อ้อนรักมาเฟีย 💏 (ไรอัน ♡ ดาด้า) นิยายชุด มาเฟียที่รัก By นิลจันทรา

ตอนที่ 8 : น้องเมาเหล้า แต่พี่เมารัก (ต่อ)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,147
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 26 ครั้ง
    26 มิ.ย. 61



                สามสาวเพื่อนซี้พาร่างในชุดเที่ยวกลางคืนก้าวเข้าไปในสถานบันเทิงแห่งหนึ่งซึ่งวันนี้ถูกบุตรชายของนักธุรกิจชื่อดังเหมาเพื่อจัดปาร์ตี้วันคล้ายวันเกิด ทันทีที่ย่างกายเข้าไปด้านในกลิ่นบุหรี่ก็โชยพุ่งมาต้อนรับเธอทันที มลินดาเผลอกลั้นหายใจชั่วขณะก่อนจะผ่อนลมออกทางปากและหายใจเข้าช้าๆเพื่อปรับรับกับมลพิษทางอากาศ

                ท่ามกลางความมืดสลัวที่มีเพียงไฟเธคกำลังส่องวูบวาบไปมามลินดาจึงถือโอกายกมือเรียวขยับเดรสเกาะอกสีดำพลางดึงชายกระโปรงสั้นกุดของตัวเองให้เข้าที่เข้าทาง ขณะเดินตามสองเพื่อนสาวอย่างเทริซ่าและแพมมี่เข้าไปภายในงานที่ยามนี้คราคร่ำไปด้วยแขกเหรื่อมากหน้าหลายตา เธอยิ้มทักทายเมื่อเดินผ่านกลุ่มเพื่อนซึ่งจำได้ว่าเรียนอยู่ในสถาบันการศึกษาเดียวกัน พร้อมกันนั้นก็ยังอุตส่าห์สร้างความเป็นมิตรด้วยการยิ้มตอบใครอีกหลายคนที่ไม่คุ้นหน้าเอาเสียเลย จนกระทั่งได้พบตัวเจ้าของวันเกิดอย่างรุค

                “ทำไมถึงมาช้านักล่ะ”รุคเอ่ยถามประโยคแรกซึ่งทำเอาแพมมี่ถึงกับมีอารมณ์กรุ่นเคือง ก่อนจะตวัดเสียงตอบกลับไปค่อนข้างห้วน

                “กว่าฉันจะขับรถวนไปรับทีละบ้าน ไหนจะเสียเวลานั่งรอแม่คนสวยนี่แต่งตัวอีก มาถึงก่อนสามทุ่มก็บุญเท่าไหร่แล้ว”

                “ก็ฉันเลือกไม่ได้นี่นาว่าจะใส่ชุดไหนดี”แม่คนสวยที่แพมมี่เอ่ยถึงงุบงิบแก้ต่างให้ตัวเอง พลางยิ้มเจื่อนอย่างรับผิดที่เป็นต้นเหตุให้มาถึงงานช้า ก็คนมันไม่ได้เที่ยวกลางคืนนานแล้วเลยไม่รู้ว่าจะแต่งตัวยังไงดี จึงหยิบชุดนั้นลองสวมชุดนี้ไปเรื่อยจนกระทั่งแพมมี่และเทริซ่ามารับก็ยังเลือกไม่ได้สักทีว่าจะใส่ชุดไหน เลยต้องเสียเวลาในการแต่งองค์ทรงเครื่องอยู่เกือบครึ่งชั่วโมง

                “สวยๆอย่างดาด้าใส่ชุดไหนก็สวยทั้งนั้นแหละ ”รุคเอ่ยชมพร้อมกับคลี่ยิ้มกว้าง ดวงตาสีฟ้าครามทอดมองใบหน้างามของผู้หญิงที่สวยที่สุดในสายตาของเขาเป็นประกายหยาดเยิ้มอย่างไม่ปิดบัง  พลันใบหน้าคมสันของผู้ชายที่ฮอตที่สุดในมหาวิทยาลัยก็ต้องหันขวับกลับไปมองผู้หญิงอีกคนด้วยความขุ่นเคืองเมื่อถูกอีกฝ่ายแทรกเสียงขัดอารมณ์

                “แต่ก็คงสวยสู้แม่แพทริเซียของนายไม่ได้หรอก จริงไหม”

                มลินดาเลิกคิ้วพลางแอบยิ้มขำเพราะหลงเข้าใจผิดคิดว่าเทริซ่าจะยอมสงบศึกกับคู่ปรับตลอดกาลอย่างรุคซะอีก ที่ไหนได้เพียงแค่เงียบรอจังหวะจวกเล่นงานชายหนุ่มอยู่นี่เอง

                ทว่าฝ่ายรุคก็ไม่เคยอ่อนข้อยอมละฝีปากให้สักครั้ง แม้ครั้งนี้จะไม่ได้โต้ด้วยอารมณ์เสียงแข็งเหมือนเคย แต่ก็พูดเอาดีเข้าตัวไม่เปลี่ยน “แพทริเซียก็แค่คนที่ฉันควงเล่นๆ ระหว่างรอให้ดาด้าตอบรับรักเท่านั้นเอง”

                “ถ้าอย่างนั้นนายคงต้องมีของเล่นอีกหลายคนเลยแหละ กว่าดาด้าจะชายตามองไปที่นาย”

                “นี่เธอ!

                “ไม่เอาน่าเทริซ่า วันนี้วันเกิดรุคนะ กัดฟันพูดจาดีๆกับเขาสักวันไม่ได้หรือไง”

คนกลางระหว่างสงครามน้ำลายย่อยๆที่ดูท่าว่าจะรุนแรงขึ้นเรื่อยๆจำต้องรีบร้องปรามก่อนที่เรื่องมันจะบานปลายไปกันใหญ่ กระทั่งเมื่อเหตุการณ์เข้าสู่สภาวะปกติมลินดาจึงยื่นกล่องของขวัญเล็กๆซึ่งข้างในไม่ได้สำคัญอะไรหรอก เป็นแค่น้ำหอมสำหรับผู้ชายยี่ห้อหนึ่งซึ่งเธอไม่รู้ว่าคนรับจะชอบมกลิ่นของมันหรือเปล่า แต่ก็ตัดสินใจหยิบมันมาใส่กล่องเพราะไม่รู้จะให้อะไรดี

                “สุขสันต์วันเกิดนะรุค ขอให้นายมีความสุขมากๆ และถ้าจะให้ดีก็เลิกเที่ยวเตร่แล้วตั้งใจเรียน เราจะได้จบพร้อมๆกัน”

ถือว่าเป็นคำอวยพรวันเกิดที่แสนประเสริฐและคงจะเกิดผลดีหากคนที่ผลการเรียนอยู่ในระดับต่ำจนน่าเป็นห่วงเก็บเอาไปคิดและปรับปรุงตัว ทว่ามลินดาก็รู้ดีว่าเพียงคำพูดของเธอคงไม่สามารถเปลี่ยนคนอย่างรุคได้หรอก

                “เราจะสุขที่สุดถ้าดาด้ายอมเป็นแฟนกับเราสักที สัญญาว่าจะเลิกเที่ยวและตั้งใจเรียนถ้าเราได้คบกัน”

คนถูกขอเป็นแฟนได้แต่ถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่าย รุคตามจีบเธอตั้งแต่ที่ได้รู้จักกันครั้งแรกเมื่อห้าปีก่อน เขาตามตื้อขอความรักจากเธออย่างไม่ลดละความพยายาม แต่กลับเป็นมลินดาเสียเองที่ไม่ยอมใจอ่อนให้ผู้ชายอย่างรุคเสียที เนื่องจากนิสัยและความใกล้ชิดเหมือนญาติทำให้เธอไม่อาจคิดกับชายหนุ่มมากกว่าความเป็นเพื่อน แม้ว่ารุคจะทำเพื่อเธอมากแค่ไหนก็ตาม

                ทว่ายังไม่ทันที่มลินดาจะเอื้อนเอ่ยถ้อยคำใดออกไป บุคคลที่สามก็สำแดงตัวขึ้นก่อน ด้วยประโยคขัดคอซึ่งทำเอารุคถึงกับขึงตาตวัดมองไปยังคู่ปรับอย่างเทริซ่าเขม่น “อย่าหลงเชื่อเชียวนะดาด้า ฉันไม่อยากเห็นคนใจขาดตายคาห้องเรียน”

                “เทริซ่า! เธอเงียบปากแล้วเลิกยุ่งเรื่องของฉันสักทีจะได้ไหม”

                แม้จะถูกตะคอกเสียงใส่ด้วยอารมณ์อันแสนเกรี้ยวกราดแต่เทริซ่ากลับเหยียดยิ้มที่มุมปากอย่างสะใจ ก่อนจะโต้กลับด้วยประโยคและน้ำเสียงชวนหาเรื่อง

“คันปากอยากยุ่ง มีอะไรไหม”

                ร้อนถึงคนกลางอย่างมลินดาอีกนั่นเหละที่ต้องออกโรงห้ามปราม เอาตัวไปแทรกกลางเมื่อร่างสูงของรุคเตรียมจะปรี่เข้าไปเอาเรื่องกับผู้หญิงตัวเล็กๆแต่ปากเก่งเอาเรื่องอย่างเทริซ่าด้วยความอดทนที่ขาดสะบั้นลง

                “อย่านะรุค เทริซ่าเป็นเพื่อนของฉัน ใจเย็นๆก่อน วันนี้วันเกิดนายอย่าหงุดหงิดสิ”

                “ก็ยัยนี่”รุคชี้หน้าเทริซ่าที่ยังทำหน้ายียวนใส่เขาอยู่ทางด้านหลังของมลินดา พลันที่เสียงเรียบๆของแพมมี่จะเอ่ยขึ้นอีกครั้งเพื่อช่วยยุติความขัดแย้งอันน่าเบื่อด้วยการตัดบทถามรุค

                “เอาเถอะไว้ค่อยทะเลาะกันวันหลังได้ไหม ตอนนี้ฉันอยากเมาแล้ว ยังเหลือโต๊ะให้พวกฉันนั่งหรือเปล่ารุค”

                มลินดาอยากจะขอบคุณแพมมี่เหลือเกิน เพราะหลังสิ้นคำถามนั้นร่างสูงของรุคก็ก้าวนำหน้าพาไปยังโต๊ะวีไอพีที่เขาเคยบอกว่าจองเอาไว้สำหรับแขกคนพิเศษอย่างเธอ มลินดากวาดมองรอบๆกายเมื่อนั่งประจำโต๊ะที่เจ้าของวันเกิดจัดเตรียมไว้ให้เรียบร้อยแล้ว ซึ่งรุคก็บริการเธอและเพื่อนเป็นอย่างดีด้วยเครื่องดื่ม อาหาร และกับแกล้มเต็มพื้นที่บนโต๊ะ ก่อนที่เขาจะขอตัวผละไปคุยกับเพื่อนอีกกลุ่ม เสียงเพลงดังกระหึ่มในจังหวะเร่งเร้าทำให้คนที่ห่างหายจากการได้เที่ยวกลางคืนเริ่มรู้สึกสนุกสนานไปตามดนตรี มือเรียวหยิบแก้วที่รุคเทเหล้าไว้ให้เกือบเต็มความจุขึ้นมากระดกเข้าปาก พลันใบหน้างามจะพ่นลมออกปากแรงๆเพราะรสชาติบาดคอของแอลกอฮอล์ที่ดื่มเข้าไป

                มลินดาอยากปลดปล่อยตัวเองด้วยฤทธิ์ของน้ำสีอำพันเพราะไม่บ่อยนักหรอกที่เธอจะได้มีโอกาสมาเที่ยวเปิดหูเปิดตาในที่แบบนี้ เนื่องจากถูกสั่งห้ามไม่ให้เที่ยวกลางคืนโดยผู้ปกครองอย่างไบอัน และครั้นพอได้รับอนุญาตก็ต้องมีพี่ชายอย่างไรอันตามมาคุมทุกครั้งพาลให้เธอหมดสนุกเมื่อใบหน้าโหดๆกับเสียงเข้มเอ่ยห้ามนั่นห้ามนี่ตลอดเวลา ทำให้ชีวิตของมลินดาได้เข้าสถานบันเทิงแทบจะนับครั้งได้

                และในวันนี้ก็ใช่ว่าเธอจะรอดจากผู้คุมคนเดิมซะเมื่อไหร่ ก็แค่เขาติดธุระหรอกน่ามลินดาเลยได้โอกาสล่วงหน้าเข้างานก่อน ซึ่งก็คาดว่าน่าจะราวๆสี่ทุ่มห้าทุ่มโน่นกระมังที่ไรอันจะเสร็จงานและตามมาสมทบกับเธอ เพราะฉะนั้นระหว่างนี้มลินดาจึงต้องรีบใช้อิสรภาพที่ได้รับเพียงไม่กี่ชั่วโมงด้วยการปล่อยตัวสนุกให้เต็มที่ก่อนที่ผู้คุมจะตามมาสอยกลับบ้าน

 

                “เอาไงดีอ่ะ ฉันบอกแล้วว่าอย่าให้มันดื่มเยอะ”

เพียงครึ่งชั่วโมงต่อมาแพมมี่และเทริซ่าต่างก็ยกมือขึ้นกุมขมับอย่างหมดปัญญาจะห้ามปรามคนเมา ทั้งสองได้แต่นั่งมองหน้ากันเมื่อไม่อาจฉุดเพื่อนสาวที่กำลังเต้นแร้งเต้นกาอยู่ตรงกลางฟลอร์ให้กลับมานั่งที่โต๊ะได้

“พูดอย่างกับฉันจะห้ามคนอย่างดาด้าได้อย่างนั้นแหละ นี่ถ้าพี่ชายจอมโหดกลับมาเห็นน้องสาวตัวเองเมาปลิ้นแบบนี้มีหวังเราสองคนได้โดนยำจนเละแน่”เทริซ่าเอ่ยด้วยน้ำเสียงขยาด เพราะทั้งเธอและแพมมี่ต่างก็มีความเกรงกลัวในตัวไรอัน เนื่องจากไม่มีสักครั้งที่พวกเธอจะได้เห็นใบหน้าอันหล่อเหลาชวนฝันของสาวๆค่อนประเทศนั้นยิ้มให้อย่างเต็มใจเสียที แม้ว่าอีกฝ่ายจะทำตัวเป็นผู้ใหญ่ใจดีพาไปเลี้ยงอาหารและขนมอยู่เนืองๆก็เถอะ ทว่าเทริซ่าและแพมมี่ก็ยังไม่ชินกับใบหน้าเรียบขรึมตลอดเวลาของพี่ชายเพื่อนคนนี้อยู่ดี

                และก็เป็นที่รู้กันดีว่าไรอันนั้นหวงน้องสาวมากแค่ไหน ซึ่งสาเหตุหนึ่งที่ไม่มีผู้ชายคนไหนกล้าเข้ามาจีบมลินดาอย่างเปิดเผยสักทีนั่นก็เป็นเพราะเกรงกลัวอำนาจของตระกูลรอสเบิร์กนี่แหละ มลินดา บาโลเก็ธ คนนี้แม้จะเป็นเพียงเด็กในอุปการะของไบอัน รอสเบิร์ก แต่ก็ได้รับความรักและการเลี้ยงดูอย่างลูกหลานคนหนึ่ง เห็นจะมีก็รุคคนเดียวนี่แหละที่ตามตื้อมลินดาได้ไม่เลิก

                “แก! แก!

ทันใดนั้นเองแพมมี่ก็เบิกตาโพลง ปากคอสั่นจนเปล่งเสียงไม่เป็นคำ ยื่นมือไปกระตุกแขนเทริซ่าเพื่อให้อีกฝ่ายมองไปยังกลางฟลอร์ซึ่งตอนนี้คนเมากำลังถูกฉุดกระชากลากถูกหายไปทางด้านหลัง ก่อนเทริซ่าที่อยู่ในอาการตกใจไม่ต่างกันเอ่ยถามเสียงสั่น

“ไปตามดีไหม”

                “ปล่อยให้พี่น้องเขาจัดการกันเองเถอะ เราอย่าแกว่งเท้าหาเสี้ยนเลย”

                สิ้นเสียงบอกของแพมมี่ เทริซ่าก็ลอบกลืนน้ำลายเหนียวๆลงคออย่างยากลำบาก นึกเป็นห่วงเพื่อนสาวที่ถูกลากออกไปสุดใจ แต่ก็ห่วงตัวเองมากกว่าถ้าจะตามไปช่วยแล้วถูกพ่วงหารเลขเข้าไปด้วย ยังไงซะเขาก็เป็นพี่น้องกันไรอันคงไม่กล้าทำอะไรรุนแรงกับน้องสาวตัวเองหรอก เทริซ่าครุ่นคิดในใจก่อนจะกระดกเหล้าเข้าปากไปอึกใหญ่  


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 26 ครั้ง

6 ความคิดเห็น