สัญญาลวงใจพิศวาส (รีอัพ)

ตอนที่ 41 : ตอนที่ 12 ข่าวดีหรือข่าวร้าย 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,350
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 45 ครั้ง
    2 เม.ย. 62

สัญญาลวงใจพิศวาส
...
..
.


ตอนที่ 12 ข่าวดีหรือข่าวร้าย

 

​          “ น้ำจะเป็นอะไรมากหรือเปล่า ปกติน้ำไม่เคยเป็นแบบนี้นะ  

               ธนกรเป็นห่วงน้ำรินเหลือเกินยามที่เห็นเธอเป็นลมหน้าตาซีดเซียวอยู่ในอ้อมกอดของวีรนุช โชคดีที่โรงพยาบาลอยู่ไม่ไกลไปจากร้านอาหาร เมื่อน้ำรินมาถึงมือหมอเร็วก็ทำให้เขาเบาไปสักหน่อย 

​          “ นุชก็ไม่รู้เหมือนกันว่าน้ำเป็นอะไร แต่อาการของน้ำไม่ดีเลย  เธอรู้สึกสงสัยในอาการของน้ำรินมาหลายวันแล้ว แต่ก็ไม่กล้าที่จะฟันธงออกไป ได้แต่รอให้คุณหมอออกมาบอกว่าเพื่อนเป็นอะไรกันแน่

          ​“ กรได้แต่หวังว่าน้ำคงไม่เป็นอะไรมาก พี่ลีโอทำไมไม่ยอมฟังหรือหายโกรธน้ำสักที ไม่รู้หรือไงที่น้ำทำลงไปทั้งหมดก็เพราะว่ารักอย่างเดียว พี่ลีโอไม่รู้หรือยังไงว่าเขาโชคดีแค่ไหนที่น้ำมารักและยอมทำทุกอย่างเพื่อเขาขนาดนี้ ทั้งๆที่รอบตัวของน้ำมีผู้ชายที่ดีๆล้อมรอบเต็มไปหมด แต่เธอกลับไม่เลือกไม่สนใจใครสักคน หายากแล้วนะผู้หญิงที่มั่นคงในความรักแบบน้ำ พี่ลีโอไม่เห็นคุณค่าความรักที่น้ำมอบให้เลย เฮ้อ...น่าสงสารน้ำจังที่มาเลือกรักคนผิด  

               ผู้ชายดีๆที่ล้อมตัวน้ำรินคือตนด้วย ได้แต่คิดอยู่คนเดียวอย่างคนไม่สิทธิรักเพราะน้ำรินให้เขาเป็นได้แค่ความเป็นเพื่อน....

          ​“ นุชก็ได้แต่ภาวนาขออย่าให้น้ำอย่าเป็นอะไรมากเลย พี่ลีโอมีเพชรเม็ดงามอยู่ในมือแล้วกลับทิ้งขว้างไม่สนใจ แต่ดันไปคว้าก้อนกรวดมาแทน 

​          “ คุณหมอเข้าไปนานแล้วนะนุช ทำไมไม่ยอมออกมาสักที  ธนกรเดินวนไปวนมาอยู่หน้าห้องฉุกเฉินหลายรอบด้วยความเป็นห่วงเพื่อน คุณหมอเดินเข้าไปในห้องฉุกเฉินประมาณครึ่งชั่วโมงแล้ว แต่หลังจากเข้าไปแล้วก็ไม่เห็นมีการเคลื่อนไหวอะไรอีกเลย 

​          “ อีกไม่นานนุชคงเข้าห้องฉุกเฉินตามน้ำไปอีกคนถ้ากรยังเดินอยู่แบบนี้ ”เป็นห่วงน้ำรินไม่พอ ยังต้องมาตาลายไปกับการเดินของธนกรอีกคนอีก  

          ​“ โธ่!ก็กรเป็นห่วงน้ำเลยนั่งไม่ติดเก้าอี้  ธนกรพูด แต่ก็ยอมเดินมานั่งที่ข้างๆวีรนุชโดยดี

​          “ ใจเย็นๆเถอะ นั่งตรงนี้เวลาคุณหมออกมาก็เห็นเหมือนกัน 

               แกร๊ก!

          ​“ คุณหมอค่ะ / คุณหมอครับน้ำรินเป็นยังไงบ้าง  ทันทีที่ได้ยินเสียงเปิดประตูออกจากห้องฉุกเฉินทั้งคู่ก็รีบวิ่งเข้าไปหาคุณหมอทันที

          ​“ คนไข้ไม่ได้เป็นอะไรมากมายหรอกครับ แค่คนไข้นอนพักผ่อนไม่เพียงพอและทานอาหารไม่ค่อยได้ ทานเข้าไปก็จะอาเจียนออกมา ทำให้ร่างกายอ่อนเพลียและบวกกับอาการคนตั้งครรภ์ของคนไข้ด้วย จึงทำให้ร่างกายอ่อนเพลียเป็นพิเศษ  คุณหมอเจ้าของไข้ที่ตรวจน้ำรินอธิบายสาเหตุของโรคให้ทั้งสองฟัง

          ​“ อะไรนะคุณหมอน้ำรินท้องหรือคะ / ครับ  วีรนุชและธนกรอุทานออกมาอย่างตกใจ ฝ่ายธนกรดูจะตกใจเป็นพิเศษ แต่ฝ่ายวีรนุชก็ไม่ได้ตกใจมากมายเหมือนกับธนกร เพราะสิ่งที่เธอสงสัยและคาดเดาเอาไว้มันเป็นจริง

          ​“ คนไข้ตั้งครรภ์ได้ 10 สัปดาห์แล้วครับ หมอยินดีกับคุณพ่อมือใหม่ด้วยนะครับ เดี๋ยวหมอจะย้ายคนไข้ไปห้องพักฟื้นก่อน หมอต้องให้น้ำเกลือกับคนไข้หนึ่งขวด เพราะร่างกายของคนไข้อ่อนเพลีย รอให้น้ำเกลือหมดขวดก็สามารถกลับบ้านได้ หมอขอตัวก่อนนะครับ  

          ​” อะ...เอ่อ...หมะ...หมอ...  ธนกรพยายามที่จะบอกกับคุณหมอว่าเขาไม่ใช่สามีของน้ำริน แต่ก็ไม่ทันเสียแล้วเมื่อคุณหมอเดินห่างออกไปไกล

               ต่อมาวีรนุชและธนกรเดินตามเตียงที่บุรุษพยาบาลเข็นน้ำรินไปยังห้องพักฟื้น วีรนุชดีใจที่น้ำรินมีลูกกับคนที่เธอรักหวังว่าการที่น้ำรินมีลูกกับพี่ลีโอ มันจะทำให้ทุกอย่างที่กำลังเลวร้ายอยู่ตอนนี้กลับเป็นดีขึ้นมา

               ทางด้านธนกรก็รู้สึกดีใจกับน้ำรินด้วยที่เธอได้มีลูกกับคนที่เธอรัก เธอคงมีความสุขแน่ๆและคิดว่าพี่ลีโอคงให้อภัยเธอในเร็ววัน ชาตินี้เขาคงได้เป็นแค่เพื่อนของเธอแล้ว เพราะเธอกำลังมีโซ่คล้องใจที่เป็นพยานรักกับพี่ลีโอ

               เขาคงหมดหวังในตัวเธอแล้วจริงๆแต่ขอให้เขาได้ยืนมองและดูแลเธออยู่ห่างๆในฐานะเพื่อนก็เพียงพอแล้ว ซึ่งมันดีกว่าไม่ได้มีจุดยืนอะไรในชีวิตของเธอเลย...

          ​“ นุชขอน้ำหน่อยสิ  เสียงแหบของน้ำรินดังขึ้น เพราะหลังจากที่เธอฟื้นขึ้นก็รู้คอแห้งหิวน้ำขึ้นมาทันที โดยที่วีรนุชก็รีบเดินมารินน้ำใส่แก้วให้เพื่อนอย่างรวดเร็ว 

          ​“ ค่อยๆดื่มนะเดี๋ยวจะสำลัก 

          ​“ ทำไมน้ำจำอะไรไม่ได้เลย แล้วทำไมต้องมานอนโรงพยาบาลด้วย  น้ำรินเอ่ยถามขึ้นมาหลังจากที่ดื่มน้ำจนพอใจแล้ว เพราะเธอจำได้เพียงแค่ตอนที่มาอาเจียนเป็นครั้งที่สอง หลังจากนั้นก็เดินออกมาจากห้องน้ำเมื่ออาการดีขึ้น ขณะกำลังเดินอยู่นั้นก็รู้สึกหน้ามืดขึ้นและหลังจากนั่นก็จำอะไรไม่ได้เลย

​          “ แล้วพี่ลีโอล่ะ เขาไม่มาโรงพยาบาลด้วยเหรอ  เธอถามต่อ สายตากลมโตก                    วาดมองไปรอบห้องพักฟื้นอย่างมีความหวังว่าจะเจอคนที่ใจต้องการ 

               แต่สุดท้ายก็คว้าน้ำเหลว...ในห้องนี้มีเพียงแค่วีรนุชและธนกรเท่านั้น

          ​“ เอาทีละคำถามก่อนนะ ตอนที่น้ำเป็นลมพี่ลีโอกลับไปแล้วจ๊ะ  ก่อนที่น้ำรินจะฟื้น...เธอกับธนกรตัดสินใจจะปิดน้ำรินเรื่องที่ลิโอเนลก็ยืนอยู่ในเหตุการณ์ตอนที่เพื่อนเป็นลมด้วย เพราะถ้าเล่าความจริงไปน้ำรินคงต้องร้องไห้และเสียใจมากกว่าที่เป็นอยู่แน่ๆ 

               เพียงแค่เธอบอกว่าลิโอเนลไม่ได้อยู่ในห้องนี้ด้วย น้ำรินก็นั่งน้ำตาคลอหน่วยแล้ว แล้วเธอจะใจร้ายเล่าเรื่องที่เลวร้ายมากกว่าไปได้อย่างไร 

               วีรนุชกลืนน้ำลายลงไปในคอ ก่อนจะเริ่มตอบคำถามที่สอง

          ​“ และอีกคำถาม...น้ำเป็นลมนุชกับกรก็เลยพามาโรงพยาบาล คุณหมอบอกว่าน้ำพักผ่อนไม่เพียงพอและทานอาหารไม่ค่อยได้อาการจึงกำเริบ อาการของน้ำส่วนหนึ่งก็มาจากอาการของคนกำลังตั้งครรภ์จ๊ะ  

          ​“ วะ...ว่าอะ...ไรนะ น้ำเป็นอะไรนะ  น้ำรินเอ่ยถามกับเพื่อนอีกครั้ง เพราะคิดว่าตัวเองคงจะหูฝาดไปแน่นอนจึงได้ยินมาแบบนี้

          ​“ คุณหมอบอกว่าน้ำตั้งครรภ์ ตอนนี้อายุครรภ์ 10 สัปดาห์แล้ว นุชดีใจกับน้ำด้วยนะ น้ำกำลังจะมีลูกกับพี่ลีโอแล้ว ที่นี้รับรองพี่ลีโอต้องหายโกรธและไม่ยอมหย่ากับน้ำแน่เลย 

           ​“ นะ...น้ำท้องหระ...เหรอ  ทันทีที่ฝ่ามือของเธอได้สัมผัสหน้าท้องที่ยังแบนราบของตัวเองก็เกิดความรู้สึกอุ่นเข้ามาสู่หัวใจ ซึ่งมันเป็นสิ่งมหัศจรรย์ยิ่งนัก  

                  ตอนนี้เธอกำลังจะมีลูกกับคนที่เธอรักเหมือนกับที่เคยฝันไว้ ร่างกายของเธอกำลังมีหนึ่งชีวิตที่เป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของเธอกับพี่ลีโออาศัยอยู่ หนึ่งชีวิตนั้นที่เรียกว่า ลูก

                  ในขณะที่กำลังยิ้มแย้มอย่างมีความสุขอยู่นั้น ก็ต้องเงียบสนิทลงเมื่อจำได้ว่าเขาเคยพูดอย่างไร ถ้าเธอเกิดท้องกับเขาขึ้นมาจริงๆ

          ​“ อะ...ฮึกกก...ฮื้ออ...  เพียงคิดได้แค่นั้น น้ำตาก็ไหลรินอาบแก้มทันทีเพราะคนครรภ์มักจะมีอารมณ์อ่อนไหวเป็นพิเศษ ไม่ว่าสิ่งที่กระตุ้นให้ร้องไห้มันจะเป็นยังไง แต่ก็ขอให้ร้องไห้ไว้ก่อนก็เท่านั้น

          ​“ น้ำ...น้ำเป็นอะไร ร้องไห้ทำไมหรือดีใจจนร้องไห้ออกมา  ธนกรเอ่ยถามน้ำรินอย่างร้อนรน

​          “ นั่นสิ...น้ำเป็นอะไรไป น้ำบอกนุชสิร้องไห้ทำไม  วีรนุชตกใจและปรับเปลี่ยนอารมณ์ไม่ทันคนท้อง แต่ก็รีบโอบกอดเพื่อนเข้ามาอยู่ในอ้อมแขน เพราะไม่อาจทนนั่งมองน้ำรินนั่งร้องไห้อยู่บนเตียงได้ 

               ช่วงนี้เพื่อนของเธอร้องไห้บ่อยเหลือเกิน... ร้องไห้แทบ 24 ชั่วโมงเลยก็ว่าได้

               เมื่อน้ำรินนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ เธอก็รีบผละออกมาจากอ้อมกอดของเพื่อนทันที เรื่องที่โรงพยาบาลในวันนี้มันต้องเป็นความลับของพวกเธอเพียงแค่สามคนเท่านั้น

​          “ นุชกับกรบอกเรื่องที่น้ำกำลังท้องให้ใครฟังหรือยัง 

               อ้าว! เมื่อกี้ยังร้องไห้อย่างเขื่อนแตกอยู่เลย แต่ทำไมตอนนี้ถึงหยุดร้องไห้เสียเองล่ะ ทั้งวีรนุชและธนกรก็ต่างมองหน้ากันอย่างไม่ค่อยเข้าใจในอารมณ์ของน้ำริน แต่ก็ยังตอบคำถามของน้ำรินไป

          ​“ นุชกับกรเอาแต่กังวลและเป็นห่วงน้ำอยู่ เลยไม่ได้โทรไปบอกใครเลย นุชขอโทษนะ  เธอก็เพิ่งนึกขึ้นได้ ก็ตอนที่น้ำรินถามนี่แหละ

          ​“ ดีแล้วที่ยังไม่ได้โทรบอก นุชกับกรอย่าเพิ่งบอกเรื่องน้ำท้องกับใครนะ โดยเฉพาะพี่ลีโอห้ามบอกอย่างเด็ดขาด!เลยนะ  กลัวว่าเขาจะแย่งลูกไปจากเธอจริงๆตามที่เคยได้พูดไว้

               วันนี้และวันต่อๆไป...เธอก็จะทำให้เขารักเธอให้ได้ แต่ถ้าเธอพยายามมันจนถึงที่สุดแล้ว แต่เขาไม่รักเธอซะที เธอก็จะเป็นฝ่ายพาลูกและตัวเองออกไปจากชีวิตของเขาเอง...

​          “ ทำไมน้ำต้องไม่บอกทุกคนด้วย พี่ลีโอเป็นพ่อของลูก เขาก็สมควรต้องรู้ข่าว ไม่ดีเหรอ...ถ้าพี่ลีโอรู้ว่าน้ำท้อง เขาก็ต้องหายโกรธและกลับมาเป็นเหมือนเดิมไง  

          ​“ ใช่ๆนุชเห็นด้วยกับกรนะ ทำไมต้องไม่ให้บอกใครๆด้วย  วีรนุชถามอย่างสงสัยด้วยอีกคน และแล้วน้ำตาของว่าที่คุณแม่ก็ไหลรินออกมาอีกครั้ง เมื่อย้อนกลับไปถึงคำพูดของเขาที่เคยพูดไว้

          ​“ อะ...ฮึก...ฮื่ออ...พี่ลีโอบอกว่าถ้าน้ำท้องลูกเขาขึ้นมาจริงๆ ไม่ว่ายังไงเขาก็จะหย่าและจะเป็นคนเลี้ยงลูกเอง ลูกจะต้องเป็นของเขา ส่วนแม่ของลูกเขาไม่ต้องการและเมื่อคลอดลูกให้เขาแล้ว น้ำจะไปไหนก็ไป ฮื่ออ...  น้ำรินเล่าไปก็ร้องไห้ไป ทั้งธนกรและวีรนุชรู้สึกสงสารน้ำรินเหลือเกิน ไม่คิดไม่ฝันว่าผู้หญิงที่เพอร์เฟคและเพรียบพร้อมอย่างน้ำริน ต้องมาเจ็บปวดและเสียใจกับความรักที่ไม่ค่อยจะสมหวังมากมายขนาดนี้

​          “ ได้รู้แบบนี้นุชรู้สึกเกลียดพี่ลีโอขึ้นมาเลย จะพรากแม่พรากลูกได้ยังไง น้ำไม่ต้องห่วงนะ นุชกับกรรับปากว่าจะไม่ไปพูดเรื่องนี้กับใครแน่  จากเดิมที่รู้สึกไม่ดีต่อลิโอเนลตอนที่เขายืนมองน้ำรินเป็นลมด้วยสายตาเย็นชาและไร้ความรู้สึก ก็ต้องรู้สึกเกลียดเขาขึ้นมาเลยจริงๆ ไม่คิดว่าเขาจะใจร้ายใจดำมากมายขนาดนี้

          ​“ อะ...ฮึก...ขอบใจนุชกับกรมากนะ ขอบใจจริงๆที่ไม่เคยทอดทิ้งน้ำ  น้ำรินจับมือเพื่อนทั้งสองคนอย่างขอบคุณ ในช่วงเวลาที่เลวร้ายอย่างน้อยก็มีเพื่อนและครอบครัวอยู่ข้างกายเธอ...

 ​



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 45 ครั้ง

473 ความคิดเห็น

  1. #442 Duen12345678 (@Duen12345678) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 3 เมษายน 2562 / 00:36

    อ่านทีไรก็หน่วงหัวใจทุกทีคิดถึงลีโอเนลกับน้ำลิน

    #442
    0
  2. #362 sutthaya2557 (@sutthaya2557) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2559 / 20:30
    ราคาเท่าไหร่คะ
    #362
    1
  3. #162 Mild Thapanee (@smile94) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 15 มีนาคม 2559 / 23:02
    เค้าไม่เห็นค่าของเรา ก้ไปเถอะน้ำ
    #162
    0