รักฉบับร้าย (สนพ.พิมพ์คำ)

ตอนที่ 67 : บทที่ ๑๓ : กะเทาะเปลือก (๒)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,254
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 74 ครั้ง
    25 ก.ย. 62


อีบุ๊คส์มาแล้วน้าา โหลดที่นี่ค่ะ



สั่งหนังสือที่ลิงค์นี้ค่ะ จิ้ม


“ถ้าไม่มีอะไรก็หยุดขำ เพราะผมไม่ใช่ตัวตลกที่คุณจะมาหัวเราะใส่”

เอ๋า เป็นงั้นไป! ณดาตั้งท่าจะแก้ความเข้าใจผิดนี้ ก็พอดีที่ชายหนุ่มกล่าวถามต่อ

“แล้วทำไมคุณถึงมาเตือนผมเรื่องนี้” เขาใช้สายตาแหลมคมจ้องมองสาวเจ้าตั้งแต่หัวจรดเท้า

ผู้หญิงคนนี้ไม่ได้เกี่ยวข้องกับคนร้ายหรอกหรือ ถึงอุตส่าห์นำเรื่องนี้มาเตือนเขาได้ หรือว่านี่เป็นส่วนหนึ่งของแผนการเธอ เขาอยากจะถามออกไปตรงๆ เหมือนกัน แต่ก็ต้องยั้งใจไว้ก่อน และพุ่งประเด็นมาที่ตัวเขาเองแทน

“คุณไม่ได้คิดว่าผมเป็นคนไม่ดี เหมือนอย่างที่ทุกคนคิดกันหรือไง”

 “ก็...” หญิงสาวอ้ำอึ้ง คงไม่คิดว่าเขาจะจู่โจมถามกันซึ่งหน้าอย่างนี้ “เอาจริงๆ ก็เคยคิดแบบนั้นอยู่เหมือนกัน”

“แล้วตอนนี้?

“ตอนนี้ก็คิดอยู่นิดหนึ่งค่ะ” เธอยิ้มแห้งตอบไปตามจริง พร้อมใช้นิ้วทำท่า จิ๊ดเดียวแสดงประกอบ

ก็เธอยังไม่ได้พิสูจน์เลยว่าเขาช่วยเธอไว้เพราะต้องการสร้างภาพให้ดูเป็นคนดีหรือเปล่า ถ้าเห็นจริงกับตาอีกสักครั้งเหมือนอย่างที่จิตรเทพแนะนำ เธออาจจะหมดข้อคลางแคลงใจเต็มร้อยเปอร์เซ็นต์ก็ได้ แต่ก็นั่นละเธอบอกเรื่องนี้กับเขาได้เสียเมื่อไรกันล่ะ

“คิดอยู่นิดหนึ่งแล้วมาเตือนผมทำไม ถ้าผมเป็นฆาตกร การที่คุณมาหาผมแบบนี้ คุณอาจจะได้รับอันตรายก็ได้ ไม่กลัวหรือ”

“กลัวค่ะ ฉันคิดเลยเถิดไปถึงขั้นว่าถ้าเกิดนี่เป็นแผนซ้อนแผนขึ้นมาฉันคงดับอนาถแน่ๆ แต่ถึงอย่างนั้นฉันก็อยากลองเสี่ยงอยู่ดี อาจเพราะฉันเชื่อมั่นอยู่ลึกๆ ละมั้งคะว่า ท่านประธานเป็นคนดี การปล่อยให้คนดีเผชิญแผนการชั่วร้ายพียงลำพัง โดยไม่คิดช่วยหรือทำอะไรเลย มันไม่ใช่นิสัยของฉันค่ะ ฉันทนดูเฉยๆ ไม่ได้หรอก”

คำกล่าวของณดาเป็นอะไรที่เขาคาดไม่ถึง คนดีหรือ...มีคนเชื่อว่าเขาเป็นคนดีด้วยงั้นหรือ

“คุณเชื่อว่าผมเป็นคนดี? ทำไมถึงคิดอย่างนั้น”

“ก็คุณช่วยฉันไว้หลายหนเลยนี่คะ อีกอย่างจะมีคนเลวที่ไหนมีรอยยิ้มอ่อนโยนแบบนั้น คุณยิ้มสวยมาก ทำไมไม่ยิ้มบ่อยๆ เหมือนตอนที่คุณไปเยี่ยมคุณแม่ที่โรงพยาบาลแล้วบังเอิญเจอเด็กคนหนึ่งวิ่งมาชนนั่นน่ะ แลดูอ่อนโยนดีออก”

 อ่อนโยนนั่นอาจเป็นคำบรรยายที่คลาดเคลื่อนจากความเป็นจริงอีกแล้วหรือเปล่าก็ไม่ทราบ ไม่รู้ว่าเธอพูดอะไรผิดไป ครั้นเมื่อได้ยินเรื่องเหตุการณ์ที่โรงพยาบาล ภีมก็เปลี่ยนท่าทีจากหลังมือเป็นหน้ามือ

ว่าจะเลิกสงสัยแล้ว แต่คำพูดของเธอก็กวนน้ำให้ขุ่นขึ้นมาอีก จนปล่อยไปไม่ได้ ความพยายามที่จะยั้งตัวยั้งใจไม่แหวกหญ้าให้งูตื่นก่อนหน้านี้พังทลายลง บางทีการไล่ต้อนเธอให้จนมุมเสียตรงนี้ อาจเป็นวิธีที่เร็วกว่าก็ได้

“ทำไมคุณถึงรู้เรื่องที่ผมไปเยี่ยมคุณแม่ที่โรงพยาบาล!

อารมณ์ที่สงบไปแล้วกลับเดือดปุดขึ้นมาทันที จนณดาตั้งตัวไม่ทัน กว่าจะรู้ตัวอีกทีก็เมื่อถูกมือใหญ่คว้าหมับเข้าที่ไหล่ทั้งสองข้างแล้วกระแทกกับผนังด้านหลังอีกครั้ง ซ้ำคราวนี้ยังออกแรงบีบไหล่เธอจนเจ็บอีกด้วย

“ท่านประธาน ฉันเจ็บนะคะ ปล่อยฉันเถอะค่ะ!

ดวงตาคู่คมปะทุขึ้นอย่างโกรธเกรี้ยว ราวกับพญามัจจุราชที่พร้อมจะปลิดชีพเธอทุกขณะ

“ถ้าอยากให้ผมปล่อย คุณก็ตอบคำถามผมมาก่อน ผมไม่เคยบอกใครเรื่องคุณแม่ นอกจากเลขาฯ แล้วเรื่องช่วยเด็กก็ด้วย ทำไมคุณถึงรู้ คุณสะกดรอยตามผมหรือ ถึงได้รู้ว่าผมทำอะไร และไปที่ไหนบ้าง!

“ฉันไม่ได้สะกดรอยตามค่ะ ฉันจะทำอย่างนั้นไปทำไม วันนั้นฉันไปถอดเฝือกที่โรงพยาบาลก็เลยพบคุณเข้าโดยบังเอิญก็เท่านั้น”

 “นี่คุณจะให้ผมเชื่อหรือว่ามันเป็นเรื่องบังเอิญ หรือไหนล่ะข้อพิสูจน์ของคุณ”

“ถ้าอยากรู้ว่าฉันพูดความจริงหรือเปล่า ก็ลองไปถามคุณหมอที่ตรวจฉันดูสิคะ วันนั้นฉันไปโรงพยาบาลเพื่อถอดเฝือกออกจริงๆ โรงพยาบาลต้องเก็บบันทึกการรักษาไว้อยู่แล้ว คงไม่ยากสำหรับคนระดับท่านประธานใช่ไหมคะที่จะขอดูบันทึกนั่น”

 ก็ไม่รู้ว่าเพราะน้ำเสียงที่ฉะฉานตรงไปตรงมาของสาวเจ้าหรือเปล่าที่ทำให้ชายหนุ่มต้องนิ่งขึงไป นานครู่หนึ่งที่เขาจ้องมองเธออย่างกับจะแทงทะลุให้เห็นถึงก้นบึ้งหัวใจ ณดาเองก็จ้องตาตอบกลับไปเช่นกัน ทั้งๆ ที่แข้งขาอ่อนจนเกือบจะล้มพับรอมร่ออยู่แล้ว แต่ก็พยายามกัดฟันยืนหยัดต่อ

จะกลัวทำไม เธอไม่ได้ทำอะไรผิดเสียหน่อย!

หญิงสาวเฝ้าปลอบใจตัวเองอยู่อย่างนั้น เงียบกันไปพักใหญ่ในที่สุดมือหนาที่บีบไหล่ของเธออยู่ก็ค่อยๆ คลายออก แต่ก็ใช่ว่าเธอจะเป็นอิสระ เพราะเขาเปลี่ยนจากไหล่มาเป็นการคว้าข้อมือเธอไว้แล้วออกดึงแรงๆ แทน พร้อมออกคำสั่ง

“ถ้าอย่างนั้นก็มากับผม”

“คะ? ไปไหน!

“ไปโรงพยาบาล มาพิสูจน์ให้รู้กันไปเลยว่าคุณพูดจริงหรือเปล่า”

 ให้ตายสิ แล้วมันเรื่องอะไรต้องพาเธอไปด้วยล่ะเนี่ย!


นวตา



โดนระแวงซะแล้วสิ เอาไงดีณดาเอ๊ย ไปหรือไม่ไปกับพี่เขาดีน้าา ว่าแต่บอสคะ บอสแค่สงสัยหรือจริงๆ แล้วแค่อยากอยุ่ใกล้ๆ น้องเลยหาข้ออ้างกันแน่คะเนี่ยย


อีบุ๊คส์มาแล้วน้าา โหลดที่นี่ค่ะ



สั่งหนังสือที่ลิงค์นี้ค่ะ จิ้ม


ADD FAV มุกลายเพชร นิยายลำดับที่ 3 ในซีรีส์ดวงใจเพชร 
ตามไปที่นี่เลยค่า----> จิ้ม


ซีรีย์พรหมลิขิต
ซีรีส์ชุดดวงใจเพชร


บ่วงบริมาส



ฝากกดถูกใจเพจเพื่อพูดคุย ติดตามข่าวสารจากนักเขียน ร่วมกิจกรรม รวมถึงเล่นเกมชิงหนังสือและของรางวัลมากมาย ด้วยนะคะ



ทวิตเตอร์นวตา ไปกดติดตามกันได้ค่ะ ----> https://twitter.com/NavataWriter
อินสตราแกรมนวตา ----> https://www.instagram.com/navata.write
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 74 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

462 ความคิดเห็น

  1. #412 kar1965 (จากตอนที่ 67)
    วันที่ 25 กันยายน 2562 / 09:06

    อีบอสๆๆๆเป็นโรคระแวงนะ

    #412
    1
    • #412-1 น ว ต า(จากตอนที่ 67)
      25 กันยายน 2562 / 15:14
      เขาเรียกระมัดระวังตัวเองงงง ><
      #412-1
  2. #411 น ว ต า (จากตอนที่ 67)
    วันที่ 25 กันยายน 2562 / 08:21

    มาส่งบอสตอนใหม่ค่า บอสจะพาน้องไปหนายย

    #411
    0
  3. #410 YuyJomjun (จากตอนที่ 67)
    วันที่ 24 กันยายน 2562 / 21:45

    บอสก็ต้องทำตัวน่ารักๆหน่อยดิน้องจะได้เชื่อ
    #410
    1
    • #410-1 น ว ต า(จากตอนที่ 67)
      25 กันยายน 2562 / 00:20
      ใช่มะ เมื่อไรจะทำตัวดีๆ กับน้องก็ไม่รู้ววว ขู่ฟ่อๆตลอดด
      #410-1
  4. #409 Putari99999 (จากตอนที่ 67)
    วันที่ 24 กันยายน 2562 / 20:48

    อยากอ่านๆๆๆแล้วจ้า..นางเอกคนเดียวกัน3เรื่อง..แต่จบแบบแฮปปี้แบบฟินๆๆกับพระเอกของแต่ละเรื่องใช่ป่ะจ้าไรท์
    #409
    1
    • #409-1 น ว ต า(จากตอนที่ 67)
      25 กันยายน 2562 / 00:20
      ใช่ค่า แนวโลกคู่ขนาน สิ่งที่นางเอกเลือกทำหรือไม่ทำตอนแรกจะมีผลให้ไปจบกับพระเอกสามคนสามแบบค่ะ จบในตัวเองทุกเรื่องค่ะ แฮปปี้ 555
      #409-1