{Alldami} || if i not what you think ||

ตอนที่ 1 : เริ่มเรื่อง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 670
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 17 ครั้ง
    18 เม.ย. 61

  16507810_1763048194023292_6625579786208103967_n.jpg












   “ อืมมมม~.... ”



   ตีสาม สามสิบนาทีพอดี…



   “ ฮืมมมมม~ฮึบบบ! ” เดเมี่ยนครางออกมาเบาๆในลำคอหลังจากดูนาฬิกาที่วางอยู่บนโต๊ะข้างเตียงพร้อมกับดันตัวลุกขึ้นมาบิดขี้เกียจเพื่อให้ร่างกายตื่นตามเจ้าของไปด้วยเช่นกัน ถึงตอนนี้จะยังมืดอยู่มากแต่ฉันก็ยังเห็นลายละเอียดต่างๆภายในห้องอยู่ดี แต่เพราะพึ่งตื่นนอนทำให้สายตายังปรับไม่ชัดเจนมากนักจึงกระพริบตาสักสอมถึงสามทีเพื่อให้ดวงตาชินกับความมืด

   พอทุกอย่างเข้าที่เข้าทาง เดเมี่ยนก็ลุกออกจากเตียงนุ่มนี่พร้อมกับจัดเตียงให้เรียบร้อยเหมือนเดิม เพราะเจ้าตัวคงไม่กลับมานอนอีกครั้งจนกว่าจะถึงเวลานอน


   “ ครืดดดดด... ” เสียงครางเบาๆอย่างน่ารักของอัลเฟรด แมวตัวน้อยขนสีดำแต่หน้าท้องกับมีสีขาวที่กำลังนอนอยู่บนพื้น มันผลิกตัวไปมาสักพักเหมือนหาที่นอนไม่ได้ดั่งใจแล้วมันก็หยุดผลิกตัวไปมาแล้วนอนอย่างสงบ

   

   ฉันมองการกระทำนั้นของมันอย่างขำๆแล้วเดินไปหามันแล้วเกาคางมันเพื่อให้มันรู้สึกดี และมันก็รู้สึกดีจริงๆโดยการเอาหน้านุ่มๆของมันมาถูกับฝ่ามือของฉัน จนฉันยิ้มออกมาอย่างไม่รู้ตัว


   แต่ก็ต้องหยุดเล่นอย่างเสียดายเพราะนี่ไม่ใช่เวลา นี่คือเวลาที่ฉันควรจะไปอาบน้ำได้แล้ว... วันนี้ฉันตื่นเช้ากว่าทุกวันเพราะปกติฉันมักจะตื่นตอนตีห้า ด้วยความที่ท่านพ่อตื่นเร็วมากและฉันก็ไม่อยากให้ใครมาเห็นเวลาอาบน้ำหรอกนะ...ทำไมถึงไม่สร้างห้องอาบน้ำไว้ภายในห้องด้วยเลยนะ ไม่เข้าใจจริงๆ


   คิดอย่างหงุดหงิดไปพร้อมกับพาตัวเองเดินไปตามทางที่จะไปสู่ห้องอาบน้ำในคฤหาสน์หลังใหญ่นี้ เปิดประตูเข้าไปอย่างเบามือด้วยความเคยชินเหมือนกลัวใครจะตื่นแต่จริงๆแล้วมันเป็นนิสัยของคนบ้านนี้อยู่แล้วน่ะนะ…


   สิ่งแรกที่เห็นในห้องสี่เหลี่ยมที่ไม่เล็กและก็ไม่ใหญ่มากที่ปูด้วยกระเบี้ยงกันลื่นนี้คือกระจกที่ติดอยู่กับอ่างล้างหน้า

   ปกติฉันไม่ใช่คนชอบส่องดูหน้าตาตัวเองอะไรขนาดนั้นเพราะมันเสียเวลา แต่นั้นก็ไม่ได้หมายความว่าฉันจะไม่ดูแลตัวเอง


   เดเมี่ยนเดินไปที่หน้ากระจกแล้วสำรวจใบหน้าของตัวเอง…


   ใบหน้าของเด็ก‘ชาย’อายุ13ปีก็ไม่ได้มีอะไรพิเศษ ถ้าไม่ติดตรงที่วาดใบหน้าของเจ้าตัวดูหมดจดเกินไป ดวงตาคมที่เด่นชัดแต่กลมโตพอที่จะเห็นนัยน์ตาสีเขียวมรกตที่เตะตาอย่างเห็นได้ชัด ดวงตาที่สามารถทำให้ใครมองก็รู้สึกหลงใหล

   ปากสีแดงที่ไร้การเติมแต่งแต่อย่างได้ และไม่ได้แดงเหมือนสีชมพูแต่อย่างใดติดจะไปทางหม่นกว่าหน่อยเพราะเจ้าตัวมีผิวสีน้ำผึ่งสวยแบบที่หาได้ยากในฝั่งตะวันตก และผิวก็ดูนุ่มนวลแม้จะมีกล้ามเนื้อที่ได้รับการฝึกมาอย่างดีแต่ก็ไม่ได้มากจนดูขัดตา แต่ถึงแม้จะมีกล้ามเนื้อเรียงตัวสวยอย่างสุขภาพดีแต่ก็ดูนุ่ม ไม่แข็งกระด้างแถมหุ่นที่ไร้ไขมันอย่างที่ใครๆเห็นคงอิจฉา เอวที่เล็กทำให้เจ้าตัวดูบ่อบบางอย่างไม่น่าเป็นไปได้ ไหล่ที่ไม่ได้กว้างนั้นเล็กน่าโอบกอดแต่แสดงความเข็มแข็งออกมาเสมอ

   และผมสั้นสีดำที่ไม่ค่อยสนใจจะแยแสมันนักก็ยังดูสุขภาพดีเพราะเจ้าของมักดูแลตัวเองอย่างเหมาะสมเสมอถึงได้ดูสวยงามเกินที่จะเป็นเด็ก‘ชาย’


   “ เฮ่อ... ” เดเมี่ยนถอนหายใจอย่างเหนื่อยล้าปนเบื่อหน่าย พร้อมกับลูบตัวเองในกระจกที่สะท้านภาพของเจ้าตัวออกมา

   ฉันลูบภาพสะท้านแถวๆบริเวณผมของฉันที่สั้นอย่างเด็กผู้ชายนั่นอย่างรำคาญใจ เพราะมันทำให้ฉันนึกถึงเรื่องเลวร้าย ที่จะไม่มีวันจางหาย…







    ภาพของเลือดสีแดงสดและข้นอย่างน่าขยะแขยง ที่กระเซ็นไปทั่วทั้งใบหน้า เปลือกตา ริมฝีปาก ทั่วทั้งร่างกายและผมที่ยาวสลวยที่แม้จะไม่ได้สนใจก็มักจะดูสวยนุ่มลื่นอยู่ตลอดเวลา แต่พอเลือดของคนที่ฉันพรากชีวิตอย่างไม่สนใจอะไรทั้งสิ่นกระเด็นมาเปื้อนเส้นผม ฉันก็รู้สึกขยะแขยง จนฉันต้องตัดมันทิ้ง...ทุกครั้ง...เพราะมันง่ายกว่าการล้างออก

   และไม่ว่าจะมองกี่ทีกี่ที ต่อให้ล้างจนตัวสะอาด ฉันก็ยังคงดูน่าขยะแขยงอยู่ดี…


   .

   .

   .


   “ ลูกควรจะสนใจใบหน้าและร่างกายของตัวเองบ้างนะ ” ท่านแม่หรือ‘ทาเลีย อัล กูล’เดินเข้ามาหาฉันที่มองกระจกแบบเต็มตัวอยู่อย่างเหม่อลอย  และกระจกนั่นสะท้านภาพของเด็กสาวผมสั้นที่ทั้งตัวมีแผลอยู่เล็กน้อยและเลือดที่เปื้อนใบหน้า แต่ก็ไม่ได้ลดความงามนั้นลงเลย


   “ ไม่เห็นสำคัญเลย...ท่านแม่บอกเสมอไม่ใช่หรอว่าการฝึกสำคัญที่สุด ” ฉันพูดโดยไม่หันไป


   “ ใช่ แม่บอก แต่ถ้าลูกสนใจมัน เลิกเอาผ้ามาคลุมหัวและทำให้ใบหน้าสะอาดอยู่ตลอดเวลาแล้วละก็... ” ท่านแม่ดึงผ้าคลุมหัวที่ฉันมักใส่เอาไว้เสมอเพราะอะไรก็ไม่แน่ใจ พร้อมกับเอาผ้าเช็ดหน้าแถวๆนั้นหยิบขึ้นมาแล้วเช็ดใบหน้าที่เปื้อนเลือดจากการฝึก แล้วดันตัวของฉันไปหน้ากระจกแบบเต็มตัว


   ปรากฎร่างของเด็ก‘หญิง’ที่มีใบหน้าน่ารักเพราะความเยาว์และงดงามเกินวัยและแม้จะตัดผมสั้นจนดูคัดตาเกินไปหน่อยก็ตาม แต่เมื่อเอาเลือดออกจากใบหน้า ก็ไม่มีอะไรปกปิดความงามนั่นได้อีกต่อไปแล้ว


   “ เราจะได้เจ้าหญิงมาคนหนึ่งเลยละ...และลูกควรจะรู้ไว้นะว่า ใบหน้าของลูกมีความอันตรายพอๆกับดาบและปืนเลย ” ท่านแม่เอาใบหน้าของท่านแนบกับแก้มของฉัน แล้วใช้มือทั้งสองบีบแขนของฉันอย่างกักขังและเจ็บปวด….



   “ ... ”


   “ เข้าใจมั้ย? ”


   “ เข้าใจแล้ว….ค่ะ ”




   “ ... ” ฉันละมือออกจากกระจกแล้วค่อยๆถอดเสื้อผ้าออกแม้แต่ผ้าพันอกที่ทำให้ดูเนียนขึ้นเวลาใส่เสื้อรัดรูปสีดำ…

   ที่บอกว่าให้‘เนียนขึ้น’นั้นก็คือ ฉันปลอมตัวเป็นผู้ชาย ใช่ ฉันหลอกทุกๆคนมานานถึง3ปีว่าตัวเองเป็นผู้ชาย ไม่ว่าจะหน้าตา เสียงและอื่นๆ พวกเค้าไม่แม้แต่จะสงสัยเลยว่าฉันคือ‘เด็กสาว’ และเหตุผลที่ฉันยังหลอกพวกเค้ามาได้ตลอดโดยที่ไม่มีใครสงสัยคงจะต้องขอบคุณการฝึก ในลีค ออฟ แอสซาซิน ที่สอนฉันทุกๆอย่างไม่ว่าจะ อาวุธ กลยุทธ์ต่างๆ มารยาหญิง ศิลปะต่างๆ การดำรงชีวิตและที่สำคัญที่สุด คือการสอนความทุกข์ทรมารให้กับฉันและการฆ่าคนอย่างเลือดเย็น...  


   บางทีฉันก็ลืมไปนานแล้ว ว่าทำไมตัวเองต้องทำแบบนี้ด้วย ทำไมถึงไม่บอกออกไปแต่เพราะ ‘หน้าที่’ที่ท่านแม่มอบให้ ทำให้ฉันไม่อยากทำท่านผิดหวังแม้ท่านจะทำให้ฉันผิดหวังมาโดยตลอดจนสุดท้ายฉันเลือกที่จะอยู่ข้างท่านพ่อ แต่ฉันก็‘ไม่กล้า’ที่จะบอกท่านอีก ถ้าท่านเกลียดฉันขึ้นมาละ? ถ้าท่านไม่ชอบเด็กผู้หญิง? คำว่า‘ถ้า’เต็มหัวของฉันไปหมดในตอนนั้น ตอนที่พึ่งรู้จักท่านพ่อได้ไม่นาน ฉันไม่อาจรู้ได้ว่าท่านต้องการอะไร ต้องทำแบบไหน เพราะเราไม่มีอะไรเหมือนกันเลย ณ ตอนนั้น…

   จนพอนานวันจนเปลี่ยนเป็นปี ฉันก็ไม่อาจบอกท่านได้เพราะไม่รู้ว่าจะต้องบอกอย่างไร คิดดูสิ หลอกเค้านานถึง3ปี ถึงท่านอาจจะไม่โกธรแต่ฉันก็ไม่อยากจะทนมองสายตาเย็นชาของเค้า หนักสุดก็คือต้องมาพิสุจน์ความเชื่อใจให้เค้าใหม่…


   แล้วเค้าหัวดื่อมาก...ท่านปู่ท่านย่า ลูกท่านมันตูดหมึก!


   “ อะ! ฉันควรอาบน้ำ…!!! ” ฉันเอามือปิดปากตัวเองเพราะเผลอตัวเปล่งเสียงของตัวเองออกไป ก่อนจะคลายมือออกจากปากพร้อมกับเดินไปบิดลูกบิดให้น้ำไหลจนเต็มอ่างแล้วลงไปแช่ในอ่างอาบน้ำ ที่น้ำอุ่นจนทำให้รู้สึกผ่อนคลาย…

   จริงๆเมื่อกี้ก็ไม่จำเป็นจะต้องตกใจอะไรมาก แค่เพราะฉันแถบไม่เคยพูดด้วยเสียงของตัวเองจริงๆเลย แม้ยิ่งโตเสียงจะยิ่งแหลมเล็ก(แต่โชคดีที่ไม่ได้ฟังดูน่ารำคาญขนาดนั้น)แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้การทำให้เสียงทุ่มต่ำลงเป็นเรื่องยาก…


   เหอะ! ลองทำการฝึกนรกแบบนั้นในลีค ออฟ แอสซาซินดูสิ ถ้าทำไม่ได้และเรียนรู้ช้า ฉันก็คงจะตายไปนานแล้ว…


   เดเมี่ยนส่ายหัวไปมาอย่างเหนื่อยหน่ายและพยายามเอาความคิดในหัวออกไปแล้วเริ่มชำระร่างกายให้สะอาดสักที เพราะเจ้าตัวรู้สึกเหม่อลอยมานานเกินไปแล้ว

   พออาบเสร็จก็จัดการตัวเองให้ดูเป็นเด็กชายอีกครั้ง แล้วหยิบเสื้อคอเต่าสีส้มกับกางเกงรัดรูปสีดำมาสวมใส่ ปิดท้ายด้วยการใส่ถุงมือยาวรัดรูปสีดำที่แขนทั้งสองข้าง ชุดสำหรับฝึกแบบง่ายๆสบายๆตอนตีสี่


   เดเมี่ยนเดินออกมาจากห้องอาบน้ำ พอดีกับตอนที่ไททัสและอัลเฟรดตื่นพอดีแล้ววิ่งมาหานายของมันอย่างร่าเริง

   แม้ตัวที่ร่าเริงจะเป็นแค่ไททัสน่ะนะ แต่อัลเฟรดก็ยังคงอุตส่าห์นั่งบนหลังไททัสตามมาด้วย เดเมี่ยนมองสัตว์เลี้ยงทั้งสองด้วยสายตาที่อ่อนโยนที่ไม่ค่อยจะแสดงออกให้เห็นได้บ่อยหรือง่ายนัก ก่อนจะก้มตัวลงไปหาไททัสและอัลเฟรด ลูบหัวลูบหางอยู่สักพักจนลืมเวลา




   “ พ่อดีใจนะที่ลูกหัดเล่นอะไรบ้างนอกจากพวกอาวุธน่ะ... ”


   เดเมี่ยนเงยหน้าขึ้นมอง‘บรูซ เวย์น’และในอีกนามคือ‘แบทแมน’หรือพ่อของเค้านั่นเอง ที่กำลังยืนกอดอกมองเดเมี่ยนอยู่

   “ >TT<...คุณพ่อไม่ไปอาบน้ำหรอ? เดี๋ยวก็สายหรอกนะครับ ” เดเมี่ยนส่งเสียงในลำคออย่างขัดใจปนเขินอายแล้วกลับมาใช้เสียงทุ่มต่ำแบบเด็กชายอีกครั้ง ก่อนจะยืนขึ้นแล้วหันหน้าไปอีกทางพร้อมกับกอดอก และใบหน้าที่แดงระเรือหน่อยๆ

   ไททัสที่เจ้านายเลิกสนใจก็ไม่ได้แสดงอาการอะไรเพียงแค่นั่งเอียงคอมองเจ้านายของมัน ส่วนอัลเฟรดก็นั่งเลียขนของตัวเองอย่างไม่สนใจอะไรอีกตามเคย


   “ อืม...ลูกควรจะไปฝึกได้แล้วละนะ ” เสียงทุ่มต่ำที่เต็มไปด้วยอำนาจแต่ก็อบอุ่นของบรูซบอกเด็กชายตรงหน้าที่มีศักดิ์เป็น‘ลูกชาย’ของเค้าด้วยท่าทีนิ่งๆไม่แสดงออกอะไรมาก

   แต่บรูซขอสารภาพอย่างหนึ่งคือ ตอนเห็นเดเมี่ยน ลูกชายเพียงคนเดียวของเค้ากำลังเล่นกับสัตว์เลี้ยงด้วยท่าทีสบายๆและดูอ่อนโยนนั่นทำให้บรูซอดยิ้มไม่ได้และไม่อยากจะเข้าไปขัดนัก แต่ทำไงได้ ทางเดินไปห้องอาบน้ำมันมีอยู่ทางเดียว


   “ >TT< ผมเข้าใจแล้วน่า...กำลังจะไปอยู่นี่ไง ” เดเมี่ยนเบะปากออกมาน้อยๆอย่างน่ารัก ใบหน้ายังคงแดงอยู่เล็กน้อยแต่ก็ไม่สามารถรอดพ้นสายตาของบุรุษรัตติกาลได้

   และเมื่อเดเมี่ยนเงยหน้าขึ้นมาจนเผลอสบตากับบรูซก็รีบหันหน้าหนีแล้ววิ่งออกไปพร้อมกับตะโกนว่า “ ไททัส! อัลเฟรด! ตามมานี่!! ” พวกสัตว์เลี้ยงทั้งสองตัวก็รีบวิ่งตามเจ้านายของมันไป โดยที่ตอนนี้เจ้านายของพวกมันวิ่งหักเลี้ยวหายไปทางห้องฝึกซ้อมแล้ว



   ………...



   “ เฮ่อ...บ้าจริง ” บรูซบ่นออกมาเบาๆแล้วเอามือนวดตรงระหว่างคิ้วเพื่อพยายามให้ตนเองผ่อนคลาย สิ่งที่บรูซกำลังเครียดอยู่ตอนนี้ก็ไม่ใช่อะไรมากแต่ก็จัดว่าร้ายแรง เพราะเมื่อกี้ ตอนที่คุยกับเดเมี่ยนเค้าเผลอคิดไปว่า…

   

   ‘ เดเมี่ยนโตขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่?! และทำไมลูกชายของเค้าถึงงดงามได้ขนาดนี้?! ’

มันผุดออกมาตอนที่เดเมี่ยนเผลอสบตากับเค้า นี่มันบ้ามาก บ้าเกินไปแล้ว


   ถึงเค้าจะไม่ได้คอยมองดูเดเมี่ยนเติบโตอยู่ตลอดเวลาหรือใกล้ชิดมากมายอะไรขนาดนั้น แต่พอเวลาผ่านไปแค่แปปเดียว อะไรทำให้เด็กชายวัย10ปีตอนนั้นที่ถึงจะฉายแววหน้าตาดีออกมาแต่เวลาเพีงแค่3ปีเท่านั้น ลูกชายของเค้าก็เปลี่ยนไปมาก ทั้งทางความคิด นิสัยและอื่นๆ(ซึ่งดีแล้วที่เปลี่ยน)แต่เค้าก็ยังคงเป็นคนเดิม...ที่ดีขึ้น แต่ที่สำคัญและเป็นประเด็นหลักคือ หน้าตาของเดเมี่ยนนี่แหละ ที่เค้ากำลังแอบเครียด


   เดเมี่ยนมีใบหน้าที่จะคล้ายกับเค้าก็ไม่เชิง จะมีใบหน้าคล้ายๆกับทาเลียก็ไม่ใช่ แต่สิ่งที่เค้าพอจะบอกได้ว่าเดเมี่ยนได้อะไรมาจากทาเลียที่ทำให้เจ้าตัว‘แตกต่าง’จากทุกๆคนในบ้าน นั่นคงเป็นผิวสีน้ำผึ่งของเดเมี่ยน แม้จะไม่เข้มเท่าทาเลียแต่ก็บอกได้ว่าผิวนั้นได้ทาเลียมาจริงๆ ทำให้เจ้าตัวดูแตกต่างออกมา เป็นความแตกต่างที่โดดเด่นในขณะที่คนอื่นๆมีผิวสีขาวกันหมด (ยกเว้นโธมัส)

   และอีกสิ่งที่ได้จากทาเลียก็คือดวงตาของเดเมี่ยน เดเมี่ยนมีแววตาเหมือนกับเค้าทั้งๆที่สีตาต่างกัน เพราะสีตาของเดเมี่ยนเป็นสีเขียว สีเขียวที่เห็นได้ชัด ต่างจากเค้าที่มีดวงตาสีฟ้าและคนอื่นๆ


   โดยรวมก็คือ เดเมี่ยนติดจะไปทางสวยมากกว่าหล่อเสียอีก...หรือเชื้อแม่แรงไป?... เอาล่ะ เค้าจะพยายามไม่คิดอย่างนั้นไปละกัน…….อืม


   “ ฮืมมม... ” บรูซถอนหายใจออกมาเบาๆแล้วหมุนตัวหันหลังเข้าห้องอาบน้ำไป



















   “ ฮึบ!! หะ!! ฮ่า!!! ” เสียงร้องตามจังหวะร่างกายยามออกแรงฝึกซ้อม เป็นปกติของเดเมี่ยนอยู่แล้ว ตอนนี้เจ้าตัวกำลังฝึกปาแบททาแรงและหลบพวกลูกตุ้มต่างๆไปด้วย แล้วเหมือนอัลเฟรดอยากจะร่วมแจมด้วยอีกคน จึงฝึกซ้อมอยู่ข้างๆเดเมี่ยน ส่วนไททัสก็ขอทำตัวขี้เกียจนอนมองเจ้านายและเพื่อนต่างสายพันธุ์ฝึกซ้อมกันไปละกัน


   “ นายน้อยเดเมี่ยนครับ... ”


   ปักกกก!!!


   เสียงของแบททาแรงปักติดกับกำแพงไปทางที่มีเสียงดังเรียกชื่อของตน ซึ่งมีพ่อบ้านที่แข็งแกร่งและเก่งที่สุดเท่าที่ประวัติศาสตร์โลกเคยมีมา ถือถาดที่มีน้ำเปล่าหนึ่งขวดและจานสลัดผักเอาไว้ โดยเจ้าตัวกำลังทำเป็นเหล่ตามองแบททาแรงที่เฉี่ยวหูของเค้าไปอย่างประชดหน่อยๆ


   “ กระผมจะบอกว่าท่านควรย้ายตัวของท่านจากการฝึกมานั่งทานอาหารเช้าได้แล้วนะครับ ” ‘อัลเฟรด เพ็นนิเวิธ์น’ พูดอย่างสุภาพด้วยสำเนียงอังกฤษจ๋าแล้วเดินไปวางถาดอาหารบนโต๊ะเล็กๆที่ยังไม่ถูกทำลายลง

   “ ครับ ” ฉันพูดอย่างสุภาพกลับไป แล้วหยุดฝึกซ้อม ก้มตัวไปอุ้มแมวอัลเฟรดแล้วกระโดดข้ามกล่องที่ขวางทางแล้วเดินลงมานั่งที่เก้าอี้อย่างดีๆ นั่งทานสลัดผักในชามอย่างสบายอารมณ์ แมวน้อยอัลเฟรดนอนอยู่บนตักนิ่งๆ ส่วนไททัสวิ่งมาใกล้ๆเดเมี่ยนแล้วนั่งลง

   ฉันอมยิ้มน้อยๆกับการกระทำของพวกมัน เพราะอย่างงี้ยังไงละฉันถึงชอบสัตว์น่ะ


   “ นายน้อยเดเมี่ยนครับ ตอนเที่ยงมีคนขอพบท่านน่ะครับ นายน้อยไม่มีแผนจะไปไหนหรือทำอะไรใช่มั้ยครับ? ผมจะได้แจ้งให้เขาทราบว่าท่านว่าง ” อัลเฟรดยืนตัวตรงอย่างสง่าแล้วเอามือไขว้หลังเก็บให้ดูเรียบร้อย มือข้างหนึ่งหยิบนาฬิกาแบบพกพาขึ้นมาเปิดดูแล้วเก็บไป


   “ ….อึก” เดเมี่ยนกลืนอาหารแล้วหันหน้ามาบอกกับอัลเฟรด “ ว่าง ผมว่างพอดี...จะว่าไปแล้วคนที่อยากจะมาพบนี่เป็นใครอย่างงั้นหรอ? ” เดเมี่ยนลูบหัวของอัลเฟรดที่นอนอยู่บนตักของตนไปพร้อมกับถามอย่างไม่ใส่ใจนัก


   “ เขาไม่ได้บอกชื่อให้ผมไว้ครับ แต่เขาบอกว่าถ้าให้สิ่งนี้ท่านจะทราบเอง ” อัลเฟรดหยิบบางสิ่งออกมาจากในเสื้อของตนแล้วยื้นให้กับเดเมี่ยน เดเมี่ยนหรี่ตามองอย่างสงสัยและไม่ค่อยสบอารมณ์นัก แต่ก็ยื้นมีไปหยิบมันมา


   เป็นกระดาษใบเล็กๆไม่ใหญ่มากสีขาวทั้งใบ ฉันขมวดคิ้วก่อนจะผลิกกระดาษดูอีกด้าน และภาพที่ฉันเห็นยิ่งทำให้ฉันขมวดคิ้วเข้าไปอีก มันคือภาพของเด็กผู้ชายกับเด็กผู้หญิงคู่หนึ่งยืนคู่กันโดยเด็กชายมีส่วนสูงกว่ามากส่วนเด็กหญิงสูงแค่ไหล่ของเด็กชายเท่านั้น

   เด็กผู้ชายมีผมยาวระบ่าสีดำโดยปล่อยไว้อย่างไม่ใส่ใจ มีผิวสีแทนหน่อยๆ มีดวงตาสีมรกตชัดเจนฉายแววเย็นชาออกมากำลังยกยิ้มมุมปากนิดๆให้กล่อง

   มือของเด็กผู้ชายโอบไหล่ของเด็กผู้หญิงคนหนึ่งมีผมสีดำตัดสั่น มีผิวสีน้ำผึ่งสวย ดวงตาสีเดียวกับเด็กชายกำลังมองมาที่กล่องนิ่งๆไม่แสดงอารมณ์ใดใด

   และตรงขอบภาพเขียนข้อความสั้นๆไว้ว่า ‘ ฉันและเธอไง ’

   

   ฉันขมวดคิ้วแน่นมาก กำลังโมโหว่าทำไมเค้าจะต้องเอาภาพมาให้ แค่บอกชื่อก็จบ ชอบทำอะไรไร้สาระซะจริง ไม่เคยเปลี่ยนไปเลย


   “ เฮ่อ... ” เดเมี่ยนถอนหายใจออกมาอย่างหน่ายใจก่อนจะขยำภาพในมือแล้วโยนลงถังขยะอย่างสวยงาม อัลเฟรดกระโดดออกจากตักของเดเมี่ยนแล้ววิ่งไปหาไททัสพอดีกับที่เดเมี่ยนลุกขึ้นจากเก้าอี้

  “ มีอะไรหรือเปล่าครับ? นายน้อยเดเมี่ยน ” อัลเฟรดถามพร้อมกับเก็บชามถาดแล้วยกขึ้นมาถือไว้ ส่วนขวดน้ำวางเอาไว้เผื่อนายน้อยของเค้าจะเอาไว้ดื่ม


   “ ไม่มีอะไรอัลเฟรด งั้นฝากบอกเค้าให้ทีนะว่ามาพบผมได้ ” ฉันพูดขณะเอาผ้าขนหนูเช็ดเหงื่อที่หน้า


   “ ทราบแล้วครับ นายน้อยเดเมี่ยน ” อัลเฟรดโค้งตัวให้เล็กน้อยแล้วหันหลังเดินจากไป


   หลังจากที่อัลเฟรดเดินออกไปแล้ว เดเมี่ยนก็ฝึกต่ออีกหน่อยพร้อมกับคิดเกี่ยวกับคนที่จะมาหาเจ้าตัวตอนเที่ยงอย่างหงุดหงิดจนห้องฝึกจะพังไม่เหลือซากอยู่แล้วถ้าไม่มีผู้บุกรุกคนหนึ่งเปิดประตูเข้ามาเสียก่อน และนั่นเรียกความสนใจจากเดเมี่ยนให้หยุดทำลายข้าวของได้ดีทีเดียว


   “ อ่าวๆ ลิตเติ้ลดีเป็นอะไรน่ะ โมโหบรูซมาหรอ? ” ผู้มาใหม่กล่าวอย่างสบายอารมณ์และร่าเริง จะเป็นใครไปไม่ได้นอกจาก‘ ดิ๊ก ริชาร์ท จอห์น เกรสัน ’หรือในอีกนามคือ‘ไนท์วิง’แห่งบลัดเฮฟเว่นนั่นเอง ซึ่งเจ้าตัวมีศักดิ์เป็นพี่ชายบุญธรรมตามกฏหมายของเค้าและตอนนี้เจ้าตัวกำลังยืนยิ้มทำหน้าโง่ๆอยู่ตรงหน้าเค้า


  “ >TT< เกรสัน ” ฉันกลอกตาแล้วเบะปากหน่อยๆพร้อมกับเอามือเท้าเอว “ มีอะไรมิทราบ? ถึงบุกมาถึงที่นี่น่ะ? นี่ก็พึ่งจะตีห้าเอง ไม่ยักรู้ว่านายตื่นเช้าเป็นด้วย ” ฉันเลิกคิ้วถามเจ้าบ้าเกรสันที่กำลังทำหน้าโง่ๆนั่นอยู่


  ดิ๊กเอียงคอโดยยังคงยิ้มอยู่และเจ้าตัวมีรอยยิ้มที่มีสเน่ห์มาก แต่ไม่เคยใช้ได้กับเดเมี่ยนเลยก่อนจะหลุดหัวเราะออกมาพอเดเมี่ยนทำหน้าทำทางแบบนั้น


  “ อะไรกันลิตเติ้ลดี ฉันก็ตื่นเช้าตลอดแหละ ถึงวันนี้จะไม่มีก็เถอะ ทำเพื่อนายเลยน้าาา ” ดิ๊กยื้นหน้าเข้าไปใกล้เดเมี่ยน


  “ ห๊า? ผมเกี่ยวอะไรด้วย? ” เดเมี่ยนขมวดคิ้วแล้วขยับตัวถอยหลัง เว้นระยะห่างกับดิ๊กให้มากขึ้น


  “ ก็จะอะไรละ ไปเที่ยวไง ไปเที่ยวน่ะ ” ดิ๊กยิ้มร่าแล้วพุ่งตัวเข้าไปโอบเอวเดเมี่ยนเอาไว้ให้ตกใจ ซึ่งเดเมี่ยนก็ตกใจจริงๆและกำลังหน้าแดงฉานและสำหรับดิ๊ก เกรสันคนนี้ มันน่ารักมาก ไม่บ่อยเลยที่น้องชายคนเล็กของบ้านจะแสดงอาการเขินให้เห็นบ่อยๆ


  “ เจ้าบ้าเกรสัน!! อย่ามาแตะตัวนะและผมก็มีนัดตอนเที่ยงแล้วด้วย! ออกไปเลยนะ!!! ” ฉันพยายามผลักตัวเกรสันออกไป มันน่าอายนะที่ผู้ชายมาโอบเอวแบบนี้ ผู้ชายเลยนะ!! นี่มันน่าอายมาก! ฉันร้องประท้วงขณะเอากำปั้นทุบอกเกรสัน แต่แน่ละ แรงเด็กจะสู้แรงผู้ใหญ่ได้ยังไงกัน


  “ ตอนเที่ยงก็ส่วนตอนเที่ยงสิ ลิตเติ้ลดี ก็มาเที่ยวกับพี่ชายตอนเช้าก่อนไปนัดตอนเที่ยงก็พอแล้วนิหน่า ” ดิ๊กพูดอย่างไม่คิดมากแล้วโยกตัวของเจ้าตัวและคนในอ้อมกอดไปมาด้วยกัน


  “ ไม่ไง!! บอกว่าไม่ก็คือไม่ไง!! ”













----------------------------------------------------------------------------------------------------------------


มุมเม้ามอย


ฮ่าาาาาาาาาาา ตอนแรกหรือก็บทนำนั่นแหละ ได้เขียนเสร็จสักที แฮร่


คือก็มารีใหม่ตั้งแต่ต้นเลย ก็จะทำให้เนื้อเรื่องดีขึ้นมีลายละเอียดมากขึ้นนะคะ จะพยายามเขียนให้ดีที่สุดเลยค่ะ

ครั้งก่อนไรท์รู้สึกว่าให้เดเมี่ยนเปิดเผยเร็วไป เลยจับมาเขียนเริ่มใหม่ดีๆก่อนน่ะนะ ถถถถ

อา...ไรท์เคยบอกใช่ม้าาา ว่าไรท์จะเขียนตอนนึงยาวๆอ่านแบบตาเปียกตาแฉะกันไปเลย ตอนนี้ก็ยังทำอยู่นะ แต่บทนำเราจะไม่ยาวกันมาก


โปรดติดตามตอนต่อไป และคอมเม้นเม้ามอยกับไรท์ด้วยนะ มันช่วยไรท์ให้มีกำลังใจมากเลย มีความคิดอะไรก็เขียนได้นะ เม้าได้เลยจ้าาา


ปล.คนที่นัดตอนเที่ยงคือใครกันน้าาา


neko.
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 17 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

11 ความคิดเห็น

  1. #6 ..-+iiau..-+ (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 4 มกราคม 2561 / 22:05
    ริชาร์ดโอบเอวน้องอย่างนี้ ไม่โดนฆ่าก็บุญแล้ว

    บรูซคะ ไม่ต้องตกใจนะคะ ลูกชาย(?)โตมาเป็นสาว เอ๊ งง!?

    นัดใครไว้แน่ะเมี่ยน แอบมีฟงมีแฟนนะเรา เอิ๊ก (ข้ามเม้นนี้ไปค่ะ)



    แต่กำลังสงสัยว่าที่บ้านจับไม่ได้จริงๆเหรอ เป็นถึงแบทแมนเชียวนา อ่า มีลุ้นๆ



    เป็นกำลังใจให้ออลเมี่ยนนะคะ b(^w^)b 
    #6
    1
    • #6-1 nekoStudio(จากตอนที่ 1)
      6 มกราคม 2561 / 20:55
      เห็นแบบนี้เมี่ยนก็เก่งนะคะ //เดเมี่ยนไม่ได้กล่าว

      บรูซคงคิดไม่ถึงมั้งคะ(คนอื่นๆก็เช่นกัน) ถถถถถ
      #6-1
  2. #3 Baitoey_HB (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2560 / 15:28
    กรี๊ดดดด เมี่ยนน่ารัก>//?//< บรรยายโอเครเลยค่ะ เข้าใจง่าย อยากเห็นเมี่ยนเจอกับสุเรน(ใช่เปล่า?)เร็วๆจังเลยค่ะ0?0 พี่ดิ๊กนี่ก็ชอบแต๊ะอั๊งน้องจังเลย55555
    #3
    1
    • #3-1 nekoStudio(จากตอนที่ 1)
      22 ตุลาคม 2560 / 16:58
      ใช่จ้า ซุเรนเอง //พี่ดิ๊กเป็นคนร่าเริง อยากกอดน้องแต่ไม่รู้ว่าน้องเป็นสาวเป็นนาง ถถถถถถถถ
      #3-1
  3. #2 C-CC (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2560 / 10:43
    ซูเรนใช่ไหมค่ะะ ซูเรนแน่ๆ//วิ่งกริ๊ด//อาาชอบมากค่ะ ชอบการบรรยายาดี เมี่ยนน่ารักและงดงามชอบฉากทาเลียกับเมี่ยนมากค่ะ พี่ดิ๊กคนเห่อน้อง
    #2
    1
    • #2-1 nekoStudio(จากตอนที่ 1)
      22 ตุลาคม 2560 / 14:03
      อาา เบื่อจังคนรู้ทัน =3= //แหม่ มันก็ดูออกกันอยู่นะ 555// เขินเลยยย ดีใจที่ชอบค่ะ พี่ดิ๊กเห่อจริงค่ะ 555
      #2-1
  4. #1 Yodtarn (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2560 / 01:30
    เราตามมาจากอัรเก่าค่ะ เราชอบรอบนี้ที่เดเมียนปลอมตัวโดยการตัดผมด้วยจริงๆมันดูเรียลขึ้นแล้วก็น่าลุ้นขึ้นมากเลยค่ะ
    #1
    1
    • #1-1 nekoStudio(จากตอนที่ 1)
      22 ตุลาคม 2560 / 14:01
      จริงๆก็อยากให้ไว้ผมยาวนะคะ มันก็มีวิธีเก็บอยู่ ถถถ แต่ก็นั่นแหละค่ะ นอกจากปลอมตัวแล้วส่วนหนึ่งมาจากปมในอดีตด้วย >w0
      #1-1