ข้าคือเหมยหลิน..บุรุษผู้อาภัพที่สุดในยุทธภพ![YAOI]

ตอนที่ 1 : ทิศที่ ๑ การพบพานครั้งแรก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7,067
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 516 ครั้ง
    10 พ.ค. 62

ทิศที่ ๑ การพบพานครั้งแรก







**************************



     ในยามซื่อ(09.00-10.59)ของวันนี้มีผู้คนมารอขบวนเสด็จของอ๋องเจ็ดที่กลับมาจากชายแดน มันทำให้ถนนเมืองอู๋แห่งนี้คับแน่นไปด้วยผู้คน ซึ่งเป็นโอกาสดีของเขา 'เหมยหลิน' ที่จะไปขโมยอาหารจากร้านที่เจ้าของไม่อยู่

     เหมยหลินเป็นเด็กหน้าตาน่ารักค่อนไปทางสวย แต่เดี๋ยวก่อน เขาเป็นบุรุษมิใช่สตรีแต่อย่างใด เขาเคยอาศัยอยู่กับบิดามารดาอย่างมีความสุข แต่ทว่า มีโจรป่ามาบุกบ้านของเขาและมีเพียงแค่เขาที่รอดมาได้ เงินทองที่ติดมาจากบ้านก็มีเพียงน้อยนิดพอจะซื้ออาหารกินได้อย่างประหยัดแค่สองสามสัปดาห์ เขาจึงต้องขโมยอาหารและเงินจากร้านค้าเพื่อประทังชีวิต

     เมื่อวิ่งไปถึงหน้าร้าน เขาก็เห็นว่ามีสตรีนางหนึ่งนั่งอยู่ด้านในโดยมีเจ้าของร้านและคนรับใช้ยืนอย่างนอบน้อมอยู่ เมื่อเด็กคนนั้นลุกขึ้นแล้วเดินออกมา เขาจึงวิ่งไปหลบที่ซอกตึกทันที

   "คุณหนูหูเจ้าคะ ท่านรีบไปรอรับขบวนเสด็จเหวินอ๋องเถิดเจ้าค่ะ"

   "แน่นอน แต่เราคงต้องหาร่มมากันแดดเสียก่อน วันนี้แดดแรงยิ่งนัก"

   "ใช่แล้วเจ้าค่ะ หากแดดร้อนเช่นนี้ท่านคงจะไม่สบายตัวสินะเจ้าคะ"

     เมื่อกลุ่มสตรีเดินห่างออกไปแล้ว เหมยหลินจึงก้าวออกมาจากซอกตึกแล้วมองเข้าไปในร้านซึ่งมีเจ้าของร้านนั่งกลุ้มอยู่ด้านใน

   "หวา...เจ้าของร้านอยู่เช่นนี้ก็เข้าไปขโมยไม่ได้นะสิ วันนี้คงต้องไปหาของป่าแทนแล้วสิ"

     ว่าแล้วเหมยหลินก็มุ่งหน้าวิ่งไปทางป่าทันที เมื่อมาถึงเขาก็เก็บผลไม้ตามทางกิน บ้างที่อยู่บนต้นเขาก็จะกระโดดขึ้นไปเก็บ เป็นการฝึกวิชาไปในตัว ในขณะที่กำลังพยายามหยิบลูกพลับบนต้นเขาก็ได้ยินเสียงดังมาจากทิศตะวันออก

     เหมยหลินกระโดดไปตามต้นไม้เพื่อไปยังจุดที่เกิดเสียงดัง และเขาก็ได้เห็นรถม้าหน้าตาหรูหราที่ม้าวิ่งหายไปไหนแล้วก็ไม่อาจรู้ได้ ขณะที่กำลังมองหาม้าที่หายไปเขาก็รู้สึกได้ถึงแรงสั่นสะเทือนจากต้นไม้จึงหันลงไปดู พบเป็นร่างของชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลากำลังใช้มือยันต้นไม้โดยมีทหารคอยกันรอบๆไม่ให้พวกชุดดำที่น่าจะเป็นศัตรูเข้ามาใกล้ได้

   "ท่านอ๋อง!ตรงไปทางทิศตะวันตกจะพบเมืองอู๋ ท่านรีบไปเร็วเข้า!"

     ทหาร...เอ่อ...องครักษ์?คนหนึ่งพูดขึ้นขณะที่รับมือกับศัตรู เด็กหนุ่มที่น่าจะเป็นอ๋องที่ว่านั่นพยักหน้าแล้ววิ่งไปทางทิศตะวันตกโดยพวกชุดดำที่พยายามตามมาก็จะโดนพวกท--องครักษ์กัันเอาไว้ไม่ให้ตามมาได้

     เหมยหลินรีบกระโดดตามร่างของชายหนุ่มไปและวิ่งนำไปไม่ไกลเพื่อที่จะได้เห็นหน้าอีกฝ่ายชัดๆแต่เขากลับเห็นเสือที่ซ่อนตัวอยู่ตรงพุ่มไม้ข้างทางที่ตั้งท่าจะโดดออกมาแทน

     ทันทีที่ชายหนุ่มวิ่งมาในระยะโจมตี เจ้าเสือก็กระโดดออกมาแล้วกางเล็บตะปปไปที่ชายหนุ่มทันที แต่เขาหลบได้อย่างทันท่วงที เสือตัวนั้นหันมาแล้วกระโจนเข้าใส่ ขณะที่เขาก็กระโดดหลบได้เหมือนเดิม เป็นเช่นนี้ไปเรื่อยๆจนกระทั่ง...

   "อั่ก!!" ชายหนุ่มถูกเสือใช้หางขัดขาขณะที่กำลังกระโดดหลบ ทำให้เสียหลักแล้วล้มลง เมื่อชายหนุ่มล้มเจ้าเสือก็กระโดดเข้าไปหมายจะจัดการชายหนุ่มคนนั้นทันที

   "ระวัง!!" เหมยหลินกระโดดลงไปจากต้นไม้แล้วเตะเข้าไปที่หัวของเสือตัวนั้น ขณะที่เสือตัวนั้นหันไปตามแรงเตะแล้วยังไม่หันกลับมา เหมยหลินก็ดึงชายหนุ่มขึ้นแล้ววิ่งไปตามทิศตะวันตกโดยไม่ปล่อยให้อีกฝ่ายได้พูดอะไร

     เมื่อวิ่งมาถึงจุดที่คาดว่าเสือตัวนั้นจะไม่ตามมาเขาก็หยุดวิ่งแล้วปล่อยมืออีกคนที่ลากมา แล้วหันไปหยิบผลไม้ในพุ่มไม้ข้างๆมากิ้นแก้กระหายน้ำ เมื่อเห็นอีกฝ่ายมองนิ่งก็หยิบผลไม้มาอีกผลแล้วส่งให้อีกฝ่าย แต่เมื่อหันกลับไปอีกคนก็หายไปแล้ว
     
   "อึ่ก!"

   "เจ้าเป็นใคร เข้ามาช่วยข้าทำไม?"

     เหมยหลินถูกล็อคคอจากด้านหลังโดยชายหนุ่มที่เขาเพิ่งช่วยชีวิตมาหมาดๆ รู้งี้ปล่อยให้เสือขย้ำคอตายไปเลยซะดีกว่า! เขาใช้ศอกกระทุ้งท้องอีกฝ่าย จึงได้ยินเสียงร้องโอดโอยดังจากอีกฝ่ายจึงหันไปดู

     เขาเห็นชายหนุ่มใช้มือกุมท้องที่มีเลือดซึมผ่านเนื้อผ้ามา โดยอีกฝ่ายมองมาที่เขาด้วยแววตาโกรธเคือง ...เขาแน่ใจว่าไม่ได้ทำแรงขนาดนั้นนะ  ถึงแม้จะคิดเช่นนั้นแต่เมื่อเห็นสีหน้าเจ็บปวดปนเคืองของอีกฝ่ายก็ทำให้เขารู้สึกผิดขึ้นมา

   "เอ่อ...ข้าขอโทษ"

   "ตอบคำถามข้าก่อน" เด็กหนุ่มยังคงจะเอาคำตอบจากเขาให้ได้โดยไม่ดูสารรูปตนเองเลย เขาทำท่าจะเข้าไปช่วยทำแผลให้อีกฝ่าย แต่อีกฝ่ายก็ยังคงหลบและมองเขาอย่างระแวง สุดท้ายเขาจึงต้องยอมตอบคำถามอีกฝ่ายไป

   "ข้ามีนามว่าเหมยหลิน อาศัยอยู่ที่เมืองอู๋ เข้าป่ามาหาอะไรกินแล้วก็พบท่านเข้าพอดี" เมื่อกล่าวจบเด็กหนุ่มก็เดินเข้าไปหาอีกฝ่ายพร้อมหยิบใบสมุนไพรบดที่ขยำเมื่อตอนที่พูดออกมา

   "หยุด!เจ้ายังตอบไม่ครบ อึก!" เด็กหนุ่มขยับตัวหลบเขาอย่างรวดเร็ว แล้วดูเหมือนมันจะทำให้แผลเปิดมากขึ้น เหมยหลินไม่รอช้า เขาตรงเข้าไปถกเสื้อของอีกฝ่ายขึ้น เผยให้เห็นกล้ามหน้าท้องเรียงกันสวยงามแต่ไม่ได้มากจนดูล่ำมันดูสมส่วนและยังผิวพรรณที่--นอกเรื่องละ เขาเห็นรอยแผลเหมือนรอยดาบฟันที่มีเลือดอยู่

   "เจ้าจะทำอะไรน่ะ!" เหมยหลินไม่สนใจเสียงของอีกฝ่ายเขาเอาใบไม้บดในมือกดแผลอีกฝ่ายทันที กดเอาไว้นานจนเลือดหยุดไหล และอีกฝ่ายนิ่งเลิกขยับแล้วเช่นกัน เมื่อเห็นว่าเลือดไม่ไหลต่อแล้วเขาก็เอามือออก แล้วโยนเศษใบไม้บดพวกนั้นทิ้งไป

   "เจ้าเป็นสตรีมิใช่รึ จะมาจับร่างบุรุษสุ่มสี่สุ่มห้าได้อย่างไร ไม่รักนวลสงวนตัวหน่อยรึ" อีกฝ่ายกล่าวตำหนิเขา แต่...เขาเป็นบุรุษมิใช่สตรี จะรักนวลสงวนตัวไปเพื่ออันใดกัน 

   "ข้าเป็นบุรุษมิใช่สตรี จะรักนวลสงวนตัวไปเพื่ออันใดกันเล่า" ทันทีที่เขากล่าวจบอีกฝ่ายก็มองเขาอึ้งๆนิ่งค้างไปเลย และเขาก็มองอีกฝ่ายกลับด้วยแววตาเฉยชา

   "หน้าตาข้าเหมือนสตรีขนาดนั้นรึ?"

   "ใช่"

   "..." คราวนี้เป็นคราวของเขาที่นิ่งอึ้งไปบ้าง ถึงจะมีคนชมว่ามีรูปโฉมงดงามบ้างแต่ก็ไม่ได้ชมตรงๆแบบนี้ เล่นเอาเขาไปต่อไม่เป็นเสียแล้ว

   "เอาเถิด...เจ้าเข้ามาช่วยข้าทำไม ต้องการอะไร"
 
   "ข้าเพียงเห็นคนกำลังจะโดนเสือขย้ำจึงเข้าไปช่วย หรือข้าควรจะปล่อยให้ท่านโดนเสือขย้ำคอตายไปเลยดี"

   "แน่ใจนะว่าเจ้าไม่ได้มาช่วยข้าเพราะต้องการสิ่งตอบแทน"

   "ข้าไม่รู้เลยด้วยซ้ำว่าท่านเป็นใคร" ...ซะเมื่อไหร่กันละ แค่รถม้าก็รู้ฐานะแล้ว

   "ก็แล้วไป" เด็กหนุ่มกล่าวขึ้น ท่าทางระแวงต่อเขาดูหายไปบ้างแล้ว แต่ยังคงเหลืออยู่ แต่ช่างเถิด เขาปลงแล้วล่ะ

   "แล้วท่านจะไม่บอกนามของท่านหน่อยหรือ ข้าบอกคนเดียว ช่างยุติธรรมยิ่งนัก" เขาเอ่ยตัดพ้อขึ้นมา แล้วลอบมองหน้าอีกฝ่ายเพื่อดูปฏิกิริยา เด็กหนุ่มยืนนิ่งทำหน้าเฉยชาแล้วมองเขาด้วยสายตาเอือมระอา

   "ข้าอายุสิบเก้า"

   "แล้ว"

   "เรียกข้าตามที่เจ้าอยากเรียกเถอะ"

     นี่เขาหูฝาดไปหรืออย่างไร ทำไมเจ้าหน้าหยิ่งนี่ถึงพูดแบบนั้นออกมา เหมยหลินมองหน้าอีกฝ่ายอย่างไม่ปิดบังด้วยสายตาแปลกใจสุดขีด แต่เพียงเสี้ยววินาทีก็เปลี่ยนเป็นเจ้าเล่ห์อย่างรวดเร็วโดยที่อีกคนหันหน้าไปทางอื่นจึงไม่เห็นท่าทางที่เปลี่ยนไปของเขา

   "เช่นนั้นก็ได้ 'เกอเกอ' "

     เท่านั้นแหละ ผู้ถูกเรียกว่า 'เกอเกอ' ก็หันมาถลึงตาใส่เขาทันที ส่วนเหมยหลินก็รีบวิ่งหนีความผิดไปอย่างรวดเร็ว

   "เมื่อกี้เจ้าเรียกข้าว่าอย่างไรนะ!"

   "จะอะไรอีกเล่า ก็ 'เกอเกอ' อย่างไรเล่า"

     ว่าจบก็หันหลังวิ่งหนีผู้ถูกเรียกว่า เกอเกอ อย่างรวดเร็ว โดยอีกคนก็วิ่งตามมาเช่นกัน หากใครมาเห็นภาพตอนนี้คงต้องตกตะลึงเป็นแน่ ภาพของเด็กสองคนที่ขนาดตัวต่างกันกำลังวิ่งไล่กันอยู่กลางป่าลึก...ที่เรียกว่าเป็นป่าที่อันตรายที่สุดในแคว้นต้า



**************************



เกอเกอ - คำเรียกผู้ชายที่อายุมากกว่าอย่างสนิทสนม ประมาณพี่ชายไรงี้



**************************



ตอนแรกจบไปแล้ว รู้สึกปวดหัวกับน้องเหมยหลินของเราขึ้นมาตงิดๆ

เรื่องนี้ก็อย่างที่บอกไปว่าเขียนฆ่าเวลาหาต้นฉบับอีกเรื่อง

แต่ถ้าชอบเรื่องนี้มากกว่าจะย้ายเรื่องนี้เป็นเรื่องหลักก็ได้นะ

เรื่องนี้ นายเอกค่อนข้างจะเก่งนิดหน่อย

แต่เหมือนจะมีความกวนประสาทแถมมาด้วย555

ขอฝากน้องไว้กับทุกท่านด้วยนะคะ

16/02/19
แก้ไขอายุหวางเกอUwU
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 516 ครั้ง

132 ความคิดเห็น

  1. #73 MaliLa 111 (@rosemary111) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2561 / 15:55
    สนุกมากมากมาอัพต่อเร็วๆนะคะ
    #73
    0
  2. #71 PkyJ (@wanttoseeyou) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2561 / 03:22
    ต...

    แต่เกอเกอเป็นแผลที่ท้องอยู่ เขาวิ่งไหวหรอคะ แงงง
    #71
    0
  3. #12 Looney00 (@Looney00) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 9 มีนาคม 2561 / 18:03
    สนุกติดตามคะ
    #12
    1
    • #12-1 มายเนมอีส... (@neneoshiyalovely) (จากตอนที่ 1)
      9 มีนาคม 2561 / 20:11
      ดีใจที่ชอบนะคะ
      ปล.คำลงท้ายที่เขียนว่า คะ ต้องเป็น ค่ะ นะคะ แอ่ก!//โดนถีบ
      #12-1
  4. #5 Jishou (@casanovait1) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 8 มีนาคม 2561 / 12:29
    อยากให้แทรกความรู้ด้วยค่ะ ว่าแบบพวก เกอเกอ คืออะไรแปลว่าอะไร คำที่ไม่คุ้นเคยอ้ะคะ สำหรับคนที่ถึ่งเคยอ่านจะได้เข้าใจได้ง่ายยิ่งขึ้น ลองปรับปรุงดูนะคะ
    #5
    1
    • #5-1 มายเนมอีส... (@neneoshiyalovely) (จากตอนที่ 1)
      8 มีนาคม 2561 / 13:36
      ขอบคุณสำหรับคำแนะนำนะคะ เดี๋ยวเราจะนำไปปรับแก้ให้นะคะ ขอบคุณมากค่ะ!
      #5-1
  5. #2 princessvvi (@princessvvi) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 8 มีนาคม 2561 / 10:39
    ดีค่าาแต่งต่อไปเรื่อยยนะค่า
    #2
    1