[FIC : Red velvet] ADULTERER [SEULRENE]

ตอนที่ 4 : Chapter 4

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 347
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    26 ก.ย. 58

   ++ ตัวเอียงตอนนี้เป็นของซึลกิค่ะ

 

Chapter 4

 

 

ฉันเพิ่งตัดมือของคุณแทยงออกไปด้วยกรรไกรแห่งความผิดบาป แต่แปลกที่เขาดูไม่สะเทือนอะไรเลย ฉันได้ขุดหลุมฝังคุณแทยง

แต่ใครจะคิดละว่าคนที่ขุดหลุดจะโดนคนในหลุมดึงลงไปและปิดตายมันจนฉันหายใจไม่ออก

 

 

Aนคนทำ โลหิตจางๆได้ซึมออกมา เธอใช่อวัยวะที่แข็งแรงที่สุดไล่เลียไปตามแผลพวกจนทำให้หญิงสาววัยยี่สิบต้องกัดปากตัวเองเป็นเส้นตรงเพื่อไม่ให้เสียงร้องน่าอายของตัวเองดังลอดออกมา

 

ฉันทำคุณเจ็บอีกแล้ว

 

เอาน่า ฉันเจ็บหนิ คุณไม่ได้เจ็บสักหน่อย

 

 

ระยะห่างของริมฝีปากทั้งสองกลายเป็นศูนย์อีกครั้ง คุณไม่รู้หรอกว่าปากของคุณไอรีนอุ่นและนุ่มแค่ไหน เราจูบกันนานพอควรก่อนคุณไอรีนจะผลักออก มันเป็นจูบที่รู้สึกดีที่สุดที่ฉันเคยสัมผัส

 

เพราะมันเป็นจูบสุดท้ายของคุณไอรีน

 

 

ร่างกายพาไอรีนออกมาจากห้องนอน ซึ่งมีซึลกิตามออกมาติดๆ เพียงแค่ร่างผู้ชายตรงก็สามารถหยุดทุกอย่างได้แล้ว

 

 

คู่รักในฝันที่หลายๆคนคิดกลับกลายเป็นโซ่ตรวนทางสังคม สามีผู้ซื่อสัตย์กับภรรยาที่ทรยศ คุณแทยงยกยิ้มกริ่มและหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง เสียงหัวเราะที่แฝงไปด้วยความเจ็บปวด บ้า เขาบ้าไปแล้ว คุณไอรีนยื่นมองสามีด้วยแววตาว่างเปล่าเม้มปากแน่นขึ้นเมื่อเขาพุ่งเข้าบีบปลายคาง ลูกกะตาที่จับจ้องหน้าสวยนั้นแทบทะลุออกจากเบ้า

 

เลวบัดซบ

 

นั้นคือความรู้สึกที่คุณแทยงสื่อออกมาแม้ว่าเขาจะพยายามนักแต่มันก็ชัดพอที่ฉันจะมองเห็นมัน

 

 

"ซึลกิ ออกไปก่อน"

 

"ตะ-- แต่"

 

"ฉันบอกให้ออกไปไง" น้ำเสียงที่ดูเรียบจากการพยายามไม่ให้เสียงสั่นของไอรีน ทำให้แทยงยิ้มกว้างกว่าเดิม ก่อนจะเอ่ยถ้อยคำตัดพ้อด้วยน้ำเสียงยียวน

 

"แหมๆ ปกป้องกันจังเลยน่า- เอ้า เอาให้เต็มที่เลย" ร่างกายผู้ชายตรงหน้าย่างก้าวเข้ามาช้าๆ ซึลกิได้แต่จ้องตาแข็งก่อนจะโดนแรงกระทบจากฝ่ามือหนา หน้าสวยรู้สึกชาไปหมด ความรู้สึกของโลหิตสีสดที่ออกมาเต็มโพรงปาก แรงกระทบของมือคุณแทยงนั้นยังไม่หยุด

 

"อ้ากกกกกก" เสียงกรีดร้องมันมาพร้อมกับเสียงหัวใจที่แตกเป็นเสี่ยง

 

 

ทำไมคุณไม่ช่วยฉันล่ะ ไอรีน ทำไมคุณถึงยืนมองเขากระทำกับฉันด้วยหน้าตาที่เรียบเฉย

ทำไมล่ะคุณไอรีน

 

คุณไม่รักฉันแล้วเหรอ

 

สงครามจบลงแล้วแต่ฉันยังคงไม่ได้คำตอบ คุณไอรีนเข้ามาพยุงฉันขึ้นไปนั่งกับโซฟา ก่อนที่ความผิดบาปทั้งหมดจะเข้ามาเมื่อฉันมองหน้าคุณแทยง รู้สึกว่าตัวหดเล็กลงเท่ามด โลหิตที่ไหลออกมาจากศีรษะไม่มีความเจ็บเลยซักนิด

 

 

"ฉันรู้ว่าแกกำลังหลงใหล มันเป็นเรื่องธรรมดาที่แกจะหลงเสน่ห์ของผู้ใหญ่.."

 

"แต่แกก็โตที่จะรู้จักอะไรผิดอะไรถูกหนิ คังซึลกิ.. "

 

"นี่เมียกูนะเว่ย!!" แทยงตะโกนออกมาด้วยความโมโหและโทสะทั้งหมด

 

"เอาเป็นว่า มึงออกไปจากชีวิตกูเดี๋ยวนี้!! อย่าให้กูต้องลงมือมากกว่านี้ คังซึลกิ กูไม่อยากทำลายอนาคตมึง"

 

 

มันไม่ใช่ความหลงใหลคุณแทยง

ตั้งแต่ครั้งแรกที่ได้สัมผัส ก็สามารถแน่ใจได้ว่ามันคือความรัก แม้ว่ามันจะเป็นความรักที่เต็มไปด้วยความผิดบาป แต่มันคือความรัก คุณแทยง

 

ความรักมีตัวตนอยู่จริงหากแต่ไม่คงอยู่ชั่วนิรันดร์ มันเป็นคำพูดสุดท้ายของแม่ฉันเอง อยู่ดีๆก็นึกถึงมัน

 

ฉันไม่ได้เจอคุณไอรีนอีกเลยตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา

.

 

.

"โอ้ยยยแกนี่ เปิดใจบ้างดิวะ นี่ก็ผ่านมาเป็นปีแล้วแก" คำพูดของเพื่อนสาวที่เปล่งออกมานั้นไม่ได้เข้าหัวซึลกิเลยแม้แต่น้อย

 

 

เขาวงกตปิดตายที่ขังฉันไว้เป็นปี  ร่างไร้วิญญาณที่อยู่ในนั้นตายไปเพราะความหลังแสนเจ็บปวด อยู่ตัวคนเดียว ไม่ผูกพัน ไม่ข้องเกี่ยวกับใคร แค่เอาตัวให้รอดในวันๆหนึ่งก็แทบจะขาดใจตาย ในเมื่อไม่มีคุณผู้หญิงคนนั้น ซึลกิก็ไม่รู้ว่าจะรักใครได้อีก

 

เรื่องเลวร้ายในวันวาน จะกลายเป็นเรื่องตลกของทุกวันนี้ คุณว่าจริงไหม

 

แต่บางทีเรื่องตลกที่ว่านั้น ฉันก็ไม่สามารถลืมมันไม่ได้อยู่ดี บุหรี่ที่เคยเลิกเพื่อคุณผู้หญิงคนนั้นตอนนี้ฉันติดมันยิ่งกว่าเดิมอีก

คุณไอรีน คุณจะรู้หรือเปล่าว่าตลอดปีกว่านี้ฉันคิดถึงคุณแค่ไหน แม้ว่าข่าวหน้าหนึ่งจะยกยองให้คุณกับสามีเป็นเป็นคู่รักที่น่าอิจฉาที่สุด แต่คุณยังรักฉันใช่ไหม ฉันเข้าใจความรู้สึกของคุณแทยงแล้ว ฉันกับเขาไม่ได้แตกต่างกันเลย ความอ่อนแอที่เก็บซ่อนในจิตใจ มันจะแสดงออกมาต่อหน้าคนรักอย่างไม่มียางอายใดๆ ฉันก็เหมือนกับรองเท้าคู่ใหม่ที่คุณถูกใจ ซื้อมันมา แต่ทุกวันนี้คุณยังใส่คู่เก่าของคุณ คุณทิ้งมันไว้จนฝุ่นเคอะ

 

ฉันก็เหมือนคนที่สูญเสียเข็มทิศของชีวิตไป และเมื่อคนเราไม่มีเข็มทิศเราก็จะเป็นคนหลงทางที่ไม่รู้ว่าวันดีคืนดีจะมีคนมาช่วยไหม

ทำไมฉันเกลียดคุณไม่ลงเลยล่ะ ทำไมฉันถึงเป็นทุกข์ ทุกๆลมหายใจ ทุกๆย่างก้าวมันเหมือนมีบาปติดตัวฉันมาตลอด คุณเป็นผู้หญิงคนเดียวที่ทำให้ฉันเจ็บปวดขนาดนี้ เจ็บเจียนตายแต่ต้องพยายามยิ้มมันเหมือนคนบ้าเลยนะ

ฉันทำผิดขนาดนั้นเลยเหรอ

 

ฉันลืมคุณไม่ได้หรอก คุณไอรีน

 

 

ซึลกิยา ได้เวลาขึ้นแสดงแล้วนะ” ถึงจะเป็นทุกข์ขนาดไหนแต่ซึลกิก็ยังไม่ทิ้งความสามารถของตัวเอง ไม่งั้นมีหวังได้อดตาย อย่างที่คุณคิด เธอเป็นนักดนตรีกลางคืน เข้าเล่นตามผับตามบาร์บทเพลงเริ่มบรรเลง มันไม่มีคำร้อง มีแต่ทำนองที่มาจากใจ

 

 

อากาศที่แห้งเหือด และ กลิ่นธุลี

ฉันอยากยืนเคียงข้าง อยากกอดคุณแน่นๆอีกครั้ง ถึงรู้ว่ามันเป็นไปไม่ได้ แต่คุณได้ยินเสียงของฉันไหม เพลงที่คุณขอให้ฉันเล่นบ่อยๆ เวลาคุณอารมณ์ดีคุณจะฮับไปตามเพลง

 

คุณได้ยินไหม

 

 

ชีวิตเศร้ามากดิ เฮ้อออ” ฮานิถอยหายใจเบาๆเมื่อได้ยินเพลงที่เพื่อนตนบรรเลงออกมา

 

เอาน่า มันคงยังทำใจไม่ได้” ซูยองเอ่ยแก้ขัดพลางนั่งมองซึลกิด้วยสายตาเป็นห่วง

.

 

.

ร่างเล็กของหญิงสาววัยสามสิบปลายๆเดินเข้าบาร์ เสียงดนตรีที่บรรเลงอยู่ช่างคุ้นหู เธอได้แต่คิดว่าใครเป็นคนเล่นมัน หรือว่าเขาจะเปิดเทป ช่างประไรจะสนทำไมล่ะ

 

น้องคะ ที่นี้มีนมไหมคะ

 

มีแต่แบบผสมนะคะ

 

พี่ขอแก้วนึง

 

คุณคิดว่ามันบังเอิญเกินไปไหมที่อยู่ๆคนที่ฉันพร่ำเพ้ออยู่ทุกวันจะปรากฏตัวขึ้น ฉันจ้องมองไปที่ใบหน้าของคุณผู้หญิงที่ฉันรัก เขาไม่เปลี่ยนเลย สวยขึ้นด้วยซ้ำ ฉันอยากกระชากเขามากอดแน่นๆ อยากลิ้มรสความหวานที่ติดอยู่กับริมฝีปากของเขา

แต่ฉันทำไม่ได้ กลิ่นเหล้าที่ติดตัว กลิ่นบุหรี่ที่คุณไอรีนเกลียด ความงี่เง่าไม่เอาไหนของฉัน

 

มันน่าสมเพชเกินไป

 

 

ซึลกิมันมองใครวะ” เสียงซุบซิบที่อยู่ด้านหลังทำให้ไอรีนสะดุ้ง ดวงตาเบิกกว้างเมื่อได้ยินชื่อของความผิดบาปที่เธอก่อขึ้น เธอพยายามคิดเข้าข้างตัวเอง

ไม่ใช่เด็กคนนั้นหรอก คนซื้อซึลกิมีถมเถไป

 

แต่ความสงสัยของตัวเองเธอจึงเลือกที่จะหันไปมอง

 

 

เราสบตากัน คุณไอรีนนั่งอยู่ที่บาร์ เสื้อโค้ทสีดำสนิทเหมาะกับเขาจริงๆ ฉันยังคงบรรเลงนิ้วลงบนไม้อัดสีขาว เพลงที่คุณไอรีนชอบ ฉันเริ่มเล่นท่อนพิเศษที่เราสองคนแต่งเติมเข้าไป

 

คุณชอบไหมคะ คุณฟังอยู่หรือเปล่า

 

มันคงเป็นคำถามที่ไม่มีวันได้คำตอบ เราจ้องตากันอยู่นาน สายตาที่เขาส่งมาว่างเปล่าเกินไป มันไม่มีอะไรเลย

เหล้า ผู้คน ทุกสิ่งทุกอย่างหายไปในพริบตา ฉันส่งความรู้สึกไปให้คุณแล้ว เพียงแต่ว่าคุณจะรับมันหรือปัดทิ้ง ตอนนี้มันไม่เหมือนเดิม คุณไอรีนได้ปัดทิ้งทุกอย่างไปแล้ว ฉันหลอกตัวเองว่าไม่เคยเจ็บปวด มันมาหาฉันอีกแล้ว ความเจ็บปวดที่ไม่สิ้นสุด

 

คุณไอรีนเดินออกไปจากร้านพร้อมๆกับฉันที่เล่นเพลงที่เขาชอบจบ

สุดท้ายแล้วเราก็เป็นได้เพียงคนแปลกหน้า เหมือนกับอากาศที่แห้งเหือดและกลิ่นธุลี

 

ฉันรักคุณนะคะ ไอรีน

 

 

-FIN-

------------------------------------------------------------

 

ความรักมันไม่ได้สมหวังเสมอไปหรอกค่ะ....

สำหรับใครที่อยากใหจบ happy ending ต้องขอโทษด้วยค่ะ 555555555


ขอบคุณที่ติดตามค่ะ

#ฟิคชู้หมี

 SQWEEZ

16 ความคิดเห็น

  1. #16 love (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2558 / 17:58
    หน่วงสุดๆ พี่เบใจร้าย
    #16
    0
  2. #13 Bae-juhyeon(song hye new) (@Bea-joohyun) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 30 กันยายน 2558 / 13:19
    ห่ะจบแล้วหรอค่ะ??
    #13
    0
  3. #12 CHOBOM <3 (@BAEJUU) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 28 กันยายน 2558 / 21:18
    โหไรอ้าาาาไรท์
    #12
    0