ข้าคือเหมยหลิน..บุรุษผู้อาภัพที่สุดในยุทธภพ![YAOI]

ตอนที่ 6 : ทิศที่ ๖ เหวินอ๋อง[re]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,556
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 267 ครั้ง
    8 ก.ย. 61

ทิศที่ ๖ เหวินอ๋อง







**************************



  "เอาล่ะ เจ้าจะอธิบายเรื่องนี้ว่าอย่างไร?"



     เหมยหลินนิ่งไป จะให้เขาอธิบาย? อย่างไรเล่า!? จะให้บอกว่า 'ข้ามาหาของไปขายเอาเงินน่ะ' ก็ไม่ได้! แต่ก็ไม่มีข้ออ้างอื่นให้เขาใช้แล้วนี่

     เห็นคนตรงหน้านิ่งไปพร้อมแววตาครุ่นคิด เหมือนมีคำตอบแต่ไม่กล้าพูดออกมา หลงหวางก็ได้แต่ถอนหายใจแล้วลุกขึ้นจากเตียง ทิ้งให้เหมยหลินนอนโง่ๆอยู่บนเตียง

   "หวางเกอ ข้า..."

   "เอาเถอะ หากเจ้าไม่ต้องการพูด เราก็จะไม่กดดันเจ้า"

     เหมยหลินมองหลงหวางที่เดินไปจุดเทียนด้วยสายตาอ่านยาก ไม่คิดจะสงสัยอะไรหน่อยหรือ?

     หลังจากจุดเทียนแล้ว หลงหวางก็เหลือบมามองเหมยหลินที่นั่งอยู่บนเตียงสักพัก ก่อนจะเดินออกไปจากห้องพร้อมคำพูดทิ้งท้ายว่า

   "รออยู่นี่"

   ...ห๊ะ!?

    เหมยหลินที่ยังจับต้นชนปลายไม่ถูกได้แต่นั่งงงอยู่บนเตียง สักพักเมื่อเริ่มตั้งสติได้เขาจึงลุกขึ้นและเดินสำรวจห้องอีกครั้ง ครั้งนี้ง่ายขึ้นเพราะมีแสงเทียนคอยส่องอยู่ เหมยหลินเดินไปหยุดอยู่ที่หน้าต่าง สายลมยามค่ำคืนนั้นหนาวจับใจ และบรรยากาศที่นี่ก็เงียบต่างจากที่จัดงานฉลอง มันเงียบจนได้ยินเสียงจิ้งหรีดร้องเรียกหาคู่ เหมยหลินหันหลังกับมาก็ชนเข้ากับแผ่นอกของคนด้านหลังจังๆ

   "อ๋า..ข้าขอโทษ"

   "อืม"

     หลงหวางถอยออกไปก้าวหนึ่ง ทำให้เหมยหลินได้มีที่ยืน เขาไล่สายตาไปที่ของในมือหลงหวาง มันคือชุด...สตรี ใช่ ชุดสตรี เหมยหลินนิ่งไปอีกครั้ง เขามองชุดตรงหน้าด้วยสีหน้าประหลาด ที่ประหลาดจนหลงหวางแอบลอบยิ้มขำในใจ

   "หวางเกอ..นี่มัน"

   "ชุดสำหรับบ่าวรับใช้"

   "เอ๊ะ??"

   "ฟังไม่ผิดหรอก ข้าจะให้เจ้าใส่มัน หากมีคนนอกเข้ามาป้วนเปี้ยนในวังคงไม่ใช่เรื่องดี เจ้าควรจะทำตัวให้กลมกลืนกับคนอื่นๆ"

     ได้ยินแล้วเหมยหลินแทบจะหลั่งน้ำตาออกมา นี่หวางเกอเป็นห่วงเขาหรือนี่? แต่เป็นห่วงแบบนี้เขาไม่เอาได้มั้ย ทำไมต้องใส่ชุดสตรีด้วยเล่า ชุดบ่าวที่เป็นบุรุษไม่มีรึอย่างไร

     ราวกับได้ยินคำถามในใจของเขา หลงหวางถอนหายใจออกมาคำหนึ่งและยัดเยียดชุดในมือให้เหมยหลิน "งานในวังมีแต่นางกำนัลและบ่าวที่เป็นสตรีอยู่เท่านั้นแหละ" ประโยคนั้นทำให้เหมยหลินต้องยอมจำใจใส่ชุดตรีตัวนั้น เขาเดินไปเปลี่ยนเสื้อผ้าในห้องน้ำไม่นานก็ออกมา



   "หวางเกอ ไปกันเถอะ"

   "เจ้าเรียกเราเช่นนั้นได้อย่างไร..." หลงหวางกุมขมับ

   "อา...งั้นข้าต้องเรียกท่านว่าอะไรเล่า"

   "ในตอนนี้เจ้าควรจะแสดงเป็นนางกำนัลในวัง ซึ่งมันไม่ใช่เรื่องดีที่จะเรียกคนในงานอย่างสนิทสนม เจ้าเรียกข้าตามยศไปก่อนแล้วกัน" หลงหวางตอบพลางจูงเหมยหลินออกไปจากห้อง ระหว่างทางแทบจะไม่มีบ่าวรับใช้เลย คาดว่าทั้งหมดน่าจะไปที่งานกันหมด

   "ได้ ข้าจะเรียกท่านตามนั้น...แต่เดี๋ยวนะ" เหมยหลินหยุดเดิน เขานึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ เขาไม่รู้เสียหน่อยว่าอีกฝ่ายมีฐานะอะไรในวังแห่งนี้

   "ข้าไม่รู้ว่าท่านมียศศักดิ์เป็นอะไรเสียหน่อย ท่านควรบอกข้าก่อนสิ"

    "ข้า..." หลงหวางลังเลที่จะตอบ เขากลัวว่ถ้าบอกไปแล้ว เด็กคนนี้จะยังเหมือนเดิมไหม? จะกลายเป็นเหมือนพวกขุนนางโลภมากที่เข้ามาประจบเพื่อหวังผลประโยชน์หรือจะกลัวว่าเขาจะสั่งลงโทษเหมือนพวกบ่าวรับใช้พวกนั้นหรือไม่
 
     เหมยหลินเห็นหลงหวางเงียบไป ท่าทางของเขายังดูปกติดี แต่แววตาคู่นั้นฉายความลังเลออกมาเด่นชัด เขาเร่งฝีเท้าให้ไวขึ้นจนได้เดินตีคู่กับอีกคน ตอนนี้พวกเขาเดินอยู่ที่ระเบียงทางเดิน ไม่มีใครผ่านมาแถวนี้ ไม่มีแม้แต่แสงเทียน มีเพียงแสงจันทร์ส่องให้เห็นทาง แต่พวกเขาทั้งคู่ยังคงมองเห็นใบหน้าของอีกฝ่ายชัดเจน

   "หวางเกอ...." เหมยหลินเดินไปขวางหน้าอีกฝ่ายพลางฉีกยิ้มกว้าง

   "?" หลงหวางหยุดเดินและเลิกคิ้วถาม

   "ข้าไม่สนหรอกนะว่าท่านจะเป็นอะไร ไม่ว่าท่านจะเป็นเพียงยามเฝ้าประตูหรือองค์ฮ่องเต้ อย่างไรท่านก็เป็นหวางเกอที่ใจดีของข้าไม่เปลี่ยนอยู่ดี  เพราะงั้น บอกข้ามาเถอะ"

     หลงหวางนิ่งไป เขารู้อยู่ว่าสักวันเด็กคนนี้จะต้องสงสัยอยากรู้เรื่องยศศักดิ์ของเขา แต่เพราะเหตุใดกัน ประโยคเมื่อครู่ถึงฟังดูเป็นประโยคสารภาพรักมากกว่าล่ะ!? และที่น่าแปลกยิ่งกว่าคือหัวใจที่เต้นแรงขึ้นของเขา เหตุใดใจของเขาถึงได้เต้นแรงเช่นนี้กัน

   "ข้า...ข้าเป็น--"

   "เหวินอ๋อง! ท่านอยู่ที่นี่เอง เหตุใดถึงปลีกตัวออกมาจากงานเลี้ยงเล่า"

     ทั้งเหมยหลินและหลงหวางหันไปทางต้นเสียง  ที่หัวมุมทางเดินมาสตรีใบหน้าคุ้นเคยอยู่ แต่เพราะอยู่ในมุมมืด เหมยหลินจึงไม่สามารถมองเห็นได้ว่านางเป็นใคร แต่คำพูดของนางทำให้เหมยหลินหันกลับไปมอง 'เหวินอ๋อง' ที่นางกล่าวถึง ยังไม่ทันได้คำตอบอะไร สาวเจ้าก็เดินเข้ามาแทรกระหว่างพวกเขา นางทำเหมือนไม่เห็นเหมยหลินที่ยืนอยู่ตรงนั้น

     เหมยหลินสาบานได้ว่าเขาเห็นว่าตาของนางแทบจะกลายเป็นรูปหัวใจ ไม่ต้องกล่าวอะไรให้มากความ มองจากบนยอดเขาลงมายังบอกได้ว่าสตรีนางนี้ตกหลุมรัก 'เหวินอ๋อง' เข้าอย่างจัง ตอนนี้เหมยหลินสามารถเห็นใบหน้าของนางได้ชัดเจน นางคือ...

คุณหนูหู!

     คุณหนูหูจูงมือหลงหวางให้เดินไปเรื่อยๆโดยมีเหมยหลินเดินตาม เหมยหลินรู้สึกเหมือนตอนนี้เขากลายเป็นอากาศธาตุที่ลอยตามคนพลอดรักกัน แต่เป็นการพลอดรักข้างเดียวของคุณหนูหูน่ะนะ...

     เหมยหลินสังเกตุได้ว่าคุณหนูหูในตอนนี้ ดูแตกต่างจากที่เจอในตอนกลางวันอย่างสิ้นเชิง ในตอนนั้นนางเป็นสาวงามมากด้วยมารยาท ดูสุภาพแต่ถือตนอย่างชัดเจน แต่ตอนนี้ นางคือสาวน้อยร่าเริงที่กำลังตกอยู่ในห้วงแห่งความรักอย่างแท้จริง

   "หูอี้หรัน...เจ้ากำลังทำให้นางตกใจ" หลงหวางเอ่ยพลางเหลือบตามาที่เขา หูอี้หรัน หรือ คุณหนูหู หันคอตามมาอย่างรวดเร็วจนเหมยหลินกลัวว่าคอนางจะหลุดออกมา นางเบิกตาด้วยความตกใจและหันหลับไปถามหลงหวางอย่างรวดเร็ว

   "เหตุใดท่านไม่บอกข้าว่ามีคนเล่า ข้าเผลอแสดงกิริยาแบบนั้นจนหมดเปลือกแล้วนะ!"

      หลงหวางส่ายหน้าอย่างระอา "นางไม่เอาไปบอกใครหรอกน่า เชื่อข้าสิ" พูดจบเขาก็สาวเท้าเดินออกไป เหมยหลินเดินตามไปติดๆทิ้งให้คุณหนูหูยืนงงอยู่ตรงนั้น

   "หวา--" เหมยหลินกำลังจะเรียกคนร่างสูง แต่อีกคนก็เอานิ้วมาแตะที่ริมฝีปากเขาเสียก่อน "เจ้าจะเรียกข้าแบบนั้นไปถึงเมื่อใดกัน? เหวินอ๋องสิถึงจะถูก" เหมยหลินกะพริบตาปริบๆใส่หลงหวางจนอีกคนต้องถอนหายใจออกมา หลงหวางดีดหน้าผากเหมยหลินไปหนึ่งที "โอ๊ย ข้าเจ็บนะหวา--เหวินอ๋อง" เหมยหลินรีบเปลี่ยนคำพูดทันทีเมื่อเห็นอีกฝ่ายทำท่าจะดีดนิ้วใส่เขาอีกรอบ

   "ท่านดีดแรงมากเลยนะเหวินอ๋อง...โอ๊ย" หน้าผากเขาจะเป็นรอยไหมเนี่ย

   "เพคะล่ะ หายไปไหน"

   "...โอ๊ยๆเพคะเหวินอ๋อง!"

     หลังจากที่เหมยหลินยอมพูดตามที่ต้องการ หลงหวางก็เลิกดีดนิ้วใส่หน้าเขาโดยมีสายตาแค้นเคืองมาจากอีกคน เหมยหลินสะบัดหน้าหนีหลงหวางอีกทั้งยังพองแก้มเป็นปลาทองใส่อีก หลงหวางได้แต่ถอนหายใจ

   เจ้าเด็กขี้งอนเอ๊ย...

     ในที่สุดพวกเขาทั้งคู่ก็เดินทางมาถึงประตูห้องโถงใหญ่ เสียงจากข้างในดังทะลุประตูออกมาแต่มันปนกันมั่วจนจับความไม่ได้ หลงหวางหันไปมองเหมยหลินที่ยืนพองแก้มสะบัดหน้าเชอะใส่เขา น่าหยิกแก้มเสียจริง... ไวเท่าความคิด หลงหวางเอื้อมมือไปหยิกแก้มเหมยหลินจนยืดย้วยไปหมด

   "หวา--เหวินอ๋องเพคะ! ท่านทำอะไรน่ะ!" ถ้าคำแรกหลุดมาหน้าผากเขาได้มีรอยแน่ๆ

   "หยิกแก้มคนขี้งอน"

   "ใครขี้งอนกันเพคะ!"

   "เจ้าไง เสี่ยวหลิน"

   "ว่าอย่า--เอ๊ะ?" เหมยหลินชะงักไป ถ้าหูเขาไม่ฝาดเหมือนจะได้ยินคำว่าเสี่ยวหลินออกมาจากปากคนตรงหน้า เมื่อคิดได้ดังนั้นเหมยหลินพลันหน้าแดงเป็นลูกมะเขือเทศขึ้นมา

     หลงหวางเห็นภาพตรงหน้าแล้วอดที่จะยิ้มออกมาไม่ได้ เขารู้สึกเหมือนได้เอาคืนที่อีกคนชอบเรียกเขาว่าหวางเกอ และอีกเรื่องที่น่าขำเป็นอย่างมากคือทุกครั้งที่เหมยหลินพูดคำว่า 'เพคะ' ออกมา สีหน้าในตอนนั้นไม่ต่างอะไรจากคนกินยาขมเข้าไปเลย

   "เอาเถอะๆ เข้าไปในงานกันได้แล้ว" ว่าจบก็ผลักประตูไม้บานใหญ่เข้าไป เสียงด้านในที่ก่อนหน้าก็ดังอยู่แล้ว ในตอนนี้ดังยิ่งกว่าเดิม และเสียงพวกนั้นทำให้ไม่มีใครสนใจเสียงเปิดประตูของหลงหวางเลย

     เหมยหลินมองไปรอบๆห้องโถงใหญ่ ตาของเขาตอนนี้มีแค่สัญลักษณ์ของเงินอยู่เท่านั้น ดูของตกแต่งในห้องโถงนี่สิ รวมๆราคาน่าจะหลายหมื่นตำลึงทอง หากเอาไปขายล่ะก็...

   "ในหัวเจ้ามีแต่เงินรึไง..." หลงหวางเอ่ยขึ้นมาลอยๆขณะกำลังเดินไปหาที่นั่ง คำพูดของเขาเรียกสติของเหมยหลินกลับมาได้ทัน หากช้ากว่านี้บางทีเหมยหลินอาจจะได้เดินไปหยิบเครื่องประดับสักชิ้นไปขายแน่ๆ "ไม่ได้มีแต่เงินเสียหน่อย! หัวข้ามีอย่างอื่นตั้งเยอะ!"

   "เช่น?" หลงหวางเอียงคอถาม

   "สมองและความฉลาดของข้าอย่างไรเล่า!" หลงหวางหยุดเดิน บางทีเขาคงคิดผิดที่หวังคำตอบดีๆจากเด็กคนนี้ คิดเสร็จเขาก็เลี้ยวเดินเลยที่นั่งไป

   "เหวินอ๋องเพคะ ท่านจะไปไหนกัน ที่นั่งก็อยู่ตรงนี้แล้ว" เหมยหลินเอ่ยถาม แต่สิ่งที่ได้รับกลับมามีเพียงความเงียบของอีกคน "เหวิ--อุ๊บ" มืออีกคนถูกนำมาปิดปากเขา

   "ที่ๆมันเงียบกว่านี้ ข้าไม่ชอบที่ที่เสียงดังเอาเสียเลย" หลงหวางพูดพลางมองข้ามหลังเขาไป เหมยหลินมองตามไปก็พบกับคุณหนูหูที่กำลังคุยกับสาวงามในชุดนางรำอยู่ ไม่นานสาวนางรำก็พยักหน้าตกลงและเดินตามกันออกไป

   เหมยหลินหันกลับมาก็พบว่าที่ๆหลงหวางควรจะอยู่กลับมีเพียงความว่างเปล่าเสียได้ เขามองซ้ายทีขวาทีแต่ก็ไม่เห็นแม้แต่เงาของอีกคน เหมยหลินจึงได้รู้ว่า...

   เขาพลัดหลงกับหวางเกอเสียแล้ว!

   





**************************

ตอนแรกกะจะให้ตอนนี้ยาวๆ

แต่ไปๆมาๆสั้นจุ๊ดจู๋เลยอะ ถถ

อะแฮ่มๆค่อกแค่ก แค่กๆ//นี่ไอหรืออะไร

ที่มาอัพช้าก็...ติดเกมอะค่ะ

ไม่ได้ติดงานนะ ติดเกม+วาดรูป

เกมไรน่ะหรือ? หึๆแน่อยู่แล้วว่า...

IDENTITY V!!

ส่วนวาดรูปก็...ทำแนลลงYTแต่ไม่บอกชื่อแนลหรอก

ใครหาแนลเจอมีตอนพิเศษมาให้(ใช่เหรอ55)

ตามหากันเอาเองเนอะ ไปเล่นเกมต่อล่ะ

ปล.อยากให้โจเซฟเข้าไทยไวๆจัง...
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 267 ครั้ง

132 ความคิดเห็น

  1. #61 C-Chinemon (@C-Chinemon) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2561 / 22:48

    ฉบับรีไรท์ก็โอเค ชอบมากเลยค่ะ! สู้ๆนะคะไรท์!
    #61
    0
  2. #21 C-Chinemon (@C-Chinemon) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 12 มีนาคม 2561 / 20:58
    น่ารักจังเลยยยย~
    #21
    1
  3. #20 ดิเดียร์ (@pdeer11) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 11 มีนาคม 2561 / 17:44
    จอมขโมยน้อย
    #20
    1
  4. #19 peacher2549 (@Supamas24886) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 11 มีนาคม 2561 / 15:39
    สงสารหลงหวางจริงๆ แต่ทำไงได้น้องอยู่ในวัยกำลังโต อิอิ
    #19
    1
  5. #18 Phatranooch Piyanirun (@piyanirun) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 11 มีนาคม 2561 / 15:26
    เด็กกำลังโต... น่ารักเนอะ5555
    #18
    1