึ้นบนใบหน้าจากนั้นก็คว้ามือเธอตรงกลับบ้าน แต่ครั้งนี้กลับต่างออกไป...ไม่มีรอยยิ้มอันแสนอบอุ่น ไม่มีแม้แต่คำทักทาย เขากลับเดินผ่านหน้าเธอไปโดยไม่พูดอะไร

            “เอ่อ...พี่อิทาจิวันนี้พี่ไม่ว่างเหรอ งั้นไม่เป็นไรไว้คราวหน้าก็ได้ ว่าแต่นี่พี่จะไปไหน...”

            “หุบปาก! ฉันจะไปไหนมันก็ไม่เกี่ยวกับเธอ ยังไม่เข้าใจอีกเหรอว่าฉันเบื่อเธอแค่ไหน!” ซากุระถึงกับนิ่งไปด้วยความตกใจ ตั้งแต่รู้จักกันมาไม่มีสักครั้งที่เขาขึ้นเสียงใส่เธอ ดวงตาที่แสดงความเกลียดชังมองมามันเหมือนมีดคมที่ค่อยๆ กรีดหัวใจเธอจนเหวอะ

            “พี่อิทาจิ พี่เป็นอะไรไป....” มือเล็กยังพยามที่จะกุมชายเสื้อของเขา แต่อิทาจิกลับปัดมันทิ้งอย่างไม่ใยดี ส่งผลให้น้ำใสๆ ที่กลั้นไว้ร่วงลงมาเป็นสาย

          “อย่ามาถูกตัวฉัน เธอมันก็แค่เด็กอ่อนแอไม่รู้จักโตคน ต่อไปนี้ฉันกับเธอเราไม่รู้จักกันอีก” พูดจบร่างสูงก็เดินหายไป ทิ้งไว้แต่หัวใจเล็กๆที่กำลังสลายเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย ความรู้สึกดีๆ ที่เคยมีให้มันหายไปจากหัวใจเธอหมดในพริบตา รักครั้งแรกของเด็กสาวตัวเล็กๆ ที่พังไม่เหลือชิ้นดี

            “....ทำไม” ในหัวใจมีแต่คำว่าทำไมที่ไม่มีคำตอบ

            “ทำไมน่ะเหรอ....ก็เธอมันน่ารำคาญไง”

            หลังจากวันนั้นคำว่าอิทาจิก็ไม่เคยเล็ดลอดออกมาจากปากซากุระอีก น้อยครั้งที่เธอจะได้เจอหน้าเขาและก็เป็นทุกครั้งที่เธอต้องกลับมานอนร้องไห้อย่างน่าสงสาร

....จนกระทั่งซากุระได้มาพบกับอุจิวะ ซาสึเกะ...

พี่อิทาจิที่น่ารักของเธอก็ค่อยๆจางหายไปจากหัวใจเหมือนสายลมที่ครั้งหนึ่งมันเคยให้ความรู้สึกสบายแก่เราแต่ไม่ว่ายังไง...สายลมก็ต้องสลายจากเราไปสักวันอยู่ดี ในไม่ช้าก็มักจะมีสายลมลูกใหม่เข้ามาแทนที่แทน ในขณะนั้นซากุระเองก็เริ่มโตขึ้นเรื่อยๆ เธอกลายเป็นหนึ่งในแฟนคลับซาสึเกะและตอนนี้แหละ....ที่อิทาจิได้ถูกลบจากความทรงจำเธอโดยสิ้นเชิง

“ยัยโหนกเกิดเรื่องใหญ่แล้วล่ะ!” อิโนะดูโตขึ้นกว่าสองปีที่แล้วมาก ผมสีบลอนซ์ที่สั้นประบ่าตอนนี้กลับยาวถึงสะโพกแถมหน้าตาก็ดูโตขึ้นถนัดตา แต่นิสัยที่ไม่เคยเปลี่ยนของเธอคือการคุ้ยขอมูลเรื่องชาวบ้านไปทั่ว

“หยุดโวยวายได้แล้วยัยหมู ไม่เห็นต้องรีบวิ่งขนาดนั้นเลย” ร่างบางหันมาเท้าเอวใส่เพื่อนซี้ ซากุระไม่ค่อยเปลี่ยนไปมากเหมือนอิโนะ ที่จะเปลี่ยนก็มีแค่เรือนผมสีชมพูหวานยาวขึ้นนิดหน่อย หุ่นดูเพรียวขึ้นเล็กน้อย แต่สิ่งที่เปลี่ยนไปมากที่สุดก็คงเป็นหัวใจดวงน้อยของเธอที่แข็งแกร่งมากขึ้นกว่าเดิม

“เย็นไม่ได้แล้วยัยโหนก! เธอรู้ไหมว่าเกิดอะไรขึ้นเมื่อวาน” ดวงตาที่เครียดผิดปกติของอิโนะทำให้ซากุระไม่กล้าที่จะหยอกล้ออะไรต่อ “ทุกคนที่มีสายเลือดอุจิวะถูกฆ่าตายหมด!

“อะไรนะ!!?

“ไม่อยากจะพูด เมื่อเช้าฉันแอบไปดูที่เขตอุจิวะกับยัยเท็นเท็น....คราบเลือดกับศพเป็นร้อยตามทางเข้าเขตกระจายเต็มไปหมด พอดีพ่อฉันเข้ามาเห็นก่อนเลยจับพวกเราลากกลับบ้านแล้วสั่งห้ามไปเหยียบที่นั้นอีก ดีเหมือนกันฉันก็ไม่อยากเข้าไปหรอก หึ่ย สยองเป็นบ้า!

“นะ นี่มันเกิดอะไรขึ้น....ทะ ทุกคนเลยเหรอที่ถูกฆ่า?” เสียงสั่นระริกของเธอทำให้อิโนะเข้าใจผิดว่าเธอคิดอะไรอยู่

“ไม่ต้องห่วงหรอกซากุระ ซาสึเกะคุงปลอดภัยดี” มือบางแตะลงบนไหล่ที่สั่นเหมือนจะร้องไห้เบาๆ

“มีแค่ซาสึกะคุงเป็นคนเดียวที่รอดงั้นเหรอ”

.....ขอร้องๆ อย่าให้คนที่เธอกำลังนึกอยู่ตอนนี้ตายด้วยเถอะ...

“เอ่อ....ที่จริงมีอีกคนนะพี่ชายของซาสึเกะ อุจิวะ อิทาจิ” อิโนะแสดงความหวาดกลัวเมื่อพูดชื่ออิทาจิต่างจากซากุระที่ยิ้มกว้างทันทีเมื่อได้ยินชื่อคนที่เธอหวังให้ปลอดภัย

“แต่ว่า....เกี่ยวกับเรื่องอิทาจิ” อิโนะทำท่าลังเลใจเพราะเธอยังไม่แน่ใจว่าซากุระจะรับได้รึเปล่า เธอเองก็จำได้แค่ว่าอิทาจิเป็นรุ่นพี่ที่สนิทกับซากุระอยู่พอควร

“อิทาจิทำไม? อย่าทำท่าแบบนั้นสิเธอทำฉันใจไม่ดีเลยนะ”

“อุจิวะ อิทาจิ.....”

“........”

“คือคนที่ฆ่าทุกคนด้วยมือของตัวเอง....ซากุระ! เธอโอเคไหม”

ตึกๆๆๆ

เสียงหัวใจที่เต้นรัวไปทั่วอกข้างซ้ายมันดังอื้อไปทั่วทั้งหู มือบางสองข้างถูกกำแน่น ร่างเล็กร่วงลงกับพื้นทันทีพร้อมกับเสียงเพื่อนสาวที่ดังด้วยความเป็นห่วงไม่ขาดสาย แต่ตอนนี้โสตประสาทของเธอไม่รับรู้อะไรอีกแล้ว อย่างเดียวที่อยู่ในหัวเธอตอนนี้ก็คือ...

ผู้ชายที่ฝังลึกในหัวใจเธอมาตลอดคนนั้นกลายเป็น....ฆาตกร

 

 

“อิทาจิ ฉันเสียใจ....”

“ไม่เป็นไรครับท่านรุ่นสาม ผมรู้หน้าที่ของตัวเองดี” เสียงของชายหนุ่มยังคงนิ่งเรียบแต่สายตาของคนผ่านร้อนผ่านหนาวมามากอย่างท่านรุ่นสามทำให้ดูออกว่าในน้ำเสียงนั้นกลับแฝงด้วยเจ็บปวดอยู่ไม่น้อย ร่างสูงนั่งคุกเข่าอยู่หน้าโฮคาเงะที่มองเขาด้วยความสงสารและเวทนาสุดหัวใจเพราะเรื่องนี้มันก็เป็นความผิดของเขาเหมือนกัน มือเหี่ยวเอื้อมไปแตะบ่าชายหนุ่มตรงหน้าที่พยามหลบสายตาอ่อนโยนที่มองตรงมา

“แน่ใจนะว่าจะเลือกแบบนี้ ซาสึเกะยังเด็กมากที่เขาจะเข้าใจสิ่งที่เธอทำ”

“ครับ....ผมแน่ใจ”

ชายชราที่ฝีมือไม่ชราเหมือนกับรูปลักษณ์ภายนอกถอนหายใจด้วยความลำบากใจ เฮ้อ...เด็กคนนี้แข็งแกร่งจริงๆ ไม่ว่าเมื่อไหร่เด็กคนนี้ก็ยังควบคุมอารมณ์และรู้หน้าที่ของตนเสมอ น่าเสียดายที่อิทาจิไม่มีโอกาสใช้ชีวิตวัยเด็กเหมือนเด็กในรุ่นทั่วไป

“ไม่ต้องห่วงเรื่องซาสึเกะนะฉันจะดูแลเจ้านั่นให้เอง แต่ว่า....เรื่องแม่หนูคนนั้น หนูฮารูโนะ ซากุระ” ดวงตาสีนิลเหลือบมองคนด้านบนทันทีเมื่อเอ่ยชื่อเธอคนนั้นออกมา

“ฉันรู้เรื่องความเป็นไปของทุกคนในหมู่บ้านหมดแหละน่า” ซารุโทบุกระแอมเล็กน้อย แกล้งพูดกลบเกลื่อนเพื่อไม่ให้เด็กหนุ่มรู้ว่าเขาเองก็แอบติดตามข่าวซุบซิบของชาวบ้านเขาเหมือนกัน “ฉันรู้นะว่าเธอคิดยังไงกับแม่หนูนั่น ฉันเข้าใจว่ามันไม่ง่าย การที่เธอต้องโกหกทำเป็นเกลียดซากุระก็เพราะว่าชอบมากจนไม่อยากให้เธอต้องมาเกี่ยวกับตัวเธอใช่ไหม...แต่พวกเธอยังเด็กและเชื่อสิว่า..”

“ผมเข้าใจครับ อีกไม่นานเธอก็จะลืมได้เอง  ผมเชื่ออย่างนั้น” ซากุระไม่มีวันรู้ว่าอิทาจิต้องกลั้นความเจ็บปวดมากแค่ไหนที่ต้องพูดประโยคแบบนั้นใส่หน้าเธอ นี่ยังไม่รวมกับเรื่องที่เขาปลิดทุกชีวิตที่มีสายเลือดอุจิวะจนหมดสิ้นเหลือไว้เพียงซาสึเกะ ซึ่งนั่นก็เท่ากับเขาควักหัวใจตัวเองออกมาแทงเล่นซ้ำๆจนเป็นแผลที่ไม่มีวันสมานได้อีก แต่ยังไงซะ....หน้าที่ก็ต้องมาก่อนความรู้สึกส่วนตัว

“ท่านรุ่นสามผมของร้องอะไรอีกสักอย่างได้ไหมครับ..”

“ได้สิอิทาจิ ได้ทุกอย่าง”

“ผมฝากท่านนำสิ่งนี้ไปให้เธอเมื่อผมออกจากหมู่บ้านไปแล้ว” เด็กหนุ่มล้วงบางอย่างออกมาจากระเป๋าพลางส่งให้รุ่นสาม มันเป็นสิ่งที่เขาเคยคิดจะมอบให้เธอเมื่อนานมาแล้วแต่หลังจากนี้คงไม่มีโอกาสอีก โฮคาเงะเพียงพยักหน้าเบาๆ มองสร้อยเส้นบางมีจี้เป็นรูปดอกซากุระแรกแย้มแล้วไม่รู้จะสรรหาคำพูดใดๆ มาปลอบนอกเสียจากทำตามสัญญาให้ดีที่สุด

“ผมฝากซาสึเกะกับซากุระด้วยนะครับท่านรุ่นสาม ดูแลพวกเขาแทนผมด้วย”

นับจากนั้นบุคคลที่ชื่ออุจิวะ อิทาจิก็กลายเป็นนินจาถอนตัวที่อยู่ในอันดับต้นๆ ของแบลกลิสต์นินจา หลายครั้งที่แต่ละหมู่บ้านพยามจะฆ่าเขา...แต่ก็ไม่มีใครทำสำเร็จ ส่วนเรื่องเหตุผลของการกวาดล้างตระกูลก็กลายเป็นความลับที่ปิดตายไปพร้อมๆ กับหัวใจที่ด้านชาของเด็กหนุ่มผู้เสียสละคนนึง



___________________________________________________________________________________________


เพราะงี้นี่เองที่ทำให้หนูกุของเราหัวใจสลาย ความผูกพันธ์ที่ก่อตัวตั้งแต่เด็กนับวันก็มีแต่จะผูกพันขึ้นเรื่อยๆ 

เศร้าเลย งานนี้เจอดราม่าเข้าไปเล่นมุกไม่ออก...งั้นเอาภาพนี้ไปดูแทนละกัน 



O W E N TM.
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 40 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

514 ความคิดเห็น

  1. #312 ~ITaSari~ (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 27 มีนาคม 2559 / 20:50
    ไรต์ เราคิดถึงไรต์จังเลย
    มาอัพอีกน้าาา
    #312
    0
  2. #310 smile (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 23 มีนาคม 2559 / 12:15
    ไรท์กลับมาอัพนะ เรานั่งอ่านวนไปวนมาห้ารอบแล้ว
    #310
    0
  3. #309 อิทจี้ (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 22 มีนาคม 2559 / 11:02
    ไรต์กลับมาน้าาาา555

    #อ่านสนุกมากๆเลยคะ อ่านแล้วฟินรู้สึกอ่านเพลิน ไรต์แต่งเรื่องสนุกมากคะ ขอติดตามผลงานไรต์ทุกขิ้นงานคะ✌🏻
    #309
    0
  4. #308 Yuki Hime (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 21 มีนาคม 2559 / 17:00
    ไรท์แต่งดีมากเลยอ่ะ ฟินเฟร่อ~ อัพเร็วๆนร๊าๅๅ รออ่านอยู่ค่ะ
    #308
    0
  5. #306 Love Asuita (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 1 มีนาคม 2559 / 09:05
    อ่านแล้วเศร้าอ่ะT^T อิทาจินายมันพระเอกตัวจริง สงสารซากุระ~
    #306
    0
  6. #303 ~ITaSari~ (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 29 กุมภาพันธ์ 2559 / 15:37
    สะเทือนใจตรง ที่ซากุระลืมอิทาจิ ตอนที่ช็อคว่าอิทาจิเป็นฆาตกร ตอนที่อิทาจิบอกว่าเดี๋ยวก็ลืมได้เอง TT
    เศร้าเลย รักกันแต่เพราะหน้าที่ แต่ไม่เป็นไรซากุระ ปัจจุบันเอาใหม่ได้! สู้!

    ไรต์แต่งเก่งมากเลยค้า อ่านไปนี่ความรู้สึกไปตามตัวละครเลย

    ขอบคุณนะค้าา ไรต์อัพให้ 3 ตอนรวดเลย ดีใจมากๆเลยค้าาาา
    #303
    0
  7. #300 Yurina (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 29 กุมภาพันธ์ 2559 / 12:42
    กำลังได้อารมณ์ดราม่า แต่มาทำให้ฮาแดกก็ตอนรูปสุดท้ายนี่แหล่ะ ฮ่ะๆๆๆๆๆๆ
    #300
    0
  8. #296 แต้ว (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2559 / 22:16
    ในที่สุดก็รู้สะทีว่าสองคนนี้รักกันตั้งแต่เมื่อไรแทบจะอดใจรอตอนต่อไปไม่ไหวแล้วละค่ะ ร้องไห้คล่ำคลวญ ขอโทษค่ะโอเวอร์ไปนีดหนึ่งเพราะว้าอินไปหน่อย
    #296
    0
  9. #294 kung (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2559 / 21:50
    ส่งสารอิทาจิมากเลยค่ะเศร้าเลยอะ ไรท์นี้ใจดีจริงๆๆนะมาอัพให้ตั้ง2ตอนแน่ จะติดตามต่อไปนะจ๊ะ สู้ๆนะ
    #294
    0
  10. #292 smile (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2559 / 21:07
    เหอะๆ ฟิน~~~~
    #292
    0