Are You Understand ? เข้าใจรึยังว่าชั้นรักนาย(kihae hanhyuk)

ตอนที่ 20 : chapter 18 : อดีตของแต่ละคน.......คยูฮยอน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 585
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    21 พ.ค. 54








Kyuhyun’s story

 




คนที่ตั้งแต่จำความได้ก็มีแต่ผู้คนมากมายรายล้อมคนอย่างคยูฮยอน  ตัวเขาเองไม่มีทางรู้ได้เลยว่าคนพวกนั้นคิดอะไรยังไงกับเขา   เพราะจิตใจคนมันลึกตื้นหนาบางไม่เท่ากัน

 

รอยยิ้มที่ส่งมาให้  บางทีอาจจะกำลังคิดปลิดเอาชีวิตเขาอยู่ก็เป็นได้  ใครจะรู้....ก็คนอย่างเขาน่ะ  ชีวิตมันมีค่ามากมายซะเหลือเกิน  ใครก็ต่างอยากได้มัน

 

“ต๊ายย  ลูกชายของท่านผู้นั้นเหรอคะ”

 

“หล่อเหมือนคุณพ่อเลยนะเนี่ย”

 

“มาดดูสุขุมนะคะ  เป็นผู้ใหญ่ดีจริงๆ”

 

“ต้องเป็นคนที่เก่งกาจมากๆแน่ครับ”

 

 

 

คำเยินยอสรรเสริญที่เขาเอียนมันสุดฤทธิ์  แต่ก็ต้องทนฟังไปอย่างนั้น  หน้าตาทางสังคมของพ่อเขามันก็มากอยู่   ลูกชายเพียงคนเดียวจึงจำต้องทนไปในทั้งสภาพอย่างนั้นอย่างไม่เต็มใจ

 

“ทำหน้าให้มันดีๆหน่อยสิ  วันนี้แขกมากันเยอะนะ”

 

พ่อจะบอกประโยคเดิมๆซ้ำไปซ้ำมาเวลาที่มีงานสังสรรค์   ประโยคนี้จะถูกหยิบยกขึ้นมากล่าวกับเขาอยู่ตลอดว่าให้ทำตัวดีๆ  แต่นั่นมันไม่ใช่สิ่งที่เขาชอบเลยซักนิด

 

 

 

 

 

ทุกๆวันผ่านไปอย่างน่าเบื่อหน่าย  ตื่นเช้ามาไม่ทันไรก็ต้องไปเรียนเวทย์มนต์ศาสตร์ต่างๆ  ข้าวเช้าที่แสนจะสำคัญนักหนาบางทีก็ไม่ได้ทานเลยด้วยซ้ำ

 

“คุณหนูครับ  นายท่านให้เรียกไปพบครับ”

 

“ผมไม่ไปครับ”

 

“แต่นายท่าน....”

 

“ช่างเขาเถอะครับ   พวกบ้าอำนาจ  พวกบ้าสิ่งที่มันไม่มีอยู่จริงแบบนั้น....”

 

 

เขาเบื่อ  เบื่อเหลือเกินกับกิจวัตรประจำวันที่จำกัดอยู่ในกรอบ   สิ่งที่ฝันกับสิ่งที่ต้องทำมันต่างกันราวฟ้ากับนรกขุมลึกสุด  ต้องปั้นหน้ายิ้มแย้มอยู่ตลอด  อัธยาศัยดีต่อทุกคนเสมอ  มีน้ำใจจนบางทีตัวเองยังต้องลำบากใจ

 

“ผม...จะไม่อยู่ที่นี่แล้ว”

 

“แต่คุณหนู....อย่าเชียวนะครับ”

 

“ผมไม่อยากทนต่อไปแล้ว  ที่ทนมาสิบกว่าปีนั่นก็มากเกินพอ”

 

“คุณหนู  กระผมขอร้อง อย่าทำแบบนั้นครับ เพื่อตัวของคุณหนูเองจะได้ไม่ต้องเจ็บปวดจากการกระทำของนายท่าน”

 

“ผมพร้อม  ที่จะรับความเจ็บปวดนั้น  ถ้าผม...จะได้ออกไป”

 

 

นกตัวงามที่เป็นที่ต้องการของใครต่อใคร  นกที่สามารถสะกดทุกสายตาให้มองเหลียวหลังกลับได้นั้นก็ไม่ต่างอะไรกับคยูฮยอน   แต่เขาเป็นนกตัวงามที่มีขนปีกอันน่าพรั่นพรึง  หากแต่มันเหมือนกับถูกตัดออกไปด้วยอำนาจของพ่อ

 

อิสระที่ควรจะได้รับนั้นเป็นศูนย์  หรืออาจจะติดลบไปซะด้วยซ้ำหากจะคิดแบบในทางคณิตศาสตร์   มีชีวิตแต่กลับไร้ชีวิต  มีขาที่สามารถก้าวเดินแต่ไม่สามรถเดิน  มีมือที่จะทำอะไรก็ได้ตามใจชอบแต่กลับทำไม่ได้  มีหัวใจที่เต้นอยู่แต่เหมือนถูกหยุดไว้ด้วยพันธนาการที่จองจำเขามาตลอดหลายสิบปี

 

“ผมจะไม่ทน”

 

เด็กชายนามคยูฮยอนเดินออกมาจากปราสาทหลังใหญ่อันเป็นที่พำนักของตน  แต่ไม่ต่างอะไรกับรังหนูในความคิดของเขา  วันทั้งวันต้องจมปลักอยู่แต่ในนี้  ไม่สามารถเที่ยวเล่นอย่างคนอื่นเขาได้เลย

 

เปรี๊ยะ!!

 

ฉับพลันที่ก้าวออกมาจากรั้วปราสาท  มนต์กระแสไฟฟ้าที่ผู้ทำทำไว้ก็ส่งผลกับเนื้อบางๆของเด็กตัวเล็กๆคนนึง  กลิ่นเนื้อไหม้ส่งกล่นลอยมาเตะจมูกคนถูกกระทำ  แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่เขากลัว  ไม่มีอะไรให้เขาอาลัยอาวรณ์กับบ้านหลังนี้อีกต่อไป  บ้านที่ไม่มีแม้แต่แม่  หรือพ่อที่ทำตัวเป็นที่พึ่งที่ดีให้เขาได้   ก็ไม่จำเป็นต้องอยู่

 

“พ่อคิดเหรอว่าแค่นี้จะหยุดผมได้”

เปรี๊ยะ!!

 

กระแสไฟฟ้าแรงขึ้นทุกทีที่เขาเคลื่อนตัวออกจากปราสาท  คยูฮยอนไม่สามารถโต้ตอบอะไรได้เพราะนั่นคือสิ่งที่เขาเลือก  เขาจะออกไปด้วยตัวของเขาเอง  ไม่พึ่งอะไรทั้งนั้นที่ได้เรียนรู้มาจากที่นี่  ทั้งเวทย์มนต์หรือแม้กระทั่ง roar ไม้กวาดประจำตัวของเขา  

 

ไม้กวาดที่เขาได้มาจากพลังของตัวเอง  มันเลือกเขา  ของศักดิ์สิทธิ์แห่งตระกูลที่นับตั้งแต่ ร้อยปีที่ผ่านมาไม่เคยเลือกใคร  แต่มันกลับเลือกเขา  

 

“กลับไปเถอะ roar แกต้องอยู่ที่นี่  แกไม่ใช่ของชั้น”

 

 

ไม้กวาดสวยกวัดแกว่งไปมาอย่างบ้าคลั่ง  หากต้องจากผู้เป็นนายที่ตัวเองได้เลือกเองแล้วล่ะก็  มันขอทำลายตัวเองทิ้งตรงนี้ยังจะดีซะกว่า

 

“หยุด! แกต้องอยู่ที่นี่ต่อสิ  แกเป็นของบราวน์นะ”

 

อ่า...ใช่แล้ว  บราวน์คือตระกูลของเขา  แต่พ่อของเขาเลือกที่จะตั้งชื่อเป็นภาษาเกาหลีให้เหมือนกับผู้นำตระกูลรุ่นแรกมากกว่า  คยูฮยอนที่แปลว่า พรวิเศษ

 

“บราวน์สร้างแกมา  กลับไป”

 

คยูฮยอนเริ่มพ้นจากการเกาะกุมของกระแสไฟฟ้าทีละนิด  หรือว่าเขาจะออกมาได้แล้วกันนะ  เมื่อขาได้ก้าวออกมาจากปราสาท  ไม้กวาดด้ามงามก็กระแทกบาเรียไฟฟ้าออกมาอย่างบ้าคลั่ง  มันไม่สนว่าตัวเองจะเป็นยังไง

 

ไม้กวาดที่ไร้พ่อมดผู้เป็นเจ้าของ  ก็คือเศษไม้ดีๆนี่เอง   ในเมื่อจะไม่มีค่า  ก็ขอตายอย่างสมคุณค่าเถอะ

 

“ไปกับชั้น roar แกยังมีประโยขน์กับบราวน์นะ  ในซักวันชั้นจะเอาแกมาคืนให้ที่นี่”

 

ไม้กวาดเล่มงามหายวับไปเมื่อคยูพูดจบ   แต่กลับมาอยู่บนฝ่ามือของเขาแทน  มือของเด็กชายกระชับไม้กวาดแน่น   เมื่อขึ้นไปขี่มัน   หนทางเดียวที่จะไปคือที่ๆไม่มีสิ่งใด

 

ที่ไหนก็ได้ที่ซึ่งว่างเปล่า   ไร้ซึ่งตัวตน   เขาผ่านระยะทางมาเรื่อยๆ  แต่มีสิ่งหนึ่งที่สะดุดตาเขาก็คือ  ใบหน้าของเด็กผู้ชายคนนึงที่มองมาทางเขาอย่างท้าทายแต่ก็เป็นมิตร   เด้กชายผมสีดำนัยน์ตาสีดำขลับอย่างรัตติกาล   ในมือถือไม้กวาดสีเงินอยู่ในมือกำแน่น

 

คยูฮยอนหยุดมองภาพตรงหน้าอย่างพินิจ  หรือว่านี่จะเป็นที่ๆเขาตามหามาตลอด  ที่ซึ่งเขาไม่รู้จักใครและไม่มีใครรู้จักเขา

 

นั่นอาจจะเป็นเหตุการณ์ที่ทำให้เขาได้มาเจอกับเพื่อนคนสำคัญที่สุดของเขาก็เป็นได้  แม้จะเป็นแสงแค่ริบหรี่  แต่เขาก็มองเห็นมัน  แสงแห่งอิสระ.......

















....................................♥♥♥♥♥♥.............................................




ตอนของดงเฮสั้นที่สุดเลยเนอะ  เป็นอดีตของแต่ละคนบางคนก็เศร้าบ้างไม่เศร้าบ้าง

ไม่อยากจะแต่งให้ดูเวอร์เกินเหตุ  เดี๋ยวรีดเดอร์จะหาว่าไอ้นี่บ้า เวิ่นจริงๆ

เอาล่ะ ย้อนไปอ่าน chapter 14 เลยค่ะ

สนุกไม่สนุกเม้นบอกด้วยน้าตัวเธอ

เพราะมันคือ.....กำลังใจแบบสุดขั้ว 55










 


473 ความคิดเห็น

  1. #443 Pp HH (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2555 / 22:02
    ชีวิตกี้ค่อนข้าง..เอิ่ม...อธิบายไม่ถูก
    #443
    0
  2. #412 Ga-Am=Gaam'Gie (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 28 เมษายน 2555 / 22:47
    คายู้ววว อย่าเศร้าเลยเนอะ TT
    #412
    0
  3. #352 KH_tangmo (@tangmo-teukky) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 19 มีนาคม 2555 / 20:45
    เฮ้อ รันทดอยู่นะ T^T
    #352
    0
  4. #278 Heart (@jongbae) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 3 มกราคม 2555 / 17:12
    ชีวิตนายมันชั่ง....โหดร้ายจัง
    #278
    0
  5. #277 GenG '' Kai (@oomaiim) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 2 มกราคม 2555 / 14:05
     อดีตเธอ.... TT
    #277
    0
  6. #276 KIHAE*129 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 13 กันยายน 2554 / 21:27
    อดีตคยูชั่งรันทด
    #276
    0
  7. #275 OoMy (@oomnello) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 5 กันยายน 2554 / 20:39
     กี้ชีวิดนายรันทดเหลือเกินนน
    #275
    0
  8. #274 NONGปลานีโม่ (@jenlove137) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2554 / 21:01
    อดีตคยูของสุดๆอ่ะ
    อ่านแล้วอยากหนีแทนคยูเรย
    #274
    0
  9. #273 gonjung (@gonjung) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2554 / 15:46
    ทุกคนต่างก้ตามหาแสงนะ

    แล้วแสงนั้นคือหมวยหรือเปล่าที่ทำให้ทุกคนมารวมกัน

    เป็นเพื่อนกันและผูกพันธ์กันอ่ะ

    แสดงว่าคยูน่าจะเก่งและเป็นผู้พิเศษแบบแฮรี่อ่ะป่าวเนี่ย

    แม้ความหลังจะน่าสงสารก็เถอะนะ
    #273
    0
  10. #272 eyety (@eyety) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2554 / 16:59
    อดีตของทุกคนเศร้าแฮะ แต่ของหมวยไม่ค่อย
    #272
    0
  11. #271 eyety (@eyety) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2554 / 10:08
    อดีตคยูก็เศร้า มีแต่หมวยซิน่ะที่ไม่เศร้ามากมาย
    #271
    0