อ้อนรักมาเฟีย 💏 (ไรอัน ♡ ดาด้า) นิยายชุด มาเฟียที่รัก By นิลจันทรา

ตอนที่ 3 : เค้าขอไปด้วยคนนะตัว ^_^ 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,373
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 42 ครั้ง
    1 มิ.ย. 61

                ตระกูลรอสเบิร์กเคยทรงอิทธิพลเมื่อครั้งในอดีตด้วยการประกอบกิจการท้าทายอำนาจของทางการจนล่อจะถูกกวาดล้างอยู่หลายหน แต่ด้วยความเฉลียวฉลาดในการเอาตัวรอดของอังเดร รอสเบิร์กที่เป็นผู้ค้าอาวุธเถื่อนรายใหญ่ของประเทศในขณะนั้นทำให้ตระกูลรอสเบิร์สยังคงยืนหยัดมาได้จนถึงทุกวันนี้ ปัจจุบันตระกูลรอสเบิร์กกลายเป็นที่รู้จักด้วยการเป็นเจ้าของบริษัท รอสเบิร์ก ฟาร์มา อุตสาหกรรมเคมีและยาที่ประสบความสำเร็จอย่างถึงที่สุดโดยมีกลุ่มลูกค้ากระจายอยู่ทั่วทุกมุมโลก ภายใต้การบริหารของด็อกเตอร์ไรอัน รอสเบิร์ก 

                ไรอัน รอสเบิร์ก เปลี่ยนอาชีพหลักของครอบครัวที่ผู้เป็นบิดาสร้างเอาไว้ด้วยการใช้สมองอันปราดเปรื่องของตัวเองในการคิดค้นตัวยามากมายที่สามารถรักษาอาการป่วยบางโรคที่ยากจะมีทางเยียวยาให้หายขาดได้ด้วยวิธีทางวิทยาศาสตร์และความเชี่ยวชาญในสิ่งที่ร่ำเรียนมา ไรอันปฏิเสธการสานต่อธุรกิจผิดกฎหมายของบิดา เขาเป็นปฏิปักษ์ต่อมันนับตั้งแต่ที่ผู้ให้กำเนิดทั้งสองต้องจบชีวิตลงอย่างน่าอเนจอนาถภายในรถที่ถูกระเบิดจนเหลือแค่ซาก เหตุการณ์ที่หลายคนคาดการณ์ว่าเป็นอุบัติเหตุ แต่ไรอันและผู้เป็นปู่รู้ดีว่ามันคือการรอบสังหารจากศัตรูที่มีอยู่รอบด้านของอังเดร รอสเบิร์ก….

            ~เหมียว~

ร่างหนาที่กำลังนอนอ่านหนังสืออยู่บนเตียงนอนกว้างเปลี่ยนอากัปกิริยา วางหนังสือจำพวกจิตวิทยาเล่มขนาดเล็กในมือลงบนพื้นเตียงนุ่มก่อนจะหยัดกายลุกขึ้นนั่งเมื่อแว่วได้ยินเสียงแมวร้องมาจากทางประตูห้อง เขาอ่านมันได้เพียงนิดเดียวเท่านั้นก่อนความคิดจะถูกครอบงำด้วยเรื่องราวในอดีตของผู้เป็นบิดา การสูญเสียครั้งยิ่งใหญ่ในชีวิตของไรอัน รอสเบิร์ก

“ห้องนอนเป็นพื้นที่ส่วนตัว จะเข้าๆออกๆตามอำเภอใจราวกับห้องตัวเองไม่ได้ กรุณาหัดสะกดคำว่าเกรงใจไว้บ้างเถอะ”เสียงเข้มขรึมเอ่ยในขณะที่ดวงตาคมกริบเหลือบมองร่างบางของผู้บุกรุกที่กำลังเดินตรงเข้ามาหา พลันจะต้องขยับออกห่างทันทีเมื่อร่างนั้นกระโจนขึ้นนั่งบนเตียงของเขาข้างๆกัน ในอ้อมแขนมีเจ้าขนฟูฟ่องอย่างแมวลิลลี่ที่ไรอันมองเจ้าสัตว์หน้าขนแสนน่ารักนั่นด้วยสายตารังเกลียดเนื่องจากเป็นคนแพ้ขนสัตว์จึงไม่ชอบให้มันเข้าใกล้

“เอาเจ้าลิลลี่ออกไปจากห้องพี่เดี๋ยวนี้”เสียงสั่งแข็งกร้าวเมื่อเจ้าขนขาวตะกรายจะเข้ามาหา และดูเหมือนคนอุ้มกำลังพอใจเมื่อเห็นเขามองเจ้านั่นด้วยความขยาดกลัว

“ลิลลี่ติดแม่ เค้าอยู่ไหนลิลลี่ก็ตามไปทุกที่นั่นแหละ”เสียงหวานที่ฟังดูใสแจ๋วพูดบอกก่อนจะยื่นลิลลี่ไปให้คนไม่ชอบสัตว์เลี้ยงมีขนเพราะพานให้คันจมูกจนไอจามไม่หยุดเมื่อมันเฉียดเข้าใกล้ จึงได้ยินเสียงตะคอกดังตามมาด้วยชื่อของตัวเอง ทว่ามลินดากลับหัวเราะชอบใจไม่สะท้านกับใบหน้าปั้นปึ่งที่เธอชาชิน

“ดาด้า!

“รู้อยู่หรอกน่า ลิลลี่จ๋าไปรอแม่อยู่ที่ประตูนะจ้ะเดี๋ยวแม่ขอคุยธุระกับลุงเค้าแป็บนึง”ว่าแล้วก็วางเจ้าแมวน้อยลิลลี่สัตว์เลี้ยงแสนรักของตัวเองลงบนพื้นก่อนที่ร่างอ้วนกลมขนขาวสะอาดจะวิ่งไปยังประตูห้อง นั่งแหมะและหมอบลงตรงนั้นอย่างนิสัยเชื่องๆจนเจ้าของต้องปรบมือให้แปะๆๆสามที แล้วจึงหันกลับไปมองเจ้าของเสียงแข็งที่เอ่ยถามถึงธุระที่เธอเข้ามาในห้อง

“มีอะไรก็รีบว่ามาจะอาบน้ำ”

“พรุ่งนี้ไปกี่โมงเค้าจะได้เตรียมตัวทัน”

                “แต่เช้าตรู่ ตื่นให้ทันก็แล้วกันช้าถือว่าอด”

                สิ้นเสียงเข้มคนถูกปรามาสว่าเป็นคนตื่นสายจนเป็นนิสัยถึงกับนิ่วหน้า แต่กระนั้นก็ไม่ได้ปฏิเสธเพราะมันคือเรื่องจริงที่ทุกคนก็เห็นๆกันอยู่ทุกวันว่ามื้อเช้าเธอไม่เคยได้รับประทานพร้อมคนในบ้านสักวันหรอก หากวันไหนไม่มีเรียนก็รวบมื้อเช้าไปทานมื้อเที่ยงเอาทีเดียว

                “พรุ่งนี้เค้าจะตื่นเช้ากว่าปกติ อย่าตกใจก็แล้วกัน อ้อ!เค้ามาคิดๆดูแล้วก็เห็นใจตัวอยู่บ้าง ตัวคงไม่อยากให้เค้าไปเกะกะในงานเพราะมีคู่ควงอยู่แล้ว เอาเป็นว่าตัวก็พาเค้าไปส่งที่โรงแรมไหนก็ได้สักที่เดี๋ยวเค้าทัวร์เอง พอเสร็จธุระแล้วตัวค่อยกลับมารับเค้ากลับ โอเค๊.”เพราะรู้ดีว่าไรอันนั้นเป็นหนุ่มเจ้าสำราญอยู่พอตัว ข้างกายไม่เคยขาดสาวงามไว้เชยชม อีกอย่างงานสังคมที่มีแม่งานเป็นถึงเพื่อนสนิทอย่างคีธ เก็ตต์ตัน ที่จัดงานเลี้ยงฉลองวันเกิดให้กับคนรัก โดยการเชิญแขกเฉพาะคนสนิทไปร่วมงานเพื่อหาโอกาสสังสรรค์ฉันมิตร และแน่นอนว่าคนอย่างไรอันคงเล็งแม่สาวสุดเซ็กซี่ซึ่งอาจจะเป็นนางแบบที่ไหนไว้แล้วสักคนสองคนเพื่อควงเข้างาน ซึ่งไม่ใช่เธอที่เป็นเด็กกะโปโลไม่เคยจัดว่าโดนตาคนนิยมสาวเซ็กซี่ เอ็กซ์ อึ๋ม อย่างพี่ชายตัวเองหรอก เลยใจดีหาทางออกแฟร์ๆไว้ให้ไรอันได้ควงสาวเข้างานสมใจ ส่วนเธอก็ได้อิสระในการเที่ยวเพียงลำพังที่ยากนักแหละจะหาโอกาสแบบนี้ได้ เพราะจะไปเที่ยวทีมีบอดี้การ์ดตามไปเป็นโขยง อรรถรสในการเที่ยวมันหายหดตั้งแต่เห็นหน้าหุ่นยนต์เดินได้ที่ชอบใส่ชุดดำเดินตามตูดต้อยๆไม่พูดไม่จา เห็นแล้วอยากจะหนีไปบวชชีให้รู้รอด แต่ทว่าข้อเสนอที่เตรียมไว้เสียดิบดีกลับถูกปฏิเสธจากผู้เป็นพี่ไวๆด้วยเหตุผลอย่างคนกลัวปู่

                “ไม่โอเค.คิดอะไรโง่ๆ ขืนทำแบบนี้มีหวังโดนคุณปู่บ่นให้ฟังจนหูชา”

                “บ่นได้ไงเรื่องนี้คุณพ่อไบอันไม่รู้หรอก”

                “น้อยไปสิ คุณปู่หูตากว้างไกลจะตายไป ออกไปได้แล้ว ไป”เมื่อขี้คร้านจะเสวนากับเด็กที่มีความคิดแบบเด็กๆไม่สมกับวุฒิภาวะในวัยยี่สิบเอ็ดอีกต่อไป ไรอันจึงออกปากไล่อย่างไม่ถนอมน้ำใจ แต่ทว่าคนโดนตะเพิดกลับยังไม่ยอมขยับออกจากห้อง ดวงตาคู่สวยสอดส่ายไปมาทั่วห้องราวกับกำลังมองหาบางสิ่ง และยังไม่ทันที่ไรอันจะเอ่ยถามให้เปลืองน้ำลายเสียงหวานก็ถามถึงสิ่งที่กำลังตามหายทันที

                “ตัว ตัวเห็นกิ๊บหนีบผมสีชมพูของเค้าหล่นอยู่แถวนี้ไหม มันหายไปตั้งแต่เมื่อคืน เค้าต้องใช้รวบผมตอนอาบน้ำเดี๋ยวผมเปียก”

                “ไม่มีไม่เห็น ออกไปได้แล้ว แล้วก็ล็อคประตูให้ด้วยเดี๋ยวคนนอกจะเข้ามาตามอำเภอใจอีก”

                “เดี๋ยวเถอะ เดี๋ยวก็ไม่ออกไปซะเลยนี่”

                “จะอยู่ดูพี่แก้ผ้าก็เชิญ”

                “หยุด หยุดเลยอย่าเพิ่งถอดนะ”ยกมือขึ้นห้ามปรามทันทีเมื่อมือหนาเลื่อนรูดซิบกางเกงยีนส์ตัวเก่งของเขาเสียงดังเหลือแค่จะถอดมันลงไปกอดที่พื้นนั่นแหละ คนถูกท้าให้อยู่ดูผู้เป็นพี่ชายแก้ผ้าโชว์ถึงกับลนลานรีบแจ้นไปยังประตูห้องทันที “มาเร็วลิลลี่เดี๋ยวเป็นตากุ้งยิง”

                ไรอันมองประตูห้องนอนที่ถูกปิดลงก่อนจะส่ายหัวไปมาเบาๆ มือหนาเอื้อมไปหยิบหนังสือที่วางทิ้งไว้เพื่อถือไปเก็บบนชั้นวางหนังสือเล็กๆตรงมุมหนึ่งของห้องพลันดวงตาคมกริบก็เหลือบไปเห็นนิตยสารแฟชั่นเสื้อผ้าและเครื่องประดับที่ถูกวางซ้อนทับกันไว้สี่ห้าเล่ม ซึ่งแน่นอนว่าเขาไม่นิยมอ่านนิตยสารจำพวกรักสวยรักงามเหล่านี้หรอก หากแต่คงจะเป็นของคนที่เพิ่งก้าวออกจากห้องไปลืมทิ้งเอาไว้เมื่อหลายวันก่อน ไรอันจึงหยิบมันขึ้นวางบนชั้นให้เป็นระเบียบก่อนจะพาร่างสูงก้าวหายเข้าไปในห้องน้ำพร้อมกับประตูที่ถูกปิดลง..

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 42 ครั้ง

6 ความคิดเห็น