อ้อนรักมาเฟีย 💏 (ไรอัน ♡ ดาด้า) นิยายชุด มาเฟียที่รัก By นิลจันทรา

ตอนที่ 23 : ง้องอน T.T

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,015
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 38 ครั้ง
    13 ก.ค. 61



มลินดาและไรอันกลับมาถึงโรงแรมในเวลาสองทุ่มครึ่ง เนื่องจากอยู่รับประทานอาหารมื้อเย็นที่บ้านของคุณยาย ครั้งเมื่อก้าวเข้าไปในห้องพักร่างบางวางกระเป๋าใบสวยไว้บนเตียง จากนั้นก็จัดเตรียมเสื้อผ้าครู่หนึ่งแล้วเดินหายเข้าไปในห้องน้ำ เธอต้องการจะนอนเร็วกว่าปกติเพราะไม่อยากเห็นหน้าเพื่อนร่วมห้อง

ใช้เวลาเพียงยี่สิบนาที ซึ่งถือว่าเธอสามารถทำเวลาในการอาบน้ำเสร็จเร็วกว่าทุกครั้งซึ่งมักจะใช้เวลาร่วมชั่วโมงเพราะเป็นคนชอบแช่น้ำอุ่นๆ มลินดากลับออกจากห้องน้ำด้วยชุดนอนกระโปรงสีหวาน ร่างบางเดินไปยังเตียงนอนกว้างตรงกลางห้อง ปีนขึ้นไปสอดตัวเล็กๆเข้าใต้ผ้าห่มนวมฝั่งของตัวเอง ก่อนจะเลื่อนปิดเปลือกตาสู่นิทรา โดยไม่สนใจร่างสูงที่ตามเธอมาหยุดยืนข้างเตียง

“จะนอนแล้วเหรอ”

“ค่ะ”เธอตอบสั้นๆเมื่อเสียงเข้มเอ่ยถาม ดวงตาคู่สวยยังปิดสนิท ทว่ามลินดากลับรับรู้ได้ว่าไรอันยังคงยืนนิ่งอยู่ที่เดิม

“วันนี้ไม่ดูซีรีส์หรือไง”

“….”แล้วทำไมต้องถามด้วยล่ะ ปกติเห็นบ่นหนักบ่นหนาว่าเธอหมกมุ่นอยู่กับละครไร้สาระไม่ใช่หรือ มลินดาค่อนขอดในใจ ก่อนจะนอนนิ่งๆไม่พูดไม่ตอบอะไรอีกต่อไป ไม่สนแม้ถูกถามอีกหลายประโยค ซึ่งในระหว่างนั้นเองกริ่งหน้าห้องก็ส่งเสียงดังขึ้น

มลินดานอนฟังเสียงเท้าหนักๆเดินไปเปิดประตู แว่วได้ยินซุ่มเสียงพูดว่าอะไรสักอย่างที่เธอฟังไม่ถนัด ก่อนประตูจะถูกปิดพร้อมกับฝีเท้าของคนตัวสูงใหญ่ก้าวกลับมาหยุดยืนที่ตำแหน่งเดิม แต่มลินดายังคงทำเป็นนอนหลับตานิ่ง ทั้งที่ในใจอยากรู้เหลือเกินว่าเมื่อครู่นี้เกิดอะไรขึ้น ใครมากดกริ่งเรียกที่หน้าห้อง พลันร่างบางจะสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อจู่ๆเสียงเข้มก็เอ่ยขึ้นอีกครั้งด้วยการเรียกชื่อของเธอ

“ด้า…”

“…..”

“พี่รู้ว่าด้ายังไม่หลับ ลุกขึ้นมาคุยกันหน่อยเป็นไง”

“…..”

“ด้า….”กรามแกร่งเริ่มขบกันแน่น เมื่อเรียกซ้ำหลายครั้งแต่คนที่นอนอยู่บนเตียงยังคงนิ่งและไม่ยอมแม้แต่ขานรับ ไรอันรู้หรอกน่าว่าตัวเองเป็นคนผิด เขาเลยต้องพยายามข่มอารมณ์ไม่ให้กรุ่นโกรธ ก่อนจะสูดอากาศเข้าปอดลึกๆสองทีเพื่อให้กำลังใจตัวเอง

“พี่ขอโทษ”

สิ้นเสียงสำนึกผิด คนแกล้งหลับกลับเจ็บแปลบที่หัวใจ ไม่รู้ว่าทำไมตัวเองถึงรู้สึกเช่นนี้ คำว่าขอโทษที่ได้ยินมันสามารถขจัดความขุ่นเคืองภายในใจของเธอให้มลายหายไปจนหมดสิ้น พลันเปลือกตาที่ปิดแน่นจะขยับเปิดเมื่อของบางอย่างถูกวางลงข้างๆกาย

“ขอโทษ หายโกรธพี่นะครับคนดี”

ใจดวงน้อยๆถึงกับอ่อนยวบทันที เผลอคลี่ยิ้มกว้างด้วยความดีใจขณะรับกุหลาบสีชมพูอ่อนช่อโตมาหอบไว้ในอ้อมแขน ก่อนที่ดวงตาคู่สวยจะเบิกโพลงเมื่อมือหนายื่นกล่องมาให้ตรงหน้า

“ช็อกโกแลตฟัดจ์เค้ก!”เสียงหวานโพล่งดังเมื่อเห็นว่าภายในกล่องในนั้นมีเค้กช็อกโกแลตฟัดจ์น่าทานก้อนโตซ่อนตัวอยู่ จากนั้นก็แหงนหน้าขึ้นมองใบหน้าคมด้วยความแปลกใจ เพราะนอกจากเรื่องขับรถ ดูซีรีส์ เที่ยวกับเพื่อน ก็มีขนมนี่แหละที่ไรอันทั้งบ่นและสั่งห้าม ถึงขั้นว่าจ้างให้เลิกทานเลยทีเดียว แต่ทว่าทำไมวันนี้ถึงลงทุนซื้อมาให้เป็นกล่องใหญ่

“ไหนตัวบอกให้เค้าเลิกกินไง”

“ด้าชอบไม่ใช่เรอะ พี่เลยซื้อมาง้อไง”

คนถูกง้อถึงกับนิ่งงันไปชั่วขณะ รู้ว่าไรอันเป็นคนตรงๆ คิดยังไงก็พูดออกมาอย่างนั้น เหมือนอย่างตอนนี้ที่ทุ่มทุนให้ทั้งดอกไม้ที่เธอชอบและขนมหวานที่เธอแสนโปรดปราน เขาก็บอกถึงจุดประสงค์ในสิ่งที่ทำอย่างไม่อ้อมค้อม ง้อก็บอกว่าง้อ เรียบๆ ทื่อๆ แต่สายตาคมกลับเต็มไปด้วยความจริงใจ

“แค่ดอกไม้กับเค้กก้อนเดียว คิดว่าพอเหรอคะ”

“พี่ให้ได้เท่าที่ด้าต้องการนั่นแหละ ขอแค่หายโกรธก็พอ”

‘โกรธ?’ มลินดานิ่วหน้า พลางประเมินความรู้สึกของตัวเอง ที่จริงเธอไม่ได้ถึงกับโกรธเป็นฟืนเป็นไฟหรอกนะ เพราะถ้าเป็นเช่นนั้นเธอคงหอบผ้าหอบผ่อนหนีไปอยู่ที่บ้านคุณยายตั้งแต่เมื่อเช้าแล้ว ไม่ทนอยู่ใกล้กันอย่างนี้หรอก ความรู้สึกตอนนี้มันก็แค่รู้สึกขุ่นเคืองใจกับสิ่งที่เขาทำเท่านั้นเอง ไรอันประกาศย้ำชัดว่ารัก และที่ทำไปก็คงเป็นเพราะอารมณ์พิศวาส แต่กลับเป็นตัวของเธอซะเองที่ยังไม่พร้อมจะทำหน้าที่ภรรยาบนเตียงให้กับเขา

มลินดานิ่งอยู่กับความคิดของตัวเองครู่หนึ่ง ก่อนจะลอบถอนหายใจเบาๆ เธอรู้ว่าควรเปิดใจ คนคบหากันก็ต้องมมีกอด มีจูบกันบ้างเป็นเรื่องธรรมดา แต่มันก็เร็วเกิดกว่าที่จะทำใจยอมรับอยู่ดี เฮ้ออออ~

“ไม่ได้โกรธหรอก”

“ไม่โกรธ แต่ก็ไม่ยอมพูด ไม่ยอมมองหน้า เอาแต่เดินหนีทำเหมือนพี่ไม่มีตัวตน”ไรอันเล่าถึงอาการของคนที่บอกว่าตัวเองไม่ได้โกรธ แล้วยิ้มที่มุมปาก ใจชื้นขึ้นมาบ้างเมื่อได้ยินคำปฏิเสธเสียงเบา และอย่างน้อยๆตอนนี้เด็กสาวตรงหน้าก็ยอมรับดอกไม้ขอโทษจากเขาไปแล้วล่ะน่า

“ก็แค่งอน”คนงอนตอบไม่เต็มเสียงนัก พลางหลุบมองที่ดอกไม้เนื่องจากรู้สึกถึงอาการเห่อร้อนไปทั้งหน้า คิดว่าตอนนี้ผิวบางในส่วนนั้นคงแดงปลั่งลามไปถึงลำคอและใบหู พลันหัวใจดวงน้อยๆก็ทวีจังหวะการเต้นที่รุนแรงเมื่อคนตัวสูงโน้มใบหน้าเข้ามากระซิบถาม

“แล้วหายงอนหรือยังครับ”

“อื้อ”มือเรียวข้างหนึ่งละจากช่อดอกไม้ไปดุดันอกแกร่งให้ออกห่างด้วยความขวยเขิน ก่อนจะแก้อาการเหนียมอายด้วยการต่อรองขอของเพิ่มซะเลย “ขอนาฬิกาข้อมืออีกสักเรือนได้ไหมล่ะคะ”

พลันริมฝีปากเรียวสวยฉีกยิ้มกว้างด้วยความดีใจเมื่อคนจ่ายเงินพยักหน้ารับคำขอ จากนั้นช่อกุหลาบสีชมพูก็ถูกวางไว้บนเตียง เพื่อที่มือเรียวจะได้ยื่นออกไปรับกล่องขนมมาทำการแกะ ก่อนจะทำตาโตเหมือนไข่ห่านเมื่อเค้กช็อกโกแลตฟัดจ์เผยโฉมอวดความน่าทานของมัน

“ไปหยิบช้อนให้หน่อยสิคะ”

ไรอันเลิกคิ้วมองคนที่กำลังใช้นิ้วหยิบเนื้อเค้กขึ้นมาชิมด้วยความเอือม เนื่องจากเสียงที่ได้ยินเมื่อครู่มันไม่ใช่การขอร้อง แต่เป็นการสั่งให้เขาดีๆนี่เอง ทว่าคนถูกใช้ก็ไม่ได้ทำตามคำสั่งนั้นในทันทีซะทีเดียว ร่างสูงยังคงยืนหยัดอยู่ที่เดิมพร้อมเอ่ยถามเสียงเข้ม

“ไม่ง่วงแล้วเหรอ ค่อยเก็บไว้กินพรุ่งนี้ก็ได้”แม้จะเป็นขนมที่ตัวเองสั่งซื้อมาเพื่อง้องอน แต่ไรอันกลับไม่อยากให้มลินดาทานมันเลยสักนิด โดยเฉพาะในเวลาก่อนนอนเช่นนี้

“หายง่วงแล้วค่ะ ไปเอาช้อนมาเร็วๆสิคะ”เสียงสั่งที่เปลี่ยนอารมณ์เป็นไล่ให้รีบทำ ทำเอาไรอันถึงกับหน้าตึง ทว่าก็จำใจต้องเดินกลับไปหยิบช้อนซึ่งวางอยู่ในส่วนของครัวเล็กๆมาให้แต่โดยดี



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 38 ครั้ง

6 ความคิดเห็น