Are You Understand ? เข้าใจรึยังว่าชั้นรักนาย(kihae hanhyuk)

ตอนที่ 32 : Chapter 25 : กวางน้อยทงเฮ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 215
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    24 ส.ค. 55





ลี ดงเฮ ผู้ชายร่างเล็กที่มีหน้าสวยหวานอย่างกับผู้หญิงก็ไม่ปานตอนนี้กำลังยู่ปากอย่างไม่พอใจคุณลุงที่เขาแสนจะรักอยู่เบื้องหน้าตรงนี้  สายตาของร่างเล็กบ่งบอกได้อย่างชัดเจนเลยว่ากำลังไม่พอใจอย่างที่สุด

 

“ลุง!

 

“บอกให้ใส่ก็ใส่ไปเหอะน่า”

 

“ลุง”

 

“อะไรนักหนา”

 

“ลุง”
 

“เอ้อ...แหม  ให้แต่งตัวเรียกลูกค้าแค่นี้ทำให้ไม่ได้เรอะ”ลุงแฮซองว่าก่อนจะขยี้ผมดงเฮแรงๆแล้วเดินกลับเขาไปประจำหน้าที่บาทิสต้าของตัวเองต่อ

“ก็ถ้าให้ใส่ชุดซานต้าหนวดยาวๆอย่างเมื่อก่อนน่ะผมไม่ว่าหรอก  แต่ไอ้นี่มันอะไร!

ดงเฮว่าก่อนจะชี้มาที่ชุดของตัวเองที่ใส่อยู่  ชุมมาสคอตกวางตัวน้อยน่ารักที่ลุงเขาบรรจงเลือกมาให้อย่างพิถีพิถัน  หรืออาจจะอยากแกล้งเจ้าหลานอวดดีนี่มากกว่า

 

“แหม..แกแต่งเป็นหนุ่มน้อยซานต้ามาตั้งกี่ปี  ไม่เบื่อรึไง  เป็นกวางตัวน้อยๆบ้าง  จะได้เปลี่ยนรสชาติของชีวิตดู”

 

“ลุงมาใส่เองมั้ยล่ะ?”

 

“โอ๊ะ...ให้ตายเถอะ  โต๊ะนั้นเร่งออเดอร์”ลุงแฮซองไม่ใส่ใจคำพูดของดงเฮ  แถมยังเดินหนีไปดื้อๆเสียอย่างนั้น

 

วันนี้เป็นวันคริสต์มาส  วันที่ใครหลายๆคนต่างเฝ้าคอย  ก็เหมือนกับเขาในปีก่อนๆ  ทุกๆปีลุงจะให้ของขวัญที่ไม่ซ้ำกันเลย  เมื่อปีที่แล้วชายวัยกลางคนที่มีความวัยรุ่นอยู่ในตัวก็ให้กีตาร์ไฟฟ้ากับเขา  ทั้งที่ดงเฮปฏิเสธเสียงแข็งว่าไม่เอา  แต่ลุงก็ยัดเยียดจะให้อยู่ดี ฮ่าๆๆ

 

“ปีนี้ไม่เอาเครื่องดนตรีแล้วนะ  จะถมบ้านได้อยู่แล้ว”ดงเฮบ่นกับตัวเองเบาๆ

 

“เหรอ?  แล้วอยากได้อะไรล่ะ?”เสียงทุ้มนุ่มๆกระซิบข้างหูถาม

 

“คุ...คุณทงฮวา!!

 

“จำผมได้ด้วยดีใจจัง”ทงฮวารีบเผยตัวทันทีที่ดงเฮเอ่ยชื่อเขา  เขาแอบซุ่มอยู่ตั้งนานกะจะทำให้ดงเฮตกใจ  แล้วมันก็”ด้ผลเมื่อเขากระซิบถามใกล้ๆ  ร่างสูงที่แอบอยู่ข้างประตูมานานก็ปรากฏตัวซักที

 

“คุณมาทำอะไรฮะ”

 

“มาซื้อกาแฟกินนิดหน่อย  เหนื่อยจนง่วงไปหมดแล้ว  ที่บ้านฉันเป็นคลินิกน่ะ  วันนี้เปิดให้เด็กๆมาทำฟันฟรี  ก็เลยเหนื่อยเป็นพิเศษ”

 

“เหรอฮะ  ใจดีจังเลย”

 

“ไม่หรอก  ที่บ้านฉันทำแบบนี้มาทุกปีนั่นแหละ”

 

“เป็นครอบครัวที่ดีนะครับ”

 

“ขอบคุณ  เอ้อ...แล้วนี่  คริสต์มาสแบบนี้ต้องมีอะไรแนะนำแน่เลย”

 

“อ้อ....เรื่องนั้น  แนะนำให้ไปหาตาลุงแก่ๆนั่นน่ะฮะ  ฮะ  ใช่  ที่ยืนทำหน้าแก่อยู่ตรงนั้นน่ะ  มีคนเดียว”ดงเฮบอกโดยที่ทงเฮวาก็ชี้ว่าคนนี้ใช่มั้ย  คนนั้นสินะไปตามเรื่อง  คนเป็นหลานก็เป็นเด็กดีซะเหลือเกิน  ว่าลุงตัวเองได้ลงคอ  ก่อนที่ร่างสูงจะเดินไปหาลุงแฮซองดงเฮก็พยักหน้ายกใหญ่ว่า “ใช่ๆ ตาแก่นั่นแหละ”

 

“ขอโทษฮะ  พอดีผมอยากจะได้กาแฟซักแก้ว”

 

“อ้าว...คุณหมอ”ลุงแฮซองเอ่ยทัก  เขาจำได้ว่าเด็กคนนี้เป็นลูกของคุณหมอคลินิกทำฟัน  ที่นานๆทีจะกลับมาบ้านซักทีอย่างเป็นมิตร

 

“ห๊า? ผมยังไม่ได้เป็นหมอฮะ  ว่าแต่คุณลุงรู้จักผมด้วยเหรอฮะ”ทงฮวาถาม

 

“เธอเป็นลูกของหมอฟันคนนั้นใช่มั้ยล่ะ?”

 

“ฮะ เอ่อ..ครับ”

 

“ฉันจำเธอได้นะ  เมื่อก่อนคุณหมอก็มาที่นี่บ่อยๆ  อยากได้กาแฟแบบไหนล่ะ  ฉันเก่งนะ”

 

“เอาแบบที่คุณลุงชอบเลยครับ  ผมไม่สันทัดเรื่องกาแฟ”

 

“ได้เลย  เอ้อ..ว่าแต่คุณหมอ”ลุงแฮซองเรียกก่อนที่จะเว้นช่วง

 

“ครับ?”

 

“คุณหมอรู้จักหลานผมด้วยเหรอ?”

 

“อ๋อ  พอดีเมื่อวันนนั้นผมเดินชนเขาน่ะครับ”ทงฮวาว่ายิ้มๆ  ก่อนจะเสสายตามองไปยังดงเฮอย่างเอ็นดู

 

“ตั้งแต่กลับจากเกาหลี  หลานผมมันหน้าตาจิ้มลิ้มขึ้นเยอะ  หมอชอบมั้ย?”แฮซองลองเชิง

 

“ครับ..ห๊ะ?  อะไรนะครับ”

 

“ฮั่นแน่หมอ  หลานผมน่ารักอ่ะดิ๊  ชอบก็บอกมา”

 

“เปล่านะครับ  คือผม..เอ็นดูเขาเฉยๆ”

 

“เอาเหอะ  ผมล้อเล่น  หลานผมเป็นผู้ชาย  มันจะชอบผู้ชายได้ยังไง”ลุงแฮซองว่าก่อนจะทำการชงกาแฟตามแบบฉบับของตัวเองต่อไป  ปากก็คุยเล่นกับว่าที่หมอฟันไปพลาง  โดยที่ไม่ได้สังเกตเลยว่าหลานชายของตัวเองหายไปจากร้านตั้งแต่เมื่อไหร่กัน

 


 

 

 

 

“คิม คิบอม!

 

“..”

 

“นี่คิม คิบอม นายจะพาฉันไปไหน”ดงเฮออกเสียงดังก้อง  ก่อนหน้านี้อยู่ดีๆตนเองก็โดนร่างสูงเอามือปิดปากแล้วโดนลากมาอย่างที่เห็น  แต่เขากลับไม่รู้เลยว่าร่างสูงจะพาเขาไปไหน

 

“วันคริสต์มาสแบบนี้  ซานต้าอย่างฉัน  จะพาเจ้ากวางน้อยที่แสนน่ารักไปเที่ยวหน่อยไม่ได้เหรอ?”คิบอมพูดก่อนจะมองดงเฮหัวจรดเท้าอย่างพินิจ  ให้ตายเถอะวันนี้ลีดงเฮน่ารักเป็นบ้า

 

“ใครจะไปกับนายกัน”

 

“เอาเถอะ  ไม่ต้องพูดแล้ว  ขึ้นมา”คิบอมว่า  ก่อนจะเรียกดงเฮให้ขึ้นมานั่งบนไม้กวาดของเขา  ที่ดงเฮเองก็ไม่รู้ว่าคิบอมไปเรียกมาตอนไหน

 

“ไม่”

 

“ไม่ต้องกลัว เจ้าคราฟท์มันไม่กัดหรอก”

 

“ใครจะไปกับนาย”

 

“ไปกับข้าเถอะนายหญิง  คุณท่านอยากให้ท่านได้ดูอะไรซักหน่อย”เสียงแผ่วเบาที่ดงเฮไม่รู้ว่ามาจากไหน  จากเจ้าไม้กวาดนี่เหรอ  เป็นไปไม่ได้  แล้วมันมาจากไหนกัน





ดงเฮตัดสินใจที่จะไปกับคิบอมในที่สุด  เขาเพียงแค่อยากรู้ว่าคิบอมจะมาไม้ไหนก็เท่านั้น  คนอย่างเขาคงจะไม่ได้ประทับใจอะไรง่ายๆเป็นแน่  ถึงยังไงที่ที่คิบอมจะพาไปก็คงจะไม่ได้วิเศษวิโสอะไรนัก


 

“คอยดูเถอะ”คิบอมบอก  ก่อนที่ร่างสองร่างจะลอยขึ้นสูงด้วยฝีมือของไม้กวาดคู่ใจของคิบอม  ไม้กวาดที่ได้ชื่อว่าดีและแข็งแกร่งบัดนี้กลับเป็นเหมือนไททานิคของแจ็คและโรส  เพียงแต่ว่านี่ไม่ใช่หนักโศกก็เท่านั้น

 

นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ดงเฮต้องขึ้นยานพาหนะสุดหวาดเสียวนี้  แต่เขาก็อดที่จะสั่นไม่ได้อยู่ดี  ก็ขนาดประสบการณ์แรกยังสุดยอดขนาดนั้น  แล้วถ้าครั้งนี้คิบอมเกิดเล่นอะไรแผลงๆขึ้นมา  เขาไม่แย่เหรอเนี่ย  ตาเรียวหลับตาปี๋ไม่ยอมมองทิวทัศน์เบื้องหน้า  แต่เมื่อคิบอมเรียก  เขาจึงจำเป็นต้องเงยหน้ามองภาพเบื้องหน้าให้ชัดเจน

 

“ไงล่ะ”คิบอมถาม

 

ดงเฮไม่ตอบอะไร  ก็ในเมื่อภาพเบื้องหน้าตอนนี้มันยากที่จะละสายตาไปได้  เมืองที่เขาอยู่  ถ้าหากจะมองจากมุมสูงแบบนี้  เขาก็ไม่อยากกลับลงไปเหยียบพื้นดินอีก

 

เมืองที่ยามนี้ผู้คนเดินไปมาขวักไขว่  ซึ่งเป็นธรรมดาเมื่อมีเทศกาลที่น่ายินดีเช่นนี้  เขารู้สึกว่ามันดูโรแมนติกอย่างประหลาด  ทำไมคิบอมต้องมาทำให้เขารู้สึกแบบนี้ด้วยก็ไม่รู้
 

“สวยล่ะสิ”
 

“...ก็ไม่เท่าไหร่”ดงเฮเสหน้าไปทางอื่นพลางโกหกคำโตออกไป
 

“นายหญิงโกหกน่ะครับนายท่าน”เสียงของเจ้าคราฟต์  ไม้กวาดคู่ใจบอกผู้เป็นนายอย่างอารมณ์ดี 

 

“วันนี้นายพูดเยอะจังคราฟต์  มีอะไรให้ดีใจงั้นเรอะ”คิบอมถามพลางลูบด้ามไม้กวาดไปด้วย  สำหรับเขาคราฟต์ไม่ใช้ลูกน้องหรืออะไรธรรมดาๆ  เจ้าไม้กวาดนี้ก็เหมือนเพื่อนคู่ใจของเขา  เขาจึงรักและเอ็นดูอยู่ไม่น้อย 

 

“วันนี้นายท่านพาข้ามาเจอนายหญิงน่ะสิครับ  ข้าเลยดีใจเป็นพิเศษ”คราฟต์ตอบ

 

“จะว่าไปนะ ชั้นไม่ใช่นายหญิงของนายซักหน่อย”ดงเฮว่า

 

“งั้นหรือครับ...แต่ข้าสัมผัสได้ว่าคนไหนเป็นนาย  คนไหนเป็นขี้ข้า  และท่านก็เป็นนายหญิงของข้า  หากไม่ใช่นายหญิงหรือนายท่าน  ข้าผู้นี้จะไม่ยอมให้ได้มาสัมผัสตัวข้าเป็นอันขาด”

 

“ชิ  ไม้กวาดปากดี”ดงเฮสบถ

 

“นี่  เห็นอย่างนี้เจ้านี่ก็ร้ายไม่เบานะ  ปกติไม่ใช่จะอารมณ์ดีแบบนี้หรอก”คิบอมบอกยิ้มๆ   ก่อนที่จะพาดงเฮดิ่งตัวลงสู่พื้นดิน  ที่ดูท่าว่าจะมีการแจกลูกกวาดรสหวานกันอยู่ข้างล่าง


 

 

 

“เฮ้...นายไม่ใช่เด็กๆแล้วนะ  จะมากินลูกกวาดนี่ทำไม”ดงเฮถาม

 

“ฉันไม่ได้ทำตัวเป็นเด็กมานานแล้ว  ขอซักวันจะเป็นไรไป”

 

“มีงี้ด้วย”

 

^^

 

“ไม่ต้องมายิ้มดีไป  หันหน้าไปทางอื่นโน่น”ดงเฮยู่ปากลงอย่างขัดใจ  คิบอมได้แต่หัวเราะกับท่าทีโดนขัดใจของคนน่ารักตรงหน้า  แต่คิบอมจะรู้ไหมนะ  ว่าคนน่ารักที่ว่าเองก็แอบลอบยิ้มอยู่เหมือนกัน

 

“ว้าวว ทางนู้นมีต้นคริสต์มาสด้วยอ่ะ มีกระดาษอะไรก็ไม่รู้อยู่เต็มไปหมดเลย”คิบอมกระตุกแขนดงเฮให้เดินออกไปด้วยกัน  ให้ตายเถอะ  นายทำตัวเหมือนเด็กจริงๆนะคิม คิบอม

 

ร่างสูงพาเดินมายังใต้ต้นคริสต์มาสยักษ์  ก่อนจะหยิบกระดาษสี่เหลี่ยมแผ่นเล็กๆมาให้ดงเฮด้วย  พอถามจากสาวซานต้าแล้วก็ถึงได้รู้ว่าเขามีไว้ให้เขียนคำอธิษฐานลงไปนั่นเอง  ดงเฮยิ้มน้อยๆให้กับความโรแมนติกฝืดๆของคิบอมในวันนี้  แต่ก็ยอมเขียนคำอธิษฐานลงไป

 

“เขียนว่าอะไรน่ะ”คิบอมถาม

 

“นายก็บอกของนายมาก่อนสิ”

 

“อืม...ถ้านายบอกชั้นก็จะบอก”

 

“นายไม่ยอมบอกชั้นก่อน  ชั้นก็ไม่บอก”

 

“..ชั้นขอให้คนๆนั้นหายโกรธชั้น  ที่ชั้นไม่ยอมไปหาเขาก่อนที่โรงเรียนจะหยุด”...อ่า...นั่นมันเขานี่นา

 

“ขออะไรไร้สาระ”

 

“ไม่ต้องนอกเรื่อง...ของนายล่ะ”

 

“ไม่บอกหรอก”ดงเฮแกล้งเดินหนีคิบอมไปซะดื้อๆ  คนตัวเล็กรีบแขวนแผ่นกระดาษเพื่อที่ใรบางคนจะได้อ่านไม่ได้  หน้าหวานยิ้มรื่นอย่างสะใจที่แกล้งคนขี้แกล้งไว้ได้
 

คิบอมยิ้มน้อยๆก่อนที่จะตามมาแขวนด้วยอีกคน  เฮ้อ...ดงเฮก็เป็นดงเฮ  คนมันตัวเตี้ย เอ๊ย ตัวเล็กล่ะนะ  คิดว่าเขาจะอ่านไม่ได้หรือไงกัน  ในเมื่อแขวนซะเตี้ยขนาดนี้   คิบอมเอื้อมมือไปจับกระดาษอธิษฐานของดงเฮ  ก่อนจะไล่สายตาอ่าน

 

“ขอให้ผมมีชีวิตมากกว่านี้”
 

คิบอมแม้ไม่เข้าใจความหมาย  แต่ก็พอจะเดาได้ว่าทำไมดงเฮถึงได้อธิษฐานไปแบบนั้น  แค่เขามองดงเฮทางสายตา  เขาก็พอจะรู้ว่าคนตรงหน้านั้นไม่ยึดติดกับโลกและตัวเองมากแค่ไหน  นับเป็นเรื่องดีที่ดงเฮอยากจะมีอะไรที่เหมือนคนอื่นๆเขาบ้างแล้ว

 

“แล้วนายจะได้พบชีวิตใหม่  ถ้านายอยู่กับชั้น..ดงเฮ”


 

 

ค่ำคืนคริสต์มาสกำลังจะจบลงแล้ว  ใครหลายๆคนอาจจะไม่ต้องการให้มันจบลง  เพราะนานๆทีจะได้มีโอกาสทำอะไรแบบนี้  หลายๆคนอาจจะอยากให้มันจบลงเร็วๆเพื่อความเจ็บปวดจะได้บรรเทาและหายไปในที่สุด  หลายๆคนอาจจะไม่รับรู้ว่าคืนนี้กำลังจะจบลง  เพราะได้แต่นอนหอบเหนื่อยอยู่บนเตียง  พลางส่งเสียงครางอื้ออึงอยู่ในห้องก็เป็นได้


 

แม้จะรู้สึกต่างกัน  แต่สิ่งที่ทุกๆคืนวันคริสต์มาส  ย่อมมีพรอยู่หนึ่งข้อที่ทุกคนสามารถขอ  คำขออาจแต่งต่างไปจากปัจจัยที่ต่างกัน  แต่เชื่อเถอะว่า  ทุกคำขอล้วนเป็นความสุข  ไม่มีใครปรารถนาความทุกข์แม้แต่คนเดียว


 

“แต่ถ้าหากคุณเรียนรู้ที่จะอยู่กับความทุกข์  คุณก็จะพบกับความสุข”

 

“ถ้าหากคุณเห็นว่าความทุกข์นั้นก็เป็นแค่เพื่อนร่วมทาง  แต่ความสุขเป็นเพื่อนคู่ใจ  สิ่งดีๆจะหนีหายไปไหนซะล่ะ?”

 

“คนเราไม่เคยมีใครเจ็บปวด  เพียงแต่เราจะเก็บซ่อนมันไว้ได้มิดแค่ไหนก็เท่านั้น”

 

“เพราะฉะนั้น...คุณเพียงหลับตาลง  ลองมองไปที่รอบตัวคุณสิ  คุณเห็นอะไร  ห้องที่ว่างเปล่าหรือ?  มองให้ลึกลงไปยิ่งกว่านั้น  ใครบางคน  ที่คอยอยู่เคียงข้างคุณเสมอมา”

 

“เขาอาจไม่ใช่คนที่ดีที่สุด  มนุษย์ก็คือมนุษย์  เราย่อมมีความโกรธ ความโลภ ความหลง เป็นธรรมดา  ไม่มีใครหรอกที่จะสมบูรณ์พร้อมไปทุกอย่าง  แต่หถ้าหากเขาคนนั้นคอยอยู่เคียงข้างคุณ..เขาคนนั้นแหละคือความสุข”

 

“และมองไปยังคนที่ทำให้คุณต้องทุกข์ใจ  หรือคุณเห็นเหตุการณ์เลวร้ายต่างๆที่ผ่านมา  ขอให้คุณคิดซะว่าเขาคือเพื่อนร่วมทาง  ที่ผ่านมา  แล้วก็ผ่านไป  อาจมีแวะกลับมาทักทายคุณบ้าง  แต่ก็ไม่ได้อยู่กับคุณไปตลอด  สิ่งนั้นคือความทุกข์”

 

“มองให้ออกเถอะว่าอะไรเป็นอะไร  แล้วชีวิตคุณจะไม่พบกับความทุกข์อีกเลย  อย่าลืมรักษาความสุขของคุณเอาไว้ด้วยล่ะ  อย่าให้มันหายไปจากคุณเชียว”








 

Special Talk With R U Understand?

 

HanHyuk  

“วันคริสต์มาสพี่ฮันขออะไรเหรอฮะ?”

“พี่ขอให้ฮยอกยอมพี่หลายๆรอบน่ะสิ ฮ่าๆๆๆ”

“บ้า >< เอาดีๆสิฮะ”

“ก็ขอให้ฮยอกอยู่กับพี่แบบนี้  แล้วไม่ต้องมีเรื่องอะไรให้เข้าใจผิดกันอีก”

>//<

“ไม่ต้องเขินเลยนะฮยอก  บอกของฮยอกมาบ้างสิครับ  พี่ก็อยากรู้นะ  ว่าฮยอกของพี่ขออะไร”

“ฮยอก...”

“หืม?”

“ฮยอกขอให้พวกเราได้อยู่ด้วยกันแบบนี้ไปตลอดเลยฮะ”

“พวกเรา?  หมายถึงแค่พี่กัฮยอกเหรอ?”

“เปล่าฮะ  ทุกๆคนเลย”

“โหย  ไม่ได้คิดถึงแต่พี่สิครับเนี่ย  พี่ยังนึกถึงแต่ฮอยกคนเดียวเลยนะ”

“พี่ฮันอย่างอนน๊า”

“ไม่งอนฮะ  ฮยอกหมายถึงรีดเดอร์ด้วยใช่มั้ยล่ะ?”

“ใช่ฮะ  อยู่ด้วยกันแบบนี้ไปนานๆนะฮะรีดเดอร์  ถึงฮยอกจะทำชอบทำตัวไม่ได้เรื่อง  แต่ก็อย่าเบื่อยอกแล้วทิ้งฮยอกไปนะฮะ”

 

 

 

KiHae

“นายขอให้ชั้นหายโกรธจริงๆน่ะเหรอคิบอม?”

“ก็จริงไง”

“อย่ามาโกหกนะ”

“จะโกหกทำไมให้นายโกรธอีกเล่า”

“นายมันไร้สาระจริงจังแฮะ”

“นายเหอะ  ขออะไรซะน่ารักเชียว”

“ห๊ะ? นี่นายแอบอ่านเหรอ”

“เปล่านะ  ตัวหนังสือมันมากระแทกตาชั้นเองอ่ะ”

“หนอย...เจ้าแก้มบวม”

“นายคิดว่านายติดมันสูงแล้วเหรอ?  นายสูงเท่าไหร่  แล้วชั้นสูงเท่าไหร่”

“อย่ามาว่าชั้นเตี้ยนะ”

“ยังไม่ได้ว่าซักคำเลย”

“ไม่เตี้ยบ้างให้รู้ไป  ชั้นจะไม่ทำให้คำอธิษฐานของนายเป็นจริง”

“อ้าวว นี่  ดงเฮกลับมาก่อน  โอ๋ๆๆ ขอโทษๆๆ”

 

 

 

KyuMin

“ซองมินนน”

“อะไรของนายกันนะคยูฮยอน”

“ชั้นไม่อยากกลับไปที่นั่นเลยอ่ะ”

“เถอะน่า  ยังไงนายก็ต้องกลับไปอยู่ดี”

“พอเหอะ  อย่าพูดเรื่องเศร้า  ว่าแต่นายขออะไรในวันคริสต์มาสน่ะ”

“...ขอให้ทุกอย่างของชั้นกลับมา แล้วนายอ่ะ”

“ชั้นขอ...”

“อย่าลีลานะเจ้าคยูหื่น”

“ขอให้คราวหน้าชั้นไม่พลาด  ชั้นต้องได้กดนายสมใจอยากซะที  คราวหน้าใครมาขวางพ่อเชือดแน่”

“โอ๊ย  ไอ้หื่นเข้าเส้น”

“ก็กับนายคนเดียวแหละ”

“เหอะ  อย่าให้รู้ละกันว่าไปยุ่งกะคนอื่น  ไม่งั้นที่จะโดนเชือดน่ะ  ชั้นว่าน่าจะเป็นนายเอง”

“แอร้กก”(โหดป๊ายยยยย)

 




 

Are You Understand? เข้าใจหรือยังว่าชั้นรักนาย

 

ตรงสเปเชี่ยลทอล์ค  ไม่เกี่ยวกับในเนื้อเรื่องนะจ๊ะ 

ขอโทษจริงๆที่หายไปนาน  ครบ 4 เดือนเต็มกับการที่ไม่ได้อัพ

แต่ไรท์เตอร์อยากจะบอกจากใจว่าไม่ได้ทิ้งไปไหน

แต่การบ้านเยอะแทบล้มทับตัวไรท์เตอร์ตายก็เท่านั้นเอง

จะพยายามแต่ง  พยายามอัพหากว่างนะคะ  แอบหวังจริงๆว่ารีดเดอร์จะไม่ทิ้งไรท์เตอร์

ขอบคุณที่ยังเม้นกันนะคะ รักรีดเดอร์เน้ออ มาอัพวันนี้นี่มีความสุขที่สุด

HBD นะคะพี่เยเย่

 








 


 

473 ความคิดเห็น

  1. #467 KiHae*129 (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 21 กันยายน 2555 / 03:18
    เย้ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

    ในที่สุดไรเตอร์ก็มา

    นายหญิง

    คิคิ
    #467
    0
  2. #466 Mind-myy (@mindmyyy) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2555 / 08:41
    คิกๆๆๆ  น่ารกอ่าาาาาาา
    #466
    0
  3. #465 E.L.F. club (@monsterclub) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2555 / 07:42
    น่ารัก><
    #465
    0
  4. #463 cioudy3130 (@cioudy3130) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2555 / 07:34
    จะน่ารักกันไปไหน
    #463
    0
  5. #462 Mind-myy (@mindmyyy) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2555 / 13:36
    โอ๊ะ!! ไรเตอร์กลับมาแล้ว  

    มาต่อเร็วๆนร้า
    #462
    0