มุกลายเพชร (สนพ.พิมพ์คำ)

ตอนที่ 37 : บทที่ ๗ : เพราะคุณคือผู้หญิง (๖)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,139
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 39 ครั้ง
    12 ส.ค. 63


บทที่ ๗

เพราะคุณคือผู้หญิง

และก็คงเป็นจริงตามนั้น เพราะเมื่อแยกกับมาเฟียหนุ่ม แม่สาวผู้รับมือยากก็เริ่มปฏิบัติการของเธอทันที มุกอันดาวิ่งโร่ไปเปิดคอมพิวเตอร์ในห้องเพื่อจะอีเมลจดหมายลาออกถึงหัวหน้างาน ก่อนจะคว้าเสื้อผ้าและของใช้จำเป็นใส่กระเป๋าอย่างเร่งร้อน

เจ้านายอะไรกันล่ะ ใครจะไปทนอยู่ให้เขาโขกสับทำงานทาส เธอยอมหนีไปตายดาบหน้า ยังดีกว่าจะเอาตัวไปพัวกันกับภารกิจในวงการสีเทา เพราะเธอไม่อาจรู้ได้เลยว่าคนอย่างเขาจะหักหลังเธอเมื่อไร เธอจะไม่ปล่อยให้ตัวเองรวมถึงครอบครัวต้องมาเสี่ยงกับเรื่องอันตรายพรรค์นี้เด็ดขาด!

หญิงสาวผลัดเสื้อผ้าเนื้อบางชุดเดิมออก ตั้งใจจะเปลี่ยนเป็นชุดที่เนื้อหนาและรัดกุมมากกว่าเดิม แต่ครั้นพอถอดเสื้อออกก็เพิ่งเห็นว่ามีอุปกรณ์เล็กจิ๋วหน้าตาแปลกๆ บางอย่างถูกติดซ่อนระหว่างรอยพับของแขนเสื้อที่เธอสวมใส่มาตลอดด้วย ครั้นพอถอดเจ้าเครื่องนั่นออกมาพิจารณาจึงถึงบางอ้อว่ามันน่าจะเป็นเครื่องติดตาม

นี่สินะ สาเหตุที่เขารู้ว่าเธออยู่ที่ไหน และตามมาจับตัวเธอได้ถูก เพราะเขาแอบติดเครื่องติดตามไว้ที่เสื้อผ้าเธอนั่นเอง...ร้ายกาจที่สุด!

แต่ต่อให้โมโหอย่างไร แต่เธอก็รู้ดีว่าไม่อาจทำลายเครื่องติดตามนั่นได้ เพราะอีกฝ่ายคงจะรู้ตัวเป็นแน่ เธอจึงบรรจงถอดมันออก ติดมันกับตุ๊กตานกฮูกตัวกลมแล้วอุ้มมันลงไปหน้าบ้าน จัดการเหมาแท็กซี่แล้วฝากตุ๊กตาตัวนั้นกับคนขับเพื่อให้พามันวิ่งออกไปนอกเมือง ไปที่ไหนก็ได้ที่ห่างไกลจากตัวเธอมากที่สุด

“ถึงจะพูดอย่างนั้นก็เถอะ แต่จะให้ลุงขับไปไหนล่ะ หนูควรจะบอกให้ชัดกว่านี้นะ”

“ไปไหนก็ได้ค่ะ ตามใจลุงเลย ขอแค่เป็นที่ๆ ไกลจากบ้านหนูก็พอแล้ว ที่สำคัญพอไปถึงที่หมายแล้วลุงช่วยจับตุ๊กตาตัวนี้โยนทิ้งแถวนั้นด้วยนะคะ”

“เดี๋ยวๆ ให้โยนทิ้งด้วย หรือว่ามันจะมีของผิดกฎหมายซ่อนอยู่ในตุ๊กตา ยาเสพย์ติดเรอะ!

มุกอันดาหัวเราะ ส่ายหน้าไปมา

“ไม่มีแน่นอนค่ะลุง หนูรับประกันได้ หนูแค่ไม่อยากเห็นตุ๊กตาตัวนี้อีกเท่านั้น พอดีว่ามันเป็นของที่แฟนเก่าหนูให้มา เห็นแล้วมันชวนให้อารมณ์เสียทุกทีเลยอยากกำจัดทิ้งในที่ๆ ไกลตาหน่อย รบกวนด้วยนะคะ”

พอตกลงกับคนขับเรียบร้อยและตุ๊กตานกฮูกพร้อมเครื่องติดตามลับหายไปกับรถแท็กซี่แล้ว มุกอันดาจึงปรี่เข้าไปในบ้าน คว้ากระเป๋าลากลงมาจากชั้นบน แล้วตะโกนร้องเรียกสมาชิกคนอื่นในบ้านอย่างเร่งรีบ

“อาปัทม์ ยายปริม ทุกคนเก็บเสื้อผ้าและข้าวของจำเป็นใส่กระเป๋าเดี๋ยวนี้เลยค่ะ!

ปัทมาและปริมซึ่งเพิ่งจะกลับมาจากข้างนอกโผล่ออกมาจากห้องของตนด้วยสีหน้าบอกบุญไม่รับ

“อะไรของแก ดึกๆ ดื่นๆ โหวกเหวกโวยวายอยู่ได้ อ้าว...แล้วนั่นเก็บของจะไปไหนอีก จะไปออกทัวร์กับลูกทัวร์อีกแล้วหรือไง”

“เปล่าค่ะ มุกลาออกจากบริษัทแล้ว”

“หา! ลาออกแล้วงั้นเรอะ” ปัทมาและปริมร้องเสียงหลง มองหน้ากันเลิกลั่กอย่างตื่นตกใจ “เมื่อไรและทำไม!

“เมื่อสักครู่นี่เอง ถ้าจะถามว่าทำไม ก็เพราะมันจำเป็นต้องทำ”

“แต่ถ้าพี่ลาออกจากงาน แล้วพวกเราจะเอาอะไรกิน!” ปริมแย้ง ดูไม่สบายใจที่เห็นว่าบ่อเงินบ่อทองของเธอกำลังจะอันตรธานหายไปต่อหน้าต่อตา

“ใช่ ลูกฉันพูดถูก ถ้าแกลาออกแล้ว พวกเราจะอยู่กันยังไง!

“เรื่องนั้นค่อยคิดหาทางก็ได้ค่ะ ตอนนี้เรามีเรื่องคอขาดบาดตายมากกว่านั้นรออยู่”

“เรื่องคอขาดบาดตายอะไรของแกมิทราบ”

“คือว่าก่อนหน้านี้มุกคิดอยากจะทำธุรกิจเป็นของตัวเองเลยไปกู้เงินนอกระบบมาค่ะ มุกผัดผ่อนเจ้าหนี้มาหลายครั้งแล้ว เขาบอกว่าถ้าไม่จ่ายคืนเขารอบนี้ เขาเอามุกตายแน่” หญิงสาวตีหน้าเครียด ปดเป็นเรื่องเป็นราว รู้ดีว่าหากไม่ใช้ไม้นี้ คงยากที่จะโน้มน้าวให้คนทั้งสองไปกับเธอได้

“แล้วยังไง แกไม่มีเงินจ่ายคืน ก็เลยคิดจะหนีไปละสิ อยากจะหนีก็หนีไปคนเดียว เรื่องนี้มันไม่เกี่ยวกับพวกฉันเสียหน่อย”

“อย่าพูดอย่างนั้นสิคะ ในสายตาของพวกเจ้าหนี้ พวกเราก็คือคนบ้านเดียวกัน ถ้าเขาไม่ได้เงินจากมุก คิดหรือว่าพวกเขาจะไม่พยายามทวงเงินจากสมาชิกคนอื่นในบ้านแทน”

“บ้ากันไปใหญ่ ฉันจะไปมีเงินให้เจ้าหนี้ของแกได้ยังไง ในเมื่อคุณอาสุดที่รักของแกแทบจะไม่ทิ้งมรดกไว้ให้ฉันกับลูกเลย สมบัติส่วนใหญ่ก็เป็นชื่อแกหมด ทำไมแกไม่แบ่งสมบัติพวกนั้นไปขายใช้หนี้ล่ะ!

“มุกกู้มาเยอะเกินไปน่ะสิคะ ต่อให้ขายสมบัติทั้งหมดก็ไม่พอใช้”

“โธ่เอ๊ย แกนี่มัน...!

“ทีนี้คุณอาเห็นปัญหาตอนนี้หรือยังคะ เจ้าหนี้จะอารมณ์เสียแค่ไหนถ้ามาแล้วไม่ได้เงินกลับไป พวกเขาอาจจะสติแตกจนทำร้ายคุณอากับยายปริมก็ได้นะคะ”

พอได้ฟังเช่นนั้นสองแม่ลูกก็ตาเหลือก ตกใจกันมาก ลูกพี่ลูกน้องของเธอถึงกับกรีดร้อง เต้นเป็นเจ้าเข้า

“ว้าย! ไม่เอานะคะคุณแม่ ปริมยังสาวยังสวยอยู่เลยแท้ๆ ปริมยังไม่อยากตาย!

“ใช่ไหม แล้วก็อาจจะเป็นการตายที่ศพไม่สวยด้วย” มุกอันดาตีไข่ใส่สีเรื่องเพิ่มอีก ทำให้ปริมยิ่งสติแตกร้องโหยหวนเข้าไปใหญ่

“ฮือๆๆ ไม่เอาเด็ดขาด ปริมไม่อยากตายแบบศพไม่สวย คุณแม่ขา คุณแม่ต้องทำอะไรสักอย่างนะคะ”

ปัทมาเข้ากอดปลอบบุตรสาว แต่ยังไม่วายมองคนสร้างเรื่องอยากโกรธเกรี้ยวไปด้วย

“แกนี่มันตัวปัญหาจริงๆ นังมุก พาเรื่องเดือดร้อนมาให้ฉันกับลูกแท้ๆ!

“ขอโทษค่ะ”

“เอาเถอะ ไว้ฉันค่อยด่าแกทีหลังก็ได้ ถ้าอย่างนั้นพวกฉันต้องทำยังไง หนีไปกับแกด้วยหรือ”

“เพื่อความปลอดภัยในชีวิตเกรงว่าต้องเป็นอย่างนั้นค่ะ ก่อนถึงพรุ่งนี้เช้าและพวกเจ้าหนี้จะไหวตัวทัน เราต้องอพยพออกจากบ้านคืนนี้ ต้องไปกบดานที่อื่นกันสักพักค่ะ” มุกอันดาประกาศฉะฉาน ยกกระเป๋าเดินทางตนเข้าท้ายรถยนต์ โดยมีปัทมาและปริมยืนกอดกันหน้าซีดเผือดอย่างคนไม่รู้ชะตากรรมว่าจะเกิดอะไรขึ้นต่อจากนี้บ้าง

หากจะให้ยอมรับกันตามตรงแล้ว เธอเองก็กังวลไม่แพ้พวกเขาหรอก แต่เธอแน่ใจอยู่อย่างหนึ่ง...

รถยนต์สีไข่มุกพร้อมผู้เดินทางทั้งสามแล่นออกจากบ้าน พุ่งทะยานไปในความมืดด้วยความเร็ว

 ชะตากรรมของเธออยู่ในมือของเธอเอง ไม่ใช่ในกำมือของผู้อื่น โดยเฉพาะอย่างยิ่งพชพัชรยิ่งแล้วใหญ่ สำหรับคนๆ นั้น เขาไม่ใช่คนที่จะกำหนดชะตาของเธอหรือของใครๆ อย่างเด็ดขาด!

นวตา

เอาแล้วววว หนูมุุกพาครอบครัวหนีไปแล้ววว ปฏิเสธตำแหน่งนางฟ้าในดงมาเฟียซะงั้น ไม่ยอมแพ้ง่ายๆ ทีนี้พี่พชจะทำยังไง เพราะแม่นกน้อยของพี่แกกำลังจะโบยบินหนีไปแล้วนะ





ทวิตเตอร์นวตา ไปกดติดตามกันได้ค่ะ ----> https://twitter.com/NavataWriter
อินสตราแกรมนวตา ----> https://www.instagram.com/navata.writer/


นิยายที่เกี่ยวข้อง (เซ็ตดวงใจเพชร)
-----------------
ผลงานอื่นๆ
  


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 39 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

418 ความคิดเห็น

  1. #220 pairingeo (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2563 / 23:41
    🤔จะหนี้พ้นไหมเนี้ยหนูมุก
    #220
    4
    • #220-1 น ว ต า(จากตอนที่ 37)
      13 สิงหาคม 2563 / 01:01
      เอาใจช่วยหน่อย ทีมหนูมุกนี่นาา
      #220-1
    • #220-4 น ว ต า(จากตอนที่ 37)
      13 สิงหาคม 2563 / 06:27
      ลุยโลดดหนูมุก
      #220-4
  2. #219 น ว ต า (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2563 / 20:10

    ส่งหนูมุกตอนใหม่ค่า

    #219
    0
  3. #218 YuyJomjun (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2563 / 15:01
    ว้ายยยยไม่ได้นะลูกหนูเป็นนางเอกบอบบางหนูต้องอยู่ให้พระเอกปกป้องงงงงง
    #218
    1
    • #218-1 น ว ต า(จากตอนที่ 37)
      12 สิงหาคม 2563 / 15:55
      ปกป้องหรือย่ำยีไม่รู้ ไว้ใจไม่ได้เลอออ
      #218-1