อ้อนรักมาเฟีย 💏 (ไรอัน ♡ ดาด้า) นิยายชุด มาเฟียที่รัก By นิลจันทรา

ตอนที่ 11 : รักน้องใช่ไหม

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,351
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 39 ครั้ง
    29 มิ.ย. 61



                “คุณปู่มีเรื่องอะไรจะพูดกับผมครับ”เสียงห้าวทุ้มเอ่ยถามเมื่อก้าวเข้ามาในห้องนอนกว้างของผู้เป็นปู่ ขณะดวงตาคมทั้งคู่จ้องมองคนที่นั่งอยู่บนรถเข็นไฟฟ้าด้วยแววตาหม่นหมอง หลายวันมานี้อาการป่วยที่ทรุดตัวลงอย่างรวดเร็วของไบอันทำให้หลานอย่างเขาเป็นกังวลจนนอนไม่หลับ

                “อย่ามองปู่ด้วยสายตาแบบนั้น คนแก่นับวันเรี่ยวแรงยิ่งถดถอย ไม่มีกำลังจะไปต่อสู้กับโรคที่รุมเร้าหรอก….”พูดได้เท่านั้นเสียงอันแหบพร่าก็ถูกแทนที่ด้วยอาการหอบเหนื่อย ซึ่งก็ใช้เวลาอยู่เป็นนาทีกว่าคนแก่อย่างไบอันจะกลับมาเอื้อนเอ่ยได้อีกครั้ง ไรอัน….”

                “ครับคุณปู่”

                “ปู่รู้ตัวว่าป่วยครั้งนี้อาการคงไม่ดีขึ้นเหมือนแต่ก่อน ปู่คงอยู่ได้อีกไม่นาน…..

                “คุณปู….”ไรอันส่ายหน้า เพราะสิ่งที่ผู้เป็นปู่กำลังเอ่ยถึงเป็นเรื่องที่เขาไม่อยากให้เกิดขึ้นเลยแม้ในยามนี้หรือในอนาคตก็ตาม

 “ปู่ไม่กลัวหากต้องตาย…. แต่คงตายตาไม่หลับถ้ายังไม่จัดการบางอย่างที่ค้างคาให้เรียบร้อยเสียก่อน”ไบอันมองใบหน้าของผู้เป็นหลานนิ่ง เขาจ้องดวงตาที่แสนเอ็นดูคู่นั้นราวกับกำลังอ่านความคิดของอีกฝ่าย ก่อนจะเอ่ยเข้าเรื่องสำคัญที่เรียกให้หลานมาพบเป็นการส่วนตัวในวันนี้ “หลานจำผู้หญิงที่ชื่อ นารี ได้ไหม”

คนถูกถามถึงกับนิ่งงันไปชั่วขณะ ก่อนจะขานตอบสั้นๆด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูไม่หนักแน่นเหมือนเคย “ครับ”

ทำไมไรอันจะจำไม่ได้ ผู้หญิงคนนี้เป็นบุคคลที่ทั้งเขาและผู้เป็นปู่ไม่อยากพบเจอหรือแม้แต่เอ่ยถึง ทว่าเมื่อในวันนี้ไบอันหยิบยกเรื่องของนารีมาถามเขา ประกอบกับใบหน้าที่เต็มไปด้วยความกังวลของปู่ ทำให้ไรอันชักเริ่มใจคอไม่ดี

เธอขอให้ดาด้ากลับไปดูใจยายที่กำลังป่วยหนักที่ประเทศไทย

“ไม่นะครับ ผมไม่ยอมให้ด้าไปหาคนพวกนั้นเด็ดขาด”ไรอันชักสีไม่พอใจ พร้อมกับโพล่งปฏิเสธน้ำเสียงแข็งกร้าว

นารี เป็นผู้หญิงชาวไทยวัยกลางคน เมื่อสามปีเธอเดินทางมาที่คฤหาสน์รอสเบิร์กเพื่อขอหลานสาวของตัวเองคืน แต่ถูกไบอันปฏิเสธ ทว่าผู้หญิงคนนั้นก็ยังคงไม่ลดละความพยายามที่จะพบหลานสาวสักครั้ง นารียังมาติดต่อขอเจอหลานสาวอยู่เรื่อยๆตลอดสามปีที่ผ่านมา จนกระทั่งในวันนี้ผู้หญิงคนนั้นก็กลับมาอีกครั้งพร้อมกับเหตุผลสำคัญที่ทำให้ไรอันถึงกับปากคอสั่น หวั่นใจเหลือเกินว่าคนที่ขัดขวางมาตลอดอย่างไบอันจะตกปากรับคำยอมให้นารีได้พบกับหลานสาวอย่างมลินดา

“ไรอัน….ปู่ว่ามันคงถึงเวลาแล้วล่ะ”

“คนพวกนั้นอยากได้ตัวดาด้า คุณปู่จะยอมเสียสมบัติชิ้นสำคัญของรอสเบิร์กไปอย่างนั้นหรือ”

คราวนี้คนที่เชื่อฟังผู้เป็นปู่เสมอมากลับแสดงท่าทีต่อต้านอย่างแข็งกร้าว ดวงตาคมเข้าเป็นประกายดุดันขณะจ้องมองใบหน้าของผู้เป็นปู่ เขาไม่เห็นด้วยและจะไม่มีทางยอมเด็ดขาด สมบัติของรอสเบิร์กเขาคือผู้สืบทอด และจะไม่ยอมสูญเสียสิ่งล้ำค่าที่ตกเป็นสมบัติของรอสเบิร์กมานานตั้งห้าปีไปเด็ดขาด ต่อให้ต้องกลายเป็นคนเห็นแก่ตัวเขาก็จะทำเพื่อรั้งของชิ้นนี้ไว้กับตัว

“สงบอารมณ์ก่อนหลานรัก ปู่รักดาด้าไม่ต่างจากหลานหรอกนะ แต่เรายื้อเวลามานานมากพอแล้ว และคงต้องถึงเวลาที่เราจะปล่อยให้ดาด้าได้พบกับครอบครัวที่แท้จริง อย่างน้อยในโอกาสครั้งสุดท้ายของชีวิต ดาด้ากับยายจะได้ปรับความเข้าใจกัน ก่อนที่ทุกอย่างมันจะสายเกินไป”

สิ้นเสียงบอกของผู้เป็นปู่ ไรอันก็ขบกรามแน่น พยายามอย่างถึงที่สุดในการควบคุมอารมณ์ที่กำลังเดือดปุดๆของตัวเอง พลันดวงตาคมจะจะเบิกกว้างในเวลาต่อมาเมื่อเสียงแหบแห้งเอื้อนเอ่ยคำถามไร้ข้ออ้อมค้อม

“ไรอัน….หลานรักดาด้าใช่ไหม รักอย่างที่หนุ่มสาวเขารักกัน ไม่ใช่แบบพี่น้อง”

ทำไมคุณปู่ถึงถามผมอย่างนั้นล่ะครับไรอันถามกลับแทนที่จะเป็นฝ่ายตอบคำถาม

เพราะปู่ต้องรีบตัดสินใจ ก่อนที่ทุกอย่างมันจะไม่ทันการ ปู่ต้องการคำตอบจากใจของหลานจริงๆ และถ้าหลานไม่ได้รักน้องอย่างที่ปู่คิด ปู่ก็คงต้องไปขอร้องกับเจ้ารุค

รุคเกี่ยวอะไรด้วยครับคิ้วเข้มขมวดมุ่นเป็นความสงสัย

ปู่ต้องการให้คนใดคนหนึ่งจดทะเบียนสมรสกับดาด้า เพราะนี่คือทางเลือกที่ดีที่สุดที่ปู่จะใช้เพื่อรั้งตัวน้องให้อยู่กับเราตลอดไป…. ว่ายังไง หลานรักและพร้อมที่จะจดทะเบียนสมรสกับน้องไหม

                ไรอันสบดวงตาสีขุ่นมัวที่มองมายังเขาเพื่อรอฟังคำตอบนั้นครู่หนึ่ง ก่อนจะลอบกลืนน้ำลายฝืดๆลงคอเพราะยังตกใจกับความคิดของผู้เป็นปู่ ทว่าการจดทะเบียนสมรสมันไม่ใช่เรื่องง่ายเลยหากอีกฝ่ายไม่เต็มใจ “แล้วด้าจะยอมเหรอครับ น้องยังเด็กและคงถามหาเหตุผลให้วุ่นวาย”

                “เรื่องนั้นหลานไม่ต้องห่วงหรอก ปู่เตรียมการไว้หมดแล้ว รอแค่ให้หลานตัดสินใจว่าจะจดเองหรือยกน้องให้เจ้ารุคมัน”

“ไม่มีทาง เรื่องอะไรผมจะยกด้าให้มัน”

                แค่นี้แหละที่เขาต้องการ ไบอันยิ้มพอใจบนใบหน้าซีดเซียว มองหลานชายด้วยความปลื้มปริ่ม เพราะไรอันเป็นเพียงคนเดียวที่เขาไว้ใจอยากฝากชีวิตน้อยๆของเด็กหญิงตัวเล็กๆอย่างมลินดาให้หลานชายผู้นี้ช่วยปกป้องดูแล ไรอันมั่นใจมาตลอดว่าเขามองความรู้สึกของหลานชายตัวเองไม่ผิด ไรอันแม้บางครั้งจะชอบแกล้งน้องจนต้องทะเลาะกันตามประสาพี่น้อง แต่คนที่เลี้ยงมากับมือไบอันรู้ดีว่าหลานคนนี้คิดหรือรู้สึกยังไง และในวันนี้เขาจึงมั่นใจว่าไรอันจะต้องให้ความร่วมมือกับคำร้องขอของเขา

“ดี ถ้าอย่างนั้นหลานก็เตรียมตัวมีภรรยาทางนิตินัยได้เลย”

                “แล้วงานแต่งล่ะครับ”

                เสียงห้าวทุ้มที่ร้องถามตามหลังมาติดๆทำเอาคนแก่ที่เหนื่อยกับการใช้แรงพูดถึงกับปล่อยเสียงหัวเราะดัง “อย่าเพิ่งใจร้อนสิเจ้าหลานชาย ปู่แค่ต้องการให้จดทะเบียนสมรสเพื่อเป็นหลักประกันสิทธิโดยชอบธรรมในตัวน้องเท่านั้น ส่วนงานแต่งก็คงแล้วแต่ฝ่ายหญิงว่าจะพร้อมเมื่อไหร่ แต่ปู่เดาว่าน่าจะเรียนจบโน่นแหละ”

                “อีกตั้งหนึ่งปี”

                “รอมาได้ตั้งห้าปี อีกแค่อึดใจเดียวรอน้องหน่อยไม่ได้หรือไง”

                “คุณปู่….”ไรอันครางเสียงเบา ใบหน้าคมเข้มคลี่ยิ้มด้วยความขวยเขินที่เก็บอาการดีใจไว้ไม่มิด ห้าปีกับการเฝ้ามองเด็กสาวในฐานะพี่ชาย แต่ไรอันกลับไม่เคยล่วงรู้เลยว่าไบอันจะระแคะระคายและดูออกทุกอย่างแม้กระทั่งความรู้สึกหลงรักน้องสาวตัวเองของเขา

                “ไปๆ ออกไปได้แล้วปู่จะพักผ่อน คุยด้วยแล้วเหนื่อย”

                สิ้นเสียงไล่อย่างไม่จริงจัง ไรอันก็จำต้องพาร่างสูงพร้อมกับใบหน้าแดงก่ำของตัวเองออกจากห้องนอนเพื่อปล่อยให้ผู้เป็นปู่ได้นอนพักผ่อน


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 39 ครั้ง

6 ความคิดเห็น

  1. #4 Barbara13 (@paning13) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2561 / 04:58
    ไรอันยิ้มปากบานเลย
    #4
    0