อ้อนรักมาเฟีย 💏 (ไรอัน ♡ ดาด้า) นิยายชุด มาเฟียที่รัก By นิลจันทรา

ตอนที่ 16 : นับหนึ่งด้วยกันไหม (ต่อ)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,015
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 30 ครั้ง
    5 ก.ค. 61


ฟาเบรกัสผละจากไปได้สักพักใหญ่ ผู้รับหน้าที่เป็นพิธีกรดำเนินงานก็เริ่มนำเข้าสู่พิธีการสำคัญที่ทุกคนต่างรอคอย โดยเฉพาะสาวๆซึ่งในยามนี้ต่างกรูกันเข้าไปยืนออที่ด้านหน้าของเวทีกลางห้อง ซึ่งบนเวทีนั้นมีเจ้าสาวคนสวยกำลังยืนถือช่อดอกไม้สีชมพูเคียงคู่อยู่กับเจ้าบ่าว

มลินดานิ่งมองเหตุการณ์อันชุลมุน ก่อนที่เจ้าตัวจะเบ้ปากเป็นเชิงปฏิเสธเมื่อแผ่นหลังบางถูกมือหนาดุนดันให้ขยับเข้าไปรวมกลุ่มกับผู้คนที่กำลังยื้อแย่งพื้นที่เหมาะด้านหน้าเวที

“ไม่เอา”เสียงหวานร้องปฏิเสธเพราะดูท่าไรอันจะคะยั้นคะยอให้เธอเข้าไปยืนรอรับช่อดอกไม้ให้ได้  คนตัวเล็กร่างบางจึงพยายามขืนตัวเอาไว้สุดแรง พลางส่ายหน้าไปมาเพื่อยืนยันอีกทาง

“ลองเสี่ยงดู เผื่อจะโชคดีได้แต่งเป็นคู่ต่อไปไง”

“ไม่เห็นอยากแต่งเลย”มลินดาโพล่งกลับทันควัน เพราะงานแต่งงานไม่เคยอยู่ในความคิดของเธอเลย มันยังไม่ถึงเวลาอันเหมาะสม อีกทั้งเธอยังไม่เจอคนที่อยากฝากชีวิต เลยไม่คิดว่าจะได้เข้าพิธีวิวาห์ในเวลาอันใกล้ ถึงแม้สิ่งเคยวาดฝันเอาไว้จะพลิกผันด้วยการจดทะเบียนสมรส แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าเธอจะต้องแต่งงานกับไรอันเสียหน่อย อย่างน้อยเธอก็ยืดระยะเวลาได้ตั้งหนึ่งปีล่ะน่า ไม่แน่เรียนจบปริญญาตรีแล้วเธออาจจะต่อปริญญาโทและตามด้วยปริญญาเอกหลายๆใบ จะได้ไม่ต้องแต่งงาน มลินดาวางแผนให้ตัวเองในระยะยาวเสร็จก็ต้องนิ่วหน้าฉุนๆเมื่อเสียงทุ้มเอ่ยขอร้อง

“แย่งมาให้พี่หน่อยไม่ได้หรือไง ด้าไม่อยาก แต่พี่นี่อยากแต่งใจจะขาด”

“อยากได้ก็ไปแย่งเองสิ”ทว่าเสียงหวานยังคงปัดปฏิเสธพร้อมกับปรายตามองกลุ่มคนที่กำลังชุลมุนวุ่นวายอยู่ตรงหน้า อยากได้ทำไมไม่ไปแย่งเองเลยล่ะ ทำไมต้องมาบังคับให้คนอื่นไปเอามาให้ด้วย มลินดาแอบบ่นในใจ ก่อนจะย่นจมูกเมื่อเสียงทุ้มบอกถึงเหตุผล

“เขาให้สิทธิ์เฉพาะผู้หญิง”

“มันก็แค่ดอกไม้ช่อเล็กๆ อีกอย่างคนเยอะขนาดนั้นเค้าคงแย่งมันมาไม่ได้หรอก”

“ไม่ลองจะรู้ได้ยังไง ไม่แน่ด้าอาจจะฟลุคก็ได้”

สิ้นเสียงของไรอันที่พยายามหวาดล้อม มลินดาก็ถอนหายใจด้วยความเหนื่อยหน่าย ก่อนจะยอมเดินกระทืบเท้าออกไปรวมกลุ่มกับสาวๆนับสิบชีวิตที่กำลังเบียดเสียดยื้อแย่งหาพื้นที่เหมาะๆในการรอรับช่อดอกไม้ เธอไม่ได้หวังจะฟลุคหรอก แต่แค่ขี้คร้านจะหาข้ออ้างเพื่อต่อความกับคนอย่างไรอันให้เมื่อยปาก เลยต้องยอมทำตามคำขอของเขาด้วยความขัดใจ

และเนื่องจากรูปร่างที่ค่อนข้างเล็กเมื่อเทียบกับสตรีชาวตะวันตกโดยแท้ ส่งผลให้มลินดาถูกบดบังจนมิด แต่กระนั้นเธอก็ยังพยายามยืดตัวเพื่อให้มองเห็นบรรยากาศบนเวที  ก่อนที่คนตัวเล็กจะรีบถอยล่นเพราะกลุ่มคนที่อยู่ด้านหน้าเบียดเข้ามาใกล้ และเพื่อความปลอดภัยของตัวเองมลินดาจึงเว้นระยะห่างจากคนพวกนั้นเอาไว้เป็นคืบด้วยกลัวจะโดนกระแทกล้ม

“ทำไมฉันต้องมาทำอะไรแบบนี้ด้วยเนี่ย”น้ำเสียงหงุดหงิดบ่นอุบอิบกับตัวเอง เพราะถึงแม้จะพยายามยืดตัวแล้วยืดตัวอีก และเอียงคอไปมาครั้งแล้วครั้งเล่าเพื่อหาช่องในการมองเห็น แต่ก็ยังไม่เป็นผล พาลทำให้เริ่มเกิดอารมณ์ขุ่นเคืองในใจ ทว่าครั้นพอหันไปมองคนที่รออยู่ทางด้านหลัง ดวงตาคู่สวยก็ต้องถลึงโตเมื่อพบว่าริมฝีปากหยักกำลังคลี่ยิ้มกว้างขณะจ้องมองมาที่เธอ

พลันเสียงร้องด้วยความตื่นเต้นจะทำให้มลินดารีบดึงสายตากลับไปยังเป้าหมายเดิม เธอรู้ว่าเจ้าสาวได้โยนดอกไม้แล้ว แต่เพราะยังถูกบดบังและมองไม่เห็นอะไรเลยมลินดาจึงยกมือขึ้นสุดแขนเพื่อรอรับ ก่อนที่ร่างบางจะเผลอโลดเต้นด้วยความดีใจ เมื่อช่อดอกไม้สีชมพูลอยมาเข้ามือพอดิบพอดี ราวกับเจ้าสาวจงใจจะส่งมันมาให้เธออย่างไรอย่างนั้น มันคือเรื่องที่เหนือความคาดหมายแต่กลับสร้างความภาคภูมิใจให้กับมลินดาจนยิ้มไม่หุบ

ท่ามกลางเสียงปรบมือร่วมแสดงความยินดี มลินดาเดินกลับไปหาคนที่รออยู่ทันที กระดิกคิ้วเรียวพลางเบ้ปากอย่างอวดโอ้ในความเก่งกาจสามารถของตัวเอง ก่อนจะยื่นช่อดอกไม้ไปตรงหน้าคนที่บอกว่าอยากได้นักอยากได้หนา ซึ่งมือหนาก็รับมันไปด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม พร้อมกับเอ่ยคำขอบคุณเสียงทุ้ม

“ขอบคุณครับ กลับบ้านเรากันเถอะ”

 

รถสปอร์ตสายพันธุ์แกร่งขับเคลื่อนไปบนถนนสายหลักของเมืองเบอร์ลินซึ่งกำลังมุ่งตรงสู่คฤหาสน์รอสเบิร์ก ครั้นเมื่อมาถึงบริเวณสวนสาธารณะเฟอร์รี่คันหรูกลับชะลอความเร็วลง ก่อนจะเลี้ยวจอดข้างทางในเวลาต่อมา

“จอดทำไมคะ”คนที่นั่งเงียบมาพักใหญ่ทำท่าเลิกลักเหลียวหน้าเหลียวหลังแล้วหันกลับไปถามพลขับด้วยความแปลกใจ ในเมื่ออีกแค่หนึ่งกิโลเมตรก็จะถึงบ้านอยู่แล้ว เขาจะจอดรถทำไมกัน

เสี้ยวใบหน้าอันเรียบนิ่งของไรอันทำให้มลินดาเกิดอาการประหม่าและรู้สึกร้อนวูบวาบไปทั้งตัว เมื่อมือหนาเอื้อมมากุมมือของเธอซึ่งวางอยู่บนตัก

“ด้า….

เจ้าของมือเรียวถึงกับสะดุ้ง หัวใจดวงน้อยๆเต้นตุ้มๆต่อมๆพลางเอนกายลงกับเบาะนั่งเมื่อเจ้าของเสียงทุ้มเคลื่อนกายเข้ามาใกล้ ปากคอเริ่มสั่นในขณะเดียวกันสมองก็ชักจะรวนเรพาลทำให้การคิดหาทางเอาตัวรอดชักตีบตัน อยากผลักไสเขาให้ออกห่าง แต่อีกความรู้สึกกลับบอกให้นิ่งเฉยและรอฟังว่าไรอันจะทำอะไรกันแน่

….พี่รู้ว่าด้ายังไม่พร้อมกับสถานะของเรา มันอาจจะเร็วเกินไปสำหรับด้า แต่พี่อยากให้ด้าช่วยเปิดใจยอมให้พี่เป็นมากกว่าพี่ชาย พี่ขอให้เวลาหนึ่งปีต่อจากนี้เป็นเครื่องพิสูจน์ และเมื่อถึงตอนนั้นตอนที่ด้าเรียนจบ หากด้ายังคงรักพี่ไม่ได้ พี่ก็จะหย่าให้”

ซุ่มเสียงจริงจังและใบหน้าอันเคร่งขรึมอย่างเห็นได้ชัดทำให้มลินดาจับความรู้สึกของไรอันได้ว่าเขาไม่ได้ตั้งใจที่จะเอ่ยเล่นๆ เธอไม่รู้หรอกว่าทำไมไรอันถึงพูดเช่นนี้ ทำไมเขาถึงขอโอกาส และทำไมถึงคิดอยากให้เธอลองเปิดใจ เพียงแต่มลินดาแค่เกิดความสงสัยอย่างหนึ่งว่าไรอันจะให้เธอทำแบบนี้ไปทำไม ในเมื่อต่างคนก็ต่างไม่ได้รู้สึกพิเศษต่อกันมากกว่าความรักของความเป็นพี่น้อง

“พี่สิงโต เค้าไม่เข้าใจว่าทำไมตัวถึงยอมจดทะเบียน แล้วยังพูดเหมือนจะคบกับเค้าอย่างจริงจังอีก”

“ไม่ใช่เพราะถูกคุณปู่บังคับ แต่พี่เต็มใจทำ พี่เต็มใจจดทะเบียนสมรสกับด้า”

“เพราะอะไรคะ ตัวทำแบบนั้นทำไม ในเมื่อตัวไม่ได้รัก

“พี่รัก! พี่ทำไปเพราะพี่รักด้า”

คนถูกบอกรักถึงกับนิ่งงันอ้าปากค้าง รู้สึกราวกับโลกหยุดหมุน สมองน้อยๆเคว้งคว้างในอากาศ ไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่ได้ยินเลย หากดวงตาที่สบประสานอยู่ตอนนี้มันกลับยืนยันว่าสิ่งที่ไรอันเอ่ยเมื่อครู่นั้นคือความจริงที่กลั่นออกมาจากใจของเขา

“พี่ตกหลุมรักเด็กผู้หญิงที่ได้เจอครั้งแรกเมื่อห้าปีก่อน พี่เฝ้าคอยดูแลเด็กผู้หญิงคนนั้นด้วยความรักมาตลอดห้าปี โดยที่เธอไม่รู้เลยว่าพี่ชายคนนี้คิดกับเธอเกินกว่าความเป็นพี่น้องกัน แต่เมื่อมาถึงวันนี้ มันถึงเวลาแล้วที่พี่จะบอกความรู้สึกในใจให้เด็กคนนั้นได้ล่วงรู้ความจริงเสียที พี่รักด้านะครับ เริ่มนับหนึ่งไปด้วยกันกับพี่ได้ไหมคนดี”

ยิ่งได้ฟังประโยคบอกรัก มลินดาก็ยิ่งรู้สึกว่าตัวเองถูกดึงหายเข้าไปในโลกอีกใบ โลกที่เต็มไปด้วยสีชมพู ขณะที่หัวใจดวงน้อยๆก็ขยับเต้นระรัวเร็วจนน่าใจหาย มันช่างน่าแปลกที่เธอไม่ได้รู้สึกรังเกียจหรือแม้แต่ต่อต้านในสิ่งที่ไรอันบอก ทว่าในทางกลับกันภายในใจของมลินดากลับเต็มไปด้วยความอยากลอง เพราะหากถามความรู้สึกของเธอที่มีต่อไรอันยามนี้ มลินดาสามารถตอบได้อย่างเต็มปากเลยว่าเธอรักเขาอย่างพี่ชายคนหนึ่งเท่านั้น แต่ในเมื่อทุกอย่างมันดำเนินมาในทางนี้แล้ว สถานะของเธอกับไรอันมันถูกพันธนาการเอาไว้ด้วยการสมรส จะเป็นอะไรหากเธอจะยอมเปิดโอกาสให้เขาและตัวเองเพื่อลองรักดูสักครั้ง อย่างน้อยๆในเวลาหนึ่งปีต่อจากนี้ ถ้าความรู้สึกมันบอกว่าเขาเป็นได้แค่พี่ชาย เธอจะได้แน่ใจและลดสถานะกลับไปเป็นเช่นเดิมอย่างที่ได้ตกลงกันเอาไว้

                “เค้าไม่รู้หรอกนะว่าจะสามารถรักตัวแบบนั้นได้หรือเปล่า แต่ในเมื่อทุกอย่างมันดำเนินมาแบบนี้แล้ว คงไม่เสียหายอะไรหรอกมั้งถ้าเค้าจะลองเปิดใจสักครั้ง”ตอบไปเช่นนั้นแล้วจึงนิ่งคิดด้วยความชั่งใจ มลินดาใช้เวลานี้ในการจับความรู้สึกของคนตรงหน้าด้วยการมองให้ลึกลงไปในดวงตาคมก่อนจะพบกับประกายบางอย่างที่ทำให้เธอรู้สึกตื้นตันใจ มันคือสายตาอันอบอุ่นที่เต็มไปด้วยรักสายตาอันอบอุ่นไปด้วยความรัก พลันริมฝีปากเรียวสวยก็คลี่ยิ้มก่อนที่เสียงหวานจะเอ่ยในสิ่งที่ตัวเองตัดสินใจ คบกันก็ได้ค่ะ”

                สิ้นเสียงหวานที่ตอบรับ ไรอันรู้สึกราวกับสิ่งที่เขาแบกเอาไว้นานแสนนานถูกโยนทิ้งไป ก่อนจะรั้งร่างบางเข้ามากอดไว้แนบแน่นด้วยความดีอกดีใจ ขณะที่ดวงตาคมเข้มกำลังฉ่ำคลอไปด้วยหยดน้ำตาของความปลื้มปริ่มในหัวใจ



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 30 ครั้ง

6 ความคิดเห็น