คัดลอกลิงก์เเล้ว

มันสายไปแล้วหละ (twice) (dahmo)

โดย nbowok

ชีวิตที่เคยเดินเคียงข้าง กลับกลายเป็นเส้นขนานที่ไม่มีวันมาบรรจบ.

ยอดวิวรวม

521

ยอดวิวเดือนนี้

5

ยอดวิวรวม


521

ความคิดเห็น


3

คนติดตาม


15
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  14 เม.ย. 60 / 00:03 น.
นิยาย ѹ (twice) (dahmo) มันสายไปแล้วหละ (twice) (dahmo) | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้


ฮิราอิ โมโม๊ะ
"ทั้งที่ฉันต้องการมันขนาดนั้นทำไมฉันถึงได้รับมันในวันที่ฉันเป็นคนอื่นไปแล้วหล่ะ.."





คิม ดาฮยอน
"เธอกำลังมีคนอื่นใช่มั้ย.."

เนื้อเรื่อง อัปเดต 14 เม.ย. 60 / 00:03


     Moring : ตัวเองเค้ามีอะไรจะบอก
                 เห็นแล้วตอบด้วยนะค้ะ  
                                                      00.15 น.

สวัสดีฉันขอแนะนำตัวเลยนะฉันชื่อ โมโม๊ะ "ฮิราอิ โมโม๊ะ" ฉันกำลังจะบอกเลิกแฟนของฉันหน่ะลำบากใจจังฉันจะบอกเค้ายังไงดีฉันนอนคิดมาหลายคืนแล้วเรื่องนี้แล้วคืนนี้แหละที่ฉันจะบอกแฟนของฉันที่กำลังจะกลายเป็นอดีตในอีกไม่ช้า บอกในสิ่งที่ฉันเองยังไม่แน่ใจว่าถ้าบอกไปแล้วฉันจะอยู่ได้หรือป่าว


"เฮ้อ..เธอคงนอนไปแล้วสินะ เป็นแบบนี้ตลอดเลยสิน่าา ไม่เคยมีเวลาให้ฉันเลย" ฉันบ่นพึมพรัมกับตัวเองซักพักก็เผลอหลับไปไม่รู้ตัวเหมือนกันว่าเผลอหลับไปตอนไหนรู้แค่ว่าฉันเหนื่อยกับการต้องคิดมากเรื่องของแฟนฉันนี้อีกแล้ว

ติ๊งง ติ๊งงงงง!!!!
เสียงแจ้งเตือนจากแอฟดังสีฟ้าดังลั่นไปทั่วห้องแต่ไม่ได้ทำให้ร่างบางตื่นจางการหลับไหลได้เลยแม้แต่น้อยจนเวลาล่วงเลยผ่านไปร่างบางก็เริ่มรู้สึกตัวบิดขี้เกียจนิดหน่อยและควานมือหาสมาร์ทโฟนคู่ใจที่ต้องเช็คเป็นประจะทุกเช้า แต่ทว่าพอเห็นข้อความของคนที่ทำให้เธอนอนคิดมากทั้งคืนร่างบางก็เบิกตาโตหัวใจกระตุกแปลกๆ รู้สึกกังวลอย่างบอกไม่ถูก





..คิม ดาฮยอน..
ตี้ดิ่งงง ติ้ดิ่งง !!! เสียงนาฬิกาปลุกดังทั่วห้องเลย "บ้าเอ้ยเช้าแล้วหรอเนี้ย ต้องไปทำงานอีกแล้วสินะขี้เกียจชะมัด"ฉันบ่นเสียงอู้อี้อยู่ในลำคอ ก็แหงละสิตั้งแต่ที่โรงเรียนปิดเทอมใหญ่ ฉันก็ต้องทำงานพิเศษทุกวันเลยหน่ะสิ เฮ้ออ ทำไมฉันถึงไม่สบายแบบโมโม๊ะบ้างเลยน๊าาา แต่เอ๊ะ.. "นี่โมโม๊ะส่งข้อความหาฉันตั้งแต่เมื่อไหร่เนี้ย" ฉันรีบกดเข้าไปดูข้อความทันทีก็แหงสิก็ตั้งแต่ปิดเทอมมานี่ฉันแทบไม่ได้คุยกับโมโม๊ะเลยนะสิ ไหนจะที่ฉันต้องทำงานพอกลับมาถึงที่บ้านฉันก็ต้องขายของออนไลน์แล้วก็นั่งอ่านนิยายอีกแทบไม่มีเวลาจะได้คุยกันเลยอีกอย่างช่วงหลังๆมานี่หนะโมโม๊ะไม่ทักฉันมาเลยหนะสิ อ๋อแล้วก็ไม่ต้องสงสัยนะว่าทำไมถึงไม่โทรคุยกันก็โมโม๊ะไม่ชอบคุยโทรศัพท์หนะสิครั้งก่อนๆฉันโทรไปเค้าก็คุยด้วยซักพักแล้วก็ตัดสายทิ้งเฉยเลยเพราะต่างคนต่างเงียบได้ยินก็แค่เสียงขยับตัวเท่านั้น เฮ้อออ..

  Moring : ตัวเองเค้ามีอะไรจะบอก
                 เห็นแล้วตอบด้วยนะค้ะ  
                                                      00.15 น.
                                                                              dubby : เห็นแล้วค่าาา
                                                                                         บอกมาได้เลย
                                                                                                             06.30 น.


ทำไมโม๊ะถึงทักมาดึกขนาดนี่นะ มีอะไรหรือป่าวน๊าาาา หรือว่า..... "ขออย่าให้เป็นแบบที่ฉันคิดเลย"
.
.
.
.
.
.
.
...ฮิราอิ โมโม๊ะ
ฉันนั่งจ้องโทรศัพท์อยู่นานเพราะกำลังชั่งใจว่าจะบอกดาฮยอนยังไงดี เอาไว้บอกตอนทำงานเส็จก่อนก็ได้มั้งกลัวเค้าไม่มีกะจิตกะใจทำงานน่ะสิ

moring : เดี๋ยวไว้ตัวเองทำงานเส็ก่อนก็ได้ค่ะค่อยบอก
                                                                         12.30 น.

                                                                                dubby : ออ งั้นก็ได้ค่ะ
                                                                                                               12.40 น.

ฉันถอนหายใจโล่งออกมาทันที "เค้าขอโทษนะดาฮยอน" ฉันนั่งเหม่อลอยคิดถึงเรื่องอนาคตข้างหน้าที่กำลังจะถึงอยู่นาน
ติ๊งงง!! เสียงแจ้งเตือนข้อความเข้าอีกแล้ว "ใครกันนะทักมาตอนนะ..." ฉันพูดไม่ทันได้จบก็ต้องหยุดพูดไปพร้อมกับหัวใของฉันที่กำลังเต้นไม่่เป็นจังหว่ะไม่ใช่เพราะฉันกำลังเขิลหรืออะไร แต่ฉันกำลังกลัว กลัวที่จะบอกคนรักของฉันนน ดาฮยอน...

.
.
.
.
.
.
.
.
.
.


moring : เดี๋ยวไว้ตัวเองทำงานเส็ก่อนก็ได้ค่ะค่อยบอก
                                                                         12.30 น.

                                                                                dubby : ออ งั้นก็ได้ค่ะ
                                                                                                               12.40 น.

"เลิกงานก่อนงั้นหรอ.."หรือมันจะเป็นแบบที่ฉันคิดจริงหละเนี้ย
"โอ้ยยย ทนไม่ไหวแล้วอยากรู้เว้ยยย" ฉันตะโกนเสียงดังจนเพื่อนๆในที่ทำงานหันหน้ามามองกันหมด 
ฉันได้แต่ส่งยิ้มเจื่อนๆให้กับเพื่อนรวมงานของฉันก่อนจะก้มหน้าก้มตาจดจ้องอยู่กับโทรศัพท์สักพักก่อนจะส่งข้อความกลับไปหาโมโม๊ะอีกครั้ง


moring : เดี๋ยวไว้ตัวเองทำงานเส็ก่อนก็ได้ค่ะค่อยบอก
                                                                         12.30 น.

                                                                                dubby : ออ งั้นก็ได้ค่ะ
                                                                                                               12.40 น.
                                                                                           บอกมาเลยค่ะตัวเองไม่ต้องรอแล้วมันคาใจ

moring : แน่ใจหรอตัวเอง

                                                                                dubby : ค่ะ บอกมาเถอะค่ะ

ไม่ต้องสงสัยแล้วหล่ะ เธอกำลังเลิกฉันแน่ๆเลยใช่มั้ยโมโม๊ะ?? ..อ๊ะๆ ตอบกลับมาแล้ว
"บ้าเอ้ย..." ฉันบ่นน้ำตาเจ้ากำที่อยู่ๆมันก็ไหลออกมาข้อความตรงหน้านี่มัน.. ทั้งๆที่เตรียมใจเอาไว้แล้วแท้ๆ


moring : เดี๋ยวไว้ตัวเองทำงานเส็ก่อนก็ได้ค่ะค่อยบอก
                                                                         12.30 น.

                                                                                dubby : ออ งั้นก็ได้ค่ะ
                                                                                                               12.40 น.
                                                                                           บอกมาเลยค่ะตัวเองไม่ต้องรอแล้วมันคาใจ

moring : แน่ใจหรอตัวเอง

                                                                                dubby : ค่ะ บอกมาเถอะค่ะ

moring : เลิกกันดีกว่านะคะ

                                                                                dubby : นั่นไงว่าแล้ว ว่าต้องบอกแบบนี้

ก็จริงนี่โมโม๊ะหนะเปลี่ยนไปตอนแรกฉันก็ไม่มั่นใจหรอกแต่วันก่อนฉันเอาของไปให้โมโม๊ะที่บ้าน โมโม๊ะที่ปกติพอเห็นหน้าฉันก็จะบ่นคิดถึงอยู่ตลอดเข้ามาอ้อนฉันงอแงเป็นเด็กแต่ตอนนั้นโมโม๊ะกลับเดินมาหน้าตาเฉยสายตาที่ว่างเปล่าแบบนั้นหมายความว่าไง แถมยังไม่ดีใจเลยซักนิดขนาดฉันเข้าไปก่อนโมโม๊ะยังไม่กอดตอบเลยด้วยซ้ำจนกระทั่งฉันผละเค้าออกจากอ้อมกอดเค้าก็ทำท่าเหมือนกำลังจะกอดตอบแต่เดี๋ยวนะ... ช้าไปหรือป่าว

moring : อ้าวรู้ได้ยังไง

                                                                                dubby : ก็โมโม๊ะเปลี่ยนไปอะ ดูก็ออก

moring : ขอโทษนะค้ะ

ตอนนี้ฉันหนีมาเข้าห้องน้ำซักพักแล้วหน้าอายชะมัดร้องไห้ต่อหน้าเยอะแยะแบบนั้นได้ยังไง ฉันไม่เข้าใจโมโม๊ะเลยทั้งๆที่เราก็ไม่ได้ทะเลาะกันแต่ทำไมถึงบอกเลิกฉันหละ.. หรือว่า..
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
moring : อ้าวรู้ได้ยังไง

                                                                                dubby : ก็โมโม๊ะเปลี่ยนไปอะ ดูก็ออก

moring : ขอโทษนะค้ะ
                                                                                dubby : เธอกำลังมีคนอื่นใช่มั้ย

เฮอะจนป่านนี้เธอก็ยังเป็นเธอสินะ ไม่เคยคิดเรื่องอื่นเลยใช่มั้ยไม่ได้คุยกันนานขนาดนี้คงคิดว่าฉันมีคนคุยเยอะแยะจนไม่สนใจเธอสินะบ้าจริงๆเลย นี่เธอไม่รู้จริงๆใช่มั้ยเนี่ยว่าที่ฉันไม่ทักไปก่อนก็เพราะว่าเธอนั่นแหละ ไม่มีเวลาให้ฉันเลยฉันรู้ว่าเธอต้องทำงานฉันไม่รู้ว่าเธอว่างตอนไหนเวลาฉันทักไปเธอก็ไม่ค่อยจะตอบฉันก็เลยคิดว่าถ้าเธอว่างก็ให้ทักมาเองละกันดูสิว่าจะได้คุยกันมั้ยแต่ก็ไม่เธอก็โผล่มาบอกฝันดีพร้อมกับบอกว่าพรุ่งนี้ต้องไปทำงานฉันก็เข้าใจแต่เอาจริงฉันรู้ว่าเธอก็กะจะอ่านนิยายต่อใช่มั้ยล่า บ้าเอ้ยฉันเสียความรู้สึกกับเธอจริง และมันก็มากขึ้นๆทุกวันจนกระทั่งฉันก็ไม่รู้ตัวเหมือนกันว่าฉันหมดความรู้สึกที่อยากคุยอยากเจอเธอตั้งแต่เมื่อไร แล้วเธอเองก็ดันมาบอกว่าจะเอาของมาให้ฉันก็ไม่อะไรก็ออกไปหาเธอคามที่เธอบอกเธอก็เข้ามากอดฉันฉันมัวแต่ยืนอึ้งเลยไม่ได้กอดเธอกลับไปฉันไม่ได้ตั้งใให้แบบนั้นนะแต่ดูเหมือน ดาฮยอนะงอลฉันไปแล้ว เฮ้อออ คงเพราะแบบนี้สินะเธอถึงบอกว่าฉันเปลียนไปหนะ แต่ฉันไม่ได้มีคนอื่นจริงๆนะดาฮยอน..

moring : ค่ะ เค้ามีคนอื่น ขอโทษด้วยจริงๆนะดาฮยอน เค้ามันไม่ดีเอง

















...........วันเกิดดาฮยอน............

ฉันออกไปซื้อของขวัญวันเกิดให่ดาฮยอนหน่ะ แต่ฉันยังไม่รู้เลยว่าจะเอาอะไรให้ดี เฮ้อออออ
"ป้าค่ะเอาเค้กช็อคโกแลตค่ะ"ฉันเดินเข้าไปในร้านเบเกอรีชื่อดังแถวบ้านก่อนจะบอกเมนูที่ฉันต้องการกับเจ้าของร้าน
"เขียนของความว่ายังไงดีค้ะหนู"คุณป้าเอ่ยยิ้มๆ ฉันกำลังติดอยู่ว่าจะเขียนยังไงดี อ๊ะ!! แบบนี้ก็ได้
"เขียนว่า 'สุขสันต์วันเกิดนะคะ เด็กน้อย' ค่ะ" ฉันพูและยิ้มแก้่มปริไปให้กับป้าเจ้าร้านก่อนทีเค้าจะส่งเค้กมาให้ฉัน
.
.
."เอาไปฝากพ่อของดาฮยอนไว้ แล้วบอกว่ามรธุระดีกว่า"ฉันไม่อยากให้เค้าเห็นหน้าฉันนี่ เฮ้ออ เค้ากำลังเสียใจอยู่
.
.
........บ้านดาฮยอน
"สวัสดีค่ะคุณพ่อ ดาฮยอนล่ะค้ะ" (เอ๊า!! ไหนบอกไม่อยากเจอแล้วจะถามเพื่อไร? โม้นี่หว่าโมโม๊ะเอ้ยย) หุบปากไปเลยที่ไรท์ ย่าาาส์ (กลัวแล้วจร้าาาา)
"อ๊าววว หนูโมโม๊ะเองหรอ ก็นึกว่าใคร" คุณพ่อก็ยังเป็นคุณพ่อใจดีกับฉันเสมอ "ดาฮยอนพึ่งออกไปเองเดี๋ยวพ่อโทรตามให้นะ"
"ไม่เป็นไรหรอกค่คุณพ่อหนูฝากเค้กให้ดาฮยอนนะค้ะหนูมีธุระที่อื่น" ฉันบอกกับคุณพ่ออย่างเกรงใจอีกอย่างดาฮยอนก็พึ่งออกไปนิคงมีธุระมั้ง
"ไม่ได้ๆ ไหนๆก็มาแล้วเข้าไปนั่งรอใรบ้านเลยนะโมโม๊ะ เดี๋ยวพ่อตามนายอนให้" คุณพ่ออกคำสั่งแบบนี้ใครจะกล้าขัดว๊าาา
"ค่ะ..ก ก็ได้ค่ะ" ฉันยิ้ทเจื่อนๆให้กับคนที่ขึ้นชื่อว่าเป็นพ่อของดาฮยอนก่อนจะเดินเข้าไปในบ้าน


ฉันเดินมาหยุดนั่งลงที่ห้องรับแขกก่อนจะคิดอะไรได้ "ไม่ใช่ที่นี่" ก่อนจะยกยิ้มมุมปากและลุกขึ้นไปเพื่อเดินออกจากห้องรับแขกและมุงหน้าไปยังห้องที่คุ้นเคยและฉันเองก็มั่นใจว่าดาฮยอนต้องรู้ดีแน่ๆ ว่าฉันอยู่ที่ไหน หึ!

.
.
.
.
.
.
.
.
.
หลังจากที่วางสายจากคุณพ่อแล้วฉันก็ดีใจมาอย่างบอกไม่ถูกและรีบกลับบ้านทันทีโดยที่ไม่คิดอะไรทั้งนั้นก็แหงหล่ะโมโม๊ะมาหาฉันนี่ยิ่งพ่อบอกว่าโมโม๊ะรีบอีกฉันยิ่งต้องกลับบ้านไปให้เร็วที่สุดซึ่งตอนนี้ฉันอยู่หน้าบ้านแล้ว นั่นรถของโมโม๊ะนี่อยู่ในบ้านแล้วสินะ ฉันรีบเข้าไปในบ้านและตะโกนเรียกโมโม๊เสียงดังลั่นแต่ทว่า ไหนหละโมโม๊ะ? ภายในห้องรับแขกมีแต่ความว่างเปล่า.. หรือว่า... ฉันรีบวิ่งไปที่ห้องของตัวเองก่อนจะเปิดประตูแล้วพบกับ ไฟที่เปร่งประกายออกมาจากก้อนเค้กช็อคโกแลตที่วางอยู่บนเตียงแล้ว.. โมโม๊ะหละ? ฉันจึงรีบไปเปิดไฟห้องเพื่อให้เห็นอะไรชัดโมโม๊ะที่กำลังกลั้นหัวเราะอยู่ข้างๆตู้เสื้อผ้าของฉัน น่ารักชะมัด แต่...!!

"โมโม๊ะ เธอเหยียบชุดชั้นในฉัน" โมโม๊ะรีบเด้งตัวออกจากตรงนั้นทันทีฉันจึงรีบว่างเข้าไปเก็บแทบไม่ทัน อายชะมัน (ดาฮยอนเอ้ยยย)
"สุขสันวันเกิดนะดาฮยอน" โมโม๊บอกพร้อมทำหน้ายิ้มๆแต่ดูเกร็งชมัดเลย
"เป่าเค้กสิ รออะไรเล่า" ฉันรีบทำตามที่โมโม๊ะบอก พอฉันเป่าเค้กเส็จฉันก็เดินไปลูบหัวโมโม๊อย่างหมั่นใส้ ขี้เก้กชะมัด โมโม๊ะบ่นฉันนิดหน่อยก่อนจะเดินออกจากห้องไปหน้าตาเฉย "อะไ้รวะเนี้ย?" ฉันได้แต่บ่นกับตัวเองก็็คนมันไม่เค้า
โมโม๊เดินออกมาถึงห้องนั่งเล่นก็นั่งลงตรงโซฟานิ่งๆโดยมีฉันที่นั่งมองส่งสายตาและรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความรักและความคิดถึงไปให้อีกคนที่ไม่แม้แต่จะปริปากพูดซักคำ เฮ้ออออ อึดอัดชะมัด
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
ไอ่บ้าดาฮยอนจะมานั่งจ้องหน้าฉันอีกนานมั้ยไหนจะสายตานั่นอีกสายตาที่ฉัยเฝ้ารอคอยมาตลอดเวลาที่คบกันแต่ก็ไม่เคยได้เห็นมันเลยซักครั้ง บ้าจริงคันมาได้เห็นตอนที่เลิกกันไปแล้วซะนี่ 

"ฉันกลับก่อนนะ ดาฮยอน" ฉันทำลายความเงียบที่มันน่าอึดอัดค้วยการบอกลาจากฉัน ดาฮยอนหุบยิ้มทันทีก่อนจะพูดว่า
"อย่าพึ่งกลับสิอยู่ด้วยกันก่อน" ทำสายตาละห้อยแบบนี้ไม่ได้ผลหรอกย่ะ
"พรุ่งนี้เจอกันที่งานสงกรานต์นะ บร้าย!! " พูดเส็จก็เดินออกจากบ้านทันที่โดยไม่รอคำตอบ

โอ้ยยยยย ถึงบ้านซักทีดึกแล้วเนี้ยนอนเลยแล้วกันเหนื่อยมาทั้งวันละ.... พรุ่งนี้ต้องไปงานปาร์ตี้สงกรานต์อีกต้องพักเอาแรงกันสักหน่อยสายแดนซ์อย่างเราจะแพ้ใครไม่ได้

ตึง!โป๊ะ!ตึง!ตึง!โป๊ะ!ตึง!ผ่าม!ผ่าม!ผ่าม!!! เสียงดนตรีในงานเริ่มดังขึ้นบริเวณโดยรอบเต็มไปด้วยผู้คนที่กำลังยกย้ายส่ายสะโพก

"โมโม๊ะ อยู่นี่นี่เองหาตั้งนาน" ฉันหันมามองตามเสียงที่ฉันคุ้นเคย ใช่แล้วดาฮยอนไงละ
"ไปเต้นกันเถอะตรงนู้น" ฉันแกล้งถามดาฮยอนไปแบบนั้นแหละใครๆก็รู้ว่าดาฮยอนไม่ค่อยชอบงานอะไรแบบนี้แต่ที่มาวันนี้ก็เพราะฉัน

ตลอดงานวันนี้ฉันแทบไม่เป็นตัวของตัวเองเลย ก็ดาฮยอนเล่นนั่งจ้องฉันขนาดนั้นไหนจะสายตาแบบนั้นอีกเฮ้อออนี่ยังไม่รวมที่ดาฮยอนมาแสดงความเป็นเจ้าของฉันนะทั้งที่เมื่อก่อนไม่เคยทำเลยแท้ๆ ตอนนี้พวกเราแยกย้ายกันกลับบ้านหมดแล้วแต่ก็นะดาฮยอนนัดฉันให้ไปเอเค้าในวันพรุ่งนี้หน่ะสิกำลังคิดอะไรอยู่เนี้ย

.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
โอ้ยฉันจะบ้าตายทำไมยัยโมโม๊ะถึงได้แต่งตัวแบบนั้นไปเที่ยวสงกรานต์นะไม่เกรงใจกันเลย ฉันนั่งเป็นหมาเฝ้ากระดูกอยู่ตลอดงานก็นางไม่สนใจฉันเลนี่นาบ้าจริง ฉันก็เลยนัดเธอไว้กะว่าจะคุยอะไรด้วยซักหน่อย ฮิฮิ ตื่นเต้นจังเลยอยากให้ถึงเวลานัดเร็วๆจัง


....ร้านขนมชื่อดังแถวบ้าน....

"โมโม๊ะ ทางนี้ๆ" ฉันโบกมือให้กับผู้หญิงทีกำลังมองหาฉันอยู่ตอนนี้ "รีบมาสิทำหน้ามึนอยู่ได้"
"มีอะไรรึป่าว ถึงนัดมาเนี้ยเมื่อวานเค็าก็ลืมถามไปเลย" มาถึงก็ถามเลยนะทำไมไม่มีอะไรเนี้ยเรียกออกมาไม่ได้หรอ
"ไม่มีอะไรหรอกแค่....ฉันคิดถึงหนะ" ฉันตอบไปแบบเขิลๆ ก็แหมเป็นใครจะไม่เขขิลล่ะจริงมั้ย
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
คิดถึงหรอ นี่เธอต้องการจะสื่ออะไรกับฉันดาฮยอน? แถมยังมองฉันด้วยสายตาแบบนี้อีกแล้วนะ
"เธอหน่ะ.. มองฉันด้วยสายตาแบบนั้นสายตาที่ฉันเฝ้ารอมาตลอดระยะเวลาที่เรากลับไปคบกันฉันพยายามทำทุกทุกอย่างเปลี่ยนแปลงตัวเองเท่าไหร่ขนาดไหนก็ไม่เคยจะได้เห็นมันเลยซักครั้งสายตาแบบนั้นที่เธอมองฉันทั้งในวันเกิดแล้วก็เมื่อวานสายตาแบบนั้นฉันควรจะได้เห็นตอนที่เราคบกันสิ แต่นี่ฉันเลิกพยายามที่จะทำทุกอย่างเพียงเพราะอยากเห็นสายตาแบบนั้นแล้วนะ ตอนที่ฉันพยายามตอนที่ฉันอยากเห็นมันทำไมเธอถึงไม่ทำมันหละ ฉันรู้สึกไม่ดีเลยเธอรู้มั้ยเมื่อสิ่งที่ฉันทำมาตลอด สิ่งที่ฉันเฝ้ารอมาตลอด กลับถูกแสดงออกในวันที่เราไม่มีกันแล้ว.. ฉันจะไม่ร้องไห้หรอกนะเพราะมันไม่มีอะไรดีขึ้นแล้ว ฉันไม่มีน้ำตาที่จะเสียให้เธออีกแล้ว แปลกใจหละสิทำไมฉันถึงพูดแบบนี้ ก็เธอไม่รู้ตัวเลยด้วยซ้ำว่าทำให้ฉันเสียน้ำตาบ่อยๆ ทั้งคำพูดที่เธออาจจะคิดแล้วถึงได้พูดออกมากทำร้ายจิตใจฉันตลอดๆ นี่ยังไม่รวมที่เธอหูเบากับคนอื่นแล้วไม่ยอมเชื่อใจฉัน ทุกครั้งที่เธอพูดถึงฉันในแง่ร้ายไม่กี่เรื่องหรอกก็เรื่องนอกใจไงหละ มันเป็นเรื่องที่เธอชอบพูดบ่อยๆ และยิ่งเธอพูดบ่อยเท่าไหร่ฉันก็ยิ่งร้องไห้บ่อยขึ้นเท่านั้นเพราะตลอดเวลาที่คบกันฉันก็คอยพิสูจน์ในเธอเห็นอยู่ตลอดว่าฉันไม่ได้มีใครแต่เธอก็คอยระแวงฉันอยู่ตลอดๆ ฉันเสียใจและผิดหวังมากทั้งๆที่ฉันพยายามและอยากเป็นคนดีในสายตาเธอบ้างแต่ก็ป่าวเลยยิ่งฉันพิสูจน์เธอยิ่งมองฉันแย่ลงไปทุกทีจนฉันรู้สึกท้อแล้วไม่ผิดใช่มั้ยถ้าฉันท้อจนเริ่มถอยห่างจากเธอลงเรื่อยๆ ใช่เธอพูดถูกไม่ใช่เธอหรอกที่เป็นคนหายไปแต่เป็นฉันต่างหากที่เดินหนีเธอออกมา และฉันก็ไม่คิดว่าฉันจะออกมาไกลได้ขนาดนี้ ไกลจนฉันจำไม่ได้ว่าเดินมาทางไหน ฉันเลิกพิสูจน์ทุกอย่างเพียงเพราะทำยังไงเธอก็ไม่เคยจะเห็น ฉันเหนื่อยเกินกว่าจะเดินต่อไปกับเธอแล้วจนกระทั่งเราเลิกกันฉันก็ยังติดตามเธอตลอดก็อย่างที่บอกว่าใจฉันไม่ได้แข็งเหมือนปากถึงฉันจะบอกว่าไม่อะไรกับเธอแล้วแต่ฉันก็ยังอยากที่จะรับรู้ความเป็นอยู่ของเธอฉันหาข้ออ้างในการเจอเธอในวันเกิดของเธอฉันก็คิดไม่ถึงเหมือนกันว่าฉันจะได้เห็นสายตาที่ฉันเฝ้ารอมาตลอดทั้งรอยยิ้มนั่นอีกฉันไม่เข้าใจเลยจริงๆทั้งที่ฉันต้องการมันขนาดนั้นทำไมฉันถึงได้รับมันในวันที่ฉันเป็นคนอื่นไปแล้วหล่ะ.." ฉันพูดในสิ่งที่ฉันคิดออกมาตอนนี้ฉันรู้สึกได้ถึงความร้อนในดวงตาของฉันที่ตอนนี่มีน้ำใสๆเอ่อล้นขึ้นพร้อมที่จะทะลักออกมาทันทีถ้าฉันเผลอกระพิบตา

"ฉ ฉันขอโทษโมโม๊ะ ร เรากลับมาเป็นเหมือนเดิมได้มั้ย กลับมาเป็นเหมือนเดิมเถอะนะ " ดาฮยอนมองฉันด้วยสายตาบบนั้นอีกแล้ว แต่ขอโทษนะดาฮยอน
"มันสายไปแล้วหล่ะ ดาฮยอน เราเป็นแบบนี้แหละดีแล้ว ฉันไม่อยากพาตัวเองไปเจ็บกับอะไรเดิมๆอีกแล้ว"



ฉันรักเธอนะดาฮยอน แตมันสายเกินไปสำหรับเราแล้ว

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ nbowok จากทั้งหมด 1 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

3 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 28 มกราคม 2561 / 16:13
    รอออออ
    #3
    0
  2. วันที่ 29 พฤษภาคม 2560 / 20:41
    เปิดเรื่องยาวเลยค่ะ
    #2
    0
  3. #1 แฟนอาจื่อ
    วันที่ 14 เมษายน 2560 / 22:28
    คู่ดาโมะมาทีทำไมหน่วงขนาดนี้ ฮื้ออองับหมอน
    #1
    1
    • 15 เมษายน 2560 / 09:52
      เค้าผิดไปแล้ววววว
      #1-1