ภรรยานอกหัวใจ (Ebook) อัพใหม่

ตอนที่ 25 : ตอนที่ 6 สองต่อสอง 80%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 15,720
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 32 ครั้ง
    2 ส.ค. 62

ภรรยานอกหัวใจ
...
..
.




ตอนที่ 6 สองต่อสอง

 

ถ้าเธอกลัว เธอก็จับมือฉันไว้สิเขานั่งยองๆบนส้นเท้าของตัวเอง ยื่นมือไปตรงหน้าให้เธอจับ มองดวงตาที่ไหวระริกนั้นอยู่นิ่งๆเร็วๆสิ

        เห็นแววตามั่นคงของเขา ทำให้เธอค่อยๆยื่นมือข้างหนึ่งไปวางบนมือของเขาที่แบรอมือเธออยู่ ทันทีที่ฝ่ามือสัมผัสกันเขาก็รวบมือของเธอมาจับเอาไว้แน่น

ลุกสิเขาเกร็งมือและดึงเธอให้ลุกขึ้นยืน

        เธอยอมลุกตามแรงกระตุกของเขา แขนขาไร้เรี่ยวแรงจนเซทั้งตัวไปซบกับอกของเขา และเขาใช้แขนข้างหนึ่งโอบเอวของเธอเอาไว้

จะทำอะไรคะเธอถามอย่างตกใจเมื่อเขาเริ่มปลดกระดุมเสื้อของเธอ อย่าบอกนะว่าเขารู้สึกหื่นขึ้นมา...

ฉันไม่ได้บ้ากามขนาดนั้นที่จะทำอะไรกับเธอภายในลิฟต์

เขาพูดดักความคิดของเธอ แค่เห็นแววตาและสีหน้าตื่นตระหนกของเธอ เขาก็รับรู้ความคิดของเธอ

ฉันแค่จะช่วยเธอเท่านั้น ตอนนี้เธอกำลังแย่

คนที่ติดอยู่ในลิฟต์ก็มักจะประสบกับภาวะการคั่งของคาร์บอนไดออกไซต์ คือจะมีอาการมึนงง สับสน ปากเริ่มมีสีคล้ำ และนั่นคือสิ่งที่เขาเห็นมันจากใบหน้าของเธอ

ถ้าติดลิฟต์นานๆให้รีบคลายเสื้อของผู้ป่วยให้หลวม ไม่ควรจับนอนหรือนั่งเฉยๆ แต่ควรประคองให้ยืนไว้ เนื่องจากก๊าซคาร์บอนไดออกไซด์หนักกว่าอากาศ บริเวณพื้นที่จึงมีก๊าซคาร์บอนไดออกไซด์มาก

ช่วยแล้วทำไมต้องถอดเสื้อด้วยคะเธอถามอย่างแปลกใจ

ยัยโง่เอ้ย! เขาส่ายหน้าอย่างเบื่อหน่ายกับความไม่รู้เรื่องของเธอให้ช่วยเหลือคนที่เกิดภาวการณ์คั่งของคาร์บอนไดออกไซต์ โดยการคลายเสื้อหรือปลดกระดุมเสื้อ

และตอนนี้เธอกำลังเป็นอาการนั้นอยู่

ครานี้เธอยอมยืนนิ่งให้เขาปลดกระดุมเสื้อให้ ถึงจะรู้สึกหน้าร้อนวูบเมื่อเห็นสายตาของเขามองหน้าอกของเธอที่มีบราเซียห่อหุ้มอยู่ โชคดีที่เขาไม่ได้ปลดมันหมด ปลดเพียงแค่สามเม็ดด้านบนเท่านั้น

อีกเดี๋ยวเขาคงมาช่วย เมื่อกี้ฉันขอความช่วยเหลือไปแล้ว

         เธอไม่พูดตอบอะไรกลับไป เพียงแค่พยักหน้าตอบเขาเท่านั้น รู้สึกตลอดเวลาว่าสายตาของเขาคอยมองหน้าอกของเธออยู่บ่อยครั้ง

ทำให้เผลอตัวเบียดเข้าหาหน้าอกของเขา ที่เปียกชุ่มหยาดเหงื่อผ่านเนื้อผ้าออกมา เบียดเข้าไปใกล้จนมันแนบสนิทกัน

คุณเป็นอะไรหรือเปล่าคะ

เธอเงยหน้าถามอย่างเป็นห่วง เมื่อรับรู้ว่าเขาหายใจเข้าออกรุนแรงเรื่อยๆ ทุกครั้งที่เขาหายใจร่างกายของเธอก็ขยับตามเขาทุกครั้ง

ไม่มีอะไร

เขาหอบหายใจหนักหน่วง กัดฟันตอบเธอกลับไป ใครจะกล้าบอกว่าตัวเองกำลังจะสติแตก เพราะหน้าอกของเธอที่คอยเสียดสีอยู่กับหน้าอกของเขา

แต่อาการของคุณกำลังฟ้องนี่คะว่ากำลังผิดปกติ

ฉันบอกว่าไม่ได้เป็นอะไรก็ไม่เป็นสิ

แต่ว่า... ”

เงียบ! เขากระซิบเสียงเข้มกลับไป ทำให้คนที่กำลังสงสัยมองหน้าเขาตาแป๋ว

หยุดมองฉันแบบนั้นถ้าไม่อยากเสียใจไม่รู้หรือไงว่าสายตาของเธอมันอันตราย มันอันตรายทั้งเธอและเขา

                เธอรีบหลบสายตาของเขา แล้วรีบซุกใบหน้าเข้ากับหน้าอกของเขาอย่างรวดเร็ว กลัวว่าตัวเองจะทำให้เขาหงุดหงิดไปมากกว่านี้

รู้แค่ว่าครั้งนี้เขาช่วยเหลือเธออีกแล้ว ถ้าเธอติดลิฟต์คนเดียวตอนนี้เธอคงร้องไห้และกรี๊ดร้องอย่างกับคนบ้าอยู่ในนี้แล้ว

ยิ่งเขาคอยช่วยเหลือแบบนี้ก็ยิ่งทำให้เธอผูกใจติดไว้กับเขา และยิ่งหยุดรักเขายากมากกว่าเดิม

อุ้ย! ซุกหน้าเข้ากับหน้าอกของเขาได้ไม่นานต้องผละออกมาเมื่อผลักเธอออกห่างเบาๆ ก่อนจะเห็นใบหน้าของเขาโฉบลงมาใกล้ๆอื้อ... ”

พยายามอดกลั้นไม่ให้รังแกคนที่กำลังอ่อนแอ แต่มันก็อดใจไม่ไหว เมื่อเธอยิ่งทำให้ความอดทนของเขาน้อยลงไปทุกที ใครจะไปทนไหวเมื่อหน้าอกนุ่มนิ่มคอยสัมผัสเสียดสีกับหน้าอกของเขาตลอด

เขาขบริมฝีปากของเธออย่างรุนแรงอยากจะลงโทษที่เธอชอบยั่วเขานักลงโทษให้สาสมกับเวลาที่เขาพยายามอดทน เผลอใช้ฟันกัดริมฝีปากล่างของเธอแล้วดูดดึงมันจนเกิดเสียง ใช้ฝ่ามือกดสะโพกของเธอแนบชิดกับร่างกายส่วนล่างของตัวเอง

อืม... ”

เขาผละจากริมฝีปากไปซุกไซ้ที่ลำคอของเธอ สัมผัสได้ถึงกลิ่นหอมและกลิ่นของเขาและเธอผสมกัน

ความชื้นของร่างกายของเขาและเธอยิ่งโหมกระหน่ำความรู้สึกของเขาให้มากยิ่งขึ้น อดกลั้นไม่ให้ตัวเองจูบจนลำคอของเธอเป็นรอย

เสียงของคนที่กำลังคุยกัน และเสียงเครื่องมือที่พยายามใช้เปิดประตูลิฟต์ทำให้เขาเหลือบสายตาไปมอง เวลาในนี้ของเขาและเธอใกล้จะหมดลงแล้วสินะ 

                เคลื่อนใบหน้าลงไปสัมผัสหน้าอกของเธอที่ยังคงมีบราเซียห่อหุ้มเอาไว้ แนบใบหน้าสัมผัสกับส่วนนิ่มๆหอมๆนั่น ได้ยินเสียงหัวใจของเธอเต้นรุนแรง กดจมูกลงไปบี้แบนที่หน้าอกของเธอ ใช้ปากขบกัดเนื้อขาวนั่นตลอดเวลา

เร่งมือหน่อย ถ้าเกิดคุณวายุและคุณเนตรดาวเป็นอะไรไปผมโดนเล่นงานตายแน่ๆเสียงของผู้ชายที่คาดว่าเป็นผู้จัดการที่นี่กำลังเร่งมือเจ้าหน้าที่ที่รับผิดชอบอยู่

ครับๆ ใกล้จะเปิดได้แล้วครับ

เสียงนั่นทำให้วายุใช้ปากเม้มเนื้ออ่อนๆ นั่นรุนแรงจนเจ้าของร่างสะดุ้ง สูดกลิ่นของเธอเข้าจมูกเป็นครั้งสุดท้าย

เงยหน้าขึ้นมองด้านบนอดกลั้นอารมณ์ของตัวเองเอาไว้ ก้มหน้าลงมาเห็นเธอมองเขาด้วยแววตาไหวระริก และมีความรู้สึกบางอย่างที่เขาไม่สามารถรับเอาไว้ได้

เขารีบติดกระดุมเสื้อให้เธอจนครบ สำรวจร่างกายและเสื้อผ้าของเขา

และเธอจนเรียบร้อย ดึงร่างของเธอมายืนด้านข้างแทนที่ที่ยืนแนบชิดอยู่ด้าน หน้าตอนเมื่อสักครู่

ขอบคุณนะคะที่คุณช่วยเหลือดาว ถ้าไม่ได้คุณช่วยเอาไว้ดาวคงหวาดกลัวจนสติแตก

ไม่เป็นไรเขาก้มลงมาตอบฉันช่วยเพราะไม่สามารถทนเห็นคนคนหนึ่งหวาดกลัวและกำลังทรมานอยู่ตรงหน้าได้

เหรอคะ... ”

เธอพูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา น้ำตาคลอดวงตาโดยไม่รู้ตัวเมื่อถูกปฏิเสธและทำร้ายจิตใจครั้งแล้วครั้งเล่าจากคำพูดของเขา ที่เผลอคิดเข้าข้างตัวเองผิดทุกครั้งที่เขาคอยช่วยเหลือ

ใช่!

คุณวายุ คุณเนตรดาวเป็นอะไรมากหรือเปล่าผู้จัดการคอนโดถามขึ้นมาอย่างเป็นห่วงทันทีที่ประตูลิฟต์เปิดออกผมต้องขอโทษกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นด้วยครับ

ไม่เป็นไร ไม่มีใครอยากให้มันเกิดขึ้นหรอกเขาตอบกลับไปก่อนจะหันกลับไปมองเนตรดาวผมไม่ได้เป็นอะไร แต่เนตรดาวคงต้องไปโรงพยาบาล

คุณนทีเรียกรถพยาบาลหน่อย ด่วนเลยนะ

ผู้จัดการหันไปสั่งผู้ช่วยของเขา จากนั้นเหตุการณ์ก็วุ่นวายขึ้นเมื่อเนตรดาวหน้าซีดยิ่งกว่าเดิม

เธอถูกประคองโดยพนักงานผู้หญิงที่คอยช่วยปฐมพยาบาลอยู่ เนตรดาวมองตามหลังเขาผ่านม่านน้ำตา เขาเดินออกไปโดยไม่สนใจเธอสักนิดหลังจากส่งเธอให้กับคนอื่น

 





>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 32 ครั้ง

676 ความคิดเห็น