รักฉบับร้าย (สนพ.พิมพ์คำ)

ตอนที่ 9 : บทที่ ๒ : เด็กเสี่ย (๒)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,591
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 116 ครั้ง
    29 ก.ค. 62

 


บทที่ ๒ เด็กเสี่ย (๒)

ห้องทำงานแห่งนี้กว้างขวางโอ่อ่าสมฐานะประธานแห่งเซีย คิงดอมส์ เฟอร์นิเจอร์ไสตล์โมเดิร์นหรูหรา การตกแต่งคุมโทนสีขาวและดำแสดงถึงความสง่างามและลึกลับไปพร้อมกัน โต๊ะทำงานตัวยาวตั้งอยู่บนพื้นสูงเล่นระดับ ชิดกับผนังปูนเปลือยสีเทาให้ความรู้สึกถึงความดิบของเจ้าของห้อง กรอบผีเสื้อสต๊าฟแขวนอยู่บนผนังอย่างสวยงาม ถัดออกไปอีกหน่อยมีชุดโซฟาบุนวมอย่างดีตั้งไว้สำหรับรับแขก วางเคียงข้างกับตู้ปลาขนาดใหญ่ซึ่งสามารถยัดร่างมนุษย์ลงไปได้ทั้งคนแบบสบายๆ เธอกลืนน้ำลายฝืดเฝือนเมื่อนึกถึงตรงนี้ ยิ่งจินตนาการก็ยิ่งขวัญหนีดีฝ่อ สุดท้ายก็เลยพยายามเบี่ยงเบนความสนใจตัวเองด้วยการจ้องมองเจ้าปลาพันธุ์หายากซึ่งว่ายวนเวียนในนั้น การจ้องมองพวกปลาซึ่งเคลื่อนไหวอย่างอิสรเสรีช่วยทำให้จิตใจเธอสงบลง แต่ก็เพียงไม่นานก่อนที่ความสงบจะถูกตีรวนด้วยเสียงแว่วของปิศาจเจ้าของห้อง

“นั่งลง ผมมีเวลาไม่มาก”

ภีมชี้นิ้วไปที่โซฟาในห้อง ดูเป็นการออกคำสั่งมากกว่าจะเชื้อเชิญ แต่ถึงอย่างนั้นเธออยู่ในสถานะที่บ่นได้เสียเมื่อไรละ ร่างบอบบางรีบนั่งปุลงบนโซฟาฝั่งตรงข้ามเขาอย่างว่าง่าย พยายามทำตัวให้ลีบเล็กสงบเสงี่ยมที่สุด และคุมสายตาให้มองแต่ปลายเท้าตัวเองแทนที่จะมองหน้าเจ้าห้องตรงๆ เธอไม่กลัวเรื่องคำสาป แต่ไม่อยากทำให้เขาขุ่นเคืองใจไปมากกว่านี้

“รู้ไหมผมเรียกคุณมาที่นี่ทำไม”

เรียกมาฆ่าทิ้งใช่ไหม เพราะเธอดันซุ่มซ่ามทำให้รองเท้าราคาแบรนด์หรูของเขาต้องแปดเปื้อน คำตอบในใจเธอผลุบๆ โผล่ๆ เช่นนี้ แต่ในที่สุดเธอก็เลือกที่จะไม่พูดอะไรออกไป เพียงแต่ส่ายหน้าไปมา

“ไม่ทราบค่ะ”

“หึ! แกล้งซื่อทำเป็นไม่รู้เรื่องรู้ราวได้เก่ง แต่ก็นั่นละ คุณไม่ใช่รายแรกที่มาไม้นี้”

“คะ?

“คบกันนานมานานเท่าไรแล้ว”

คำถามแปลกๆ ของเขาทำให้หญิงสาวต้องขมวดคิ้วมุ่น

“อะไรนะคะ”

“ผมถามว่าคบมานานเท่าไรแล้ว” เขาถามย้ำอีก ยังไม่ทันได้หายงุนงงกับคำถามเดิมซึ่งโผล่มาแบบไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย ชายหนุ่มก็ฟาดคำถามใหม่ซึ่งรุนแรงกว่าเดิมหลายเท่ามาให้เธอตอบ “ท้องหรือเปล่า”

ท้องหรือ!

พอโดนคำถามนี้เข้าไป หญิงสาวก็ตกใจมาก เผลอทำลายความตั้งใจเดิมของตัวเองด้วยการเงยหน้ามองผู้ตั้งคำถามทันที ทั้งๆ ที่มือเลื่อนไปกุมหน้าท้องตัวเองไว้

ยะ...หยาบคาย! เธอไม่ได้ท้อง เธอแค่อ้วน! นี่แหละหนาผลพวงจากการกินมื้อกลางวันมากเกินไป ทำให้เธอพุงหลามออกมา จนดูเหมือนคนท้องเลยหรือนี่ ให้ตายสิ ยายณดาเอ๊ย น่าอายจริงๆ

“เอ่อ...ฉันไม่ทราบว่าท่านประธานหมายถึงอะไร แต่ฉันไม่ได้ท้องแน่นอนค่ะ”

นัยน์ตาสีน้ำมันดิบจ้องมองเธออย่างอันตราย มีแววเหยียดหยามในน้ำเสียง

“ถ้าไม่ได้ท้อง คุณจะได้อีกเรตราคาหนึ่ง”

ท้อง?! เรตราคา!? เอาละ เธอว่าตนเองฟังมามากพอแล้ว สมควรที่จะถามให้กระจ่างเสียทีว่า เขากำลังพูดถึงเรื่องอะไรอยู่กันแน่

“คือว่าอย่าหาว่าฉันอย่างโน้นอย่างนี้เลยนะคะ แต่ฉันไม่เข้าใจที่ท่านประธานพูดเลยสักคำ นี่มันเรื่องอะไรกันหรือคะ”

แต่ดูเหมือนว่าอีกฝ่ายจะไม่สนใจอธิบายอะไร เขาตีความท่าทางไม่รู้เรื่องรู้ราวของเธอเป็นการแกล้งทำเสียอย่างนั้น ไม่พูดพล่ามทำเพลงอะไร ประธานหนุ่มก็โยนกระดาษใบหนึ่งมาให้เธอ

“นี่มัน...”

“เช็คเงินสด เงินจำนวนเท่านี้พอใจไหม”

คุณพระ! พอใจสิ ใครจะไม่ชอบเงินกันบ้างล่ะ เห็นเลขศูนย์ต่อท้ายหลายๆ ตัวแล้วมันชุ่มชื่นหัวใจดีนัก แต่ปัญหาคือเขาเขียนเช็คให้เธอทำไม ไม่มีเหตุผลอะไรที่เธอต้องได้รับเงินจำนวนมากขนาดนี้นี่นา พอคิดได้อย่างนั้นเธอก็ไม่ลังเลเลยที่จะยื่นมันคืนให้เจ้าของ

“ฉันรับไว้ไม่ได้หรอกค่ะ”

“ทำไม? เงินยังมากไม่พอหรือ”

“ไม่ใช่อย่างนั้นหรอกค่ะ เงินจำนวนนี้มากกว่าเงินเก็บทั้งชีวิตของฉันไม่รู้กี่เท่า แต่ฉันไม่ทราบว่า ทำไมตัวเองถึงมีสิทธิ์ได้รับเงิน มันเป็นค่าอะไรหรือคะ”

“ค่าความสาวของคุณ”

 เดี๋ยวนะ ค่าความสาว นี่เธอฟังผิดไปหรือเปล่า!

“ถึงจะเป็นของเล่น แต่คุณก็ช่วยสร้างความบันเทิงให้กับผู้ชายคนนั้นช่วงหนึ่ง ควรจะได้อะไรกลับไปบ้าง”

คำว่า ผู้ชายคนนั้นทำให้ณดาสะดุ้ง รอยยิ้มเลือนหายไปจากใบหน้า ไม่ต้องสงสัยเลยว่า สรรพนามเรียกขานนั้นหมายถึงใคร นี่สินะเขาถึงได้เขาถึงได้ถามคำถามพิลึกพิลั่นกับเธอ เพราะเขาคิดว่าเธอเป็นหนึ่งในภรรยาลับของคณินหรือ

“หมายถึงคุณพ่อของคุณหรือคะ”

“ผมหมายถึงคณิน” เขาแก้ไขคำพูดใหม่ ราวกับไม่พิศวาสให้เรียกชายคนนี้ว่าเป็นพ่อของเขาเท่าใด

“นั่นละค่ะ คุณคิดว่าฉันกับท่านคณิน เอ่อ...” เธอชี้นิ้วมาที่ตัวเองด้วยสีหน้าเหลอหลา “เคยคบกันงั้นหรือคะ”

“แล้วไม่ใช่หรือ” ชายหนุ่มย้อนถามกลับ “คุณเองก็ไม่ได้ต่างอะไรจากคุณเหมือนฝัน หัวหน้าของคุณหรอก ผมเอือมพฤติกรรมหน้าซื่อตาใสแบบนี้เต็มทน ถ้าอยากทำงานที่นี่ต่อไป รีบรับเงินแล้วปิดปากให้สนิท เซีย คิงดอมส์เจอมรสุมมาหนักหนาพอแล้ว ไม่สมควรต้องมาด่างพร้อยเพราะผู้หญิงที่ซื้อได้ด้วยเงินอย่างพวกคุณอีก มันน่ารำคาญ”


นวตา



อื้อหือ...เดี๋ยวนะ นี่บอสเข้าใจว่าณดาเป็นอะไรคะเนี่ย ณดาเอ๊ย อย่าไปยอมค่ะลูกก ต้องทำให้บอสมาขอขมาเราให้ได้ อย่าไปกลัว ยังดีก็แค่ตายนะ 55555 เรื่องราวจะเป็นยังไงต่อไป รับรองว่าจะเจ้มจ้นขึ้นเรื่อยๆ มาตามอ่านกันนะค้า






ADD FAV มุกลายเพชร นิยายลำดับที่ 3 ในซีรีส์ดวงใจเพชร 
ตามไปที่นี่เลยค่า----> จิ้ม


ซีรีย์พรหมลิขิต
ซีรีส์ชุดดวงใจเพชร


บ่วงบริมาส



ฝากกดถูกใจเพจเพื่อพูดคุย ติดตามข่าวสารจากนักเขียน ร่วมกิจกรรม รวมถึงเล่นเกมชิงหนังสือและของรางวัลมากมาย ด้วยนะคะ



ทวิตเตอร์นวตา ไปกดติดตามกันได้ค่ะ ----> https://twitter.com/NavataWriter
อินสตราแกรมนวตา ----> https://www.instagram.com/navata.writer/

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 116 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

462 ความคิดเห็น

  1. #49 Ploy_pv (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2562 / 00:02
    อื้ออออหือออ บอสจะเหมารวมผู้หญิงทุกคนไม่ได้นะคะ!
    #49
    2
    • #49-1 น ว ต า(จากตอนที่ 9)
      30 กรกฎาคม 2562 / 01:14
      เดี๋ยวมาดูกันว่า ทำไมบอสถึงคิดแบบนั้น ><
      #49-1
    • #49-2 Ploy_pv(จากตอนที่ 9)
      30 กรกฎาคม 2562 / 09:27

      มาต่อเร็วๆ น้าาาา
      #49-2
  2. #48 oytra78 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2562 / 20:27
    อิบอสป่วยแน่ๆ
    #48
    1
    • #48-1 น ว ต า(จากตอนที่ 9)
      30 กรกฎาคม 2562 / 01:14
      บอสโรคจิต ต้องตบสักทีอาจตาสว่าง อิอิ
      #48-1
  3. #47 น ว ต า (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2562 / 20:10

    มาส่งตอนใหม่แล้วค่า มาเอาใจช่วยณดาและสาปแช่งบอสกัน

    #47
    0
  4. #46 Babenat (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2562 / 12:23

    ฆ่าหมกห้องมั้ง 555 บอสเองก็เคยช่วยนางนี่ จะฆ่าไปทำไม อีกอย่างนางก็ไม่ได้ทำผิดอะไร แค่ทำตามหัวหน้าและเกิดอุบัติเหตุไม่ใช่เหรอ จะฆ่าไปทำไม?

    #46
    1
    • #46-1 น ว ต า(จากตอนที่ 9)
      29 กรกฎาคม 2562 / 20:10
      ฆ่าเพราะบังอาจทำให้รองเท้าเจ้านายเปื้อนนน 5555
      #46-1
  5. #45 oytra78 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2562 / 11:31
    เฮียคะ สยดสยองมากค่ะ
    #45
    1
    • #45-1 น ว ต า(จากตอนที่ 9)
      29 กรกฎาคม 2562 / 11:53
      นั่นคือความรู้สึกเดียวกับณดาตอนนี้เลยล่ะค่า หลอนไม่ไหวแล้ววว
      #45-1