มุกลายเพชร (สนพ.พิมพ์คำ)

ตอนที่ 41 : บทที่ ๘ : เกมแห่งอำนาจ (๔)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,070
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 47 ครั้ง
    16 ส.ค. 63


บทที่ ๘

เกมแห่งอำนาจ

ตั้งแต่ที่ตัดสินใจพาครอบครัวกระโดดขึ้นรถแล้วอพยพกันออกมากลางดึก มุกอันดาก็ยังไม่จอดแวะพักที่ไหนเลย ราวกับกลัวว่าการแวะพักที่ใดที่หนึ่งจะทำให้พชพัชรตามรอยเธอมาทัน เป็นการเดินทางที่มาราธอนและทุลักทุเลพอสมควร เพราะในตอนแรกเธอไม่มีแผนเลยว่าจะไปที่ใด ได้แต่ขับไปเรื่อยๆ อย่างไม่มีจุดหมายจนฟ้าสาง รู้แต่ว่าต้องออกนอกเมืองและไปให้ไกลที่สุดเท่านั้น มารู้ตัวอีกทีรถของเธอก็บ่ายหน้ามาทางจังหวัดประจวบคีรีขันธ์ มุ่งหน้าสู่หัวหิน

หัวหินเป็นตัวเลือกที่ดี เธอจะแวะพักที่นี่สักวันหนึ่ง ก่อนจะเดินทางต่อ มุกอันดาวางแผนการเดินทางในใจ คิดว่าจะตีรถยาวไปถึงจุดหมายเลยโดยไม่จอดพักเพราะอีกไม่นานก็จะถึงจุดหมายแล้ว แต่ในความเป็นจริงทำไม่ได้เพราะผู้ร่วมเดินทางอีกสองคนโวยวายว่าอยากจะเข้าห้องน้ำและพักเปลี่ยนอิริยาบถให้ได้ ท้ายที่สุดเธอจึงต้องจอดแวะพักที่ปั๊มน้ำมันอย่างเลี่ยงไม่ได้

“แค่สิบห้านาทีนะคะ แล้วเราจะเดินทางต่อกันทันที” สารถีสาวตะโกนย้ำ ถึงจะยังไม่มีวี่แววว่าจะมีใครติดตามมาแต่เธอก็ไม่อยากประมาทอยู่ดี

“โธ่ เร่งอยู่ได้ ให้ฉันได้พักให้หายเมื่อยสักนิดไม่ได้หรือไง นั่งรถนานจนตะคริวกินแข้งขาไปหมดแล้วเนี่ย” ปัทมาบ่นไม่หยุด เดินมานั่งพักที่ร้านกาแฟในปั๊มซึ่งจัดเป็นโซนสวนหย่อมตกแต่งน้ำพุจำลองขนาดย่อมๆ ให้บรรยากาศร่มรื่น “ฉันอยากจะดื่มกาแฟสักแก้ว แกไปซื้อให้ฉันกับลูกหน่อย”

มุกอันดาถอนหายใจ จัดการไปซื้อเครื่องดื่มมาให้สองแม่ลูกตามสั่ง แต่ยังมิวายเร่งเร้า

“รีบดื่มนะคะ ตอนนี้เหลือเวลาพักแค่ห้านาทีแล้ว เราจะได้มูฟกันต่อ”

“โอ๊ย แกเห็นพวกฉันเป็นลูกทัวร์ของแกงั้นเรอะ ถึงได้เร่งยิกๆ ทำเวลาตามกำหนดการอยู่ได้ เรามาไกลกันถึงขนาดนี้ ไม่มีเจ้าหนี้ที่ไหนบ้าตามมาแล้ว”

“ใช่ค่ะ คุณแม่ ไม่มีใครถ่อมาถึงนี่หรอกค่ะ เราอยู่พักผ่อนนอกเมืองให้สบายใจสักสามสี่วันแล้วค่อยกลับบ้านก็แล้วกัน” เด็กสาวออกไอเดีย ยกกาแฟขึ้นจิบแบบเก๋ๆ ไม่ได้สนใจสถานการณ์เลยว่ามันหน้าสิ่วหน้าขวานแค่ไหน

“ปริม เราไม่ได้มาเที่ยวกันนะ” พี่สาวเตือน แต่อีกฝ่ายก็หาได้สนใจไม่ หันไปสนทนาเรื่องอาหารการกินกับมารดาหน้าตาเฉย ราวกับเห็นว่านี่เป็นเพียงทริปพักร้อน “คุณแม่หิวไหมคะ ปริมชักจะเริ่มหิวแล้วสิ เรามาหาร้านอาหารเริดๆ ที่หัวหินกินกันดีไหมคะ”

“ก็ดีนะลูก มีร้านไหนแนะนำบ้างล่ะ”

“เอ...รอเดี๋ยวนะคะ เดี๋ยวปริมลองเช็กจากเว็บไซต์ก่อน อ้าว แบ็ตหมด” เด็กสาวหน้าคว่ำไปนิดหนึ่ง เมื่อดึงโทรศัพท์มือถือของตนออกมาแล้วพบว่าแบตเตอรี่หมด แต่ก็ไม่ยอมล้มเลิกความตั้งใจ เพราะเธอมีอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์อีกเครื่องเตรียมมาสำรองแล้ว “แหม ดีนะ ที่เตรียมแท็บเล็ตติดตัวมาด้วย ร้านอาหารริมทะเลดีไหมคะ คุณแม่”

“ดีจ้ะลูก ร้านไหนลูกว่าดี แม่ก็ว่าดี”

“ฮิฮิ คุณแม่ละก็ อย่าตามใจปริมนักสิคะ มาช่วยปริมเลือกหน่อย ร้านที่มีเทอเรซแบบนี้เป็นไงคะ”

มุกอันดาไม่ได้สนใจฟังต่อด้วยซ้ำว่าปัทมากับปริมได้ข้อสรุปเรื่องร้านอาหารว่าอย่างไร เพราะในหัวของเธอมีแต่คำถามว่าเหตุใดปริมจึงได้มีแท็บเล็ตด้วย เพราะเท่าที่จำได้เธอไม่เคยเห็นน้องสาวมีสักเครื่อง พอตระหนักได้อย่างนั้นก็ชาวูบไปทั้งร่าง

นี่อย่าบอกนะว่า....!

“ขอพี่ดูแท็บเล็ตหน่อย!” หญิงสาวไม่ได้รอให้อีกฝ่ายอนุญาต ก็ดึงมันออกจากมือของปริมทันที ไม่สนใจแม้ว่าน้องสาวจะแวดแหวใส่เธอเพียงใดก็ตาม และเมื่อพิจารณาดูชัดๆ ก็เห็นว่าสิ่งที่กำลังกลัวอยู่เป็นจริงเสียด้วย นี่มันแท็บเล็ตที่พชพัชรให้เธอมาไม่ใช่หรือ!

“เธอหยิบแท็บเล็ตเครื่องนี้มาจากห้องพี่ใช่ไหม เธอหยิบมันมาด้วยทำไม!

“แล้วพี่ทิ้งของดีๆ แพงๆ อย่างนี้ไว้ที่บ้านทำไมล่ะ เสียดายของจะแย่ ปริมก็เลยหยิบมาใช้น่ะสิ” ลอยหน้าลอยตาพูดแล้วก็แย่งแท็บเล็ตกลับไปกอดไว้อย่างหวงแหน

“แต่เธอน่าจะถามพี่ก่อนสักคำ ทำแบบนี้ไม่ดีเลย!” เธอดุน้อง เดิมทีเธอตั้งใจทิ้งแท็บเล็ตไว้ที่บ้านแล้วแท้ๆ เพราะไม่อาจรู้ได้เลยว่าผู้ให้จะแอบฝังอุปกรณ์อะไรแปลกๆ เช่น เครื่องติดตามไว้ในเครื่องอีกหรือไม่ แต่ปริมก็ทำทุกอย่างพังหมด แถมยังพินาศมากกว่าเดิมเป็นสองเท่าเมื่อทราบว่าเจ้าหล่อนเปิดใช้งานเครื่องมาตลอดทางเสียด้วย

 “เฮอะ ปริมก็นั่งเล่นมันมาตลอดทางแท้ๆ ทำไมเพิ่งมาโวยวายหวงของเอาตอนนี้ก็ไม่รู้”

“นั่นสิ ของของแกก็คือของของน้องนั่นละ แกน่ะมัวแต่เอาเงินไปถลุงซื้อแต่ของแพงๆ แบบนี้มาละสิท่า ถึงได้ไม่มีเงินไปจ่ายหนี้เขาจนเราต้องพลอยซวยหนีหัวซุกหัวซนแบบนี้”

“ไม่ใช่อย่างนั้นนะคะ แท็บแล็ตเครื่องนี้มันไม่ใช่ของ...”

“เอาเถอะ ฉันไม่อยากฟังแล้ว เอาเป็นว่าแกรีบขอโทษยายปริมเดี๋ยวนี้เลย กล้าดียังไงถึงมาดุลูกฉัน ลูกฉันไม่ได้ทำอะไรผิดเสียหน่อย”

“คราวนี้ปริมเป็นฝ่ายทำผิดเต็มๆ ค่ะ และมุกจะไม่ขอโทษอะไรทั้งนั้น”

“หน็อย แกว่าไงนะ!

แต่มุกอันดาไม่มีเวลาจะต่อปากต่อคำอะไรทั้งนั้น เธอรีบแย่งแท็บเล็ตมากดปิดเครื่องอย่างร้อนรน ถึงเธอจะวางแผนหลอกล่อเขาให้ไล่ตามตุ๊กตานกฮูกไปถึงไหนต่อไหนแล้ว แต่ก็ยังไม่วางใจอยู่ดี เพราะหากแท็บเล็ตเครื่องนี้มีอุปกรณ์ติดตามติดตั้งมาด้วยละก็ พชพัชรต้องตามจับสัญญาณจนพบเธอเป็นแน่แท้ และนั่นคือสิ่งที่เธอไม่อยากให้เกิดขึ้น

“ทั้งสองคนไปขึ้นรถเลยค่ะ เราจะไปจากที่นี่กันเดี๋ยวนี้!

หญิงสาวไล่ต้อนสมาชิกผู้ร่วมเดินทางให้ขึ้นรถ ทั้งๆ ที่กาแฟยังไม่หมดแก้วดีนัก ปัทมาและปริมโอดครวญยกใหญ่ แต่มุกอันดาไม่สนใจ สถานการณ์ดูไม่ปลอดภัยชอบกลแล้ว เธอไม่อยากอยู่ที่ใดที่เดิมนานๆ เพราะมันเป็นการสุ่มเสี่ยงเกินไป และเพื่อสร้างความมั่นใจเพิ่มขึ้นอีกหน่อย แทนที่จะปิดเครื่องเฉยๆ มุกอันดาจึงตัดสินใจทิ้งแท็บเล็ตเครื่องนั้นไว้ที่ถังขยะบริเวณหลังห้องน้ำในปั๊มน้ำมัน แต่ก็ไม่รู้ว่าเป็นการกระทำที่สายเกินไปหรือไม่ เพราะเมื่อเธอเตรียมจะไปขึ้นรถที่จอดอยู่ไม่ไกล ชายฉกรรจ์ร่างใหญ่ในชุดสีดำสองคนก็ปรากฏตัวขึ้นขวางทางเธอเสียอย่างนั้น

บ้าที่สุด นี่เธอช้าเกินไป หรือเพราะแก๊งฟอลโค่ทำงานเร็วเกินไปกันแน่นะ!

“สวัสดีครับ คุณมุกอันดา”

มุกอันดาชะงัก รู้สึกถึงลางหายนะแล้ว แต่ก็ยังทำเป็นใจดีสู้เสือ ทั้งๆ ที่ในใจกลัวแทบตาย

“ขอโทษนะคะ คุณทักคนผิดแล้ว” เธอปฏิเสธ รีบก้มหน้าก้มตาเดินผ่านชายสองคนนั้นไป แต่ก็ไม่พ้นอยู่ดี เพราะฝ่ายนั้นยกแขนขึ้นกั้นเธอไว้

“จะรีบไปไหนล่ะ เจ้านายของเรากำลังรอพบคุณอยู่ รบกวนมากับพวกเราหน่อยครับ”

“ฉันไม่รู้หรอกนะว่าเจ้านายของพวกคุณเป็นใคร แต่ฉันไม่มีธุระอะไรกับเจ้านายพวกคุณ ขอตัวนะคะ พอดีว่าครอบครัวฉันรออยู่ที่รถนานแล้ว” 

พูดเสร็จก็อาศัยความว่องไววิ่งลอดปราการกั้นของคนพวกนั้นออกมา เตรียมจะวิ่งสี่คูณร้อยต่อเพื่อไปขึ้นรถแล้ว แต่ความหวังก็ดับสลายเพราะในระหว่างที่เธอกำลังเหลียวหลังแบบผวาๆ กลับไปมองว่าชายสองคนนั้นไล่ตามเธอมาหรือไม่ เธอก็วิ่งไปชนกับใครบางคนเข้า เรือนร่างสูงใหญ่นั้นเป็นเหมือนกำแพงมนุษย์ดีๆ นี่เอง จึงไม่แปลกอะไรหากคนที่วิ่งชนจะเป็นฝ่ายล้มหงายลงไปกับพื้นเสียเอง ทั้งๆ ที่อีกฝ่ายแทบไม่สะดุ้งสะเทือนเลยสักนิด

“ขอโทษค่ะ ฉันไม่ได้ตั้งใจ” เธอละล่ำละลัก ทั้งๆ ที่ยังก้นจ้ำเบ้าอยู่บนพื้น

“เก็บคำขอโทษของคุณไว้เถอะ เพราะคำขอโทษช่วยอะไรคุณไม่ได้ในสถานการณ์นี้”

น้ำเสียงเข้มๆ นั้นคุ้นหูเธออย่างมาก มากจนเธอรู้สึกหวาดๆ ที่จะเงยหน้าขึ้นมอง แต่สุดท้ายก็หนีไม่พ้น เพราะมือใหญ่กระชากแขนเธออย่างแรงเพื่อดึงเธอให้ลุกขึ้นยืนและเผชิญหน้ากับเขาในระยะประชิด

มุกอันดาใจหายวูบ เมื่อสบตาเข้ากับนัยน์ตาสีทองอำพันทรงอำนาจคู่นั้น

“คุณพช!

โธ่เอ๊ย แท็บเล็ตเครื่องนั้นมีเครื่องติดตามฝังอยู่จริงด้วย ทีซื้อหวยทำไมถึงไม่แม่นอย่างนี้นะ!

นวตา

ตายแล้ววววว ทำไมพี่พชมาไวเหมือนลมกรดขนาดนี้ 5555 หนูมุกอุตส่าห์พยายามหนีไปสุดหล้าฟ้าเขียวแล้วแท้ๆ ก็ยังตามมาถูกอีก ไม่นะ หนูมุกกก หนีปายยย เธอต้องหนีปายยยจากปิศาจ!





ทวิตเตอร์นวตา ไปกดติดตามกันได้ค่ะ ----> https://twitter.com/NavataWriter
อินสตราแกรมนวตา ----> https://www.instagram.com/navata.writer/


นิยายที่เกี่ยวข้อง (เซ็ตดวงใจเพชร)
-----------------
ผลงานอื่นๆ
  
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 47 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

418 ความคิดเห็น

  1. #241 pairingeo (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2563 / 00:59
    เบื่อ2แม่ลูกซะจริงๆ ไม่ช่วยแล้วยังทำให้โดนตามทันอีก 🙄
    #241
    1
    • #241-1 น ว ต า(จากตอนที่ 41)
      17 สิงหาคม 2563 / 01:36
      ตัวสร้างปัญหาเลยล่ะ พี่พชตามมาเลยเห็นมั้ยยย
      #241-1
  2. #240 TimzeeTim (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2563 / 22:52
    อยากได้เล่มมมล้าวววว
    #240
    1
    • #240-1 น ว ต า(จากตอนที่ 41)
      16 สิงหาคม 2563 / 23:39
      เล่มใกล้มาแล้ววว ประมาณกันยาเหมือนเดิมค่ะ รอติดตามข่าวพรีได้เลย เตรียมของที่ระลึกไว้แล้วว
      #240-1
  3. #239 Aura (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2563 / 21:15

    ตลกนาง อุตส่าห์หนี แถมบอกทางหนีให้พี่พชผ่าน tablet เสร็จสรรพ

    #239
    1
    • #239-1 น ว ต า(จากตอนที่ 41)
      16 สิงหาคม 2563 / 22:28
      ฝีมือปริมเลยยย หนูมุกอุตส่าห์หนีแท้ๆ น้องสาวดั๊นหยิบแท็บเล็ตมาด้วยเฉย
      #239-1
  4. #238 melodymaiikim (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2563 / 19:55
    พี่พชชช โอ๊ยยยยย
    #238
    1
    • #238-1 น ว ต า(จากตอนที่ 41)
      16 สิงหาคม 2563 / 22:27
      พี่พชยิ่งกว่าวิญญาณตามติดดด
      #238-1
  5. #237 น ว ต า (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2563 / 19:46

    ส่งหนูมุกตอนใหม่ค่า

    #237
    0
  6. #236 YuyJomjun (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2563 / 08:25
    เราไมยอมๆๆๆๆๆๆๆๆ
    #236
    1
    • #236-1 น ว ต า(จากตอนที่ 41)
      16 สิงหาคม 2563 / 09:55
      ช่าย ไม่ยอม เราต้องลุยย
      #236-1