สัญญาลวงใจพิศวาส (รีอัพ)

ตอนที่ 37 : ตอนที่ 11 เมื่อความจริงเปิดเผย 90%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,208
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 24 ครั้ง
    29 มี.ค. 62

สัญญาลวงใจพิศวาส
...
..
.


ตอนที่ 11 เมื่อความจริงเปิดเผย

 

        นี่...ถ้านุชไม่มีส่วนช่วยในแผนการและวางยาพี่ลีโอในคืนนั้น แผนการทั้งหมดก็คงไม่สำเร็จ น้ำก็คงไม่ได้แต่งงานกับพี่ลีโอและน้ำก็คงไม่มีความสุขมากขนาดนี้ ขอบคุณนุชจริงๆที่ไม่เคยทอดทิ้งน้ำ คอยช่วยเหลือน้ำตลอด และน้ำก็รู้สึกสะใจมากที่เตะเขมมิกาออกไปจากชีวิตของพี่ลีโอได้  

        จากเดิมที่ยืนมองเธอด้วยรอยยิ้ม แต่พอได้ฟังประโยคที่เธอพูดออกทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าหล่อเหลาหุบสนิท

        ใบหน้าที่มีความสุขเมื่อครู่เปลี่ยนเป็นโกรธจัดบึ้งตึง นัยต์ตาแข็งกร้าว จ้องเขม็งไปยังร่างบางที่นั่งคุยโทรศัพท์สบายอารมณ์ โดยไม่รู้ว่าพายุร้ายกำลังก่อตัวขึ้นมาอย่างรวดเร็ว และมันคงจะพัดกระหน่ำเข้าหาเธอจนย่อยยับ

        มือแกร่งทั้งสองข้างที่เคยยืนล้วงกระเป๋ากางเกงอย่างสบายอารมณ์ ค่อยๆถูกกำเข้าหากันแน่นจนเส้นเอ็นหลังมือปูดโปนด้วยความโกรธและผิดหวังอย่างรุนแรง

        สิ่งที่เขาสงสัยเสมอมาในช่วงหลายเดือน...มันเกิดขึ้นแล้ว...และเป็นอย่างที่เขาสงสัยจริงว่าเธออาจจะเป็นคนวางแผนทั้งหมด

        ตอนแรกถึงจะสงสัยแค่ไหน...เขาก็ไม่กล้าที่จะปักใจเชื่อร้อยเปอร์เซ็นต์ ได้แต่เก็บความสงสัยไว้คนเดียวเงียบๆ และแอบส่งนักสืบไปสืบเรื่องราวที่โรงแรมของธนกรหลังจากที่กลับมาจากหัวหิน

        แต่ก็คว้าน้ำเหลวทุกอย่างเมื่อก็ไม่ได้เรื่องราวอะไรคืบหน้าเลย และยังจับตัวบงการไม่ได้สักคน จนในที่สุดการสืบครั้งนั้นมันก็ต้องยุติลง

        วันนี้เขาได้รู้แล้วว่าใครเป็นคนวางแผนและเป็นตัวบงการที่อยู่เบื้องหลังเรื่องราวต่างๆ เพราะคนคนนั้นอยู่ใกล้เขาแค่เอื้อมมือนี่เอง...

        คนคนนั้นทำให้เขาต้องเลิกกับเขมมิกาคนรักที่คบกันมาตั้งแต่สมัยเรียน ทุกอย่างที่เคยวาดฝันไว้กับคนรักต้องพังทะลายลงก็เพราะความเห็นแก่ตัวของเธอเพียงคนเดียว...น้ำริน!

         เจอกันวันมะรืนนะ น้ำขอไปดูพี่ลีโอซะหน่อย  น้ำรินเอ่ยลากับคนในสายโทรศัพท์อย่างอารมณ์ดี ซึ่งต่างกับอีกคนที่ได้เข้ามารับรู้เรื่องราวทั้งหมดจากเธออย่างเงียบๆ เพราะถ้าเขาพ่นไฟได้ เขาก็คงพ่นไฟใส่เธอจนร่างมอดไหม้เป็นปุยผงแล้ว

        น้ำรินวางโทรศัพท์ลงที่เดิมแล้วค่อยๆหันหลังกลับมาที่ทางประตูห้องนอน แต่แล้วก็ทำให้ใจของเธอตกลงไปอยู่ที่ตาตุ่ม เมื่อเจอใครบ้างคน... คนที่เธออยากจะให้เป็นคนสุดท้ายที่ได้รับรู้เรื่องราวที่เธอพูดกับวีรนุชเมื่อกี้

         พะ...พี่ลีโอ! มะ...มา ตะ...ตั้งแต่เมื่อไหร่คะ 

         มานานแล้ว...นานพอจนได้ยินเรื่องราวทั้งหมด ไม่ว่าใครเป็นคนวางแผน คนวางยา และใครเป็นตัวบงการสำคัญของเรื่องนี้ ไม่คิดว่าคนที่ฉันต้องให้ลูกน้องสืบหาแทบตาย แต่ไม่เจอ กลับมาเจอคนที่ใกล้ตัวนี่เอง เธอทำแบบนี้ทำไมน้ำริน! ห๊า! ” 

        ใบหน้าของน้ำรินซีดสนิทเหมือนคนจะเป็นลม ใบหน้าอิ่มเอิบไร้เลือดหล่อเลี้ยง ก้มหน้านิ่งไม่กล้าสบตาคนตัวโตที่กำลังจะกลายเป็นยักษ์อยู่เบื้องหน้าอย่างคนสำนึกผิด

        ไม่กล้าที่เถียงหรือตอบอะไรกลับไป เพราะทุกอย่างที่เขาได้พูดนั้น ล้วนเป็นความจริงทุกอย่าง...

         ห๊า! ฉันถามว่าเธอทำแบบนี้ทำไม ไม่ได้ยินเหรอ!  ร่างสูงของลิโอเนลเดินเข้ามาตะคอกใส่ร่างบางมากยิ่งขึ้น อยากจะฟังคำอธิบายหรือคำแก้ตัวจากปากของเธอ 

         ที่ทำไปทั้งหมดก็เพราะว่าน้ำรักพี่ลีโอนะคะ น้ำรักพี่ลีโอคนเดียว...รักมาตลอด... อึก...  ร่างบางขยับปากพูดออกไปอย่างเบาหวิว รู้สึกหวาดกลัวคนตรงหน้าอย่างมาก เพราะทั้งชีวิตเธอไม่เคยเจอเขาโกรธมากมายขนาดนี้มาก่อนเลย

         แต่ฉันไม่เคยรักเธอเลยได้ยินไหม! ” ร่างหนาตะคอกกลับไปด้วยน้ำเสียงห้วนสั้น ไม่คิดแม้แต่จะสงสารคนตรงหน้าที่กำลังยืนร้องไห้เลยสักนิดเดียว
                คำพูดห่างเหินที่เปล่งออกมาจากปากสามีอันเป็นที่รัก ทำให้น้ำรินใจหายวาบหวิวและใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว

        แต่มันก็ไม่เจ็บเท่ากับคำว่า  ฉันไม่เคยรักเธอเลยได้ยินไหม  เพราะเมื่อได้ฟังคำคำนี้แล้ว ใจของเธอเจ็บปวด ทรมาน แหลกสลายไม่มีชิ้นดี รู้สึกหายใจไม่ออก อาการเหมือนคนจะจมน้ำที่พยายามจะพยุงตัวให้พ้นผืนน้ำในยามที่คำพูดว่าเขาไม่รักมันวนเวียนซ้ำซ้อนอยู่ในสมองของเธอไม่มีหยุด

        เธอเข่าแทบทรุดทิ้งตัวลงไปนั่งบนพื้น เนื่องจากร่างกายไร้เรี่ยวแรงทรงตัวและช่วยพยุงน้ำหนักตัวเอง

      ทั้งๆที่เธอเตรียมตัวเตรียมใจมาแล้วว่าวันหนึ่งอาจจะได้รับฟังคำคำนี้จริงๆ จะไม่แสดงอาการเจ็บปวดหรือแสดงความอ่อนแอออกมาให้เขาเห็นเด็ดขาด

       แต่เมื่อวันนี้มันได้เกิดขึ้นจริงๆ เธอกลับทำใจรับมันไม่ได้ เธอรู้สึกเจ็บปวดใจเหมือนจะขาดใจตายอยู่รอนๆ

         พะ...พี่ลีโอ  น้ำรินเอ่ยเรียกเขาอย่างอ้อนวอน น้ำตาไหลออกมาจากดวงตากลมโตราวกับเปิดก๊อกน้ำ เธอเจ็บปวดใจเหลือเกิน...

         ฉันเคยบอกกับเธอไปแล้วไม่ใช่เหรอ ว่าไม่เคยรักเธอในแบบที่เธอต้องการได้  ลิโอเนลยังคงพูดเย็นชาห่างเหิน ไม่มีแม้แต่เศษเสี้ยวของความสงสารและเห็นใจคนตรงหน้าสักนิด

        ตอนนี้ใจและสายตาของเขาได้มองเธอต่างไปจากเมื่อก่อนแล้ว ความคิดและความรู้สึกดีๆที่ได้รับมาจากเธอ มันอาจจะเปลี่ยนแปลงมาเป็นความรักแบบสามีภรรยาได้

        แต่ตอนนี้...เดี๋ยวนี้...มันไม่อาจเป็นแบบนั้นได้แล้ว

         ฉันขอบอกกับเธอตรงนี้ได้เลยว่าผิดหวัง... ความรู้สึกดีๆที่เคยมีให้มันหมดลงแล้วจริงๆ 

          แล้วเรื่องที่ผ่านมาของเรา... ที่พี่ลีโอดูแลเอาใจใส่ พูดดีๆกับน้ำ ห่วงใย หึงหวงยามมีผู้ชายคนอื่นเข้าใกล้นั้น มันไม่ใช่เพราะพี่ลีโอรักน้ำเหรอคะ  พยายามยกเอาพฤติกรรมต่างๆที่ผ่านมาตลอดช่วงหลังแต่งงานของเขาและเธอมาให้ฟัง

        ถึงแม้เธอจะรู้อยู่แก่ใจว่าเขามีเพียงเขมมิกาอยู่เต็มหัวใจ...

        แต่...ขอแบ่งพื้นที่ส่วนนั้นมาให้เธอสักนิดไม่ได้เหรอ ขอแค่เพียงเศษเสี้ยวหนึ่งของหัวใจก็เพียงพอแล้วสำหรับเธอ...

         เธอคิดเข้าข้างตัวเองเกินไป ฉันทำไปทั้งหมดก็เพราะสงสารเธอที่ไม่ได้รู้เรื่องราวอะไรกลับต้องมาโดนวางยาปลุกเซ็กซ์ไปกับฉันด้วย แล้วที่หวงยามมีผู้ชายเข้าใกล้เธอก็เพราะเธอเป็นเมียของฉัน เป็นเมียที่มาใช้นามสกุลฉัน กลัวว่าเธอกับผู้ชายเหล่านั้นจะมาทำนามสกุลของฉันเสียหาย  เขาหยุดพักหายใจสักครู่ ก่อนจะพูดต่อ

         เธอเป็นเมียที่ได้มาแบบไม่ตั้งใจ เป็นเมียที่ฉันไม่ต้องการ และฉันก็คงจะไม่ต้องการเธอตลอดไป... 
                 ฮื่ออ...ฮื่ออ...  ร่างบางยืนร้องไห้และพยายามยื่นมือเล็กไปจับแขนของเขาเพื่อขอความเห็นใจจากคนเป็นสามี แต่กลับโดนปัดทิ้งอย่างไร้เยื้อใยจนมือเล็กของเธอตกลงแนบลำตัวอย่างแรง

        ถึงแม้ว่าเธอจะเจ็บ แต่มันก็เจ็บ...ไม่ได้เท่าเศษเสี้ยวที่เธอเป็นเมียที่เขาไม่เคยต้องการ และไม่มีวันเป็นที่ต้องการของเขาตลอดไป

         และ...ที่สำคัญเป็นเมียที่ฉันไม่ได้รัก ฉันไม่ได้รักเธอแม้แต่นิดเดียวน้ำริน! ” เขายังคงเปล่งวาจาถากถางใส่ร่างบางที่พยายามจะเอื้อมมือมาจับแขนตนหลายครั้งหลายครา แต่ก็โดนเขาปัดทิ้งไม่ใยดีเสียทุกครั้ง

         ฮื่อ...พะ...พี่ลีโอ น้ำรักพี่ลีโอ รักมาก...  

         นั่นมันเรื่องของเธอ หยุดพร่ำเพ้อได้แล้ว! 

         ฮื่อ...น้ำรักพี่ลีโอ อย่าทำแบบนี้กับน้ำเลย น้ำเจ็บ...น้ำขอโทษที่ต้องวางยาตัวเองกับพี่ลีโอ น้ำขอโทษที่ต้องวางแผนเพื่อจับพี่ลีโออย่างหน้าด้านๆ ถึงมันจะดูเลวร้าย แต่ที่น้ำทำไปทั้งหมดก็เพราะรักพี่ลีโอคนเดียวนะคะ รักจนไม่อยากที่จะเสียพี่ลีโอให้กับผู้หญิงคนอื่น พี่ลีโอ พี่ลีโอขา...ยกโทษให้น้ำเถอะนะคะ ฮื่อ...  ร่างบางโผล่เข้ากอดร่างของสามีแนบแน่น อิงใบหน้าเล็กซุกกับอกแกร่งที่ซบมันแต่ละครั้งก็จะได้รับความอุ่นใจและปลอดภัยที่สุดยามอยู่ในอ้อมกอดที่แสนจะอบอุ่นของเขา

         ก็ฉันบอกเธอแล้วยังไงว่าฉันไม่ได้รักเธอ ไม่เคยรักและไม่เคยแม้แต่คิดที่จะรัก ผู้หญิงที่ฉันรักมีแต่เขมคนเดียว คนเดียวเท่านั้น! แล้วเธอก็เป็นคนทำลายความรักของฉันกับเขม ทำลายงานหมั้นของเรา ทำลายชีวิตรักของเราจนเขมต้องหลบหน้าหนีสังคมไปอยู่เมืองนอกชั่วคราวอย่างอับอายก็เพราะเธอ เธอคนเดียวน้ำริน! ” เขาได้แต่ยื่นนิ่งเฉยไม่คิดที่จะโอบกอดตอบร่างในอ้อมแขน

        วันนี้...ตอนนี้...สิ่งที่เขาเคยอัดอั้นมานานได้ถูกพูดและถ่ายทอดออกมาหมดแล้ว และทุกสิ่งที่พูดออกมาก็ล้วนแต่จะทำร้ายคนที่คอยรับฟังทั้งหมด

         ฮื่ออ...  น้ำรินยืนร้องไห้อย่างอ้างว้างและโดดเดียวอยู่ในอ้อมกอดของเขา ไม่เคยรู้สึกอ้างว้างและโดดเดียวขนาดนี้มาก่อน มันเหมือนกับเธออยู่เพียงคนเดียวในโลกใบนี้ เพราะคนที่เคยมอบไออุ่นและคอยปกป้องได้ตัดสินใจหันหลังให้กับเธอเสียแล้ว

         ทั้งๆที่เขมเขาไม่ได้ทำอะไรผิดเลย ต้องมารับกรรมจากแผนการบ้าๆของเธอ เขาต้องจากบ้านจากเมืองของตัวเองไปอยู่ต่างบ้านต่างเมืองเพียงคนเดียว จะให้ฉันไปรักผู้หญิงอย่างเธอได้อย่างไร หึ! ฉันถามเธอหน่อยสิน้ำริน แล้วเธอก็ยังมีหน้ามาขอ ให้ฉันยกโทษให้เธออีก  ทุกคำพูดของเขาที่เปล่งออกมานั้น ไม่คิดที่จะรักษาน้ำใจคนที่ฟังเลย ว่าคนที่ได้ฟังนั้นใจจะขาดอยู่เป็นรอนๆอยู่แล้ว

        ทุกคำพูดและสายตาของเขาก็เหมือนกับเข็มนับร้อยนับพันเล่มคอยทิ่มแทงลงมาที่หัวใจของเธอจนกระอักเลือด
                น้ำขอโทษ น้ำขอโทษสำหรับทุกสิ่งทุกอย่าง ฮื่ออ...  เธอโอบกอดเขาแน่นพยายามซุกซบหาความอบอุ่น ตอนนี้อยากได้คำพูดปลอบโยน คำพูดอ่อนหวาน แต่สิ่งที่เธออยากได้มันคงจะไม่มีวันเป็นจริงแล้วสินะ

        ในเมื่อ...ทุกอย่างมัน... อึก! 

        แต่แล้วความเจ็บปวดที่มีก็ต้องถูกซ้ำเติมย้ำมากยิ่งขึ้นเมื่อได้ยินประโยคต่อมาของเขา

         ฉันจะหย่า!  คำพูดที่สั้นๆเพียงแค่สามพยางค์ของเขาคงทำให้น้ำรินตกใจมากสินะ เพราะอีกฝ่ายปล่อยแขนที่กำลังโอบกอดเขาอยู่ออกทันที

        โครม! คำพูดสั้นๆของเขาที่ฟังแล้วเจ็บปวดลึกไปจนถึงก้นบึ้งของหัวใจ เพราะไม่ว่าใครที่แต่งงานไปแล้วเมื่อได้ยินคำๆนี้ ก็ต้องตกใจและเสียใจจนเกือบขาดสติอย่างเธอแน่นอน

        แต่เธอก็คิดไปในทางที่ดีว่าคงหูฝาดไป เธอร้องไห้มากเกินไปจนหูอื้อฟังอะไรผิดเพี้ยนไปหมด

         พะ...พี่ลีโอพูดว่าอะไรนะคะ  
         ก็ฉันบอกชัดแล้วไงว่า...ฉันจะหย่ากับเธอ! 

         มะ...ไม่นะ น้ำไม่หย่า แล้วถ้าเกิดน้ำท้องขึ้นมา จะให้ทำยังไง พี่ไม่ต้องการลูกของเราเหรอคะ  หลังจากได้ยินจนชัดเจน เธอคิดว่าตัวเองคงจะสติแตกไปแล้ว เพราะไม่สามารถควบคุมตัวเองได้เลย

           แต่ฉันจะหย่า! แล้วก็จะทำให้เธอหย่ากับฉันให้ได้ ส่วนเรื่องลูกนั้นไม่ต้องเป็นห่วงไป ถ้าเธอท้องขึ้นมาจริงๆ เมื่อเธอคลอดเขาออกมาเมื่อไหร่ ฉันจะเลี้ยงเขาเอง ลูกจะต้องเป็นของฉันแค่คนเดียว ลูกจะมีฉันเป็นพ่อ มีเขมเป็นแม่ ส่วนเธอเมื่อคลอดลูกแล้วจะไสหัวไปไหนก็เชิญ ลูกของฉันจะต้องไม่มีแม่นิสัยอย่างเธอ! น้ำริน!  

         ฮื่ออ...  น้ำรินมองหน้าเขาอย่างเสียใจ ใบหน้างามเต็มไปด้วยหยาดน้ำตา เธอยกมือขึ้นปิดหูทั้งสองข้างของตัวเอง เพราะไม่อยากฟังคำพูดที่ทำร้ายจิตใจของตัวเองไปมากกว่านี้แล้ว

       ‘ ทำไมมันเจ็บแบบนี้ ความรักของเธอไม่มีค่าในสายตาของเขาเลย เพราะเขาคอยแต่หยิบมันมาเหยียบย่ำอยู่ร่ำไป 

        ร่างบางถอยห่างจากเขาไปเรื่อยๆและไปหยุดร้องไห้คนเดียวเพียงลำพังที่ตรงมุมหนึ่งของห้อง  

        คำพูดของเขามันดังซ้ำๆอยู่ในหัวไม่หยุด...

        เธอไม่เคยเป็นที่ต้องการของเขาเลย เขาไม่รักเธอเลย เขาจะหย่ากับเธอ แล้วถ้าเธอท้องเขาก็ต้องการแค่ลูก เมื่อเธอคลอดลูกจะผลักไสไปให้ไกล ไม่อยากให้เธอเป็นแม่ของลูกเขา ไม่อยากให้ลูกมีแม่อย่างเธอ

        เจ็บปวดเหลือเกิน...ทั้งชีวิตเธอไม่เคยเจ็บปวดอะไรอย่างนี้มาก่อนเลย

        แต่ก็สมแล้ว...ไปรัก...คนที่เขาไม่เคยรักเรา...

        ลิโอเนลยืนมองเธอร้องไห้หน้าตาแดงกล้ำ น้ำหมูก น้ำตาปะปนกันจนแทบแยกไม่ออก ใจด้านหนึ่งก็รู้สึกสงสารเธอ เพราะเขาคอยปกป้องและคุ้มครองเธอมาตลอด แต่วันนี้กลับเป็นฝ่ายทำให้ร้องไห้และทำให้เธอเสียใจเสียเอง แต่ใจอีกด้านหนึ่งก็บอกให้ปล่อยทุกอย่างมันเป็นแบบนี้ เพราะสิ่งที่เธอได้รับมันสมควรแล้ว

         ฮึก...พี่ลีโอจะไปไหนคะ 

        เมื่อกลัวว่าทุกอย่างมันจะเลวร้ายไปกว่านี้ เขาก็รีบเดินออกจากห้องไปอย่างรวดเร็ว ท่ามกลางเสียงเรียกถามของน้ำรินที่วิ่งตามมา

        เขารีบเดินลงบันไดอย่างรวดเร็วและมาเจอคุณพ่อกับคุณแม่นั่งคุยกันในห้องรับแขก แต่ก็ไม่คิดที่จะเข้าไปหาพวกท่าน แล้วขับรถคู่ใจออกไปจากคฤหาสน์อย่างรวดเร็ว เพราะไม่อยากโดยซักถาม แต่พวกท่านก็ต้องรู้อยู่แล้วว่าเขากับน้ำรินทะเลาะกัน เนื่องจากเธอร้องไห้วิ่งตามเขามาตลอด  

 



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 24 ครั้ง

473 ความคิดเห็น