มุกลายเพชร (สนพ.พิมพ์คำ)

ตอนที่ 3 : บทที่ ๑ : ขัง (๑)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,232
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 64 ครั้ง
    30 มิ.ย. 63



บทที่ ๑

ขัง

ในโลกของธุรกิจ หากคุณไม่เป็นผู้ซื้อ หรือผู้ขาย ในที่สุดแล้วคุณจะกลายเป็นสินค้าเสียเอง!’

มุกอันดาไม่เคยเชื่อในคำกล่าวพิลึกพิลั่นนี้ กระทั่งถึงวันที่เธอประสบด้วยตัวเอง จึงตระหนักว่า คำกล่าวนี้จริงยิ่งกว่าจริงเสียอีก โดยเฉพาะในโลกของ ธุรกิจมืดที่สุดท้ายเธอก็กลายเป็นส่วนหนึ่งของมันในที่สุด ไม่ว่าจะโดยเต็มใจหรือไม่ก็ตาม

พี่มีเรื่องสำคัญอยากคุยกับมุก มาพบพี่เวลาสองทุ่มที่ร้านเดิมของเรานะ

การนัดหมายจากชลธิศ ทำให้มุกอันดายอมยกเลิกทุกภารกิจ แต่งองค์ทรงเครื่องด้วยชุดสวยที่สุดเท่าที่ตนเองจะมีปัญญาหามาได้ แล้วตรงไปยังสถานที่นัดพบก่อนเวลา

หญิงสาวในชุดเดรสทรงปล่อยสีครีมผลักบานประตูเข้าไปในร้านคอฟฟี่ช็อปแห่งหนึ่งย่านชานเมือง หย่อนตัวลงนั่งที่โต๊ะมุมโปรดในร้านด้วยใจที่เต้นตึกตักไม่เป็นจังหวะ แม้เวลาจะเคลื่อนผ่านไปนานเพียงใด แต่ก็ไม่ได้ช่วยให้เธอรู้สึกประหม่าน้อยลงเลย อาจเพราะเธอมองเห็นเค้าลางของคำตอบที่เธอรอคอยมานานแสนนาน บางทีคราวนี้พี่ชลอาจจะมองเห็นความรู้สึกของเธอเสียที

พี่ชลหรือ ชลธิศเป็นรุ่นพี่ในที่ทำงานของเธอ หนุ่มไทยเชื้อสายจีนผู้มาพร้อมกับดวงตาเรียวเล็กแต่มีเสน่ห์ ตั้งแต่สมัยที่เธอเข้ามาทำงานในบริษัทนำเที่ยวแห่งนี้ใหม่ๆ รุ่นพี่หนุ่มก็คอยดูแลและสอนงานเธออย่างดีเสมอ ทั้งยังอุตส่าห์ช่วยเป็นธุระในการตามหาบิดาของเธออีกด้วย จากความสนิทสนมจึงพัฒนากลายเป็นความรู้สึกดีๆ ชายคนนี้เข้าไปนั่งในใจของเธอในที่สุด แต่สถานะของเธอและเขาก็ไม่ได้เป็นอะไรมากไปกว่าการ แอบรักข้างเดียวเธอเขินอายเกินกว่าจะสารภาพความรู้สึกก่อน ได้แต่ทำสิ่งดีๆ ให้เขาเงียบๆ รู้ว่าตัวเองไม่ควรโลภหวังอะไรเกินตัว แต่เธอก็แอบหวังลึกๆ อยู่ดีว่า ชลธิศเข้าใจความรู้สึกเธอเสียที ไม่แน่ว่าคราวนี้สิ่งที่เธอหวังอาจจะเป็นจริงแล้วก็ได้

มุกอันดาหยิบกระจกพับบานเล็กจากกระเป๋าออกมาส่องสำรวจความเรียบร้อยของตัวเอง อย่างน้อยเธอก็อยากจะดูสวยที่สุดเมื่ออยู่ต่อหน้าชายที่ตนพึงใจ ทว่ารอคอยจนเครื่องดื่มเกือบหมดแก้วก็แล้ว ชะเง้อชะแง้มองออกไปนอกร้านจนคอเกือบเคล็ดก็แล้ว ชายในฝันก็ยังไม่ปรากฏตัวเสียที เมื่อผ่านไปครู่ใหญ่ยังไม่เห็นวี่แววของคู่นัด เธอจึงตัดสินใจโทรศัพท์หาเขาเพื่อถามว่า เขาใกล้จะมาถึงร้านแล้วหรือยัง แต่กลับติดต่อไม่ได้ เธอจึงเปลี่ยนมาส่งข้อความหาเขาแทน

พี่ชลอยู่ไหนแล้วคะ มุกลงจากรถไฟฟ้าและมาถึงร้านแล้วนะคะ

เงียบ...ยังไม่มีสัญญาณใดๆ จากชลธิศอยู่ดี ยิ่งเวลาผ่านไปเท่าใด ก็ยิ่งใจคอไม่ดี

เกิดอะไรขึ้นกับเขาหรือเปล่า? คำถามด้านร้ายพุ่งเข้ามาตีรวน ถึงกระนั้นเธอก็พยายามคุมสติไม่ให้คิดในด้านร้ายจนเกินไป เฝ้าแต่ข่มใจและนั่งรอต่อไป

“เติมน้ำหน่อยไหมครับ”

คงจะเห็นเธอนั่งรออยู่นานแล้ว บริกรจึงเดินเข้ามาถามไถ่ เมื่อลูกค้าสาวพยักหน้า เขาจึงรินน้ำผลไม้จากเหยือกลงในแก้วตรงหน้าเพิ่มอีก

“ขอบคุณค่ะ รอยสักสวยดีนะคะ”

หญิงสาวเอ่ยทักอย่างเป็นมิตร เมื่อสายตาเหลือบไปเห็นรอยสักรูปต้นไม้มีงูพันบนข้อมือด้านในของบริกร

บริกรหนุ่มยิ้มสุภาพตอบรับคำชม ก่อนจะโค้งคำนับและจากไป ทิ้งให้ลูกค้าสาวนั่งรออยู่ที่โต๊ะตัวเดิม แต่คราวนี้แปลกไปเพราะหลังจากที่จิบเครื่องดื่มไปได้สักพัก เธอก็รู้สึกมึนงงและง่วงงุนเป็นอย่างมาก ดวงตาเริ่มพร่าเลือน

เกิดอะไรขึ้นกับเธอ หรือว่าเครื่องดื่มแก้วนั้น...!

เธอรู้สึกตื่นกลัวมาก คล้ายจะรู้ว่าตัวเองกำลังตกอยู่ในสถานการณ์อันตราย ร่างบอบบางจึงรีบลุกขึ้นหมายจะโทรศัพท์ขอความช่วยเหลือและเดินหนีออกไปข้างนอก แต่เดินไปได้ไม่กี่ก้าวยังไม่ทันไรก็หมดแรงล้มลงไปเสียก่อน แขนกวาดเอาเครื่องแก้วที่อยู่บนโต๊ะไถลหล่นลงกับพื้นแตกดังเพล้ง

มุกอันดาสะลึมสะลือราวกับตกอยู่ในห้วงฝัน แต่หากนี่คือความฝันมันคงเป็นฝันร้ายที่สุดในชีวิต เธอลงไปนอนกองที่พื้นท่ามกลางเศษแก้วที่เกลื่อนกระจาย โทรศัพท์หล่นลงบนพื้นไกลเกินกว่าที่มือจะเอื้อมถึง สิ่งสุดท้ายที่เห็นก่อนสติจะดับวูบคือ รองเท้าผ้าใบสีเทาขลิบน้ำเงินอันคุ้นตาซึ่งเดินนำกลุ่มชายชุดดำที่เธอมองเห็นเพียงช่วงขามาหยุดอยู่ต่อหน้า

ช่วยด้วย ช่วยฉันด้วย!’

เธออยากจะตะโกนออกไปอย่างนี้ แต่ริมฝีปากกลับหนักอึ้งไปหมด ผู้มาใหม่ซึ่งเธอมองไม่เห็นหน้าเฝ้าแต่ยืนนิ่ง โดยไม่พยายามช่วยอะไรด้วยซ้ำ ราวกับนี่เป็นหนึ่งในแผนการของพวกเขาตั้งแต่แรกอยู่แล้ว

“สินค้าจริงดูดีกว่าในรูปเสียอีก จะขายจริงๆ หรือ เธออุตส่าห์เห็นคุณเป็นคนสำคัญเชียวนะ เปลี่ยนใจไหมครับ” เสียงแหบห้าวของหนึ่งในชายชุดดำถามขึ้น คู่สนทนาคงจะส่ายหน้าปฏิเสธ เพราะในวินาทีถัดมาชายคนเดิมก็กล่าวสรุปอย่างพอใจ

“ไม่เปลี่ยนใจสินะ หึหึ ใจแข็งดี ถ้าอย่างนั้นก็ดีล ขอบคุณสำหรับสินค้าที่สมบูรณ์แบบอย่างนี้ เดี๋ยวจะโอนเงินให้ตามที่ตกลง”

สินค้า? ขาย? ดีล? นี่มันหมายความว่าอย่างไร!

การสนทนาอันแปลกประหลาดจบลงเพียงเท่านั้นพร้อมกับสติของหญิงสาวที่ขาดผึงลงในที่สุด แม้เธอจะมองไม่เห็นหน้าผู้มาใหม่ แต่เธอก็ตระหนักได้ถึงความจริงบางอย่าง ความจริงที่ทำให้หัวใจของคนแอบรักเจ็บแปลบนักจนไม่อาจห้ามน้ำตาได้ ชายในดวงใจของเธอมาแล้ว แต่มาด้วยจุดประสงค์อื่นที่ต่างออกไป

รองเท้าผ้าใบสีเทาขลิบน้ำเงินคู่นั้น...มันเป็นรองเท้าซึ่งเธอมอบให้ชลธิศเป็นของขวัญอย่างแน่นอน!

ทำไม...ทำไมกันล่ะ เหตุใดเขาถึงทำเช่นนี้กับเธอได้ แค่เพราะเธอต้องการมีความรักกับใครสักคน มันเป็นเรื่องผิดขนาดนั้นเชียวหรือ!

หยดน้ำตาใสหลั่งรินจากนัยน์ตาคู่สวยที่กำลังจะปิดลงรอมร่อ

“ได้รับสินค้าแล้วครับนาย สภาพงดงามสมบูรณ์ กำลังนำกลับไปที่คลังเก็บสินค้า”

เสียงการรายงานทางโทรศัพท์ดังแว่วเหนือศีรษะ ในขณะที่สินค้าที่ว่าถูกยกลอยขึ้นจากพื้น ใบหน้ายังเปรอะเปื้อนด้วยหยดน้ำตา พร้อมกับสติที่ค่อยๆ ดับหายไปในที่สุด


นวตา

งื้ออ เกิดอะไรขึ้นกับหนูมุกกันนะ ทำไมทำแบบนี้กับน้องงง ใจร้ายที่สุด เธอจะเป็นอะไรหรือเปล่า มาลุ้นกันต่อ




ทวิตเตอร์นวตา ไปกดติดตามกันได้ค่ะ ----> https://twitter.com/NavataWriter
อินสตราแกรมนวตา ----> https://www.instagram.com/navata.writer/


นิยายที่เกี่ยวข้อง (เซ็ตดวงใจเพชร)
-----------------
ผลงานอื่นๆ
  

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 64 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

418 ความคิดเห็น

  1. #22 YuyJomjun (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2563 / 21:49

    ทำไมนวตาชอบทำให้เราเสียน้ำตา
    #22
    1
    • #22-1 น ว ต า(จากตอนที่ 3)
      1 กรกฎาคม 2563 / 02:16
      เปิดเรื่องมาก็น้ำตาไหลเลย ใจเย็นน้า มันเป็นความหวานที่มาพร้อมความขมนิดๆ ติดปลายลิ้น แต่อร่อยมากบอกเลอออ
      #22-1
  2. #21 TimzeeTim (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2563 / 20:21
    ง่อววววววว ทำไมน้อนนนนกลายเป็นสินค้าไปได้อะ ปล...อัพน้อยอะ😛🙏🙏
    #21
    1
    • #21-1 น ว ต า(จากตอนที่ 3)
      1 กรกฎาคม 2563 / 02:15
      นั่นสิ สงสารน้อนอะ ไม่น่าเลย TT ว่าแต่อัพไม่น้อยนะ หลายหน้าอยู่ สนุกละซี่ ถึงคิดว่าน้อยอ่านแป๊บเดียว คิคิ
      #21-1
  3. #20 น ว ต า (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2563 / 20:09

    ส่งตอนใหม่ค่า มาเอาใจช่วยน้องมุกหน่อย

    #20
    0