[Fiction] Kuroko No Basuke AominexKise 

ตอนที่ 2 : เบ๊ของผมเป็นนักบาส!

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 41
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    10 เม.ย. 57



เบ๊ของผมเป็นนักบาส! [บทที่ 1]
เป็นแค่เบ๊แท้ๆ แต่ดันเป้นนักบาสขั้นเทพเนี่ยนะ ฮึ่มมม จะหยามคิเสะกันเกินไปแล้ว!!!



"อ๊า~ รู้สึกดีจังเลย การที่ได้มีใครซักคนมาเป็นเบ๊เนี่ยน้า♥"  คิเสะเดินสะพายกระเป๋ามาอย่างสบายใจเพราะเหตุการณ์เมื่อวาน ที่มีหนุ่มนามว่า 'อาโอมิเนะ' มาเป็นเบ๊ให้ในเวลา 4 เดือน

แต่ก็นะ..รู้สึกเหมือนระหว่างที่ฉันใช้เจ้านั่นให้เป็นเบ๊ บางทีฉันอาจเผลอตกหลุมรักเขาไปด้วยสินะ ก็ถือว่าเป็นเรื่องที่ดีไปด้วยล่ะกัน
 
"คุณป้าครับ! ฮอทดอกของผมล่ะ"

"อ้อ คิเสะคุงจ้ะ ป้าขอโทษทีนะ พอดีตะกี้มีคนมาซื้อไปก่อนแล้วน่ะจ้ะ"

"ห๊ะ!? ใครกันครับ"

"อืม...ป้าจำหน้าไม่ค่อยได้นะ แต่ใส่ชุดนักเรียนเหมือนคิเสะคุงเลยล่ะ"

"งั้นเหรอครับ แล้ว..พอจำอย่างอื่นได้มั้ยครับ!?"

"อย่างอื่นงั้นเหรอจ้ะ? ...จำไม่ได้แล้วล่ะจ้ะ"

"อ้อ งั้นไม่เป็นไรครับ! งั้นพรุ่งนี้ผมมาเอาใหม่นะครับผม"

"ให้ป้าทำให้ตอนนี้เลยมั้ยจ้ะ?"

"ไม่เป็นไรครับ ผมมีติดประชุมชมรมตอนเช้าพอดีน่ะ"

"งั้นระวังรถด้วยนะจ้ะ สุดหล่อ"

"คร้าบผม~"

 
มีคุณป้าร้านขายฮอทดอกที่สนิทกันมาก มาชมกันถึงขนาดนี้ ผมก็เขินเป็นนะครับ ////^//
 
"เอ๋จริงด้วย!? คิเสะจ้ะ"

"ครับ!?"

"เด็กที่มาซื้อฮอทดอกคนนั้นน่ะ มีผิวคล้ำจ้ะ"

"ผิวคล้ำ........ฮ..เฮ้ย!! อย่าบอกนะว่าเจ้านั่นนนนนนน"

"ทำไมเหรอจ้ะ?"

"ขอบคุณนะครับคุณป้า ผมไปก่อนนะ!!!"

"อ้อ จ้า"

 
เจ้าอาโอมิเนะแน่ๆ เจ้านั่นแน่ๆ แต่เจ้านั่นเรียนจบแล้วไม่ใช่เหรอไง? ดูจากลักษณะ ไม่สิ..บางทีอาจยังไม่จบเหมือนกับเรา อาจเป็นเพื่อนร่วมชั้นด้วยซ้ำไป!!!

ตุบ ตุบ ตุบ ตุบ ...
"แฮ่ก แฮ่ก แฮ่ก..เอาล่ะ! ปฏิบัติการตามล่าหนุ่มผิวคล้ำเริ่มได้!!!"
 
ดูบ๊องดีเนอะเรา ฮะๆๆๆ =^=
 
"ขอโทษนะครับ ..คือชั้นของพวกเรามีคนชื่ออาโอมิเนะ ไดจิมั้ยครับ?"

"อาโอมิเนะเหรอจ้ะ? อืม...เคยได้ยินอยู่นะคิเสะคุงแต่ฉันไม่รู้น่ะ"

"อ๋อ งั้น..ขอบคุณมากนะครับเซย์โกะจัง"

"จ้า คิเสะคุง"

 
ไม่มีงั้นเหรอเนี่ย...ว่าแต่เจ้านั่น เมื่อวานเล่นบาสอยู่นี่นา ลองไปถามพวกคนในโรงยิมดูล่ะกัน!


ครืดดดด~
"ข...ขอโทษนะคร้าบ~"

"หืม? ใครน่ะ"

"อ้อ ผมคิเสะ อยู่ชั้นม.6 ครับ คือพอดีผมกำลังมาหาคนๆหนึ่งน่ะครับ"

"ใช่ อาโอมิเนะรึเปล่าล่ะ?"

"ค...ครับ!! รู้ได้ไงน่ะครับ?"

"ตะกี้ฉันกำลังจะเดินมาที่นี่ เขาก็ถามฉันอยู่เหมือนกัน ว่าเห็นคนชื่อคิเสะมั้ย"

"แล้วเขาได้อยู่ชมรมบาสเกตบอลรึเปล่าครับ?"

"อันนี้ฉันก็ไม่รู้แฮะ ลองไปถามเจ้าพวกชมรมบาสเกตบอลดูล่ะกันนะ"

"งั้น...ขอบคุณมากๆนะครับผม!"

 
มีจริงๆด้วย! อาโอมิเนะอยู่ที่โรงเรียนนี้จริงๆด้วยแต่ฉันไม่ได้มาหาเขาเพราะเรื่องอะไรหรอกนะ เพราะเขาเอาฮอทดอกแสนอร่อยของฉันไปต่างหากล่ะ!!! '[]'

 
"คิเสะ..."

"ครั....เฮ้ย!!! อ..อ....อาโอมิเน๊!!!!!!~?"

"พอดีมีคนบอกว่านายถามหาฉันอยู่น่ะ มีเรื่องอะไรรึเปล่า?"

"นายเป็นนักเรียนอยู่ที่นี่งั้นเหรอ!!?"

"อืม...เคยเป็นน่ะ ตอนนี้ฉันเรียนจบแล้วล่ะ"

"แล้วทำไมนายถึงยังใส่ชุดนักเรียนของโรงเรียนอยู่ล่ะ!?"

"ก็ใส่มาในฐานะนักกีฬาของโรงเรียนน่ะ...ตกลงมีอะไรรึเปล่า?"

"อ...อ่อ! คือพอดีฉันจะมาถามนายว่าเมื่อเช้านายได้ซื้อฮอทดอกไปรึเปล่า!?"

"อือ นายรู้ได้ไงน่ะ?"

"ก็เพราะว่า...ฮอทดอกนั่นมันเป็นของฉันยังไงเล่าาาาาาาาาาาาา!!!!!!!"

"เฮ้ๆ อย่าตะโกนเสียงดังสิ คนมองมากันหมดแล้ว"

"อย่ามายุ่งน่า!!!"

 
ให้มันรู้ไปว่าไอ้เจ้านี่น่ะ มันเป็นคนขโมยของกินสุดรักของฉันไป!! เป็นแค่เบ๊แท้ๆมาขโมยของกินของเจ้านายแล้วยังเป็นนักกีฬาประจำโรงเรียนอีก หยามกันเกินไปแล้ว!!!"
 
"เอาคืนมาเลยนะ! ฮอทดอกน่ะ T[]T"

"แต่ฉันกินไปหมดแล้วนะ...เอาอย่างอื่นแทนได้มั้ย?"

"อะไรล่ะ?"

"นมกล่องน่ะ ฉันแวะซื้อเมื่อเช้า เห็นนายชอบกินนี่.."

"น...นมงั้นเหรอ? แน่นอน..ว...ว่ายังไงฉันก็ชอบแต่ว่า..."

"วันนี้ตอนเย็นฉันจะซื้อของกินแล้วรออยู่ที่เดิมนะ รีบๆมาล่ะ"

"อ...อือ"

 
เจ้าบ้านี่!!! ทั้งผู้หญิงทั้งผู้ชายมองมาที่พวกเรากันหมดแล้วนะ เหมือนจะได้ยินคนหนึ่งพูดด้วยว่าเป็นแฟนกันรึเปล่านะ? อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกก ไม่ใช่ครับ! มันคือเบ๊ของผมมมม!!!!
 
"ไปเรียนได้แล้ว ได้เวลาเข้าเรียนแล้วนะ ฉันไปซ้อมบาสล่ะ"

"อืม บาย"  ตอนเย็นนี้ผมจะแอบไปส่องเขาเล่นบาส ผมอยากรู้ว่าคนอย่างเขามันมีอะไรดี
แล้วยังเล่นบาสเก่งอีก =_>= น่าอิจฉาชะมัดยากเลยเฟ้ย!!!


ตุบ  ตุบ  ตุบ  ตุบ

 
ตอนนี้ผมเรียนเสร็จแล้วครับ แล้วก็กำลังนั่งยองๆส่องเจ้าบ้านี่มันเล่นบาสอยู่ ฮึ่ม เห็นชู้ตลง
ห่วงหลายครั้งแล้วนะครับเนี่ยว่าแต่นั่นมัน....
"อาโอมิเนะคุง"

"อ่า ขอบคุณนะคุโรโกะ"

 
นั่นมันคุโรโกะที่เป็นนักบาสประจำโรงเรียนนี่นา!!! เห็นมีแต่คนบอกว่าถึงจะตัวเล็กแต่เล่นบาสได้เก่งมากๆ แล้วคุโรโกะยังทำให้อาโอมิเนะยิ้มได้อีกด้วย!! ได้เวลาเจ้านายตัวจริงออกโรงแล้ว!

 
"เจ้าเบ๊!!"

"หืม...คิเสะ? นายมาช้าจังเลยนะ"

"ฉันมาถึงตั้งนานแล้วต่างหากล่ะ...เอ้ยๆ! ไม่สิ เพิ่งมาถึงนั่นแหละ ถูกแล้ว!!"

"อ๊ะ คิเสะ..นี่คุโรโกะเป็นนักบาสทีมเดียวกับฉันน่ะ"

"รู้ ไม่ต้องบอก...สวัสดีนะ คุโรโกะคุง"

"สวัสดีครับ" มายิ้มให้อีกเดี๋ยวปั๊ดตบให้ลอยไปดาวอังคารเลย อิอิ ร้ายนะเรา =_>=


"เอ้า! ของกินฉันล่ะเจ้าเบ๊?"

"อยู่นี่..."

"โอ๊~ นายซื้อไส้กรอกชีสมาให้ด้วย ขอบคุณนะ!"

"อืม ไม่เป็นไร อีกอย่างนายสั่งให้ฉันไปซื้อ ไม่ต้องขอบคุณก็ได้..."

"เหอๆ ฉันขอบคุณก็บุญแล้วน่า"

 
ทำไมเจ้าบ้านี่ถึงไม่ยอมตอบรับคำขอบคุณของฉันกันนะ!?  หรือที่พูดว่าไม่เป็นไร นั่นคือคำตอบรับงั้นเหรอเนี่ย '[]'
 
"งั้นอาโอมิเนะคุง คิเสะคุง ผมกลับบ้านก่อนนะ"

"ครับ ลาก่อนครับคุโรโกะคุง"

"บ๊ายบายคุโรโกะคุง"

 
ทำไม...เขาถึงต้องพูดด้วยเสียงอ่อนหวานแล้วรอยยิ้มอย่างงั้นด้วยฟะ!? เฮอะ =_,=
 


"นี่.. อาโอมิเนะ"

"ว่าไง?"

"นายช่วยสอนฉันเล่นบาสให้หน่อยได้มั้ย?"

"หืม? เกิดสนใจบาสขึ้นมาว่างั้นเหรอ?"

"เปล่า ฉันคิดว่ามันดูเท่ดีนะ"

"อืม งั้นเหรอ"

"อยากเล่นบาสเพื่อตอบแทนหัวใจของฉันน่ะ..."

"ตอบแทนหัวใจ? พูดอะไรของนายน่ะ"

"อะไรเล่า!!! ก็แค่อยากเล่นบาสจบมั้ยห๊ะ!!!!"

 
เขานี่มันจอมกวนประสาทจริงๆเลย =_>=
 
"อ่าๆ เดี๋ยวฉันสอนให้ล่ะกัน"



"นาย...ลองฟังเพลงนี่ดูสิ"

"เพลงอะไรล่ะ?"

"ลองฟังดูก่อนเถอะน่า!!! เจ้าบ้านี่ =[]="

"โอเคๆ รู้แล้วล่ะน่า.."

 
เขาหยิบหูฟังไปจากมือของผม มีหูฟังอยู่ที่หูของผมอยู่แล้วข้างนึง ส่วนอีกข้างผมให้เขาไปเป็นเพลงที่ผมเพิ่งติดใหม่ๆ ต่อจากเพลงก่อน เป็นเพลงที่ผมชอบมากๆเลยล่ะ
 
"เริ่มเล่นเลยนะ"

"อืม..."

 
ติ๊ด! 

-ฉันมอบทุกๆอย่างให้กับเธอ แล้วเธอล่ะ เคยให้อะไรฉันบ้างมั้ย?-
-มันก็เป้นอย่างนี้เสมอมา แต่เธอก็คือทุกๆอย่างของฉัน และก็ยังคงเป็น
ทุกๆสิ่งทุกๆอย่างในชีวิตฉัน...-






-ฉันรักเธอนะ-



 
To Be Continue


เฮ้อ~ จบตอนแรกแล้วล่ะค่ะ แน่นอนว่าคิเสะคุงยังไม่สารภาพรักแน่นอน! เพราะจากที่พิมพ์มารู้สึกว่าคิเสะจะยังไม่รู้หัวใจของตัวเองนะคะ 
ปล.เพลงนี้คือเพลง 'Anata ni Deawanakereba ~Natsuyuki Fuyu Hana~' เป็นเพลงประกอบ
อนิเมะเรื่อง Natsuyuki Rendezvous

ยังไงก็คอมเม้นท์เป็นแรงบานดาลใจให้หน่อยนะคะ! > < 
อาริกาโตะเดสุ! *0*

 
 
 
 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1 ความคิดเห็น