[FIC : Red velvet] ADULTERER [SEULRENE]

ตอนที่ 1 : Chapter 1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 593
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    6 พ.ค. 58

      ++ ตัวเอียงตอนนี้เป็นของซึลกิค่ะ

 

Chapter 1                                                                           

 

 

วันแรกที่ฉันเจอเขามันเป็นวันที่ฉันไปส่งวัสดุให้กับโรงละครชื่อดังแห่งหนึ่งใจกลางกรุงโซ

 

 

"อา ที่นี้ใหญ่ชะมัด" ซึลกิขี่รถจักรยานยนต์สีดำไปจอดหน้าโรงละครใหญ่ พลางเช็คที่อยู่อีกครั้ง

 

"หืออ คุณไอรีนเหรอ" ความประหม่าแทรกซึมจิตใจ หัวใจเต้นเร็วราวกับมีม้านับร้อยตัววิ่งอยู่ในนั้น เธอเดินเข้าไปพร้อมตรงไปที่ประชาสัมพันธ์ทันที

 

"เอ่อ ขอโทษนะค่ะ พอดีว่าฉันมาส่งของอะ ทราบไหมค่ะว่าคุณไอรีน..เอ่อ" พนักงานสาวเงยหน้ามองเมื่อเธอเอ่ยชื่อคนรับไป

 

"คุณเป็นคนของเขาเหรอค่ะ หรือแค่เด็กส่งของ" บอกตามตรงนะตอนแรกก็คงงงกับคำถามนี้แหละ แต่เมื่อมองตาของคุณพนักงานแล้วก็รู้ทันที คุณไอรีนอะไรนั้นต้องเจ้าชู้มากแน่ๆ และที่ชื่อไอรีนนี่คงเป็นนามแฝงสินะ

 

"อ่อ..แค่เด็กส่งของค่ะ" ตอบไปพลางยิ้มเจื่อนๆ ก็ไม่รู้หรอกนะว่าสังคมชั้นสูงแบบนี้มันเป็นยังไงแต่ที่เธอคิดได้ตอนนี่คือต้องออกจากโรงละครบ้านี่ให้เร็วที่สุด

 

"รบกวนเซ็นตรงนี้ด้วยค่ะ.." เธอยืนกระดาษแผ่นใหญ่ที่มีช่องเล็กๆให้พร้อมปากกา แต่เขาไม่รับพลางหยิบปากกาของตนขึ้นมา ก็นะขนาดพนักงานต้อนรับยังหยิ่งขนาดนี้ไม่รู้ที่นี้มันดังได้ไง

 

"ขอบคุณค่ะ" เอ่ยเบาๆพลางโค้งตัวเล็กน้อย เธอยกหมวกขึ้นมาใส่ดังเดิม ยกข้อมือดูเวลา

 

 

เหลืออีกตั้งชั่วโมง

 

 

"เอาวะ เดินดูหน่อยละกัน" เธอเดินไปรอบๆด้วยเสื้อผ้าที่ดูดีกว่าจากเสื้อกักสีดำที่มีชื่อบริษัทจัดส่งของติดไว้กลายเป็นเสื้อเชิ้ตสีขาวแล้วก็มีเสื้อแขนยาวทับ

 

เสียงของนักร้องโอเปร่าดังอยู่รอบทิศทาง มันเพราะจนทำให้หล่อนต้องเดินตามหาเจ้าของนั้น

 

 

ใต้ผ้าม่านสีแดงทึบนั้น

 

 

ซึลกิแง้มผ้าม่านน้อยๆพลางหรี่ตามองไปรอบๆ เปียโนสีดำขนาดใหญ่ที่บรรเลงบทเพลงในตำนาน เสียงนักร้องหญิงเปล่งออกมา มันใส ใสจนทำในหล่อนเคลิ้ม

 

 

อ้ะ

 

 

หญิงอายุหน้าจะเกินสามสิบนั่งไขว่ห้างกระดิกเท้าไปมาเปลือกตาของเขาขยับลงเอียงหัวไปมาตามจังหวะเพลง

 

.

 

.

 

"อื้ม พอแล้วล่ะ เก่งมากเลยนะ" เบจูฮยอน หรือ คุณไอรีนที่คนที่นี่เขาเรียกกัน เธอเป็นผู้จัดการโรงละครแหล่งนี้ซึ้งความจริงมันเป็นตำแหน่งของสามีเธอต่างหาก แต่เพียงเหตุผลที่เขาต้องการที่จะทำงานบริษัทใหญ่ๆไม่ใช่มานั่งบริหารโรงละครอะไรนี่ ก็จริงงานในแต่ละวันหนักยิ่งกว่าขนกระสอบทรายขึ้นลงบันไดเสียอีก

 

"เอ่อ อาจายร์ค่ะ วันนี้คุณแทยงไม่มาเหรอ" เมื่อได้ยินคำถาม เธอก็เผยยิ้มอย่างรู้ทันทันที

 

"อะไร จะอ่อยผัวฉันหรือไง" ใช่แล้วคุณแทยง หรือ เบแทยง สามีหน้าเด็กกว่าวัย เขาเป็นคนย้ายเข้ามาในบ้านฉันเลยเปลี่ยนนามสกุลตัวเองเป็นนามสกุลของตระกูลเบแทน

 

"ปะ ป่าวนะคะ แค่วันนี้ยังไม่หน้าเลยเท่านั้นเอง" นักเรียนหญิงหน้าหวานเอ่ยพลางเกาแก้มเล็กน้อย

 

"เหรอ แล้วใครกันน้าที่ไล่จีบคุณแทยงเป็นเดือนๆน่ะ" เธอลากเสียงยาวๆพลางหัวเราะคิกคัก

 

"ปะๆ กลับบ้านได้แล้วเยริ"

 

"ค่ะๆ"

.

 

.

 

เมื่อซึลกิเห็นว่าบทเวทีซ้อมไม่มีใครอยู่แล้วหล่อนค่อยๆก้าวลงบันไดนับสิบขั้น หัวใจเต้นรั้วๆและมีเม็ดเหงื่อผุดขึ้น เปียโนสีขาวสะอาดตาตรงหน้านี่ช่างน่าสัมผัส เรียวนิ้วยาวข้างหนึ่งแตะลงไปที่ไม้อัดเคลือบสีขาวขุ่นสลับดำส่วนมืออีกข้างกลับติดนิสัยประจำเสียอย่างนั้น

 

 

หยุดกระดิกนิ้วไม่ได้เลย

 

 

เสียงบรรเลงเมื่อยังก้องอยู่ในใจเรียวนิ้วกดลงเบาๆที่เครื่องดนตรีของราชา เล่นไปตามที่ได้ยิน เอาเท่าที่จะทำได้ แต่ต้องชะงักเมื่อมีมือเล็กขาวมาวางบนไหล่เบาๆ

 

"ทำแบบนี้ไม่กลัวคุกกลัวตารางหรือไง" ตัวแข็งทื่อไปชั่วขณะขนลุกซู่ไปทั้งตัว มือข้างขวาที่เคยนิ่งกลับมากระดิกไปมาอีกครั้ง

 

 

นั้นเป็นประโยคแรกที่เขาพูดกับฉัน ก็ได้แต่สงสัยว่าผู้หญิงวัยสามสิบปลายทำไมยังสวยเด้งขนาดนี้ แต่มันไม่เป็นรักแรกพบหรอกนะ ฉันกลัวเธอเสียด้วยซ้ำ คนอะไรน่ากลัวเป็นบ้า

 

 

ไหนเล่นต่อสิ” นิ้วเรียวของคนข้างหลังยื่นไปแตะที่มือเธอเบาๆ แต่อย่างว่าในเมื่อหยุดกระนิดนิ้วไม่ได้ เธอเองก็ไม่สามารถบรรเลงเพลงให้คุณผู้หญิงข้างหลังฟังได้เช่นกัน

 

กลัวฉันเหรอ

 

เอ่อ...

 

นิ้วกระดิกไม่หยุดเลยนะเด็กน้อย

 

 

 

ช่วงแรกๆมันก็ดีอะนะคุณแทยงสามีเขาก็เอ็ดดูฉันเป็นพิเศษขอให้ฉันเข้าไปทำงานในโรงละครแห่งนี้ ฉันเป็นคู่ซ้อมให้กับนักร้องอุปรากรก่อนจะขึ้นแสดงจริง มันสนุกนะแต่ขอเน้นว่าช่วงแรกๆเท่านั้น

 

 

ซึลกิยา ช่วยฉันหน่อยสิ” เขาขอให้เธอช่วยยกกล่องเก็บของเข้าบ้านให้ที พลางชี้นิ้วสั่งยิกๆ

 

จริงสิ ลืมบอกไปเลย คุณแทยงอนุญาตให้ฉันพักอาศัยกับครอบครัวเขาได้โดยให้เหตุผลว่าบ้านเราใหญ่และเราก็ไม่มีลูกพื้นที่เหลืออีกเยอะ ตอนแรกก็เกรงใจนะแต่ในเมื่อโอกาสที่จะใกล้ชิดกับคนที่คุณหลงรักนั้นอยู่แค่เอื้อม

 

ถ้าคุณไม่คว้ามันไว้คุณก็โง่เต็มทนแล้ว

.

 

.

ไอรีนมีความอคติต่อเด็กคนนั้นตลอดเวลา ตั้งแต่เขาย้ายเข้ามายันตอนนี้ก็ปาไปสามอาทิตย์แล้ว

แต่ความอคติของไอรีนก็ยังไม่หาย มันก็สมควรแล้วนี่ที่คนเป็นภรรยาจะหึงหวงสามีตัวเอง

 

 

คุณอยากรู้ไหมว่าทำไมอคติของคุณไอรีนถึงหายไป  มันเป็นวันที่คุณแทยงเมาค้างแล้วเกิดอารมณ์อยากมีอะไรด้วยและฉันนี่แหละที่ช่วยเขาไว้

 

 

โอ้ยยย คุณไอรีนทำไมสามีคุณน่ากลัวอย่างนี้อะ” ซึลกิยื่นนมอุ่นที่ให้ไอรีนก่อนจะนั่งลงที่เก้าอี้เปียโน ไอรีนหลับตาพลางตบมือสองครั้ง เสียงเปียโนจังหวะน่าสนุกเริ่มต้นขึ้น เธอฮัมไปพร้อมกับเสียงบรรเลงของเขา

 

อา ค่อยยังชั่ว” เธอลุกขึ้นจากโซฟานุ่มพลางไปแตะหน้าของซึลกิเบาๆ

 

สนุกมากเลยเด็กน้อย” เขาถอยห่างเล็กน้อยพลางก้มหน้ามองมือตัวเอง

 

เป็นอะไรหรือเปล่า” เธอเลื่อนมือไปแตะไหล่ของเขาเล็กน้อย

 

ยะ อย่า...” เขาดูพยายามที่จะผลักดันฉันออก อะไรกันเธอก็แค่อยากแกล้งเท่านั้นเอง

 

 

เอาจริงๆไหมตอนนั้นฉันสับสนมากนะ ไม่รู้ว่าต้องทำตัวอย่างไร ทั้งร่างกายมันมีแค่ความกลัวที่แทรกซึมเข้ามา เหมือนหมีน้อยที่เริ่มเติบโตขึ้นแต่เผลอไปฆ่ามนุษย์มักมาก แค่รู้ว่าคุณไอรีนกำลังยั่วและฉันก็รู้ว่าเขาแค่อยากแกล้งแต่มาแกล้งในเวลาที่ฉันสับสนมันไม่ดีเลยนะคุณไอรีน

 

 

ซึลกิยา คุณรู้ไหมฉันน่ะ เกลียดคุณมากเลยนะ ไม่ชอบขี้หน้าตั้งแต่คุณเหยียดเข้ามาในบ้านหลังนี้..” ไอรีนลูบหน้าของซึลกิเบาๆพลางส่งสายตาที่บอกไม่ได้ออกมา

 

"อย่า..." เขาโผกอดเธอทันที เธอได้แต่ตกใจกับแรงกระแทกที่กระทบกับร่างด้านหน้า

 

"นี่!"

 

"อย่า...ทำให้ฉันต้องหวั่นไหวอีกเลย" เขากระซิบเบาๆข้างหู ใช่..มันเป็นจุดอ่อนของเธอเองและเขาไม่มีทางรู้

 

คุณจะทำให้ฉันเป็นบ้าอยู่แล้ว คุณไอรีน

.

 

.

ซึลกิคลายกอดและจับท้ายทอยของร่างเล็กเบาๆก่อนจะเลื่อนหน้าลงเล็กน้อยก่อนที่จมูกเราจะแตะกัน รสหวานของริมฝีปากคุณไอรีนเหมาะแก่การเติมเต็มปากที่แห้งและแตกของฉันจริง ออกแรงต่อยที่หน้าท้องของเขาเบาๆ เพื่อให้ปากเรียวเผยอออก ฉันส่งความขมขื่นไปให้เขาได้ชิม มันเกิดการความอัดอึดที่ฉันมี มันอาจเป็นจูบที่ดูดดื่มกว่านี้ถ้าไม่มีความสับสนเข้ามากวนใจ อาจเป็นจูบที่รู้สึกดีกว่านี้ถ้าฉันไม่ใช่ชู้

 

ฮยอนอา คุณอยู่ไหน มาอยู่กับผมสิ” แทยงตะโกนเรียกหาด้วยน้ำเสียงงัวเงีย ไอรีนผละจูบแสนขมขื่นนั้นออกพลางพูดลอดได้ฟัน

 

กลับเข้าห้องไปซะ เดี๋ยวนี้!!” น้ำเสียงที่ดูคลางแคลงของเขาทำให้ซึลกิสลดลงและยอมเข้าห้องในที่สุด

 

 

 

 

ฉันเคยสัญญาไว้หน้าหลุมศพของแม่ตัวเองว่าฉันจะไม่ไปแย่งของๆใครเหมือนที่แม่เคยทำจะไม่มีจุดจบแบบแม่ แต่สุดท้ายฉันก็ทำมันไม่ได้ ฉันเพิ่งตกหลุมรักผู้หญิงเย็นชาคนนึงในบ้านหลังนี้ 

 

 

วิธีของคนเป็นชู้มันมีไม่กี่อย่าง แต่แต่คุณต้องทำให้ได้ทุกอย่าง หนึ่ง คุณต้องหลบซ่อน ซ่อนให้ลึกที่สุดเท่าที่จะทำได้ แม้ว่ามันทรมานกัดกินบดเคี้ยวหัวใจคุณจนละเอียดเป็นปุ๋ยผง คุณก็ต้องเก็บมันไว้อย่าได้แสองตัวออกมา มันก็เหมือนกับการเล่นซ่อนหาในเขาวงกตนั้นแหละหน้าที่ของคุณคือหาที่ซ่อนไม่ใช่หาทางออก ขุดดินให้ลึกที่สุดแล้วฝั่งความผิดบาปนั้นลงไป สอง คุณจะทรมานมากและคุณต้องทนมันให้ได้ ภาพบาดตาที่ทำให้ฉันอยาเป็นคนตาบอดขึ้นมา แม่ว่าเขาจะนัวเนียกับใครก็ตาม คุณต้องทน ทนให้ได้มากที่สุด จำเอาไว้คุณเป็นแค่ชู้

.

 

.

คุณแทยงค่ะ” ซึลกิเดินไปหาเขาพลางสะกิดเรียกเบาๆ

 

แล้วคุณไอรีนละคะ

 

วันนี้ไอรีนไม่เข้าน่ะ อยู่ที่ผับข้างบ้านเรานั้นแหละ วันนี้ผมไม่กลับบ้านนะฝากบอกไอรีนด้วย” เธอพยักหน้าเบาๆเชิงรับคำสั่ง

 

 

ไม่รู้ว่าฉันควรดีใจหรือเสียใจดีนะ วันนี้ฉันจะไม่ได้เจอเขาทั้งวันแต่วันนี้สามีเขาไม่กลับบ้าน มันเป็นโอกาสได้หรือเปล่า

 

 

ซึลกิจัดการเอกสารงานของคุณไอรีนให้กับผู้จัดการของเขาและโทรยกเลิกนักเรียนในวันนี้ทุกคน เวลาร่วงเลยไปอย่างช้าๆแต่ก็ถึงเวลาปิดทำการเสียที

.

 

.

ซึงวานอา” ไอรีนเอ่ยเรียกเพื่อนสนิทตั้งแต่ประถมของตน อีกอย่างเขาเป็นเจ้าของผับที่เธอนั่งแหมะหน้าเป็นตูดหมาตั้งแต่เช้าจนตอนนี้ปาไปสี่ทุ่มแล้ว

 

อะไร นี่แกไปเมานมที่ไหนมา

 

ไม่เล่นเว้ย เพื่อนเครียดอยู่นะ

 

 

คุณอาจคิดว่าคุณไอรีนนั้นดูเข้มแข็งเหมือนกับฉันในตอนแรกแต่จริงๆแล้วจิตใจของเขานั้นอ่อนแอมากนะ คุณไม่รู้หรอกว่าอนาคตจะเป็นยังไง ปล่อยความอ่อนแอออกมาบ้างก็ได้

 

 

แล้วไง แกชอบเด็กคนนั้นไหมล่ะ

 

ไม่ว่ะ เกลียด

 

อ้าว แล้วแกจะรู้สึกผิดต่อผัวแกทำไมวะ แกไม่ได้ชอบเด็กนั้นหนิ” ซึงวานยื่นแก้วใสบรรจุเครื่องดื่มแอลกอฮอล์สีเข้มอยู่

 

ไม่เอาอะขม มีนมปะของมะนาวด้วยนะ

 

อ้าว อินี่มาร้านเหล้านะ มีแต่นมผสมนะ” ผสมในที่นี่ก็คืเหล้านั้นและไอรีนรู้ตัวดีว่าตนคออ่อนแค่ไหน แตะของมึนเมาทีนี่แทบเปลี่ยนโลก

 

"ฉันว่าฉันหลงรักเขาว่ะ เฮ้อ" เธอถอยหายใจออกมาพลางขยี้ผมของตนไปมา

 

"ฉันช่วยอะไรแกไม่ได้ว่ะ ปัญหาแกใหญ่เกินไปขนาดตัวแกเองยังไม่รู้เลยว่าแกเกลียดหรือรักเขากันแน่"

.

 

.

คุณไอรีนเคยไม่กลับดึกขนาดนี้ เขาเหมือนเด็กอนามัยเลยล่ะมักจะกลับบ้านตรงเวลาเสมอเวลาเขาบ้านมาเขาจะเปิดตู้เย็นเพื่อรินนมสีขาวขุ่นให้ตัวเอง และฉันก็จะเล่นเปียโนให้ฟัง วันไหนที่เขาอารมณ์ดีเขาก็จะเปล่งเสียงอันหวานช่ำออกมา มันเป็นช่วงเวลาที่ดีที่สุด และฉันชอบมันที่สุด แต่มันช่างสั้นเหลือเกิน ทุกๆอย่างมันจบลงเมื่อสามีของเขากลับมา

 

คุณเคยเคี้ยวกระดาษเวลาคุณคิดถึงและเป็นห่วงใครจนแทบบ้าไหมฉันกำลังทำมันอยู่และในเมื่อความอดทนถึงขีดสุดฉันก็พาร่างกายไปที่ผับข้างบ้านทันที

 

 

"เชี่ย...อยู่ไหนว่ะ" ซึลกิสบถกับตัวเองเบาๆเมื่อหาคุณไอรีนไม่เจอแต่ก็สะดุดกับร่างเล็กที่นอนเลื่อยอยู่บนบาร์ เธอหรี่ตามองร่างน้อยๆนั้นก่อนจะเบียงตัวหลบผู้คนที่ออกลวดลายการเต้น

 

ร่างน้อยๆมีเสื้อผ้าปกคลุมแค่เสื้อเชิ้ตขาวตัวใหญ่ๆและกางเกงขาสั้นที่อยู่ใต้เสื้อนั้น เห็นแล้วหนาวแทน

 

"คุณไอรีนค่ะ" เธอเอื้อมมือไปสะกิดเบาๆแต่ไม่ท่าทีว่าเขาจะตื่น

 

"เมาเหรอ ไม่มั้งเขาคออ่อนจะตาย คงไม่ดื่มมาหรอก" ถ้าถามว่าซึลกิรู้ได้ยังไงเขาเป็นคนบอกเธอเอง และเพราะขนาดใหญ่เกินตัวนั้นแหละที่ทำให้เธอต้องเห็นสิ่งยั่วยวนของเขา

 

"......." ซึลกิยังยืนอยู่ที่เดิม

 

 

ฉันว่าฉันเป็นสุภาพสตรีพอที่จะให้เกียรติคุณไอรีนโดยการคลุมเสื้อนอกให้เขา ยังแอบคิดไปเองเลยว่ายั่วฉันเหรอ แต่ไม่ใช่เลยในเมื่อเขาเอาแต่เพ้อถึงสามีของเขา นั้นทำให้ฉันหงุดหงิดมากนะ

ยังจำตอนที่ฉันบอกว่าเขาเจ้าชู้ได้ไหมบอกได้เลยว่าฉันคิดผิด เขาเป็นซื่อสัตย์กับสามีเขาจริงๆแม้ว่าฉันจะเป็นคนทำลายความซื่อสัตย์นั้นก็ตาม

 

"นี่ แทยงอา ทำไมแก้มเยอะจังเลย" เขาพูดเบาๆพลางยื่นหน้าสวยนั้นมาใกล้ๆและตบหน้าเธอเบาๆ ผมสีน้ำตาลเข้มที่ปกหน้านั้นทำให้เขาดูดีขึ้นเป็นร้อยเท่า ปกติเขาก็สวยอยู่แล้ว

 

 

แหงสิ ฉันไม่ใช่ผัวคุณนะ

 

 

"กลับบ้านนะคะ..." เธอพยายามพยุงเขาขึ้นนับว่าใช่ความพยายามอย่างสูงที่จะควบคุมตัวเองให้เป็นปกติที่สุด

 

อะไร...” น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนไป เธอได้แต่เลิกคิ้วสงสัยพลางปล่อยให้เขาเป็นอิสระ เขายังคงทรงได้ดี ไม่เหมือนคนเมาซักนิด

 

 

ชิบหาย โดนหลอก

 

 

นิ้วกระดิกไม่หยุดเลยนะ” ไอรีนแตะพวงแก้มของซึลกิเบาๆแล้วค่อยๆเลื่อนไปจับท้ายทอยของเธอแล้วกดเข้าหาตัว 

 

ล้อเล่นน่ะเด็กน้อย” เขาเอ่ยพลางหัวเราะเบาๆ แล้วปล่อยมือออกแต่เธอกลับดันไหล่ของเขาติดขอบบาร์ และกระซิบที่จุดอ่อนของเขาเบาๆ

 

คุณทำให้ฉันเป็นบ้าอีกแล้วนะ

 

กลับบ้านเถอะ ความอดทนฉันไม่ได้มีเยอะนะค่ะคุณไอรีน” ซึลกิเอ่ยพลางผายมือไปที่ทางออกของร้านแต่เจ้าตัวยังคงนั่งนิ่งแล้วรอยยิ้มนั้นมันอะไร

 

แล้วจะทนทำไมล่ะเด็กน้อย...

 

------------------------------------------------------

 

ตอนนี้ซึลกิเป็นคนเล่าเรื่องนะคะ เพราะงั้นตัวเอียงในตอนนี้จะเป็นของซึลกิทั้งหมดนะคะ

ถ้าชอบก็คอมเม้นด้วยนะคะ 

ตอนนี้อาจจะไม่ดราม่านัก

 

ขอบคุณที่ติดตามค่ะ

 

#ฟิคชู้หมี

 

รัก. :1315923789:  :1315923789:

 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

16 ความคิดเห็น

  1. #14 love (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2558 / 17:35
    หน่วงแบบสุดๆ
    #14
    0
  2. #3 HYUNAA (@BAEJUU) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2558 / 13:23
    น่าติดตามค่ะ สู้ๆนะไรท์ :)
    #3
    0
  3. #2 frameshidae (@frameshidae) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2558 / 20:08
    พี่เบไปหย่ากับแทยงเดี๋ยวนี้เลย55555 สนุกคะ รีบมาต่อนะคะสู้ๆ
    #2
    0
  4. #1 ใหม่ (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2558 / 10:08
    มาต่อเร็ว ๆ นะค้าาา สู้ ๆ ค้าาา :) ✌
    #1
    0