ข้าคือเหมยหลิน..บุรุษผู้อาภัพที่สุดในยุทธภพ![YAOI]

ตอนที่ 15 : ทิศที่ ๑๔ งานใหม่

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,505
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 135 ครั้ง
    22 มิ.ย. 62

ทิศที่ ๑๔ งานใหม่









   จิ้นเฟยอู่ถึงกับปล่อยกระบี่หลุดมือ เขาชี้หน้าเหมยหลินราวกับเห็นผี "เจ้าเด็กที่ใส่ความข้านี่!"

   เหมยหลินเองก็ไม่แพ้กัน เขาชี้หน้าชายหนุ่มกลับ "เจ้าคนขย่มคานไม้--ไม่สิ! ท่านรู้ได้ไงว่าเป็นข้า?" เขามั่นใจว่าหน้าตาของตนเองเปลี่ยนไปพอสมควร คนที่พบเจอกันเพียงไม่นานไม่ควรที่จะจำได้สิ

   "หึ ข้าไม่ได้สมองกลวงพอที่จะหลงลืมคนที่ใส่ความข้าหรอกนะ ต่อให้เจ้าเปลี่ยนไปเป็นบุรุษข้าก็ยังจำได้"

   เหมยหลินชะงัก ใบหน้าดำมืดไปครึ่งหนึ่ง "...จำข้าได้แต่ดูไม่ออกว่าข้าเป็นบุรุษเนี่ยนะ"

   ได้ยินดังนั้นจิ้นเฟยอู่ก็ชะงักตาม เขาอ้าปากจะพูดต่อแต่ก็ค้างอยู่แบบนั้น มีเสียง 'ห๊ะ?' ออกมาเบาๆพร้อมกับสีหน้าเหรอหราที่หลุดออกมาอย่างปิดไม่มิดจนเหมยหลินกลั้นขำไม่อยู่ เขาระเบิดหัวเราะออกมาเสียงดังอย่างไม่สนใจใคร

   เสียงหัวเราะของเขาเรียกสติอีกคนกลับมา จิ้นเฟยอู่เก็บสีหน้าเหรอหรากลับมา กระแอมเล็กน้อยแล้วพูดต่อ "เมื่อครู่ข้าพูดเล่น ข้ารู้อยู่แล้วว่าเจ้ามิใช่สตรี"

   เหมยหลินทำเป็นไม่รู้ว่าเขาพยายามกลบเกลื่อน เขาถามต่อ "ท่านเป็นองครักษ์งั้นหรือ? จะจับข้าข้อหาลอบเข้าวังหรือไม่"

   อีกคนได้ยินเช่นนั้นก็หลุดขำพรืด "องครักษ์เนี่ยนะ ไม่มีทางล่ะ ข้าแค่โดนถีบส่งให้มานอนที่นี่แทนในวังหลวงเท่านั้น" เหมยหลินพยักหน้ารับ

   "ส่วนจะจับเจ้าไหม ก็แล้วแต่เหตุผลที่เจ้าเข้ามาที่นี่" จิ้นเฟยอู่เอ่ยเสียงเรียบ ในมือมีกระบี่ที่ร่วงไปก่อนหน้า แววตาจริงจังเผยชัดจนเขาแอบหวั่น

   "ข้าแค่เข้ามาเพราะอยากพบเขา เราไม่ได้เจอกันตั้งสี่ปี"

   "ไม่ได้มาลอบฆ่า?"

   "ข้าจะทำไปทำไมเล่า ท่านใช้อะไรคิดเนี่ย ข้ามีโอกาสตั้งแต่เมื่อสี่ปีทีแล้ว"

   "ก็จริง แต่ก็ไม่แน่ บางทีเจ้าอาจพลาด"

   เหมยหลินกลอกตาเป็นเลขแปด เขาสะบัดมืออย่างไม่ใส่ใจ "ช่างเถอะ ท่านจะตามไปก็ได้ จะได้รู้เสียทีว่าข้าพูดจริง" ว่าจบก็เดินนำไปยังทิศที่ห้องของหลงหวางอยู่ จิ้นเฟยอู่ยักไหล่แล้วเดินตามมาห่างๆ

   เขาหยุดยืนหน้าบานหน้าต่างที่ปิดไว้ เขาแง้มดู ด้านในไม่มีใครอยู่เลย มีเตียงที่ถูกพับเก็บไว้เรียบร้อย เทียนที่เพิ่งดับได้ไม่นาน เครื่องเรือนยังคงอยู่ในจุดเดิมไม่ผิดเพี้ยน

   จิ้นเฟยอู่เดินมาส่องอีกคน เขาเปิดบานหน้าต่างกว้างกว่าเดิม มองไปรอบๆห้องแล้วหันมาพูดกับเหมยหลิน "เขาไม่อยู่ที่ห้องของตัวเอง บางทีอาจอยู่ที่เรือนบุปผกา"

   "เรือนบุปผกา?" เหมยหลินถาม ชื่อเรือนแบบนี้ไม่น่าจะอยู่ที่วังเหวินอ๋องได้ เว้นแต่ว่ามันจะไม่ใช่เรือนของเขา...

   "เรือนใหม่ที่สร้างเมื่อปีที่แล้วให้กับฮูหยินที่แต่งเข้ามาน่ะ นี่เจ้าไปอยู่ที่ไหนมาทำไมถึงไม่รู้เรื่องนี้กัน ข่าวใหญ่มากเลยนะ"

   เหมยหลินชะงักเท้าที่กำลังจะก้าว เขาหันขวับกลับไปถามจิ้นเฟยอู่ "ฮูหยิน!?" เขารู้สึกตัวได้ว่าเผลอขึ้นเสียงก็ลดเสียงลงถามประโยคต่อไป "...หมายความว่าอย่างไร ใครแต่งเข้ามาในช่วงที่ข้าไม่อยู่กัน"

   "แม่นางหูอี้หรันแห่งตระกูลขุนนางใหญ่...เดี๋ยว! นั่นเจ้าจะไปไหน?" จิ้นเฟยอู่ที่กำลังจะอธิบายร้องเสียงหลงเมื่อเหมยหลินเดินปรี่ไปทางเรือนบุปผกา ถึงเหมยหลินจะหลงๆลืมๆเส้นทางในเมืองมาบ้าง แต่ทุกซอกทุกมุมในวังนี้เขาจำได้แม่นยิ่งกว่าข้ารับใช้บางคนเสียอีก มีเรือนสักเรือนงอกขึ้นมาเขาก็เห็นตั้งแต่อยู่บนยอดหอนางโลมแล้ว เพียงแต่ไม่ได้เอะใจอะไรเท่านั้น

   เหมยหลินหยุดอยู่หน้าเรือนบุปผกา ป้ายชื่อเรือนเขียนด้วยลายมือฉวัดเฉวียนเป็นเอกลักษณ์ เขามองหน้าต่างห้องที่ถูกปิดไว้เพียงบานเดียวแล้วเดินตรงปรี่เข้าไป แต่เดินได้เพียงสองเก้าก็ถูกรั้งเอาไว้

   "หยุดนะเจ้าเด็กบ้า! จะทำอะไรของเจ้า!"

   "ก็กำลังจะไปพิสูจน์น่ะสิ! ถึงจะแต่งเข้ามาอย่างไรเขาก็ไม่มีทางรักผู้อื่นแน่..." ท้ายประโยคเขาพูดเสียงเบาลง แววตาฉายความกังวลเด่นชัด

   จิ้นเฟยอู่เห็นดังนั้นก็ปล่อยมือ เขารู้แต่แรกแล้วว่าเหมยหลินไม่ได้มาที่นี่เพื่อทำร้ายหลงหวาง แต่ก็หาเรื่องตามมาด้วยเพื่อที่จะมาปลอบเขาโดยเฉพาะ ถึงจะรู้อยู่แก่ใจแต่ก็เลือกที่จะหวังว่าคนที่รักยังไม่ได้ทิ้งตนไปไหน

   สายลมระลอกหนึ่งพัดมาจนบานหน้าต่างที่แง้มเอาไว้ถูกเปิดกว้างกว่าเดิม เหมยหลินมองเข้าไปด้านในที่มีเพียงความมืดมิด แสงจันทร์ยังส่องเข้าไปไม่ถึงด้านในทำให้เขาไม่อาจรู้ได้ว่ามีอะไร แต่ลางสังหรณ์บอกว่าไม่ใช่เรื่องดีสักนิด

   เขาสูดลมหายใจลึก เปิดบานหน้าต่างกว้างกว่าเดิมเพื่อที่จะให้แสงจันทร์สามารถเข้าไปได้ "โอ๊ะ...เหมือนข้าจะยังไม่ได้ปิดหน้าต่าง ท่านพี่รอพักนึงนะเพคะ" เสียงหวานใสของสตรีดังขึ้นจากด้านในทำให้เหมยหลินรีบหดหัวไปยืนชิดกำแพงทันที

   บานหน้าต่างถูกปิดสนิท สายลมที่พัดมาอีกคราไม่สามารถเปิดบานหน้าต่างได้อีก เหมยหลินยืนตัวตรงแล้วเดินไปแนบหูกับบานหน้าต่าง เสียงหลงหวางดังมาจากด้านในเป็นหลักฐานว่าเขาอยู่กับนางจริงๆ

   เหมยหลินพยายามเพ่งสมาธิฟังสิ่งที่หลงหวางพูด แต่สุดท้ายก็ไม่ได้อะไรนอกจากเสียงอู้อี้ที่จับใจความได้แค่คำว่า '..คืนนี้ข้า...เจ้า...'

   ขาไม่รู้หรอกว่าคำพวกนั้นมาจากประโยคเต็มๆว่าอะไร แต่หลังจากนั้นไม่นานนักก็มีเสียงครางเบาๆดังลอดออกมาจากด้านใน และเสียงมันก็เริ่มดังขึ้นเรื่อยๆจนเขาหวั่นใจ เหมยหลินแอบเปิดหน้าต่างอีกครั้ง เขาเห็นเงาตะคุ่มสองร่างบนเตียงกำลังดำเนินกิจกรรมเข้าจังหวะกันอย่างเผ็ดร้อน เสียงครางดังระงมออกมาจนเขาต้องรีบดึงบานหน้าต่างปิดทันที

   เหมยหลินยืนนิ่งอยู่นาน เสียงจิ้นเฟยอู่ที่พยายามเรียกไม่ให้ดังเกินไปไม่ได้รับความสนใจจากเขาเลยแม้แต่น้อย

   เหมยหลินโดนดึงออกมาจากริมหน้าต่าง จิ้นเฟยอู่จับเขาหันหน้าเข้ามาแล้วก็ชะงักไป "เจ้า...เจ้าร้องไห้ทำไม...?"

   เขายกมือขึ้นแตะข้างแต้มของตน สัมผัสน้ำตาเปียกชื้นที่ไหลลงมาทั้งที่เขาไม่รู้ตัวเลยแม้แต่น้อย เหมยหลินยกแขนเสื้อขึ้นปาดน้ำตาออก แต่ยิ่งเช็ดมันก็ยิ่งไหลออกมามากขึ้นเรื่อยๆ จิ้นเฟยอู่ที่ยืนอยู่ตรงหน้าก็พลันตกใจไปด้วย

   "เดี๋ยวสิ เจ้าจะร้อง...ข้าปลอบคนไม่เป็น อย่าเอาเสื้อข้าไปเช็ดนะ!"
.
.
.
   ร่างบางเงยหน้ามองอาคารสูงที่ตั้งตระหง่านอยู่ตรงหน้า ในความจำของเขาเหมือนว่าที่นี่จะเป็นโรงน้ำชาขนาดใหญ่ ซึ่งชั้นใต้ดินของที่นี่เป็นบ่อนพนันขึ้นชื่อของเมืองหลวงซึ่งทางการไม่เคยจับจริงจังสักครั้ง

   เหมยหลินทำท่าจะเดินต่อแต่เมื่อนึกถึงคำพูดของจิ้นเฟยอู่ก็ฉุกคิดได้ ที่นี่...นอกจากจะเป็นบ่อนพนัน ยังเป็นแหล่งค้าทาสที่ตระกูลต่างๆชอบซื้อไปเป็นคนใช้อีกด้วย

   เมื่อคืนหลังจากที่เขาหยุดร้องไห้ได้ จิ้นเฟยอู่ก็ยกหาเหตุผลร้อยแปดประการมาให้เขา และคำพูดหนึงที่ทำให้เขานึกอะไรดีๆได้ก็คือ "...เห็นว่าพ่อบ้านกำลังหาคนรับใช้คนใหม่เข้ามาแทนคนเก่าด้วย..."

   เขาเลียริมฝีปากก่อนจะยิ้มออกมา เดินตรงเข้าไปด้านในอย่างมาดมั่น แสดงท่าทีไร้เดียงสาแล้วค่อยๆเข้าไปในจุดลับตาคนมากขึ้นเรื่อยๆ ในที่สุดก็มีชายร่างหนาบึกบึนสองคนยืนอยู่ตรงหน้าเขา

   เหมยหลินมองประเมินคนอื่นที่อยู่บนเกวียน ทุกคนดูเบิกบานกว่าตอนแรกที่เขาเจอ ใช่...ตอนนี้เหมยหลินกำลังอยู่บนเกวียนค้าทาสในฐานะของซื้อของขาย ที่นี่จะเวียนขายคนรับใช้ให้จวนตามลำดับ โดยจวนที่อยู่ตำแหน่งสูงกว่าจะได้เลือกก่อน

   จวนเหวินอ๋องรับซื้อข้ารับใช้เป็นลำดับที่สาม ก่อนหน้านั้นคือจวนอ๋องสองและอ๋องหกที่รับข้ารับใช้เพิ่มเช่นกัน ในระหว่างนั้นเหมยหลินต้องทำผมให้กระเซอะกระเซิง หน้าตาหมองหม่นจนดูแทบไม่ได้ แล้วไปนั่งหลบอยู่มุมเกวียน เพียงแค่นี้พ่อบ้านของทั้งสองจวนก็ไม่คิดจะเลือกเขาไปทำงานในจวนแล้ว

   หลังเกวียนเคลื่อนออกจากวังอ๋องหก เหมยหลินก็จัดการสางผมให้เรียบร้อย จัดชุดเสื้อผ้าเข้าที่ สีหน้าร่าเริงแจ่มใจดูพร้อมทำงาน ทาสในเกวียนที่เหลือมองเขาอย่างสงสัย จนมีคนหนึ่งใจกล้าถามขึ้นมา

   "เหตุใดเจ้าไม่ทำตัวให้ดูดีเสียตั้งแต่ก่อนหน้านี้เล่า พ่อบ้านจวนอ๋องสองและอ๋องหกต้องรับเจ้าไว้แน่"

   "อืม...ข้าแค่ไม่อยากทำงานที่นั่นน่ะ"

   อีกคนทำท่าจะพูดบางอย่างแต่เกวียนก็หยุดพอดี พวกเขาเงยหน้าขึ้นมองวังเหวินอ๋อง เห็นเพียงแค่ประตูหน้าก็ดูยิ่งใหญ่และสง่างามมากกว่าวังก่อนหน้านี้เสียอีก พ่อบ้านใหญ่ยืนอยู่ด้านหน้าประตูมองขึ้นมาบนเกวียน เขาคุยบางอย่างกับพ่อค้าสองสามประโยคแล้วเบนสายตากลับมาที่กลุ่มคนด้านบนอีกครั้ง

   "ข้าเลือกคนนั้น"

   เขาชี้มาที่เหมยหลิน คนอื่นๆบนเกวียนขยับตัวหลบเพื่อความแน่ใจว่าไม่ได้ชี้มาที่ตนแล้วถอนหายใจ ในตอนที่พ่อบ้านใหญ่หันไปจ่ายเงินเด็กที่คุยกับเหมยหลินก่อนหน้าก็แอบมากระซิบข้างหูเขา

   "เจ้านี่โชคร้ายชะมัด เขาลือกันว่าที่นี่ข้ารับใช้ที่ทำงานพลาดจะถูกลงโทษอย่างโหดร้าย ไม่ว่าใครก็ไม่อยากจะอยู่ เห็นว่าที่มาเลือกซื้อใหม่เพราะมีคนถูกลงโทษจนตายไปด้วย"

   "เห็นว่าเมื่อก่อนก็เป็นเรือนที่สงบสุขดีอยู่หรอก แต่พอฮูหยินแต่งเข้ามาก็กลายเป็นเรือนที่โหดเหี้ยมไปเลย"

   เหมยหลินกำลังจะอ้าปากถามก็ถูกกระชากคอเสื้อจากด้านหลังลงไปห้อยต่องแต่งอยู่ตรงหน้าพ่อบ้าน เขาเงยหน้ามองชายวัยกลางคนที่เริ่มมีหนวดเครา อีกฝ่ายมองเขาอย่างพิจารณาแล้วพยักหน้า

   เหมยหลินถูกปล่อยลงมาที่พื้น ทำท่าโซเซเล็กน้อยให้ดูเป็นคนไร้วรยุทธ์และการทรงตัว พ่อบ้านเดินนำเข้าไปในจวนโดยมีเหมยหลินเดินตามอยู่ห่างๆ

   ระหว่างทางบังเอิญพบกับจิ้นเฟยอู่ที่กำลังจะออกไปพอดี อีกคนมองเขาสลับกับพ่อบ้านแล้วหันมากระซิบถามเขา "...เจ้าจะใช้แผนแบบนี้จริงๆหรือ..." เหมยหลินพยักหน้าแล้วเร่งฝีเท้าตามพ่อบ้านใหญ่ไป

   พ่อบ้านใหญ่พาเขาเดินเข้าไปที่โรงครัว กลิ่นอาหารหอมโชยมาจากด้านใน เหมยหลินหันไปหาพ่อบ้านใหญ่ แต่อีกคนก็หายไปแล้ว เขาถูกทิ้งไว้กลางโรงครัวโดยที่ยังไม่รู้หน้าที่ของตนเอง ยืนงงอยู่พักหนึ่งก็มีคนเดินมา ชายชราในชุดสีขาวท่าทางใจดีคนหนึ่ง

   "เจ้าคือคนที่จะมาเตรียมวัตถุดิบแทนสินะ ตามข้ามาสิ"

   เขานำทางเหมยหลินไปที่โต๊ะกลางห้องครัว วัตถุดิบคุณภาพแตกต่างกันวางปะปนไว้ ที่ตรงนั้นมีเด็กสาวผิวซีดกำลังนั่งแยกผักอยู่ เหมยหลินรับคำสั่งจากชายชราให้มาแยกวัตถุดิบตรงจุดนี้ก็เดินเข้าไป

   "สวัสดี ข้ามาใหม่นะ งานตรงนี้ต้องทำอย่างไรบ้างหรือ?"

   นางเงยหน้ามองเขานิ่งๆอย่างพิจารณาก่อนจะเปิดปากพูด "แค่แยกของที่มีรอยช้ำไปใส่ในนั้น" เหมยหลินมองตามไป ตะกร้าสานที่มีผักหน้าตาไม่น่าทานวางอยู่หลากหลายชนิด เขานั่งลงแล้วเริ่มคัดแยก ผักส่วนมากมีคุณภาพดีเกินคาด รอยตำหนิมีเพียงเล็กน้อยไม่ต้องใส่ตะกร้าของเสีย และบางชิ้นที่เขาแทบจะโยนทิ้งเมื่อเห็นหนอนคลานอยู่

   เหมยหลินวางผักที่มีหนอนไต่อยู่ลงในตะกร้า เขาหันไปถามเด็กสาว "จริงสิ เกิดอะไรขึ้นกับคนที่มาก่อนข้าหรือ"

   นางชะงักไป สายตาดูหม่นลงหลายส่วน "คนก่อนหน้าเจ้า...ถูกลงโทษเพราะวางยาฮูหยิน"



   ทุกคนคะ เราเปิดเทอมแล้วค่ะ โฮฮฮ จนกว่าจะปิดคงไม่ได้มาอัพเลย หรืออาจจะมีบ้างในช่วงเสาร์-อาทิตย์ ปีที่แล้วเกรดตกไปเยอะ เลยคิดว่าปีนี้จะตั้งใจเรียน เอาเกรดสี่กลับมาให้ได้ค่ะ

   จริงๆมีหลายรอบที่เบลอเขียน จิ้นเฟยอู่ เป็น จิ้นเฟยอยู่ เขาใจมั้ยว่ามือมั้นค้างอยู่ที่ ย.ยักษ์ พอดีเลยเผลอกดไปแบบเมาๆทุกทีเลย5555

ME : ช่วงนี้ไม่ว่าง งานเยอะมาก ต้องเรียนอีก คงไม่ได้เขียนนิยายหรอก
Also ME :

ไม่ว่างจริงๆนะ//เฟดหนี

   วันนี้โดนโกงนิยายที่สั่งซื้อไปค่ะ เศร้ามากเลย เงินหายไปเป็นพัน อัพนิยายมาขอฮีลลิ่งหน่อยค่ะ ฮือออออ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 135 ครั้ง

132 ความคิดเห็น

  1. #132 PPPWVB (@PPPWVB) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2563 / 22:37
    รออน้าาาาา
    #132
    0
  2. #130 Yooree (@Yooree) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 29 มกราคม 2563 / 18:09
    รออ่านยุนะค่ะ
    #130
    0
  3. #129 boobem (@boobem) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 19 มกราคม 2563 / 00:07
    รออ่าน~~~~
    #129
    0
  4. #128 Daymysun (@kimmung2548) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 1 มกราคม 2563 / 20:09
    น้องเข้าวิถีมารเลยน้องถล่มมัน!!!!!!!!!
    #128
    0
  5. #127 Shino2548 (@Shino2548) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2562 / 13:41
    ให้น้องเหมยหลิน เข้าสู่วิธีมารเพื่อทำลายล้างโลกเลยค่ะ ช้ำใจมาก ทำกับน้องได้ยังไง!!! ใช้อะไรคิดเหวยอ๋อง!!!!
    #127
    0
  6. #124 ฟางเซียนเซียน (@bossmt) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2562 / 18:56
    รอเสมอ แต่ถ้ามาต่อเร็วๆก็จะขอบพระคุณ​เป็นอย่างสูง
    #124
    0
  7. #123 0892812425 (@0892812425) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2562 / 23:50
    ไรท์รออยู่ทุกเมื่อเชื่อวันนะคะไรท์
    #123
    0
  8. #119 N-Numwan29 (@N-Numwan29) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2562 / 13:14
    ยังรออยู่เสมอนะคะไรท์ ขอเถอะขอให้ไรท์ลงเรื่องนี้ให้จบได้มั้ยคะ จะนายแค่ไหนก็ได้แต่ว่าขอให้นิยายเรื่องนี้จบนะ
    #119
    0
  9. #118 ckchatchen42 (@ckchatchen42) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2562 / 17:15
    นายเอกก็ยังโง่ ไร่เดียงส่าอยู่เหมือนเดิมนะ ความเป็นผู้ใหญ่ไม่เพิ่มขึ้นเลย
    #118
    0
  10. #115 N-Numwan29 (@N-Numwan29) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2562 / 06:24
    ร้องไห้แล้วค่ะ มาต่อเร็วๆนะคะ ติดตามอยู่น้า
    #115
    0
  11. #114 N-Numwan29 (@N-Numwan29) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2562 / 06:22
    แง จะร้องไห้ แง ท่านอ๋อง โกรธแล้ว!!! อยากให้น้องโกรธ โกรธนานๆเลย แงๆ หนูจะร้องไห้
    #114
    0
  12. #112 AiJaewa (@AiJaewa) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2562 / 02:54
    ก็ยังจะกลับมาให้ได้เนอะงงเหมยหลิน
    #112
    0
  13. #111 มิลุนซัง (@otaku73220) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2562 / 23:05

    ไรท์สู้ๆนะคะ เรื่องเรียนก็เป็นอีกเรื่องที่สำคัญ
    #111
    0
  14. #110 bhuii2505 (@bhuii2505) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2562 / 22:40
    น้องไม่ต้องไปสนมัน!!!
    #110
    0
  15. #109 Aimarea (@Aimarea) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2562 / 18:49
    อิพี่!!! เลวมากไปแต่งกับคนอื่นมาทำไมว่ะ!!
    #109
    1
    • #109-1 Shino2548 (@Shino2548) (จากตอนที่ 15)
      17 ธันวาคม 2562 / 13:49

      เห็นด้วยกับพี่ค่ะ
      #109-1
  16. #108 tatsuma (@tatsuma) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2562 / 18:43

    รอนานมาก สุดท้ายไรท์ก็มา
    #108
    0