อ้อนรักมาเฟีย 💏 (ไรอัน ♡ ดาด้า) นิยายชุด มาเฟียที่รัก By นิลจันทรา

ตอนที่ 14 : ความเป็นความตาย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,109
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 29 ครั้ง
    2 ก.ค. 61



ร่างกายที่แก่ชราของไบอันถูกรุมเร้าด้วยโรคอันน่ากลัวที่ไม่เพียงแค่โรคหัวใจเท่านั้น แต่เขายังต้องทนทรมานกับโรคความดันโลหิตสูง โรคเบาหวาน และไขมันในเลือดสูงอีกด้วย แต่อาการที่น่าเป็นห่วงตอนนี้ก็คือโรคหัวใจที่ไบอันถูกจัดให้อยู่ในกลุ่มเสี่ยงต่อการเกิดภาวะหัวใจวายเฉียบพลัน

“คุณพ่อไบอัน ฮือๆ”มลินดาถลาเข้าไปกอดร่างของคนที่นอนอยู่บนเตียงทันทีที่มาถึง ขณะที่ไรอันหยุดยืนอยู่ข้างๆโดยยื่นมือหนาข้างหนึ่งออกไปแตะผ้าห่มผืนซึ่งคลุมส่วนขาของผู้เป็นปู่ ดวงตาคมในยามนี้สั่นระริกด้วยความกลัวที่กำลังก่อตัวขึ้นในหัวใจ

“ด้า…”มือเหี่ยวย่นลูบศีรษะของเด็กสาวอย่างแสนรัก

 “ทำไมถึงเป็นแบบนี้ล่ะคะ”มลินดาร้องไห้ตัวโยง เรียวแขนเล็กยังคงกอดบุคคลอันเป็นที่รักเอาไว้แน่น ในขณะที่เสียงสั่นเครือเคล้าความสะอื้นเอ่ยถามอย่างไม่อยากเชื่อว่าอาการป่วยที่ทรงตัวมาตลอดของไบอันจะทรุดลงอย่างรวดเร็วเช่นนี้ เมื่อเช้าเธอยังได้เห็นรอยยิ้มสดใสของคนตรงหน้าอยู่เลย แต่ทำไมทุกอย่างกลับเลวร้ายลงจนมลินดาไม่อาจจะทำใจยอมรับได้

“โธ่ ดาด้า ทำไมหนูขี้แยอย่างนี้….ปู่ยังไม่ตายเสียหน่อย”

“ฮือๆ ด้าไม่อยากให้คุณพ่อไบอันป่วย ด้ากลัว ฮือ…”

“โรคที่พ่อเป็น กับร่างกายที่เสื่อมถอยลงทุกวัน มันเอาแน่เอานอนไม่ได้หรอกลูกเอ๋ย…”ไบอันบอกเสียงแหบแห้ง เว้นช่วงพูดไว้ครู่หนึ่งเพราะกำลังหอบเหนื่อยจากการเค้นเสียง ก่อนจะเอ่ยต่อ “.…พ่อไม่กลัวหากต้องตาย แต่คงตายตาไม่หลับเพราะยังมีห่วง”

“ห่วง?”คนที่กำลังร้องไห้แนบอกของคนป่วยร้องถามเสียงขึ้นจมูก ดวงหน้างามที่เปื้อนคราบน้ำตาในยามนี้เต็มไปด้วยความสงสัย

“ห่วงว่าจะไม่มีใครดูแลลูกสาวของพ่อ….”

“ถ้าอย่างนั้นคุณพ่อไบอันก็ต้องอยู่กับด้าตลอดไป นะคะ”

 ไบอันส่ายหน้าเบาๆ “ทำแบบนั้นไม่ได้ พ่อรู้ว่าเวลาของพ่อคงเหลืออีกไม่มากแล้ว ด้า….”

มลินดาสะอื้นไห้ไม่หยุด ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองคนที่เรียกชื่อเธอเสียงแผ่วคล้ายกับจะขาดใจ

“….พ่ออยากขอร้องด้าเรื่องหนึ่ง หนูพอจะทำเพื่อพ่อได้ไหม”

“ด้าทำเพื่อคุณพ่อไบอันได้ทั้งนั้น ขอแค่ให้คุณพ่อไบอันอยู่กับด้าตลอดไป ฮื้อๆ”

“พ่ออยากมั่นใจว่า หากวันหนึ่งที่พ่อไม่อยู่แล้ว ลูกสาวตัวเล็กๆของพ่อคนนี้จะมีคนคอยปกป้องดูแลแทนพ่อได้ และไรอัน….คือคนที่พ่อไว้ใจที่สุด”

มลินดาเคลื่อนสายตาไปช้อนมองใบหน้าของคนที่ยืนอยู่ข้างกายครู่หนึ่ง เมื่อเขาถูกดึงเข้าไปในหัวข้อสนทนา ก่อนจะหันกลับไปจ้องไบอันอีกครั้งเพื่อรอฟังความต้องการของอีกฝ่ายให้กระจ่าง

“หนูแต่งงานกับพี่เขา เพื่อพ่อได้ไหม….”

สิ้นเสียงของไบอัน มลินดาถึงกับนิ่งงัน รู้สึกเหมือนตัวเองถูกช็อตด้วยไฟฟ้าแรงสูง สมองตายไปชั่วขณะหนึ่ง น้ำตาก็ร่วงหล่นเป็นสายธารโดยปราศจากเสียงสะอื้น หากนี่ไม่ใช่ความฝันก็คงเป็นเพราะหูของเธอมันเพี้ยนไป ไม่มีทางที่คำๆนี้จะหลุดลอยออกมาจากปากของไบอันแน่ เป็นไปไม่ได้!!!

“ด้า….”

แม้จะค้านสุดใจพร้อมกับภาวนาขอให้เหตุการณ์ตรงหน้าเป็นเพียงภาพฝัน ทว่าเมื่อสะดุ้งตื่นขึ้นมาเพราะเสียงเรียกอันแผ่วเบา มลินดากลับพบว่าโลกแห่งความจริงมันไม่ได้ต่างอะไรกับความฝันที่เธอกำลังพบเจอเลย

“….แค่นี้ที่พ่ออยากขอ หนูให้พ่อได้ไหม”

“คุ….คุณพ่อไบอันขา ด้ากับพี่สิงโต เราเป็นพี่น้อง จะแต่งงานกันได้ยังไงล่ะคะ”มลินดาถามกลับไม่เต็มเสียง เพราะสติที่เตลิดเปิดเปิงกลับมาไม่เต็มร้อย ประสิทธิภาพการประมวลผลในเชิงซับซ้อนของสมองจึงใช้การได้ไม่ดีเท่าที่ควร

“พี่น้องต่างสายเลือด….”ไบอันเอ่ย ก่อนจะเอื้อมมืออ่อนแรงไปกุมมือเรียวเล็ก “พ่อรักด้าดั่งลูกสาว ส่วนไรอัน…..”

ไรอันเลื่อนมือหนาไปกุมมือของผู้เป็นปู่ซึ่งเบื้องล่างมีมือเรียวที่ถูกซ้อนทับเอาไว้ เขาไม่ได้เอื้อนเอ่ยถ้อยคำใด เพียงแค่สบดวงตาสีขุ่นมัวคู่นั้น แล้วนิ่งฟัง

“….เป็นหลานที่ปู่เลี้ยงมากับมือ ปู่รักทั้งสองคนดั่งแก้วตาดวงใจ และปู่เชื่อว่าไรอันจะสามารถดูแลน้องแทนปู่ได้”ไบอันบอกแก่หลานชายเพียงคนเดียวของตัวเอง แม้น้ำเสียงจะแหบพร่าและเบาบางจนแทบไม่ได้ยิน แต่ดวงตาคู่นั้นของคนป่วยกลับเต็มไปด้วยแววจริงจัง

“แต่ด้ายังเรียนไม่จบเลยนะคะ”คนที่ยังไม่อยากแต่งงานแย้งขึ้น และหวังเหลือเกินว่าอีกฝ่ายจะเข้าใจและเลิกล้มคำขอนี้ซะ เธอยอมทำเพื่อไบอันได้ทุกอย่าง ยกเว้นเรื่องนี้….

“แค่จดทะเบียนสมรส….รอให้หนูเรียนจบ แล้วค่อยจัดงานแต่งอย่างถูกต้อง ซึ่งวันนั้นปู่คงไม่มีโอกาสได้ร่วมยินดี”

เสียงในท้ายประโยคคล้ายกับประชดประชัน ทำให้แวบหนึ่งมลินดารู้สึกว่ากับตัวเองกำลังถูกบีบคั้น ก่อนที่ความคิดนั้นจะจางหายไปราวกับหมอกสัมผัสแสงแดดอันร้อนแรง เมื่อพบว่าคนบนเตียงกำลังทอดสายตามายังเธออย่างอ้อนวอน พลันหัวใจดวงน้อยๆจะสะท้อนเป็นซุ่มเสียงปฏิเสธ

มลินดาเคยวาดฝันไว้ว่าวันหนึ่งเธอจะได้พบรักกับผู้ชายสักคน คนที่เธอรักและเลือกที่จะฝากชีวิตอีกครึ่งให้เขาดูแล ซึ่งคนๆนั้นต้องไม่ใช่พี่ชายที่เธอให้ความเคารพอย่างไรอัน และหากเธอยอมจดทะเบียนสมรสตามคำร้องขอของไบอัน นั่นก็เท่ากับว่าเธอได้พังความฝันด้วยการเอาตัวเองไปพันธนาการกับผู้ชายที่เธอไม่ได้รักและไม่เคยคิดจะเลือก

 “ด้า….”

เสียงเรียกชื่อของเธอดังขึ้นอีกครั้งราวกับเร่งเร้าการตัดสินใจ มลินดาที่กำลังคิดให้วุ่นในหัวจึงมีท่าทีอึกอัก “คุณพ่อไบอันขา ด้า….ด้า…. คุณพ่อไบอัน!! ไม่นะ คุณพ่อ!! ฮือๆ”

มลินดาร้องไห้ลั่นห้องเมื่อถูกไรอันลากตัวออกห่างจากเตียงนอนกว้าง เธอมองทีมแพทย์ที่กรูเข้าไปให้การรักษาอาการโรคหัวใจของไบอันที่กำเริบขึ้นอีกครั้งด้วยความกลัว ร่างที่นอนแน่นิ่งทำให้มลินดาแทบลืมหายใจ ความคิดที่จะปฏิเสธความต้องการของอีกฝ่ายในคราแรกถูกขว้างทิ้งไปทันที เพราะหากนี่คือคำขอครั้งสุดท้ายเธอก็พร้อมที่จะทำเพื่อทดแทนบุญคุณ

 “ยอมแล้ว ด้ายอมแล้ว คุณพ่อไบอันขา ด้ายอมแต่งแล้ว ฮือๆ อย่าเป็นแบบนี้ อย่าทิ้งหนูไป ฮือๆ….”มลินดากรีดร้องลั่นในอ้อมแขนของไรอัน ร่างบางในยามนี้ไร้ซึ่งกำลังที่จะหยัดยืน อ่อนแรงเกินกว่าจะเดินเข้าไปหากอดร่างบนเตียง ได้แต่อ้อนวอนด้วยความหวัง ขอให้คนที่กำลังจะจากไปช่วยกลับมาฟังคำตอบของเธอก่อน

“คุณพ่อไบอันขา ด้าจะแต่งงานกับพี่ไบอัน คุณพ่อไบอันตื่นขึ้นมาก่อนสิคะ คุณพ่อ….”เสียงที่ร่ำร้องอ่อนและเบาลงทุกขณะ พลันที่สติสัมปชัญญะที่เหลือเพียงน้อยนิดของมลินดาจะวูบดับไปในอ้อมแขนของคนที่เป็นห่วงเธอสุดใ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 29 ครั้ง

6 ความคิดเห็น