คัดลอกลิงก์เเล้ว

The Sky and Sand

หากเธอเป็นท้องฟ้า... แล้วฉันเป็นเม็ดทราย แล้วจะมีไหมซักวันที่ท้องฟ้ากับผืนทรายจะมาบรรจบกัน

ยอดวิวรวม

452

ยอดวิวเดือนนี้

0

ยอดวิวรวม


452

ความคิดเห็น


0

คนติดตาม


1
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  4 พ.ย. 55 / 08:49 น.
นิยาย The Sky and Sand The Sky and Sand | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

เนื้อเรื่อง อัปเดต 4 พ.ย. 55 / 08:49


'ได้แค่มอง....ขอเพียงให้ฉันได้มอง

 

                       ได้มองเธอจากตรงนี้

 

                                จากมุมนี้...ฉันมองเห็นหลัง ของเธอ

 

                                                ขอเพียงได้มองท้องฟ้า อย่างเธอจากมุมนี้

 

                                                                                แค่นี้ก็มีความสุข แล้ว'

--------------------------------------------------------------------------------

           ห้องเรียนเด็กพิเศษเป็นห้องเรียนที่รวบรวมเด็กที่มี IQ มากกว่า180 แต่ใครจะไปนึกถึงว่าในห้องเรียนที่พิเศษเช่นนี้ก็ยังมีคนธรรมดาหลงเหลืออยู่ด้วย...

 

                     'ทราย' หญิงสาวธรรมดาที่อยู่ท่ามกลางผู้คนที่ไม่ธรรมดา

 

         เธอเพิ่งเข้ามาใหม่ยังไม่รู้จักใคร เธอเลือกที่จะมานั่งที่ข้างหลังห้อง อันที่จริงเธอก็อยากจะไปนั่งแถวหน้าอยู่เหมือนกันแต่ทำยังไงได้ ในเมื่อที่มันเต็มหมดแล้วนี่นา

 

          คาบแรกจบไปด้วยความงงงวยเพราะเหล่าอาจารย์คิดว่านักเรียนทั้งหมดเป็นเด็กพิเศษ ทุกท่านจึงจัดเตรียมความรู้ใส่หัวนักเรียนไว้แน่นปึก ไม่เห็นมีใครเห็นใจ เด็กสาวธรรมดาที่สติปัญญาไม่ได้เรื่องเล้ย...เธอไม่ใช่เด็กพิเศษเหมือน 'พวกเขา' ซักหน่อย

 

            ดูหลักสูตรที่เอามาสอนสินี่มันไม่ใช่หลักสูตรม.ปลายแล้วมันเป็นหลักสูตรของเด็กปริญญาโทชัดๆ! แถมอาจารย์ยังสอนก่อนน่าไปแล้วตั้งสามสี่บท เฮ้อ...แล้วเธอจะไปตามงานกลับใครล่ะทีนี้ เด็กพิเศษพวกนี้ก็ดูน่ากลัวยังไงก็ไม่รู้...ดูไร้มนุษย์สัมพันธุ์กันจังหรือไม่บางคนก็ดูเหมือนว่าจะมีออร่าส่องแสงออกมาเล็กน้อยด้วย

 

 

                        “อ่ะ นี่สมุดเอาไปดูไหม ไม่ได้มาตั้งหลายวันนี่นา” น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่ก็แฝงไปด้วยความอ่อนโยนและอบอุ่นไปในตัวดังขึ้น พร้อมกับสมุดจดที่ถูกยื่นมาตรงหน้า ธาราเงยหน้าขึ้นไปมองต้นเสียง ปรากฏให้เห็น ชายหนุ่มผิวขาวตาตี่ ร่างสูงโปร่ง เขานั่งอยู่ข้างหน้าเธอแล้วเขาก็ยังเป็น....

 

                        “เด็กพิเศษ!!” เธอเผลอหลุดปากออกมา แทนที่เขาจะโกรธเธอ เขากลับฉีกยิ้มให้เธอเล็กน้อย

                        “ฮ่าๆ ผมไม่ใช่คนพิเศษอะไรหรอก ผมชื่อท้องฟ้า เรียกผมว่าท้องฟ้าสิ”
                        “ทะ...ท้องฟ้า” เขาฉีกยิ้มอย่างดีใจเมื่อเธอเรียกชื่อของเขา....

 

หากเธอเป็นท้องฟ้า...

แล้วฉันเป็นเม็ดทราย

แล้วจะมีไหมซักวันที่ท้องฟ้ากับธาราจะมาบรรจบกัน

 

            เขาเปรียบดั่งท้องฟ้าที่โอบทุกสิ่งไว้ในอ้อมแขน ท้องฟ้าที่ครอบคลุมทุกที่ทุกแห่งหน ครอบคลุมพื้นดินทุกตารางนิ้วของโลกใบนี้ ส่วนฉันเป็นเพียงเม็ดทรายเม็ดเล็กๆที่อยู่ภายใต้เงาของท้องฟ้า เหมือนคนอื่นๆ

 

            การสอบกลางภาคเหมือนลมมรุสมลูกใหญ่ มันเข้ามาและซักพักก็จากไป....มรสุมของจริงคือว่ารับผลสอบต่างหากเล่า แน่นอนว่าท้องฟ้าต้องไปที่หนึ่งอยู่แล้ว ส่วนทรายอย่างเธอ...แค่แยกตัวประกอบง่ายเธอยังทำไม่ค่อยได้นับประสาอะไรกับพวกสมการยากๆแบบนี้กันเล่า...

 

            สมองของเธอกับเขาช่างดูห่างไกลกันเหลือเกิน....ไม่ว่าจะเป็นส่วนไหนๆของเธอกับเขาก็ดูห่างกันไกลเหมือนของสองสิ่งที่ไม่มีวันจะมาอยู่ด้วยกันได้....ไม่ว่าจะเป็นชื่อ ความรู้ ความสามารถ ทักษะ หรือแม้แต่ที่นั่ง

 

            แม้ที่นั่งของทั้งสองนั้นจะห่างกันเพียงแค่ระยะห่างของแถว แต่การที่เธอได้มองเห็นเขาจากข้างหลังเช่นนี้ มันรู้สึกเหมือนเราช่างห่างกันไกลแสนไกล จากเมื่อก่อนที่เขาเคยนั่งอยู่แถวสอง เขาก็ย้ายไปนั่งอยู่แถวแรก ช่องว่างระหว่างท้องฟ้าและธารานั้นยิ่งห่างเข้าไปใหญ่

 

ฉันได้แต่นั่งตรงนี้

ตรงที่นั่งหลังห้องนี้

จ้องมองแผ่นหลังของเขา

แผ่นหลังที่ฉันที่ฉัน.....ไม่สามารถจะเอื้อมถึง

 

            ถึงแม้ว่าเธออยากจะเอื้อมไป....เธอก็ไม่สามารถอยู่ดี

 

                        เพราะเธอคือ ทราย ส่วนเขานั้นคือ ‘ท้องฟ้า

                                                และ ท้องฟ้า ไม่ได้ถูกสร้างให้คู่กับ ทราย

                                                                                    แต่เขาถูกสร้างให้คู่กับ ดวงดาว

           

            ดวงดาวถูกสร้างให้อยู่เคียงข้างกับ ‘ท้องฟ้า ทั้งสองดูเหมาะสมกันยิ่งกว่ากิ่งทองใบหยก

ยิ่งตอนที่เห็นทั้งสองอยู่ใกล้กันแล้ว ยิ่งดูสมกันเข้าไปใหญ่

 

            ฉันได้แต่มอง...มองดูหลังพวกเขาอย่างรำไร

                                    ที่หลังห้องนี้ดูเหมือนจะไกลแสนไกลจากพวกเขาเหลือเกิน

                                                                        แม้ว่าความจริงนั้นมันจะห่างกันเพียงช่วงแถว...

 

          แต่สำหรับฉันแล้ว....

                                      มันยังห่างกัน

                                                          อีกไกลแสนไกล...

          ไม่ว่าเราจะเอื้อมมือไปไข่วขว้ามันเท่าไหร่

                                                มันก็เท่านั้น...

                                                          เพราะเม็ดทรายไม่มีทางที่จะขึ้นไปอยู่บนท้องฟ้าได้หรอก...

 

'ฉันขอแค่เฝ้ามองท้องฟ้าอยู่อย่างนี้ก็พอ...

แค่ได้มองท้องฟ้าจากมุมนี้ฉันก็มีความสุขแล้ว...'

 

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ ซูสีPork Leg จากทั้งหมด 6 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

0 ความคิดเห็น