มุกลายเพชร (สนพ.พิมพ์คำ)

ตอนที่ 52 : บทที่ ๑๐ : ทรายสีชาด (๕)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 949
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 40 ครั้ง
    28 ส.ค. 63


บทที่ ๑๐ 

ทรายสีชาด

 “คุณพช มาตั้งแต่เมื่อไรคะ!” มุกอันดาสะดุ้งเฮือก เหลียวกลับไปมองทางด้านหลัง พชพัชรกำลังยืนจังก้าพร้อมกับผู้ติดตาม เขาดูจะไม่สนใจอาการตื่นตะลึงของเธอเลย ซ้ำยังก้าวมานั่งร่วมโต๊ะกับเธอหน้าตาเฉย

“ก็มานานพอจะได้ยินคุณนินทาผม”

พอถูกจับได้ หญิงสาวก็ยิ้มเจื่อนๆ

“นั่นไม่ได้เรียกว่านินทานะคะ ฉันแค่...แค่พูดถึงคุณเฉยๆ เอง”

เขาปรายตามองดูเธอด้วยสายตาที่กึ่งตำหนิกึ่งอ่อนใจ

“เก่งเรื่องเลี่ยงบาลีแล้ว ก็หวังว่าคุณจะเก่งเรื่องไขปริศนากลอนด้วย”

คนเลี่ยงบาลีทำหน้าแทบไม่ถูก ได้แต่ทำเป็นไม่ได้ยินที่เขาพูด

ตอนแรกก็คิดว่าตนเองจะรอดตัวจากงานนี้แล้ว เพราะชื่อมุกอันดาในบทกลอนอาจจะไม่ได้หมายถึงเธอแต่เป็นคำเปรียบเปรยที่หมายถึงข้อมูลลับ เธอจึงไม่มีความจำเป็นต้องเป็นผู้ไขปริศนาอีก แต่พชพัชรไม่คิดเช่นนั้น เขายังคิดว่าทฤษฎีนี้เป็นเพียงข้อสันนิษฐาน และจนกว่าจะพิสูจน์แน่ชัดว่ามันจริงหรือไม่ เธอต้องอยู่เป็นกุญแจให้เขาไปจนกว่าจะค้นพบข้อมูลที่เขาตามหา ยิ่งเมื่อจัสมินตายไปแล้ว พชพัชรก็ยิ่งคาดหวังกับเธอมากขึ้น จนต้องแสดงออกด้วยการเร่งเร้าให้เธอรีบรับประทานอาหารให้เสร็จเพื่อจะได้รีบกลับไปทำภารกิจต่อเสียที

“รีบกินให้เสร็จ ให้เวลา...” เขาก้มลงมองนาฬิกาข้อมืออย่างวางท่า “ห้านาที ผมไม่มีเวลามานั่งรอคุณกินทั้งวัน”

คนอะไรบ้าอำนาจสิ้นดี! พอไม่กินก็ถูกสั่งให้กิน พอกินก็ถูกสั่งให้กินเร็วๆ อีก นี่ใจคอเขาจะบงการเธอไปถึงเมื่อไร คงคิดว่าเธอเป็นลูกน้องเขาเต็มตัวไปแล้วกระมัง...มุกอันดาคิดบ่นในใจ แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา นอกจากยิ้มรับและเชิญชวนให้เขารับประทานอาหารบ้าง ด้วยน้ำเสียงซึ่ง พยายามจะมีไมตรี

“แล้วคุณล่ะคะ ไม่กินด้วยกันหรือ”

แทนที่จะพูดดีๆ เขากลับใช้สายตาดุดันปฏิเสธ ก็ไม่รู้ทำไมเขาถึงไม่รู้จักปฏิบัติตัวต่อผู้หญิงให้อ่อนหวานกว่านี้

“ไม่หิวหรือ ลูกน้องคุณสั่งอาหารมาเยอะแยะ ฉันกินคนเดียวไม่หมดหรอก ยังไงน่าจะมาช่วยกันกิน...”

“ผมมาทำงาน ไม่ได้มาเที่ยวตากอากาศ ไม่มีเวลามานั่งกินอย่างสบายใจ” เขาตัดบทอย่างรวดเร็ว จนเธอไม่แน่ใจแล้วสิว่ากำลังโดนเหน็บแนมอยู่นิดๆ หรือเปล่า “เรือรออยู่แล้ว จากที่นี่กว่าจะไปถึงเซฟเฮ้าส์ก็ใช้เวลาหลายชั่วโมง ต้องนั่งเครื่องบินและต่อรถไปอีกไกล ที่สำคัญเราไม่รู้ว่าฝ่ายศัตรูจะไหวตัวทันและส่งคนมาล่าเราซ้ำสองเมื่อไร ดังนั้นรีบออกจากเกาะเร็วเท่าไรก็ยิ่งดี ตอนนี้คุณเหลือเวลาอีกสามนาทีกับอีกยี่สิบวินาที”

มุกอันดาแทบจะสำลักกับการจับเวลาถอยหลังของเขา

“แล้วคนพวกนั้นล่ะคะ”

“ใคร”

“ก็คนที่มาสอดแนมพวกเราน่ะสิ พวกเขาเป็นยังไงบ้าง”

“ผมจัดการพวกมันไปแล้ว” พชพัชรตอบด้วยน้ำเสียงเรียบๆ เหมือนกำลังคุยเรื่องปกติสามัญ

หญิงสาวรู้สึกขนลุก พยักหน้าฝืนๆ คำว่าจัดการแจ่มแจ้งขึ้นมาทันทีว่าเขาหายไปไหนมาเมื่อครู่ กลุ่มศัตรูคงได้กลับบ้านเก่ากันถ้วนหน้าแล้ว เธอพยายามควบคุมมือไม่ให้สั่น รีบตักอาหารเข้าปากด้วยความเร็วกว่าเดิม ราวกับกลัวว่าหากชักช้าไม่ทันใจเขา เขาอาจจะฆ่าเธออีกคนก็ได้

“แล้วจัสมินล่ะคะ คุณจะพาศพเธอกลับไปด้วยกันไหม” หลังจากเงียบไปครู่หนึ่งมุกอันดาจึงลองถามหยั่งเชิงต่อ ไม่ได้รังเกียจจัสมิน แต่เธอแค่ไม่ชินกับการอยู่ใกล้ศพเท่านั้นเอง เธออยากรู้ว่าพชพัชรจะขนศพลูกน้องกลับไปด้วยกันหรือไม่ ซึ่งก็เดชะบุญมากที่จัสมินไม่ได้ไปพร้อมเธอด้วย

“จัสมินจะกลับด้วยเรือคนละลำกับเรา”

“อ้อ โล่งอกไปที”

ชายหนุ่มมองสาวเจ้าที่เอามือตบอกพลางถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ เห็นท่าทางเช่นนั้นเขาก็อดถามไม่ได้

“กลัวขนาดนั้นเลยหรือ”

“กลัวสิคะ”

 “กลัวทำไม ก็แค่คนตาย”

“โธ่ เรื่องศพเรื่องคนตาย มันเป็นเรื่องปกติสำหรับคุณ แต่มันไม่ใช่เรื่องปกติสำหรับคนนอกวงการอย่างฉันนะ”

พอฟังเหตุผลแล้วพชพัชรก็เริ่มเข้าใจ สำหรับคนธรรมดาอย่างมุกอันดาก็มีเหตุผลที่จะหวาดกลัวกับเรื่องทำนองนี้นั่นละ แต่ยิ่งรู้อย่างนี้เขาก็อดคิดไม่ได้ว่าเธอจะรับเหตุการณ์ต่อจากนี้ได้หรือไม่ ต่อให้พยายามหลีกเลี่ยงอย่างไร แต่ทุกภารกิจย่อมมีการสูญเสียและล้มตายเสมอไม่ว่ามากหรือน้อย เขาอยากเตือนเธอไว้ล่วงหน้า

“คุณต้องเตรียมทำใจให้ชินกับเรื่องพวกนี้ จนกว่าจะจบภารกิจเราไม่รู้ว่าต้องเจอกับอะไรอีกบ้าง ทั้งคนเจ็บทั้งคนตาย การสูญเสียมันเป็นของธรรมดาของโลก ผมอยากให้คุณมองทุกอย่างเป็นเรื่องปกติ”

พอได้ฟังเช่นนั้น มุกอันดาก็คลี่ยิ้ม

“นี่ฉันฟังผิดไปหรือเปล่า คุณกำลังเป็นห่วงความรู้สึกฉันอยู่หรือ”

ตั้งใจจะถามก่อกวนไปเช่นนั้นเองเพื่อเป็นการเอาคืนที่เขาชอบต่อว่าเธอ ไม่ได้คิดเลยว่าเขาจะมีแก่ใจจะตอบด้วย

“ห่วง ผมกลัวว่าคุณจะไปต่อไม่ไหว”

“คุณพช...”

เธอเกือบจะซึ้งอยู่แล้วเชียว หากไม่มีประโยคต่อท้าย

“มันน่ารังเกียจถ้าคุณจะอาเจียนทุกครั้งที่เจอเลือดเจอศพ อีกอย่างผมไม่อยากให้คุณเสียสติก่อนจบภารกิจ เพราะเท่าที่เห็นตอนนี้...” นัยน์ตาคมตวัดมองเม็ดข้าวซึ่งติดอยู่บนมุมปากของหญิงสาวอย่างหน่ายใจ เธอมองเขาตาแป๋วเหมือนลูกสุนัขราวกับไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามีอะไรติดอยู่บนหน้าตัวเอง “ก็ไม่ได้เต็มร้อยสักเท่าไร”

พูดเสร็จชายหนุ่มก็ลุกขึ้นยืน

“หมดเวลา ตามผมไปขึ้นเรือ” เขาสั่ง ก่อนจะหยิบผ้าเช็ดปากโยนให้เธอ แต่แทนที่จะโยนให้รับกับมือ เขากลับโยนมันคลุมลงบนศีรษะเธอเสียอย่างนั้น ไม่รู้ว่าบังเอิญหรือตั้งใจก็ไม่ทราบ ซึ่งก็น่าจะเป็นอย่างหลังเสียมากกว่า

เล็งเก่ง...เล็งแม่นเหลือเกิน!

“เช็ดปากให้เรียบร้อย ผมไม่ชอบอยู่ใกล้ผู้หญิงสกปรก”

แล้วใครใช้ให้ชอบกันล่ะ เธอเองก็ไม่อยากอยู่ใกล้เขาเหมือนกัน!

 “เร็ว” เขาเร่งอีก เมื่อเห็นเธอมัวแต่ทำปากขมุบขมิบก่นด่าเขาอยู่ ทั้งๆ ที่ทำความสะอาดปากไปด้วย “ผมให้คุณมาเป็นผู้ช่วย ไม่ใช่ให้มาเป็นภาระ!

คงกลัวว่าจะเป็นภาระ มุกอันดาจึงรีบกุลีกุจอเช็ดปากให้สะอาดแล้วตามเขาไปขึ้นเรือ 

นวตา

ดุน้องตล๊อดตลอดดดด ตอนนี้ไม่ชอบอยู่ใกล้ งั้นต่อไปอย่ามาง้อขออยู่ใกล้น้องก็แล้วก๊านนน





ทวิตเตอร์นวตา ไปกดติดตามกันได้ค่ะ ----> https://twitter.com/NavataWriter
อินสตราแกรมนวตา ----> https://www.instagram.com/navata.writer/


นิยายที่เกี่ยวข้อง (เซ็ตดวงใจเพชร)
-----------------
ผลงานอื่นๆ
  
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 40 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

418 ความคิดเห็น

  1. #296 pairingeo (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2563 / 22:04
    จะมีหวานๆแหววๆกับเค้าบ้างไหมเนี้ยคุณพช
    #296
    1
    • #296-1 น ว ต า(จากตอนที่ 52)
      29 สิงหาคม 2563 / 00:21
      รอดูไปก่อนนน ต่อไปอาจจะมดขึ้นเลยก็ได้ ตอนนี้ทำเป็นปากเก่งไปก่อนนะพี่พช อิอิ
      #296-1
  2. #295 น ว ต า (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2563 / 19:08

    ส่งพี่พชตอนใหม่ค่า

    #295
    0
  3. #294 YuyJomjun (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2563 / 16:34
    ซ้อมฮันนี่มูนก็ได้ค่าาาาา
    #294
    1
    • #294-1 น ว ต า(จากตอนที่ 52)
      28 สิงหาคม 2563 / 18:11
      เร็วไปม้ายยย ยังไม่ญาติดีกันเลย 555
      #294-1