อ้อนรักมาเฟีย 💏 (ไรอัน ♡ ดาด้า) นิยายชุด มาเฟียที่รัก By นิลจันทรา

ตอนที่ 1 : บทนำ อดีต...มลินดา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,683
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 40 ครั้ง
    31 พ.ค. 61



              ปั้ง!ปั้ง! เสียงดังสนั่นลั่นมาจากบ้านหลังเล็กชั้นเดียวที่ตั้งเด่นกลางทุ่งกว้าง ส่งผลให้ร่างเล็กของมลินดา บาโลเก็ธ ซึ่งกำลังเดินมุ่งตรงไปยังบ้านแสนสุขของตัวเองถึงกับสะดุ้งสุดตัวมือเท้าอ่อนไร้เรี่ยวแรงทันทีด้วยความตกใจกลัว แม้อายุเพียงแค่สิบหกปีทว่าเด็กสาวก็พอจะรู้ว่านั่นคือเสียงปืนอย่างไม่ต้องสงสัย เกิดอะไรขึ้นในบ้านของเธอ?  แว่วคำถามดังขึ้นในใจ พลันสติอันเหลืออยู่น้อยนิดก็ฉุดให้มลินดาได้ยินเสียงเครื่องยนต์ที่กำลังเคลื่อนเข้ามาใกล้เรื่อยๆ ทันที่จะพาร่างเล็กของตัวเองวิ่งลงไปหลบที่พุ่มไม้ข้างทางไวไว  ซุ่มสอดสายตาลอดช่องโหว่ของใบไม้สีเขียวลอบมองชายชุดดำสองคนที่ขี่คร่อมรถมอเตอร์ไซค์คันใหญ่ผ่านไปด้วยความเร็วสูง รออยู่ครู่หนึ่งเพื่อให้แน่ใจว่ารถคันดังกล่าวนั้นแล่นห่างออกไปไกลจึงขยับตัวออกจากที่ซ่อนก่อนจะวิ่งทะยานไปยังบ้านหลังเล็กของตัวเองด้วยความร้อนรนใจ

                “พ่อจ๋าแม่จ๋า” เสียงหวานร้องเรียกบุพการีทั้งสองด้วยอาการเหนื่อยหอบพร้อมกับสอดสายตามองหา แต่กลับไม่พบใครสักคนและไม่ได้ยินแม้กระทั่งเสียงขานรับก็ยิ่งทำให้ใจดวงน้อยๆหวาดหวั่นจนสั่นเทาไปทั้งร่าง มันผิดปกติไปจากทุกวัน ประตูบ้านถูกเปิดทิ้งไว้นั่นแสดงว่ามีคนอยู่ในบ้านและต่อให้กำลังยุ่งมากแค่ไหนผู้เป็นมารดาก็ต้องขานตอบเธอเสมอพร้อมถามกลับด้วยน้ำเสียงอันอบอุ่นทุกครั้งที่กลับจากโรงเรียนมาถึงบ้าน

                กลับมาแล้วเหรอลูก หนูไปโรงเรียนเป็นยังไงบ้าง เหนื่อยหรือเปล่าจ๊ะดาด้าลูกรัก

                แต่ทว่าวันนี้กลับไร้เสียงหวานของมารดาที่เคยร้องถาม เท้าเล็กจึงก้าวตรงไปยังห้องครัว ซึ่งในวันนี้ที่บ้านจะจัดปาร์ตี้เล็กๆฉลองต้อนรับการกลับมาบ้านของหัวหน้าครอบครัวอย่างเดวิด บาโลเก็ธ ผู้เป็นบิดาของเธอ

ในหนึ่งปีครอบครัวบาโลเก็ธจะมีโอกาสได้อยู่พร้อมหน้ากันปีละสี่หน  นั่นเท่ากับว่าในหนึ่งปีมลินดาจะได้เจอหน้าผู้เป็นบิดาแค่สี่ครั้งเท่านั้น เพราะเดวิดต้องเข้าไปทำงานที่เมืองหลวงใหญ่อย่างเบอร์ลิน สามเดือนจึงจะกลับบ้านทีนึง และการกลับมาของเดวิดในแต่ละครั้งครอบครัวบาโลเก็ธก็มักจะจัดเตรียมอาหารเพื่อสังสรรค์กันสามคนพ่อแม่ลูก ซึ่งมลินดามีความสุขมากๆ อยากให้พ่อกลับมาหาบ่อยๆ และวันนี้ก็ครบกำหนดสามเดือนที่ผู้เป็นบิดาจะกลับมาหาเธอ 

มลินดาคือชื่อจริงที่เดวิดตั้งให้กับบุตรสาวอันเป็นแก้วตาเพียงหนึ่งเดียว ด้วยชื่อนี้คล้ายกับภาษาไทยแต่ความหมายในภาษากรีกหมายถึงอ่อนหวานและอ่อนโยน เขาอยากให้มลินดาเติบโตขึ้นมาเป็นผู้หญิงที่อ่อนหวานและอ่อนโยนเหมือนกับผู้เป็นมารดาซึ่งเป็นหญิงชาวไทย  

มลินดามีเชื้อสายครึ่งเสี้ยวระหว่างไทยกับเยอรมัน แต่ทว่าใบหน้าและรูปพรรณสัณฐานกลับถอดแบบฝ่ายมารดาที่มีเชื้อสายไทยมาทั้งหมด พานทำให้ไม่มีใครอยากจะเชื่อเท่าใดนักหากบอกว่าเธอมีสายเลือดผสมที่เป็นเชื้อสายเยอรมันของบิดาร่วมอยู่ด้วย มลินดาเกิดและเติบโตมาในรัฐเมคเคลนบวร์ก-ฟอร์พอมเมิร์น ของประเทศเยอรมนี ซึ่งพื้นที่ส่วนใหญ่เป็นที่ราบท้องทุ่งไร่นา เศรษฐกิจที่สำคัญของรัฐนี้จึงเป็นการเกษตรกรรมกว่าร้อยละแปดสิบเปอร์เซ็นต์  ฐานะทางบ้านของครอบครัวบาโลเก็ธถือว่าอยู่ในระดับปานกลางและอยู่ที่บ้านแทบจะไม่ได้ใช้จ่ายอะไรมากมาย อาหารก็เก็บพืชผักจากไร่สวนมาทำกิน จะมีได้ใช้จ่ายบ้างก็ค่าขนมและค่าเล่าเรียนของมลินดาเท่านั้น  

                ห้องครัวในยามนี้บนโต๊ะที่ตั้งอยู่กลางห้องมีอาหารหลายจานวางเรียงรายอยู่และบางจานยังมีควันลอยฟุ้งส่งกลิ่นหอมชวนรับประทานที่เพิ่งทำเสร็จใหม่ๆและอีกฝั่งของโต๊ะเดียวกันนั้นยังมีผักหลากสีสันที่ถูกวางรวมไว้ในตะกร้าใบโตรอการประกอบอาหารอีกหลายเมนูตามที่แม่ครัวประจำบ้านจะปรุงเป็นอาหารมื้อค่ำ มลินดากวาดมองข้าวของที่ถูกวางตระเตรียมไว้เป็นสัดส่วนรอการกลับมาทำต่อให้เสร็จ ก่อนดวงตาคู่สวยจะหยุดมองที่เตาไฟ  เตายังคงถูกติดไฟทิ้งเอาไว้และหม้อน้ำก็เดือดจนพ่นเสียงฟู่ฟ่าราวจะระเบิดในไม่ช้า  แต่ทำไมนะ ทำไมกลับไม่เห็นมีใครอยู่ในห้องครัวยามนี้เลย หรือว่าออกไปเก็บผักเพิ่มข้างนอกแล้วลืมปิดเตา คิดได้ดังนั้นร่างเล็กจึงเดินอ้อมโต๊ะเพื่อปิดเตาไฟนั้นก่อน แต่ทว่าเท้าที่กำลังจะก้าวกลับชะงักค้างเมื่อมีสิ่งกีดขวางขนาดใหญ่ขวางทางอยู่ ดวงตาคู่สวยเหลือกโพลงด้วยความตกใจขณะก้มมองร่างของคนสองคนที่กำลังนอนจมกอดเลือดตรงหน้า พลันน้ำตาก็เอ่อไหลโดยปราศจากเสียงสะอื้น ทรุดกายลงไปกอดร่างโชกเลือดของบุพการีทั้งสองพร้อมกับปล่อยเสียงร้องไห้ลั่นบ้านหลังเล็กที่ตั้งอยู่ท่ามกลางทุ่งหญ้ากว้างห่างไกลบ้านและผู้คนที่จะสัญจรผ่านมาได้ยิน….


                ร่างเล็กสะดุ้งตื่นขึ้นมากลางดึกในสภาพเหงื่อท่วมตัวพร้อมกับหอบหายใจเร็วแรง  บนใบหน้างามในยามนี้เปรอะเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตา ฝันฝันที่มาจากเรื่องจริง อดีตที่ยังตราตรึงและฝังใจจนเก็บเอามานอนฝันร้ายแทบทุกคืนตลอดห้าปีที่ผ่านมา….



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 40 ครั้ง

6 ความคิดเห็น