อ้อนรักมาเฟีย 💏 (ไรอัน ♡ ดาด้า) นิยายชุด มาเฟียที่รัก By นิลจันทรา

ตอนที่ 2 : เค้าขอไปด้วยคนนะตัว ^_^

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,717
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 50 ครั้ง
    1 มิ.ย. 61




                ลิ้นเรียวเลียปากแพรบหลังจากที่อาหารมื้อเช้าแสนอร่อยเพิ่งผ่านพ้นไป ก่อนจะเคลื่อนร่างที่อิ่มแป้จนพุงยื่นไปยังห้องนั่งเล่น ร่างบางทรุดลงข้างชายสูงวัยท่าทางใจดีพร้อมกับหยิบคุกกี้อัลมอนด์เคลือบช็อคโกแล็ตของโปรดเข้าปากแม้จะรู้สึกแน่นท้องอยู่ก็เถอะ

                “หนูดาด้า”

                “ขาคุณพ่อไบอัน รับคุกกี้แสนอร่อยเพิ่มไหมคะ”หนูดาด้าหรือชื่อจริงของเธอคือมลินดาขานรับบุคคลที่ตนให้ความนับถือดั่งบิดาอีกคนหนึ่งเสียงหวาน ทว่ามือยังไม่ยอมวางคุกกี้ที่ถือค้างลงบนจาน แต่กลับยื่นส่งให้คนเรียกที่นั่งอยู่ข้างๆพร้อมเอ่ยชวนให้ทานขนมสุดโปรดของตัวเองอย่างคนไม่ขี้หวงของ ก่อนจะได้รับการปฏิเสธเป็นยิ้มกว้างของคนแก่อย่างไบอันที่ยกมือส่ายไปมา

                ไบอัน รอสเบิร์ก ในวัยเจ็ดสิบต้นๆมองคนตรงหน้าด้วยสายตาเอ็นดู เด็กสาวตัวเล็กแต่กินเก่งที่เขารับไว้ในอุปถัมภ์ตั้งแต่เมื่อห้าปีก่อน บุตรสาวของเดวิด บาโลเก็ธ ลูกน้องคนสนิทของอังเดรซึ่งเป็นบุตรชายเพียงคนเดียวของเขา เดวิดทำงานให้กับตระกูลรอสเบิร์กด้วยความภักดีมานาน จนอังเดรหรือแม้กระทั่งตัวเขาเองให้ความไว้เนื้อเชื่อใจเดวิดและมอบหมายงานสำคัญๆให้ทำ เดวิดทำงานเป็นที่น่าพอใจจนกระทั่งงานสุดท้ายที่ทำสำเร็จก่อนจะเดินทางกลับไปเยี่ยมบุตรสาวและภรรยา แต่ทว่าโชคร้ายที่ถูกตามล่าจนต้องถูกฆาตกรรมอย่างโหดร้ายไปพร้อมกับภรรยาอันเป็นที่รัก

ไบอันจึงรับมลินดาแก้วตาที่เป็นดั่งดวงใจของเดวิดมาอุปการะเลี้ยงดู

และเด็กหญิงมลินดาในวันนั้นบัดนี้ได้โตเป็นสาวแรกแย้มในวัยยี่สิบเอ็ดที่สวยสะพรั่ง แต่ทว่าความน่ารักเหมือนเด็กยังคงมีไว้เพื่อออดอ้อนเขาเสมอ สำหรับไบอันแล้ว มลินดาเป็นเหมือนของขวัญชิ้นพิเศษในชีวิตของคนแก่ที่มีลูกชายเพียงคนเดียวแต่ก็จากโลกใบนี้ไปด้วยอุบัติเหตุทางรถยนต์พร้อมกับผู้เป็นภรรยาเมื่อสิบปีก่อน จะเหลือไว้เพียงหลานชายที่วันๆไม่ค่อยจะมาให้เห็นหน้าเห็นหนวดเท่าไหร่หรอก แต่ครั้นพอมีเด็กสาวอย่างมลินดามาอยู่ด้วยก็พลอยทำให้คนแก่อย่างเขาได้คลายเหงาลงบ้าง

                “วันหยุดนี้หนูว่างใช่ไหม”เสียงแหบพร่าในลำคอเอ่ยถามก่อนจะได้รับคำตอบเป็นการพยักหน้าหงึกๆเพราะปากกำลังเคี้ยวขนมเลยไม่ว่างตอบ ไบอันยิ้มกว้างอย่างไม่ถือสาก่อนจะเอ่ยกับเด็กในอุปถัมภ์ที่กำลังห่วงกินมากกว่าสนใจพ่ออย่างเขาต่อ

                “งั้นก็ไปเที่ยวโรมกับพี่เขาสิ ค้างที่โน่นสักวันสองวัน เที่ยวเสร็จแล้วค่อยกลับ”

                ทันทีที่คำว่าเที่ยวลอยเข้ามาในหูมือ เล็กถึงกับรีบวางขนมของโปรดลงบนจาน ทำความสะอาดมือด้วยการใช้ฝ่ามือสองข้างถูกกันไปมาแปะๆก่อนจะรีบเอ่ยถามผู้เป็นพี่ชายที่นั่งดื่มกาแฟหลังมื้ออาหารเงียบๆอยู่โซฟาตรงข้ามด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นดีใจ

                “ตัวจะไปมิลานเหรอ ทำไมเค้าไม่เห็นรู้เรื่อง”

                แค้ก!แค้ก! ไรอัน รอสเบิร์ก สำลักกาแฟที่กำลังยกขึ้นดื่ม เมื่อประจวบเหมาะกับเสียงหวานเอ่ยถามพอดี ทำเอาไรอันสะดุ้งกับสรรพนามที่แม่น้องสาวตัวดีใช้เรียกแทนตัวเขา

ตัว คำนี้ไรอันไม่ชินกับมันสักที ได้ยินทีไรเหมือนตัวเองกำลังถูกเด็กหลอกด่ายังไงไม่รู้ มันเหมือนเขากลายเป็นตัวอะไรสักอย่างซึ่งคร้านจะสรรหามาเปรียบเปรย เอาเป็นว่าไรอันไม่ประทับใจกับสรรพนามที่น้องสาวหยิบยื่นให้เลยสักนิด

                “แล้วทำไมด้าจะต้องรู้ไปซะทุกเรื่องด้วยล่ะ”

                “พี่สิงโต!

                ไรอันเหลือกตามองคนเอ่ยเสียงค้อนเพราะถูกขัดใจก่อนจะไหวไหล่อย่างไม่ใส่ใจกับอาการดิ้นเร่าๆของน้องสาว ชักจะชินซะแล้วกับห้าปีที่ต้องมีน้องต่างสายเลือดมาคอยรบกวนให้ปวดหัว มลินดามักจะเรียกเขาราวกับสนิทสนมทั้งที่อายุห่างกันเป็นสิบปีด้วยคำว่า เค้า กับ ตัวแต่ถ้าเมื่อใดที่ถูกขัดใจหรือไม่พอใจแล้วโมโหขึ้นมา คำว่า พี่สิงโต ซึ่งเป็นคำแปลภาษาไทยของชื่อเขาจะถูกเอื้อนเอ่ยจากปากอิ่มด้วยเสียงค้อนแข็งๆทันที  ไม่เคยสักครั้งหรอกที่จะเรียก พี่ไรอัน ให้ชื่นใจ

                “ไม่เอาน่า จะมีสักครั้งไหมที่พี่น้องจะคุยกันดีๆ มีแต่จะหาเรื่องทะเลาะให้คนแก่ปวดหัว”ไบอันที่นั่งมองเหตุการณ์บ่นเสียงปราม ปลงแล้วปลงอีกกับนิสัยที่ชอบหาเรื่องชวนทะเลาะของหลานชายและเด็กสาวในความดูแล

                “ก็พี่สิงโตว่าด้าก่อนคุณพ่อไบอันก็เห็น”คนเป็นน้องเริ่มใช้เสียงเล็กเสียงน้อยที่เคล้าความเง้างอนเข้าไปด้วยอีกนิดออดอ้อนประมุขของบ้านที่มีอำนาจสูงสุดในการตัดสินทุกอย่างทันที ก่อนจะได้ยินเสียงหัวเราะในลำคอและเสียงทุ้มที่ฟังไม่รื่นหูเท่าไหร่ของพี่ชายดังไล่หลังมาติดๆ

                “เฮอะ! ขี้ฟ้องอีกตามเคย เอาเลยยังไงพี่ก็แพ้ด้าอยู่แล้วแหละ”

                ลองมลินดาได้ใช้เสียงออดอ้อนเมื่อไหร่อย่าหวังว่าเขาจะยังได้รับการเข้าข้างจากผู้เป็นปู่อีกต่อไป เห็นได้จากทุกครั้งที่ทะเลาะกัน เมื่อต้องขึ้นศาลตัดสินของบ้านที่มีปู่ของเขาเป็นอัยการสูงสุด ไรอันเป็นต้องเป็นฝ่ายแพ้ทุกที นี่ถ้ามีโทษจำคุกเขาคงไม่มีโอกาสได้ออกมาเห็นเดือนเห็นตะวัน เพราะทะเลาะกันแทบทุกวันด้วยเรื่องขี้ประติ๋ว ซึ่งเขาก็ไม่เข้าใจตัวเองอยู่เหมือนกันว่าทำไมต้องวิ่งตามนิสัยเด็กๆของมลินดาจนต้องทะเลาะกันทุกครั้งไป

“แล้วจะพาน้องไปด้วยได้หรือเปล่าล่ะ นานๆทีน้องจะมีวันหยุดยาวสักที พาไปเที่ยวเปิดหูเปิดตาบ้างไม่ได้หรือไง”

                “แต่คุณปู่ครับ ผมจะไปงานวันเกิดคนรักของไอ้คีธมัน ในงานก็เชิญแต่เพื่อนกันที่เป็นผู้ชายทั้งนั้น น้องไปก็คงจะเบื่อ”เมื่อถูกผู้เป็นปู่รบเร้า ไรอันจึงต้องอ้างเหตุผลที่เขาไม่อยากพามลินดาไปด้วยให้ปู่ฟัง เผื่อว่าปู่จะหวงคนช่างอ้อนขึ้นมาแล้วเปลี่ยนฝ่ายหันเหมาอยู่ข้างเขาบ้าง แต่ทว่าให้ตายเถอะไรอันถึงกับถลึงตาโตพร้อมกับปล่อยลมออกหูทันทีในวินาทีต่อมา เมื่อเสียงหวานเอ่ยด้วยใบหน้ายิ้มร่าในยามที่กล่าวถึงเพื่อนร่วมองค์กรของเขาอย่างจ้าวเสี่ยวหมิงราวกับถูกอกถูกใจเจ้านั่นจนน่าหมั่นไส้

                “หือใครบอก เพื่อนตัวคุยสนุกจะตายไป โดยเฉพาะจ้าวเสี่ยวหมิง”



องค์กรเดอะ ดาร์ค วูล์ฟส์ เป็นองค์กรที่ประกอบไปด้วยเหล่าผู้นำสมาชิกหกประเทศ ได้แก่ เยอรมัน สหรัฐอเมริกา อิตาลี ฝรั่งเศส รัสเซีย และมหาอำนาจแห่งเอเชียอย่างจีน ซึ่งในอดีตนั้นองค์กรนี้เคยทรงอำนาจและถูกกล่าวขานว่าเป็นองค์กรมืดที่สร้างความหวาดกลัวให้แก่ประชาชนในประเทศที่ผู้ทรงอิทธิพลเหล่านี้แผ่กระจายอำนาจควบคุมอยู่ เพราะสมาชิกต่างก่ออาชญากรรมหลากหลายรูปแบบ รวมถึงก่อคดีฆาตกรรมมากมาย เพื่อขยายอิทธิพลและสร้างความมั่งคั่งให้กับแก๊งค์ของตัวเอง ด้วยเหตุนี้เองจึงถูกเอฟบีไอกวาดล้างอย่างหนักจนต้องลดทอนอำนาจลงด้วยการแยกตัวของเหล่าสมาชิกในองค์กรในปีคริตส์ศักราชหนึ่งพันเก้าร้อยหกสิบสี่

                จนกระทั่งเมื่อสี่ปีก่อนองค์กรเดอะ ดาร์ค วูล์ฟส์ ได้ถูกก่อตั้งขึ้นอีกครั้งภายใต้ความร่วมมือกันของผู้สืบทอดสายเลือดเหล่าผู้นำมาเฟียในอดีต โดยสมาชิกรุ่นใหม่ล้มเลิกอุดมการณ์อาชญากรรมอันรุนแรงที่บรรพบุรุษได้สร้างไว้แล้วหันมาปรับเปลี่ยนเป้าหมายหลักขององค์กรให้ขาวสะอาดยิ่งขึ้นด้วยการร่วมมือกันสร้างความยิ่งใหญ่ทางธุรกิจ มีการจัดระบบในการควบคุมสมาชิกขององค์กรด้วยการตั้งคณะกรรมการสภาขององค์กรเพื่อคอยดูแลภาพรวมต่างๆ กิจกรรมทุกอย่างของสมาชิกในองค์กร และเป็นตัวกลางเพื่อลดความขัดแย้งของสมาชิกแก๊งค์ ซึ่งประมุขสูงสุดขององค์กรเดอะ ดาร์ค วูล์ฟส์ คนปัจจุบันก็คือ ซีมอนด์ วินเซนต์ เจ้าพ่อคาสิโนแห่งลาสเวกัส หนึ่งในผู้นำสมาชิกจากประเทศสหรัฐอเมริกานั่นเอง

                และจ้าวเสี่ยวหมิงที่มลินดากำลังกล่าวถึงอยู่นั้นก็คือ นักธุรกิจสัญชาติจีน เจ้าของกิจการอู่ต่อเรืออย่าง อู่เฉิงกง ที่ได้รับความเชื่อมั่นว่าเป็นอู่ต่อเรือที่มีคุณภาพที่สุดแห่งหนึ่งของโลก จ้าวเสี่ยวหมิงผู้นี้เป็นหนุ่มเจ้าสำราญ ไม่เคยคิดจริงจังกับความรัก เห็นผู้หญิงเป็นเพียงของเล่นที่ขลุกอยู่ด้วยได้ไม่ถึงวันก็ทิ้งขว้างไปหาเอาของอันใหม่ คู่ควงจึงไม่เคยซ้ำหน้ากันสักวัน แต่ทว่าแม่น้องสาวตัวดีของเขากลับหลงใหลได้ปลื้มในตัวจ้าวเสี่ยวหมิงไม่เลิก ทั้งที่เขาเขยันพูดกรอกหูเสมอว่าหมอนั่นมันมีนิสัยเลวร้ายยังไง

ดูอย่างเมื่อคราวก่อนที่เขาพาไปปาร์ตี้วันเกิดซีมอนด์ วินเซนต์ที่ลาสเวกัสสิ มลินดาคุยจ้ออยู่กับจ้าวเสี่ยวหมิงจนงานเลิกรา เข้ากันอย่างปี่กับขลุ่ย คุยกันถูกคอถึงขนาดเจ้านั่นมันชวนไปเที่ยวบ้านที่ประเทศจีน แต่แม่น้องสาวของเขาก็เหลือเกินคล้อยตามลั่นจะหาโอกาสไปเยือนเมืองจีนให้ได้สักครั้ง และครั้งนี้ก็คงมิวายจะไปขลุกอยู่แต่กับจ้าวเสี่ยงหมิงอีกตามเคย คงไม่สนใจคนพาไปอย่างเขาหรอก ไรอันโอดครวญกับตัวเองในใจ ทว่าพอเหลือบมองสีหน้าร้องขอของผู้เป็นปู่ คนที่รักและเทิดทูนปู่เหนือสิ่งอื่นใดก็ถึงกับไม่กล้าปฏิเสธ ได้แต่พยักหน้าตอบรับพร้อมกับถอนหายใจยาวๆกับการเดินทางที่คงจะหาความสงบไม่ได้จากเพื่อนร่วมทางในวันพรุ่งนี้


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 50 ครั้ง

6 ความคิดเห็น

  1. #2 Fang_ju (@reesa_jongkook) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2561 / 17:25
    แพ้น้องอะ555น้องน่ารักกก
    #2
    0
  2. #1 BB_haralo (@khanpischatorpol) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2561 / 08:26

    ชอบจังแค่ 2 ตอนก่สนุก

    #1
    0