มุกลายเพชร (สนพ.พิมพ์คำ)

ตอนที่ 46 : บทที่ ๙ : วิ่งไล่จับ (๕)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,097
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 44 ครั้ง
    22 ส.ค. 63


บทที่ ๙ 

วิ่งไล่จับ

ตั้งแต่ผ่านพ้นช่วงเวลาทุกขเวทนาที่หญิงสาวต้องล้วงมือเข้าไปในถังขยะของห้องน้ำปั๊มน้ำมันเพื่อจะนำแท็บเล็ตเครื่องเดิมกลับมาใช้งาน เธอก็ถูกพาตัวมาขึ้นรถ ในระหว่างเดินทางไปกับเขาเธอระมัดระวังในการทำอะไรมากขึ้น เรียกได้ว่าพยายามตั้งใจทำหน้าที่เป็นกุญแจที่ดี หลีกเลี่ยงการทำอะไรขวางหูขวางตาหนุ่มจอมบงการโดยไม่จำเป็น เพราะไม่อยากเสี่ยงให้ตัวเองต้องเจอประวัติศาสตร์ซ้ำรอยอีก จนบัดนี้มือของเธอยังคันยุบยิบมีกลิ่นเหมือนขยะอยู่เลย ต่อให้ตอนล้วงเธอจะสวมถุงพลาสติกครอบมือไว้อีกชั้นและล้างมือไปหลายรอบแล้วก็ตาม

แต่เธอจะบ่นอะไรได้ล่ะ ตอนนี้คงทำได้เพียงตั้งหน้าตั้งตาไขปริศนาบทกลอนไปก็เท่านั้น ยิ่งเธอทำสำเร็จเร็ว ปัทมากับปริมก็จะได้เป็นอิสระเร็วเช่นกัน จนป่านนี้เธอยังไม่รู้เลยว่าพชพัชรนำคนทั้งสองไปไว้ที่ไหน แต่มัวห่วงคนอื่นจนลืมนึกถึงตัวเองคงไม่ได้ เพราะชะตากรรมตอนนี้ของเธอก็ไม่ได้ดีเด่ไปกว่าพวกเขาสักเท่าใด

พชพัชรคงจะเข็ดกับวีรกรรมของเธอแล้ว เพราะแทนที่จะปล่อยเธอกลับบ้านให้เธอได้ใช้ชีวิตของตัวเองอย่างที่เคยเป็นมา เขาก็พาเธอไปอยู่กับเขาจนได้ แม้จะอ้างว่าเพื่อซ่อนเธอให้ปลอดภัยจากฝ่ายศัตรูซึ่งอาจจะย้อนกลับมาหาเธอเมื่อไรก็ได้ แต่สำหรับมุกอันดา นั่นมันก็ยังไม่ใช่เหตุผลที่ดีพออยู่ดี

“ไปอยู่กับคุณงั้นหรือคะ ไหนคุณรับปากว่าจะให้ฉันได้ใช้ชีวิตของตัวเอง และมาหาคุณเป็นครั้งคราวเพื่อรายงานภารกิจยังไงล่ะ ทำอย่างนี้มันผิดข้อตกลงของเรานะ”

“ข้อตกลงมันจบไปแล้วตั้งแต่คุณคิดหนี และจะหาว่าผมไม่รักษาสัจจะไม่ได้” เขาเอ่ยต่อราวกับเดาความคิดเธอได้ว่าจะพูดอะไรต่อไป “เพราะผมพยายามดีที่สุดเพื่อรักษาสัจจะแล้ว ที่ผ่านมาผมยอมผ่อนปรนให้คุณ ทั้งๆ ที่เห็นว่าคุณกำลังทำเรื่องโง่ๆ เสี่ยงอันตราย แต่ในเมื่อคุณไม่มีความจริงใจในข้อตกลงของเรา ผมก็ไม่จำเป็นต้องผ่อนให้คุณอีก ต่อไปนี้คุณต้องอยู่ในสายตาของผมตลอดเวลา ไม่มีการต่อรองใดๆ ทั้งสิ้น”

อยู่ในสายตาของเขาตลอดเวลางั้นหรือ...แค่ฟังก็ขนหัวลุกแล้ว!

“จนกว่าภารกิจนี้จะเสร็จ นี่ใจคอคุณจะมัดฉันติดเสา ขังในคุกมืดใต้คฤหาสน์ลับแลของคุณตลอดหรือยังไง”

“เรียกให้ดี มันชื่อว่าคฤหาสน์รณเดโช” เขาแก้ไขคำพูดของเธอ “และก็น่าเสียดายที่คุกมืดของแก๊งฟอลโค่ไม่ได้อยู่ใต้คฤหาสน์ แต่กระจายอยู่ตามโรงงานและโกดังเก็บสินค้าของบริษัทในเครือ ซึ่งมันห่างไกลและเป็นอุปสรรคในการสานต่อภารกิจ ฉะนั้นคราวนี้คุณจะไม่ได้อยู่ในนั้น”

“โล่งอกไปที แล้วฉันต้องไปอยู่ที่ไหน พักในคฤหาสน์ของคุณน่ะหรือคะ”

“ผมไม่ได้บอกสักคำว่าคุณจะได้อยู่ในคฤหาสน์ผม”

“อ้าว แต่เมื่อครู่คุณบอกว่าจะพาฉันไปอยู่ด้วยนี่คะ ไม่ใช่จะพาไปคฤหาสน์หลังนั้นหรอกหรือ”

พชพัชรส่ายหน้า หลังจากแฝดน้องเข้ามาก้าวก่ายเรื่องของมุกอันดาเมื่อคราวก่อน เขาก็ประเมินได้แล้วว่าไม่ควรพาเธอกลับไปที่คฤหาสน์หลังนั้นอีก เพราะไม่อยากเสี่ยงกับอุปสรรคน่ารำคาญใดๆ ทั้งสิ้น ใครจะรู้ว่าสักวันเขาอาจจะพลั้งมือฆ่าน้องชายของตัวเองก็ได้

“กลับไปที่นั่น รังแต่จะมีคนมาคอยก่อกวน ดังนั้นผมจะพาคุณไปอยู่ที่อื่น”

“ที่ไหนคะ”

“เซฟเฮ้าส์ของผม ที่นั่นคุณจะซ่อนตัวจากทุกคนที่ไม่ประสงค์ดีได้ แล้วผมจะแวะไปหาคุณเป็นระยะ และไม่ต้องห่วง ผมยังไม่คิดจะมัดคุณไว้กับต้นเสา ตราบใดที่คุณตั้งใจทำหน้าที่ ไม่เล่นตุกติกอะไรอีก”

เซฟเฮ้าส์ของพชพัชรอาจไม่ใช่ตัวเลือกที่น่าพิสมัย แต่ตอนนี้เธอมีทางเลือกเสียที่ไหนกันล่ะ

หญิงส่ายหน้าอย่างปลงตกในชะตากรรม กรงทองนี้อาจจะทั้งใหญ่ทั้งสวยงาม แต่นกน้อยผู้รักอิสระเสรีเช่นเธอจะสามารถดำรงชีวิตอยู่ภายใต้ปราการนี้ได้นานแค่ไหนกันนะ ก่อนที่มันจะดูดกลืนวิญญาณของเธอจนไม่เหลือความเป็นตัวเอง เธอต้องรีบไขปริศนาและบินออกไปจากกรงนี้ไปสู่โลกกว้างภายนอกให้จงได้

“ค่ะ ฉันจะทำตัวดีๆ ไม่เล่นตุกติกอีกแล้ว”

“ขอให้จริง จำเอาไว้ด้วยว่าผมมีชีวิตของครอบครัวคุณเป็นหลักประกันอยู่ คราวนี้แบบใกล้ชิดเสียด้วย อย่าให้ความดันทุรังของคุณทำให้พวกเขาต้องตาย”

มุกอันดาพยักหน้าแบบหวั่นๆ รีบก้มหน้าก้มตากลับไปยังแท็บเล็ต ขีดๆ เขียนๆ มันเพื่อไขปริศนาจากบทกลอน หมกมุ่นแต่เรื่องไขปริศนา เธอพยายามลองสลับตัวอักษรก็แล้ว แทนที่ด้วยอักษรแอลฟาเบ็ธและตัวเลขก็แล้ว แต่จนแล้วจนรอดเธอก็ยังไม่ได้ข้อมูลอะไรอยู่ดี เงียบกันไปครู่หนึ่งเธอก็ตัดสินใจถามสิ่งที่ค้างคาอยู่ในใจ จนตอนนี้เธอก็ยังนึกไม่ออกเลยว่า เหตุใดชื่อของเธอจึงไปปรากฏในบทกลอนของจัสมินได้ จัสมินรู้จักเธอมาก่อนหรือ ไม่สิ หรือว่า...

“หรือว่าชื่อมุกอันดาในกลอนวรรคสุดท้าย จะไม่ได้หมายถึงฉันแต่หมายถึงคนอื่นคะ”

“คนอื่นที่ว่าหมายถึงใคร” ชายหนุ่มซึ่งนั่งไขว่ห้างกอดอกย้อนถาม ยังคงทิ้งนั่งสายตาออกไปนอกกระจกรถ ไม่ได้มองทิวทัศน์ แต่คงเป็นการจัดเรียงความคิดในหัวของตัวเองอยู่มากกว่า

“ไม่ทราบสิคะ ฉันแค่ลองสันนิษฐาน เพราะฉันไม่เคยรู้จักจัสมินมาก่อน และจัสมินเองก็ไม่รู้จักฉันมาก่อนเหมือนกัน วันที่เกิดเรื่องเป็นการเจอกันครั้งแรกของเรา ฉันก็เลยคิดว่าชื่อมุกอันดาในบทกลอนคงจะไม่ได้หมายถึงฉันแต่หมายถึงคนอื่นก็ได้ คนอื่นที่มีชื่อเดียวกับฉันน่ะค่ะ จัสมินพอจะมีคนสำคัญชื่อนี้ไหมคะ อาจจะเป็นเพื่อนหรือญาติพี่น้องของเธอก็ได้”

“ไม่น่ามี จัสมินเป็นเด็กกำพร้า เธอไม่มีใครทั้งนั้น ไม่มีแม้แต่ชื่อด้วยซ้ำ คุณแม่ของผมเป็นคนตั้งชื่อให้เธอเองเพราะเธอชอบดอกมะลิมาก เธอเลยมีชื่อว่าจัสมิน ทั้งชีวิตเธอมีแต่แก๊งฟอลโค่ มันเป็นสิ่งสำคัญที่สุดในชีวิตของเธอ”

พอได้ฟังก็ชวนให้รู้สึกเศร้า ชีวิตที่ไม่มีแม้แต่ชื่อ ไม่มีคนสำคัญ ไม่มีคนข้างหลังซึ่งรออยู่เลย มันจะรู้สึกอย่างไรกันนะ ตัวเธอเองไม่ได้โดดเดี่ยวไปเสียทีเดียว เพราะยังมีปัทมาและปริม ซึ่งแม้จะชอบทำตัวร้ายๆ คอยเหน็บแนมให้ระคายหูอยู่บ่อยครั้ง แต่เธอก็ยังมีพวกเขา มันก็ยังดีกว่าไม่มีใครรออยู่ข้างหลังเลย

“เป็นอะไร” ชายหนุ่มถาม เมื่อหันมาแล้วเห็นว่าหญิงสาวมีสีหน้าสลดหดหู่ลง

“ฉันเห็นใจจัสมินน่ะค่ะ ชีวิตของเธอคงจะโดดเดี่ยวและเหงามาก”

พชพัชรนิ่งงันไป นัยน์ตาที่มักจะกระด้างยามที่มองผู้หญิงซึ่งไม่ใช่ครอบครัวตัวเองเริ่มอ่อนลงวูบหนึ่ง มุกอันดาทำให้เขานึกถึงมารดาและน้องสาวคนเล็กของเขา เพราะมีความเห็นอกเห็นใจผู้อื่นเหมือนกัน เห็นใจแม้จะไม่เคยรู้จักมักคุ้นคนๆ นั้นมาก่อนเลยก็ตาม

มุกอันดามีแง่มุมนี้ด้วยงั้นหรือ และก่อนที่เขาจะทันห้ามตัวเองทันเขาก็ถามออกไปเสียแล้ว เขาก็ไม่เข้าใจตัวเองเช่นกัน แต่เขาอยากรู้เรื่องราวของผู้หญิงคนนี้เพิ่มอีก โดยเฉพาะในแง่มุมเล็กๆ น้อยๆ ซึ่งเขาไม่ได้รับจากการสืบประวัติ

นวตา

ฮั่นแน่ พี่พชคนดุ แอบสนใจน้องแล้วใช่เปล่าาาา ดูออกกกกกก 5555




ทวิตเตอร์นวตา ไปกดติดตามกันได้ค่ะ ----> https://twitter.com/NavataWriter
อินสตราแกรมนวตา ----> https://www.instagram.com/navata.writer/


นิยายที่เกี่ยวข้อง (เซ็ตดวงใจเพชร)
-----------------
ผลงานอื่นๆ
  
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 44 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

418 ความคิดเห็น

  1. #266 Namphuengwhan (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2563 / 21:59
    นับเป็นช่วงเวลาดีดี ของเขาทั้งคู่ตั้งแต่เผชิญหน้ากันมา55555 ถึงจะดีดีแบบบางเบาและน้อยนิด🤣🤣
    #266
    1
    • #266-1 น ว ต า(จากตอนที่ 46)
      23 สิงหาคม 2563 / 00:06
      นั่นสิคะ 555 เพิ่งจะไม่ตีกันก็ตอนนี้แหละ นิดนึงงงง อิอิ
      #266-1
  2. #265 pairingeo (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2563 / 19:27
    แอบมีโมเมนต์อะพี่พช 😊
    #265
    3
    • #265-2 pairingeo(จากตอนที่ 46)
      23 สิงหาคม 2563 / 00:16
      อยากเห็นตอนเค้าสองคนมุ้งมิ้งกันจัง จะน่ารักขนาดไหนเนี้ย
      #265-2
    • #265-3 น ว ต า(จากตอนที่ 46)
      23 สิงหาคม 2563 / 12:18
      รอไปก๊อนนน 5555
      #265-3
  3. #264 melodymaiikim (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2563 / 19:03
    นั้นแน่ พี่พชช
    #264
    1
    • #264-1 น ว ต า(จากตอนที่ 46)
      23 สิงหาคม 2563 / 00:04
      อิอิ อย่าแซวพี่เขามาก
      #264-1
  4. #263 น ว ต า (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2563 / 18:44

    ส่งตอนใหม่ค่า ขออภัยเมื่อวานมีธุระ เลยไม่ได้อัพเลย วันนี้มาส่งให้แล้วนะคะ ^^

    #263
    0
  5. #262 YuyJomjun (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2563 / 10:00
    พี่ชอบมืดๆ

    หึหึ
    #262
    1
    • #262-1 น ว ต า(จากตอนที่ 46)
      21 สิงหาคม 2563 / 11:21
      มืดๆ มันเร้าใจดี อิอิ
      #262-1