อ้อนรักมาเฟีย 💏 (ไรอัน ♡ ดาด้า) นิยายชุด มาเฟียที่รัก By นิลจันทรา

ตอนที่ 6 : เวนิ๊ส เวนิส (ต่อ)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,157
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 32 ครั้ง
    4 มิ.ย. 61



            เสียงน้ำสาดกระเซ็นกระทบไม้พายของเรือกอนโดล่าที่กำลังล่องลัดเลาะไปตามคลองเล็กๆ เสียงร้องขับคลอเพลงโอเปร่าอันไพเราะของคนพายทำเอาสาวน้อยถึงกับเคลิบเคลิ้มและดื่มด่ำไปกับบรรยากาศสุดแสนโรแมนติค ดวงตาคู่สวยมองสองฟากฝั่งคลองที่เรือกอนโดล่าเคลื่อนผ่านด้วยความตื่นตา ทุกอย่างที่ได้เห็นล้วนแล้วแต่เป็นเอกลักษณ์ของเมืองเวนิสโดยแท้ ซึ่งแม้แต่ด้านหลังของอาคารสีสันฉุดฉาดตายังสะท้อนกลิ่นอายและสร้างความประทับใจให้แก่ผู้พบเห็นได้ไม่แพ้การชมสถาปัตยกรรมอันยิ่งใหญ่

                มลินดาหยิบสมาร์ทโฟนขึ้นเก็บภาพไม่หยุดในขณะที่หูยังฟังเรื่องเล่าต่างๆเกี่ยวกับสถานที่ที่พบเห็นจากคนข้างๆด้วยความสนใจ พลางแอบทึ้งว่าทำไมไรอันถึงได้รู้ลึกเกี่ยวกับเมืองนี้ดีนัก

                “ทำไมตัวรู้จักเมืองนี้ดีจัง มาบ่อยเหรอ”ความสงสัยที่เก็บงำเอาไว้ตลอดการเดินทางบนเรือแจวกอนโดล่าถูกถามขึ้นขณะเดินทอดน่องในย่านหนึ่งซึ่งเป็นตลาดขายของที่ระลึกและสินค้านานาชนิด

                “มาไม่กี่ครั้ง ข้อมูลที่เล่าให้ฟังก็จำจากหนังสือที่เคยอ่าน”

                คำตอบที่ได้ยินทำเอาคนฟังถึงกับห่อปากด้วยความชื่นชมสมองอันปราดเปรื่องของชายหนุ่มที่ความจำดีเป็นเลิศ ไรอันอธิบายให้เธอฟังซะละเอียดยิบราวกับอาจารย์สอนวิชาประวัติศาสตร์ของมหาวิทยาลัย มลินดาจึงเหลือเชื่อไม่น้อยเมื่อได้รู้ว่าข้อมูลทั้งหลายตกผลึกมาจากนิสัยรักการอ่านของเขาล้วนๆ

                “ขอมือหน่อยค่ะ”

                 ไรอันหลุบมองสร้อยข้อมือลูกปัดที่ทำมาจากแก้วมูราโน่อันเป็นสินค้าเลื่องชื่อของเกาะมิราโน่ในมือเรียว ก่อนจะปฏิเสธเมื่อหญิงสาวยื่นมันมาให้

                “พี่ไม่ชอบใส่สร้อยข้อมือ มันแกะกะรกแขน”

                แต่ทว่าเสียงเรียบๆนะหรือจะทำให้คนอย่างมลินดาเลิกล้มความตั้งใจ เธอยื่นมืออกไปคว้าหมับที่ข้อมือใหญ่พร้อมรั้งเข้าหาตัวเพื่อต้านแรงขืน ก่อนจะสวมสร้อยข้อมือที่ทำมาจากแก้วมูราโน่สีเงินให้พร้อมเอ่ยปากชม

                “พอดีเลย ไม่คับไม่หลวม ”

                “ก็บอกว่าไม่ชอบไง”

                “ก็เค้าจะซื้อให้ ตัวไม่ต้องใส่ก็ได้ แต่เก็บไว้เป็นที่ระลึกก็พอ”เธอสนใจเสียงที่เอ่ยเข้มขึ้นนั้นเสียเมื่อไหร่ นอกจากจะไม่ฟังแล้วยังบอกให้ผู้เป็นพี่เก็บสร้อยที่ตัวเองสวมให้กับมือนั้นไว้คล้ายกับสั่งกลายๆ

ไรอันจึงได้แต่กลอกตามองเอือมๆกับนิสัยดื้อรั้นของคนที่บอกจะซื้อของให้ ซึ่งหันกลับไปหยิบสร้อยข้อมือแก้วมูราโน่สีชมพูอีกเส้นที่ไรอันเห็นว่าตรงจี้เล็กๆนั้นเป็นรูปหัวใจเหมือนกับของเขา

                “ใส่ให้หน่อยสิคะ”

                คิ้วเข้มเลิกสูงเมื่อถูกขอร้องให้ช่วย ก่อนมือหนาจะจัดการสวมสร้อยสีหวานลงบนข้อเล็กๆ พลางเอ่ยถามน้ำเสียงใคร่รู้ เพราะไม่บ่อยนักหรอกที่ผู้เป็นน้องสาวจะซื้อของให้ อีกทั้งยังแปลกใจเมื่อสิ่งที่ได้รับในครั้งนี้ไม่ใช่ขนมอย่างเคย

                “นึกยังไงถึงอยากซื้อสร้อยนี่ให้พี่”

                “ก็เห็นว่าสวยดี อยากให้ตัวได้ใส่”

                “แต่

                “โอ้ยตัวนี่เรื่องมากจริง จะถอดก็ได้ แต่อย่าทิ้งเดี๋ยวคนให้เค้าเสียน้ำใจ”

                ไรอันมองคนแหวใส่เสียงสูงแล้วสะบัดก้นเดินหนีทันทีหลังจากจ่ายเงินเสร็จพลางถอนหายใจยาว ก็ยังไม่ได้ว่าอะไรเสียหน่อย แค่จะเปรยๆว่าสร้อยข้อมือนี้มันเหมือนสิ่งแทนใจของคู่รักมากกว่าน้องสาวจะซื้อให้พี่ชายก็เท่านั้น แต่กลับถูกครหาว่าเรื่องมากซะอย่างนั้น ทำเอาคนไม่ได้ทำอะไรผิดถึงกับฉุนนิดๆ แต่กระนั้นก็ขยับเดินเคียงคนตัวเล็กไปตามแนวที่เต็มไปด้วยห้างร้านจำหน่วยสินค้า พลันรอยยิ้มหยักก็ผุดขึ้นที่มุมปากเมื่อเห็นอากัปกิริยาเห่อเครื่องประดับชิ้นใหม่ของหญิงสาวข้างกาย ในขณะที่สร้อยสีเงินเส้นนั้นก็ยังคงโอบรอบข้อมือหนาของคนไม่ชอบให้มีอะไรเกะกะอยู่บนแขนจนกระทั่งกลับไปถึงห้องพักของโรงแรมก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะยอมถอด




*ทุกคอมเม้นท์คือกำลังใจชั้นเยี่ยมของผู้เขียน 
*อ่านแล้วทักทายหรือติชมได้นะคะ




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 32 ครั้ง

6 ความคิดเห็น

  1. #5 SuSawasdee (@SuSawasdee) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2561 / 10:42
    ชอบค่ะ พี่น้องต่างสายเลือด น่ารักมากค่ะ
    #5
    0
  2. #3 Barbara13 (@paning13) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2561 / 17:40
    น้องแสดงความเป็นเจ้าของค่ะ
    #3
    0