มุกลายเพชร (สนพ.พิมพ์คำ)

ตอนที่ 53 : บทที่ ๑๐ : ทรายสีชาด (๖)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 973
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 38 ครั้ง
    29 ส.ค. 63


บทที่ ๑๐ 

ทรายสีชาด

โอ๊ย คนอะไรเดินเร็วจริง!

มุกอันดาบ่นออดในใจ การไล่ตามพชพัชรให้ทันเป็นเรื่องทุลักทุเลที่คิด ไม่รู้แกล้งกันหรืออย่างไร ด้วยความที่เขาตัวสูงใหญ่กว่าเธอมาก ช่วงขาก็ยาวกว่าด้วย พอเขายิ่งเดินเร่งฝีเท้าก็ยิ่งทำให้คนขาสั้นกว่าอย่างเธอไล่ตามทันได้ยาก กว่าจะขึ้นเรือหญิงสาวก็ถึงกับปาดเหงื่อหอบแฮ่ก แต่ก็บ่นอะไรมากไม่ได้ เพราะอีกฝ่ายยังขึงตาใส่เธออยู่

“คิดจะยืนค้ำหัวผมไปถึงเมื่อไร”

นั่นไง...สัญญาณอันตรายมาอีกแล้ว

“ขอโทษค่ะ”

มาเฟียหนุ่มถอนหายใจ ก่อนจะกระดิกนิ้วเรียกให้เธอมานั่งใกล้เขา

“มานั่งตรงนี้ เรือแล่นเร็ว เดี๋ยวจะเสียหลักล้มลงไป อีกอย่างการยืนก็เป็นเป้าทำให้ศัตรูเล็งยิงได้ง่าย คุณควรจะนั่งลงและก้มหัวให้ต่ำจนกว่าจะถึงฝั่ง เพื่อความไม่ประมาท”

มุกอันดาลังเลเล็กน้อยเพราะท่าทีของเขากระดิกนิ้วเรียกเธอ มันชวนให้นึกถึงเจ้านายที่กำลังกระดิกนิ้วเรียกสุนัขคู่ใจให้เข้าไปหาเสียเหลือเกิน แม้จะน่าขัดใจไปนิด แต่ด้วยความที่ไม่อยากกลิ้งหลุนๆ เป็นลูกขนุนไปทั่วเรือ หรือถูกศัตรูยิงเข้ากลางศีรษะ หญิงสาวจึงเดินไปนั่งบนเบาะข้างเขาตามคำแนะนำ พอนั่งลงแล้ว พชพัชรก็ถอดเสื้อนอกของตัวเองออก และตวัดคลุมศีรษะเธอไว้ ทำเอาสาวเจ้าอึ้งไปนิดหนึ่ง

“อันนี้สำหรับกันแรงลมหรือว่ากันสายตาไม่ให้ตกเป็นเป้าคะ”

“ทั้งสองอย่าง”

แต่พชพัชรก็ยังรักษาความกระด้างได้อย่างน่าเหลือเชื่อ ประเภทอ่อนโยนใจดีกับผู้หญิงน่ะหรือ เธอคงแค่ฝันไปเท่านั้น เห็นได้จากการตำหนิต่อท้าย

“กระเซอะกระเซิง”

“คะ!?

“น้องชายฝาแฝดผมเป็นผู้ชาย เขายังรู้จักมัดผมเผ้า คุณเป็นผู้หญิงแท้ๆ ทำไมถึงไม่รู้จักมัดผมให้เรียบร้อย” เขาเอ่ยอย่างน่าหมั่นไส้ กดเสื้อลงบนศีรษะของเธอเพื่อให้เสื้อคลุมเส้นผมของเธอไว้ “จับไว้ให้ดี เสื้อตัวนี้เป็นเสื้อที่คุณแม่ผมเลือกให้ ถ้าคุณทำมันปลิวตกทะเล คุณต้องรับผิดชอบด้วยการไปงมมันขึ้นมา”

“ฮ้า! ทั้งๆ ที่คลื่นแรงอย่างนี้น่ะหรือ ใครจะไปทำได้!

“ดูจากประวัติคุณว่ายน้ำเก่งมากไม่ใช่หรือ สมัยเรียนก็เป็นนักกีฬาว่ายน้ำ ดำผุดดำว่ายแค่นี้คงไม่มีปัญหา”

ไม่มีปัญหาได้อย่างไรกันล่ะ ต่อให้มั่นใจในทักษะการว่ายน้ำของตัวเองก็ตาม แต่คลื่นแรงอย่างนี้มีสิทธิ์เป็นผีเฝ้าทะเลได้ทุกเมื่อ ดังนั้นเธอจึงขอเลือกทางที่ไม่เสี่ยงด้วยการขยุ้มชายเสื้อไว้ใต้คางแบบมั่นเหมาะแล้วคู้ตัวต่ำๆ จะดีกว่า ต่อให้การทำแบบนั้นจะทำให้เธอดูคล้ายผู้แอบหลบหนีเข้าเมืองแบบผิดกฎหมายอย่างไรก็เถอะ

“แล้วได้ความจากคนที่มาสอดแนมเราบ้างไหมคะ” หญิงสาวตั้งต้นถามต่อ พชพัชรเองคงจะชั่งใจอยู่เหมือนกันว่าควรบอกเธอดีหรือไม่ แต่เมื่อคิดได้ว่ามันอาจจะเป็นประโยชน์กับการไขปริศนาบทกลอนก็ได้ เขาจึงตั้งต้นเล่าให้ฟัง

“ไม่มีใครรู้ว่าตัวจริงของหัวหน้าแก๊งเอเด็นเป็นใคร มันทำธุรกิจค้ามนุษย์ สวมหน้ากากในเงามืดมาหลายปี แต่ผมได้เบาะแสสำคัญเกี่ยวกับมันมาสามเรื่อง เรื่องแรกมันเชี่ยวชาญด้านภาษา พูดภาษาฝรั่งเศสได้คล่อง เรื่องที่สองคือคือตำแหน่งรอยสักบนร่างกาย ไอ้หมอนี่มีรอยสักรูปงูพันต้นไม้บนบนลิ้น”

“อ้อ แล้วเรื่องที่สามล่ะคะ”

“เรื่องที่สามมันมีเซ็นเดอร์หรือคนส่งสารประจำแก๊งเครือข่ายชื่อเอเดรียน หยาง ผมกำลังควานหาตัวมันอยู่”

มุกอันดารู้สึกสนใจเบาะแสดังกล่าวมาก อยากจะตั้งใจฟังไม่ให้ตกหล่นสักคำเดียว แต่เพราะเสียงกระหึ่มของเครื่องยนต์และเสียงลมซึ่งดังอื้ออึงไปหมด ทำให้เธอได้ยินสิ่งที่เขาพูดต่อจากนั้นไม่ถนัดเท่าไร จึงต้องโงศีรษะขึ้นมาแล้วเอียงหูเข้าไปฟังเขาใกล้ๆ แต่ก็เหมือนเป็นโชคร้ายของเธอ เพราะในจังหวะนั้นเรือก็เกิดหักเลี้ยวพอดี ทำให้ร่างน้อยเสียการควบคุมเกือบหน้าคะมำไปบนหน้าตักคนตัวโตหน้าตาเฉย แต่เดชะบุญ ที่ปฏิกิริยาตอบสนองของพชพัชรไวจนน่ากลัว เขายกท่อนแขนข้างหนึ่งขึ้นกั้นเพื่อยั้งไม่ให้ร่างของเธอเซถลาใส่เขาได้ทันท่วงที แต่ถึงจะไม่ได้ล้มหน้าคว่ำใส่ อะไรต่อมิอะไร ก็ใช่ว่าไม่ถูกด่าเปิงเสียหน่อย

และก็ไม่ผิดตามคาด เธอเจอสายตาดุดันอย่างกับจะกินเลือดกินเนื้อเธอเป็นด่านแรกก่อน ต่อให้เรือจะแล่นช้าลงและนุ่มนวลกว่าเดิมแล้ว แต่บรรยากาศอึดอัดก็ยังลอยวนเวียนอยู่ดี

“วันๆ เอาแต่ก่อเรื่อง ในชีวิตคุณเคยรู้จักคำว่าระมัดระวังบ้างไหม!

คนถูกต่อว่ายิ้มเจื่อน ยังรู้สึกเก้อกระดากจนหน้าชาวาบไม่หาย ไม่อยากจินตนาการต่อเลยว่าหากเขายื่นแขนออกมารับช้ากว่านี้ เหตุการณ์จะเป็นอย่างไร

“ปกติก็รู้จักอยู่ค่ะ แต่ครั้งนี้มันเป็นอุบัติเหตุ ยากจะควบคุมจริงๆ”

“ไม่มีอะไรในโลกนี้ที่ควบคุมไม่ได้ ถ้าคุณรู้จักคิดให้มากพอและไม่ประมาทในชีวิต ไม่ว่าเหตุการณ์ไม่คาดฝันอะไรเกิดขึ้น คุณก็จะสามารถควบคุมและรับมือมันได้เสมอ”

“เอ่อ...ค่ะ”

“ระวังด้วย” เขาเตือนย้ำ ก่อนจะผลักร่างเธอให้กลับไปพิงเบาะเรือดังเดิมแม้จะด้วยน้ำหนักมือที่ไม่ค่อยจะอ่อนโยนต่อสุภาพสตรีสักเท่าไร “ถ้าคุณไม่ได้อยู่กับผม แต่อยู่กับผู้ชายคนอื่น ผลลัพธ์ของเหตุการณ์นี้มันจะลงเอยอีกแบบ”

“ยังไงหรือคะ”

“ต้องให้ผมขยายความอีกหรือ” เขามองเธอด้วยสายตาเย็นเยียบอย่างกับหน่ายที่จะต้องชี้ทางสว่างให้แก่เธอ แต่ก็ต้องชี้จนได้เพราะสาวเจ้ายังมองเขาแบบไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรเลย ดูท่าการเป็นบัณฑิตดีกรีเกียรตินิยมจะไม่ได้ช่วยให้เธอมีทักษะเท่าทันผู้ชายเท่าไร เพราะปัจจัยดังกล่าวต้องอาศัยประสบการณ์ชีวิตสั่งสม ไม่ได้หาได้จากการอ่านตำราหรือวัดกันด้วยเกรดนั่นเอง

“ผู้ชายที่เป็นสุภาพบุรุษแต่ภายนอก แต่ภายในเป็นสัตว์ร้ายจ้องจะเอาเปรียบผู้หญิงเมื่อสบโอกาสมีอยู่มาก ถ้าคุณไม่ระวัง คุณจะตกเป็นเหยื่อให้พวกมันขย้ำ โลกใบนี้ไม่มีที่ว่างพอสำหรับคนโง่ ถ้ามัวแต่ทำอะไรเซ่อๆ ซ่าๆ ก็มีแต่ตาย”

ช่างเป็นคำเตือนที่แฝงไปด้วยความห่วงใยอันละมุนหูเสียจริง คนโง่ผู้ซึ่งชอบทำอะไรเซ่อๆ ซ่าๆ อย่างเธอซาบซึ้งน้ำใจเขาเหลือคณานับ

“ขอบคุณนะคะที่อุตส่าห์เตือน แต่คราวหลังเตือนกันด้วยคำพูดดีๆ ก็ได้”

“เจตนาสำคัญกว่าการถ้อยคำ ผมไม่มีเวลามาปั้นแต่งถ้อยคำให้คุณพอใจ”

“ถึงอย่างนั้นก็ไม่เห็นต้องเตือนไปด่าไปแบบนี้นี่คะ พูดเพราะๆ กับผู้หญิงบ้างก็ใช่ว่าโลกจะแตกเสียหน่อย” หญิงสาวบ่นอุบ เมื่อเรือแล่นมาเทียบท่าปลายทาง เธอก็เร่งฝีเท้าตามเขาลงจากเรือเพื่อจะเดินต่อไปขึ้นรถยนต์ซึ่งจอดรออยู่ แต่ก็เหมือนแกล้งเพราะแทนที่จะเดินต่อไปเช่นปกติ มาเฟียหนุ่มกลับหยุดเดินบนสะพานท่าเรือแบบไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ยเสียอย่างนั้น ทำให้คนเดินตามมาชนกับแผ่นหลังของเขาจนล้มหงายก้นจ้ำเบ้า

“อูย คุณพช คุณหยุดเดินทำไมคะเนี่ย!

“เจ็บหรือ”

“ถามมาได้ เจ็บสิคะ!” ตอบพลางคลำร่างกายตัวเองป้อยๆ อย่างน่าสงสาร

“เจ็บก็ดี จะได้หัดเรียนรู้ว่าถ้อยคำหวานหูช่วยอะไรคุณไม่ได้ สิ่งที่จะช่วยคุณได้คือการมีสติและไม่ประมาท ซึ่งเห็นได้ชัดว่าคุณไม่มี...ไปฝึกมาใหม่” เขาปรายตามองเธออย่างตำหนิ แล้วเดินดุ่มๆ ไปต่อ แบบไม่สนใจจะหันมาช่วยดึงเธอลุกขึ้นด้วยซ้ำ ลำบากลูกน้องของเขาซึ่งเดินตามมาต้องช่วยกันพยุงเธอให้ลุกขึ้น ครั้นพอช้าหน่อยก็โดนเอ็ดอีก ทำเอากลุ่มลูกน้องของเขาแทบจะหิ้วปีกเธอขึ้นรถด้วยความลนลาน

เอาละ เธอรู้ว่าพชพัชรไม่ถูกโฉลกกับผู้หญิงเท่าไร แต่นาทีนี้เธอมั่นใจแล้วว่ามันไม่จริงสักนิด เขาไม่ได้ไม่ถูกโฉลก แต่เขา เกลียดผู้หญิงต่างหากล่ะ แล้วเธอจะทำงานร่วมกับคนที่เกลียดเธอขนาดนี้ได้จริงหรือ มีแต่พระเจ้าเท่านั้นที่จะรู้!


นวตา

เดี๋ยวก็ทำท่าห่วง เดี๋ยวก็ดุน้อง ตกลงจะเอาไงแน่คะพี่พช เดี๋ยวน้องตามอารมณ์ไม่ทันนาา ทั้งหมดนี้เป็นเพราะพี่พชเกลียดผู้หญิงเหรอ? 




ทวิตเตอร์นวตา ไปกดติดตามกันได้ค่ะ ----> https://twitter.com/NavataWriter
อินสตราแกรมนวตา ----> https://www.instagram.com/navata.writer/


นิยายที่เกี่ยวข้อง (เซ็ตดวงใจเพชร)
-----------------
ผลงานอื่นๆ
  
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 38 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

418 ความคิดเห็น

  1. #303 pairingeo (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2563 / 19:12
    โหดเว่อร์ๆ สาวที่ไหนจะมารัก
    #303
    2
    • #303-1 น ว ต า(จากตอนที่ 53)
      30 สิงหาคม 2563 / 19:27
      แบบนี้ไงที่แฝดน้องถึงได้เตือนว่าอย่าโหดมาก เดี๋ยวสาวหนีจ้าาา พี่พชโนสนโนแคร์ 5555555
      #303-1
  2. #301 alex09 (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2563 / 04:53

    พี่พช ไม่รุู้ตัวว่ากำลังถลำใจตัวเอง

    #301
    1
    • #301-1 น ว ต า(จากตอนที่ 53)
      30 สิงหาคม 2563 / 11:30
      ต้องเตือนให้พี่แกรู้ซะบ้างแล้วละค่ะ อิอิ เดี๋ยวจะสายไปนะ
      #301-1
  3. #299 melodymaiikim (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2563 / 19:36
    ดุไปมั้ยยยยยยย
    #299
    1
    • #299-1 น ว ต า(จากตอนที่ 53)
      29 สิงหาคม 2563 / 23:41
      ถ้าไม่ดุ น้องมุกก็อาจจะได้กิน "หมกไข่" พี่พชแล้วนะะะ 555555
      #299-1
  4. #298 น ว ต า (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2563 / 19:26

    ส่งพี่พชตอนใหม่ค่า

    #298
    0
  5. #297 YuyJomjun (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2563 / 13:53
    กำลังคิดว่าจะนั่งข้างๆหรือนั่งตักดีค่ะคุณพี่
    #297
    1
    • #297-1 น ว ต า(จากตอนที่ 53)
      29 สิงหาคม 2563 / 14:28
      นั่งบนตัก ระวังจะลุกยากนะคะ ฮี่ๆๆ
      #297-1