Are You Understand ? เข้าใจรึยังว่าชั้นรักนาย(kihae hanhyuk)

ตอนที่ 18 : chapter 16 : อดีตของแต่ละคน......ฮันคยอง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 582
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    21 พ.ค. 54











Hankyung’s story

 

 


หากแต่นี่จะเป็นเรื่องราวของเด็กชายคนนึง   ที่ต้องดิ้นรนเพื่อตัวเองมาตลอด   ครอบครัวทางบ้านที่เขาต้องจากมาเนื่องจากความแตกต่างที่ไม่มีใครยอมรับ  เขาจึงต้องดั้นด้นมาถึงเกาหลี  เพราะมีอยู่สิ่งเดียวที่ทำให้เขาแตกต่างและถูกขับไล่ออกมา  โดยคนที่ผลักไสเขานั้น....คือ พ่อแม่ของเขาเอง

 

“สิ่งที่ทำให้ชั้นแตกต่างจากชาวบ้านเขาเนี่ย  มันเรียกว่าอะไรนะ” เด็กชายถามตัวเองขณะที่ตอนนี้กำลังคิดหาที่ซุกหัวนอนของคืนนี้ให้ได้อยู่

 

จะให้เขาไปนอนที่ไหนได้ล่ะ  เขาไม่มีทั้งเงิน ทั้งข้าวของเครื่องใช้  มีแค่ตัวเปล่าๆ  จะมีใครที่ไหนใจดีให้ที่นอนกับเขาบ้าง  เห็นทีคืนนี้คงต้องนอนข้างถนนซะแล้วสิ

 

ความหนาวเย็นครอบคลุมไปทั่วบริเวณ  ร่างเล็กของเด็กชายตัวน้อยๆชาวจีนสั่นระริก  ถ้าหากแม่ไม่เห็นเขาในวันนั้น  เขาก็คงไม่ต้องมาตกที่นั่งแบบนี้  คิดแล้วก็นึกโกรธตัวเอง

 

“ถ้าชั้น  ไม่ทำแบบนั้นไป  ตอนนี้ก็คงนอนกอดอาม๊าอยู่ที่บ้าน  มีผ้าห่มอุ่นๆสบายๆแน่ๆเลย”

 

ก็ได้แต่จินตนาการไปแบบนั้น  อาม๊าดีกับเขาทุกๆอย่างแต่พอมาเจอเขาที่กำลังเล่นในวันนั้น  กิริยาของม๊าก็เปลี่ยนไป 

 

........................จากที่เคยอ่อนโยนกลับแข็งกระด้าง

 

.....................................จากที่เคยเอาใจใส่กลับเมินเฉย

 

...................................................จากที่เคยเอาเขาไปกอดไว้น่านๆให้ไออุ่นกลับผลักไสอย่างไม่มีเยื่อใย

 

เพราะอะไรกัน  เพราะเจ้านี่เหรอ.....เวทย์ไฟสีน้ำเงินสวย   ถูกร่ายออกมาจากมือของเด็กน้อยนาม ฮันเกิงอย่างง่ายดายนัก

 

“เพราะแกใช่มั้ย  เจ้าลูกไฟ”

 

ตัวเขาไม่รู้ว่าสิ่งที่เขามี  คืออำนาจวิเศษที่น้อยคนนักที่จะมี  พวกมักเกิ้ลผู้ไม่มีพลังนี้จึงชิงชังและผลักไสมันให้ออกห่าง ด้วยความอิจฉาริษยาในตัวผู้มีพลัง

 

ความผิดทั้งหมดตกอยู่ที่เขาอย่างนั้นเหรอ  เด็กชายสายเลือดมังกรต้องออกจากบ้านของตัวเองมาตั้งแต่อายุ 9 ขวบ  เพียงเพราะมีพลังอำนาจวิเศษในมือ  แต่เพราะเหตุนั้น  มันจึงนำเขาเข้ามาสู่ที่ๆเป็นของเขาจริงๆ

 

“นี่เธอ  เป็นอะไรรึเปล่า”

 

สุรเสียงทุ้มนุ่มของชายชราเครายาวตรงหน้าฮันเกิงเอ่ยถามเขา  ดวงตาสีเทาหม่นฉายแววใจดีมองเขาด้วยอารมณ์แห่งความเป็นห่วง

 

“...”

 

“ไม่เป็นไรนะ”

 

“ครับ”

 

“เธอทำเจ้าลูกไฟเมื่อกี้ขึ้นมาเหรอ”ชายชราถาม

 

“ครับ  ขอโทษนะครับ”เด็กชายโค้งขอโทษเพราะนึกว่าตนเองคงจะทำให้คนอื่นเกลียดกลัวเขาอีก  จึงกล่าวขอโทษออกไปพร้อมโค้งลา

 

“อ๊ะๆ  จะไปไหนล่ะ”

 

“ผมคงทำคุณกลัว   ขอโทษด้วยนะครับ”

 

“ไม่เลย  นั่นวิเศษมาก”

 

“...”

 

“เธอมีที่ไปรึยังล่ะ  มากับชั้นมั้ย  เธอจะได้แสดงความสามารถที่เธอมีอย่างเต็มที่  แล้วก็จะได้รับคำชื่นชมสรรเสริญในตัวเธอ”

 

“...”

 

“มาเถอะ  มากับชั้น ชั้นชื่อคังวอน”

 

“...”เด็กชายไม่ตอบหากแต่เดินตามไปแต่โดยดีเท่านั้น   ที่ๆเขาจะได้รับการยอมรับ  เขาอยากจะอยู่ในที่แบบนั้น   แต่คนอย่างเขาจะมีสิทธิ์เหรอ

 

ลุงคังวอนดูแลเขาอย่างดี   ให้ที่อยู่  อาหาร  และก็ยังฝึกหลายๆอย่างให้กับเขา  ทั้งการแสดงต่างๆตามแบบของจีนและเกาหลี  กายกรรม  แล้วก็เจ้าลูกไฟด้วย  ลุงคังไม่กลัว  เขาชอบมันต่างหาก  ชอบที่จะให้เด็กน้อยทำให้ดู

 

ลุงคังวอนเป็นเจ้าของคณะละครสัตว์  เหมือนกับการแสดงปาหี่ที่คนอื่นต่างดูถูก  คณะละครสัตว์ของลุงเป็นคณะเล็กๆ   ไม่ใหญ่ไม่โตสมาชิกในคณะก็ไม่กี่คน

 

 

ตราบจนเขาโตขึ้น  ได้แสดงในฐานะของคนแสดงกายกรรม   เสียงปรบมือแห่งการชื่นชมจากเด็กๆที่ดังกึกก้อง  เศษเหรียญน้อยชิ้นที่ถูกโยนมาให้อย่างดูถูกดูแคลนราวกับสมเพช  แต่นั่นคือความภาคภูมิใจที่ได้รับในการแสดง

 

.........ไม่ใช่เสียงปรบมืออันน่ารำคาญ 

 

..................ไม่ใช่เศษเหรียญแห่งความดูแคลน

 

...............................แต่สิ่งที่ภาคภูมิใจคือ....รอยยิ้มและเสียงหัวเราะที่พวกเขาสามารถรับรู้ได้ว่าผู้ชมมีความสุข

 

“ทุกๆคนกรุณามองมาที่มือของผมนะครับ”เด็กน้อยที่ตัวโตขึ้นมาหน่อยบอกขณะกำลังทำการแสดง

 

พรึ่บ!

 

แสงไฟสีน้ำเงินอบอุ่นเผยขึ้นมายังฝ่ามือของเด็กชาย   มันค่อยๆลอยขึ้นไปข้างบนและเล่นกับเด็กน้อยราวกับมีชีวิต  แสงไฟสว่างวาบพลิ้วไปมาอย่างมีชีวิต  เด็กน้อยเล่นกับมันอย่างมีความสุขแต่คนรอบข้างนั้นไม่ใช่

 

“ปีศาจ   พวกหมอผีแน่ๆ”

 

“เป็นไงครับทุกคน”เด็กน้อยถาม

 

“ไปให้ไกลๆเลยนะเจ้าบ้า   ไอ้ปีศาจ”

 

สิ่งที่ลุงคังชื่นชม   คือสิ่งที่ผู้คนหวาดกลัวงั้นเหรอ  น่เค้าต้องหนีหัวซุกหัวซุนไปนอนข้างถนนอีกแล้วใช่มั้ย  จะไม่มีที่ๆเป็นของเขาจริงๆอีกต่อไปแล้วใช่มั้ย

 

“ลุงคัง   ผมขอโทษครับ”

 

เด็กชายตัวเล็กๆ   เดินไปตามทางที่เต็มไปด้วยหิมะสูงและหนาอย่างโดดเดี่ยว  เหมือนกับในวันแรกที่เขามาที่นี่   แต่ไม่เหมือนหรอก   เพราะว่าวันต่อๆไปนี้   มันจะไม่มีที่ของเขาอีกต่อไป

 

หิมะที่โปรยปรายลงมา  มันสวยแต่กลับหนาวเหน็บ  เหมือนกับเจ้าลูกไฟของเขา  มันสวยแต่ผู้คนกลับหวาดกลัวมัน 

 

ถึงตอนนี้เขาไม่รู้ว่าจะเดินไปไหนดี  ได้แต่เดินไปเรื่อยๆ  แต่ในสมองมันสั่งให้เขาเดินทางไปยังสถานที่ๆหนึ่ง  ที่ๆเขาก็ไม่รู้ว่าคือที่ไหน  ได้แต่ให้อำนาจเหนือตัวเขาพาไปเท่านั้น

 

จนกระทั่งเมื่อไหร่ก็ไม่รู้.....ที่เขาได้มาเจอกับพี่ชินดงตอนเรียนม.ต้น  ได้ทำงานอยู่ในร้านของพี่เขา   ตอนแรกๆก็ทำงานอยู่หลังร้าน   แต่พอโตขึ้นอีกหน่อยตอนม.ปลายก็ออกมาเป็นพนักงานเสิร์ฟ

 

ความทรงจำหลังจากที่หนีออกมาจากคณะละครสัตว์ในตอนนั้นหายไปแทบจะทั้งหมด   รู้ตัวอีกทีก็ได้มาอยู่กับพี่ชินดงแล้ว   แต่เขาก็รู้สึกดีด้วยซ้ำที่จำไม่ได้   เพราะเขาไม่อยากจะจำมัน

 

จนกระทั่งได้มาเจอกับฮยอกแจ   เด็กที่แสนจะสดใสร่าเริงอยู่ตลอด  เขาเฝ้ามองเด็กคนนี้มาตลอดตั้งแต่ม.ต้นที่หลังร้าน  แต่พอตัวของเขาโตขึ้น  อายุเพิ่มมากขึ้นการจะทำตัวให้เข้าถึงฮยอกแจกลับยากเหลือเกิน  เพราะมีผู้หญิงคนอื่นๆชอบมายุ่งกับเขา

 

ตัวเขาเองก็เป็นผู้ชายนะ    ย่อมต้องมีเผลอไผลกันไปบ้างเป็นธรรมดา  แต่เขาก็ยังคอยเฝ้ามองฮยอกแจอยู่ไม่ห่าง   จนวันนึงพี่ชินดงแนะนำให้รู้จักลูกค้าประจำที่ต้องปฏิบัติด้วยเป็นพิเศษอย่างฮยอกแจ  นั่นคือพรหมลิขิตรึเปล่านะ

 

“ผมฮันคยองครับ”

 

“ผมฮยอกแจฮะ   คุณคงแก่กว่า...ผมจะเรียกว่าพี่ฮันคยองก็แล้วกันนะ   ส่วนนี่ซองมินฮะเพื่อนสนิทของผม”

ฮยอกแจแนะนำตัวอย่างอารมณ์ดีและยิ้มแย้ม    ตัวของฮยอกแจร่าเริงสดใส   แต่จะมีอยู่เพียงวันเดียวเท่านั้นที่เขาจะ..............

 

“เป่าเค้กสิฮยอกแจ”ซองมินเพื่อนสนิทของฮยอกแจบอก   วันนี้วันที่ 4 เม.ย. วันเกิดของฮยอกแจ  ซองมินและพี่ชินดงจะฉลองวันเกิดให้ฮยอกแจทุกๆปี 

 

 

 

แต่วันนี้ผมรู้สึกว่าฮยอกแจไม่ค่อยสดชื่นเท่าไหร่เลย  ทำไมกันนะทั้งๆที่เป็นวันเกิดของตัวเองแท้  ถึงจะยิ้มก็เถอะ  แต่ผมรู้นะว่าเค้ากำลังเศร้า   ก็สายตาของเขาน่ะสิ....ปิดผมไม่ได้หรอกว่ามันกำลังสั่นไหวด้วยความเสียใจ

 

 

วันที่ 9 ก.พ. วันเกิดของผมในปีถัดมา  วันนี้ผมตัดสินใจที่จะขอคบกับฮยอกแจ   ผมกลัวจริงๆว่าจะแห้ว   ฮยอกแจจัดว่าน่ารักเลยทีเดียวจะยอมคบกับผมมั้ย  แล้วชื่อเสียงผมมันก็ไปในทางที่ค่อนข้างจะไม่ดีซะด้วยสิ

 

 

“หา?  ผมเหรอ”  เสียงเล็กถาม

 

“ใช่  พี่อยากจะขอคบกับนาย”

 

“พี่แน่ใจนะ   พี่ต้องมั่นใจด้วยว่าจะไม่ทำให้ผมเสียใจ”

 

“อืม...อนาคตพี่ไม่ค่อยมั่นใจ  แต่ปัจจุบัน...พี่จะไม่ทำให้นายเสียใจ  พี่สัญญา”

 

“ก็ได้   เอาสิ  ผมจะคบกับพี่”

 

“จริงนะ”

 

“อืม  แต่ผมนิสัยไม่ดีนะบอกเอาไว้ก่อน  ฮิๆ^^

 

“นายจะเป็นยังไง  ขอให้เป็นนายก็พอ   พี่ขอแค่นั้น”

 

จากนั้นเราก็คบกัน  สิ่งที่ผมกลัวไม่ใช่เรื่องเมื่อตอนเด็กๆหรอกครับ   นั่นมันคืออดีตที่ไม่น่าจดจำ  ผมจะจำมันไปทำไม  สิ่งที่ผมกลัวคือ   สายตาที่เต็มไปด้วยความโสกเศร้าของฮยอกแจในวันนั้นต่างหาก

 

ผมจะปกป้องเขา   ผมจะดูแลเขา  สิ่งที่ทำให้ฮยอกแจเสียใจ   ผมจะทำลายมันทิ้งให้หมดแต่นั่นก็ต้องเป็นไปตามหลักของศีลธรรมด้วยเช่นกัน

 

แสงสว่างของผม....ฮยอกแจ   ต่อไปนี้ชั้นจะไม่ให้แสงสว่างลอยหายไปไหนจากชั้นอีก   เจ้าลูกไฟคือสิ่งมหัศจรรย์ที่ทำให้เขาได้มาเจอกับฮยอกแจ   เขาได้รู้จักเวทย์มนต์   ได้มาเข้าเรียนที่โรงเรียนแห่งนี้   ได้ทำให้เขาเจอกับคนดีๆตั้งเยอะแยะ

 

ผมจะไม่เกลียดมัน   มีแต่คนโง่เท่านั้นที่ไม่เห็นความสำคัญของเวทย์มนต์   เวทย์มนต์ก็คือธรรมชาติ  คนที่รังเกียจเวทย์มนต์ก็คือคนที่รังเกียจธรรมชาติและพยายามจะทำลายมัน....แล้วซักวันสิ่งที่คนพวกนั้นทำ   ผมเชื่อว่ามันจะต้องย้อนกลับมาทำร้ายตัวของพวกเขาเอง

 

วันนี้ผมเจอแสงสว่างของผมแล้ว......ด่านทดสอบจิตใจน่ะเหรอ  หึ  ผ่านไปได้ง่ายซะจริงๆ   เพราะผมไม่มีทางที่จะเผลอไผลไปกับอะไรง่ายๆแน่นอน   สิ่งที่ผมจะเผลอไผลไปได้ง่ายๆน่ะ   มีสิ่งเดียวก็พอแล้ว....คือนายไง........ อึนฮยอก    





















 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

473 ความคิดเห็น

  1. #441 Pp HH (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2555 / 21:55
    ป๋าเน่าเล็กๆ
    #441
    0
  2. #410 Ga-Am=Gaam'Gie (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 28 เมษายน 2555 / 22:39
    กรี้ดดดดด >< ตอนจบแบบ หวานซึ้ง
    #410
    0
  3. #350 KH_tangmo (@tangmo-teukky) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 19 มีนาคม 2555 / 20:40
    ทำไมต้องออกจากบ้านด้วยอ่ะ ๆ ? 
    #350
    0
  4. #262 Heart (@jongbae) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 3 มกราคม 2555 / 17:06
    แอบหวานตอนจบนะตัวเธอ >_<

    (รู้สึกมินนี่จะโพล่มาทุกความรู้สึกของทุกคนเลยนะ) 555+
    #262
    0
  5. #261 GenG '' Kai (@oomaiim) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 2 มกราคม 2555 / 14:00
     โหอิป๋าแอบเน่า... หวานบ่อยนะเราเนี่ย 5555 
    #261
    0
  6. #260 KIHAE*129 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 13 กันยายน 2554 / 21:15
    อดีตป๋าก็ใช่ย่อย
    #260
    0
  7. #259 OoMy (@oomnello) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 5 กันยายน 2554 / 20:32
     ป๋า...เอิ่มอารมณ์เปลี่ยนไวมาก - -*
    #259
    0
  8. #258 NONGปลานีโม่ (@jenlove137) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2554 / 20:44
    อดีตของป๋าแรกๆก็เศร้านะแต่พอหลังๆอ่ะที่เกี่ยวกะย๊อนทามไมหวานจัง
    #258
    0
  9. #257 gonjung (@gonjung) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2554 / 15:31
    อะไรกันป๋าก็เศร้าแล้วคนอื่นๆจะเศร้าไหมนี่

    ป่าก็น่าสงสารโดนรังเกียจแม้แต่พ่อแม่ของตัวเอง

    ไม่มีอะไรเจ็บปวดกว่านี้แล้วที่พ่อแม่ไม่ต้องการ

    แต่คนสองคนที่เจ็บปวดเหมือนกันเจอกันจึงเข้าใจกันแม้จะไม่ได้พูดออกไป
    #257
    0
  10. #256 eyety (@eyety) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2554 / 10:02
    อดีตป๋าก็ช่างเศร้า อาม่าทำไมทำแบบนี้อ่ะ
    #256
    0