Are You Understand ? เข้าใจรึยังว่าชั้นรักนาย(kihae hanhyuk)

ตอนที่ 14 : Chapter 12 : เกมส์ที่หนึ่ง หาเค้าให้เจอนะ! (ชื่อตอนอะไรของมันแว๊)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 692
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    6 พ.ค. 54







Chapter 12 : เกมส์ที่หนึ่ง หาเค้าให้เจอนะ (ชื่อตอนอะไรของมันแว๊)

 

 

 

นับว่าเวลาแห่งการรอคอยกิจกรรมที่ไม่เห็นจะน่าสนุกสักนิดในสายตาของนักเรียนหลายๆคนได้ดำเนินมาไวเหลือเกิน  เพราะนี่คือวันแรกของสัปดาห์กิจกรรม  และเป็นวันที่จะทำการแข่งขันเกมส์สองเกมส์แรก

 

“วันนี้เค้าแข่งอะไรกันมั่งนะ”ฮยอกแจถามเพื่อนรักทั้งสองคนที่หน้าตาดูจะไม่ค่อยสดชื่นเท่าไหร่ พอรู้ว่าวันนี้จะทำการแข่งขันแล้ว

 

“หาเค้าให้เจอนะ!! กับบินไปเหนื่อยใจ เฮ้ออ เกมส์ปัญญาอ่อน” ซองมินถอนหายใจ  ไม่ใช่เพราะเครียดเรื่องการแข่งขันแต่อย่างใด  แต่เขาเครียดกับบทลงทาหลังจากนั้นต่างหาก กักบริเวณเหรอ  มันเป็นสิ่งที่เขาเกลียดมากที่สุดเลยล่ะ

 

“เฮ้อ  ชั้นว่าต้องโดนลงโทษแหงๆ  กิจกรรมบ้าอะไรมีบทลงโทษด้วย”คราวนี้เป็นดงเฮที่บ่นกระปอดกระแปดบ้าง

 

“เอาน่า อย่าซีเรียส ถ้าโดนก็โดนกันหมดนี่นั่นแหละ ฮ่าๆๆ”

 

ในที่นี้คงจะมีแค่ฮยอกแจคนเดียวล่ะมั้งที่ยังยิ้มได้อยู่แบบนี้  เห็นแบบนี้ดงเฮเองก็ยังรู้สึกอิจฉาถึงความสามารถในการปล่อยวางทุกสิ่งทุกอย่างได้อย่างไม่ยากเย็นของฮยอกแจจริงๆ

 

 

 

 

 

เมื่อใกล้จะถึงเวลาของกิจกรรมนักเรียนทุกคนในโรงเรียนแห่งนี้  ต่างก็มารวมตัวกันที่ลานกว้างหน้าโรงเรียนอย่างที่ไม่ต้องมีใครบอกก็มากันเองได้  รอเพียงไม่นานนัก  อาจารย์ใหญ่ในคราบของชุดนักรบโรมันสมัยโบราณก็ปรากฏตัวขึ้นมาต่อหน้าของทุกคน

 

“สวัสดีนักเรียนที่น่ารักทุกคน  วันนี้พวกเธอก็คงจะทราบกันดีอยู่แล้วใช่มั้ยว่าเป็นวันอะไร  เอาล่ะๆ  ชั้นรู้ว่าพวกเธอคงจะไม่อยากฟังเสียงของตาแก่ขี้บ่นอย่างชั้นหรอก  ใช่มั้ย?”อาจารย์ใหญ่กล่าวทักทายนักเรียนอย่างอารมณ์ดี

 

“เพิ่งจะรู้รึไงตาแก่บ้า”ไม่ใช่เสียงของใครแต่อื่นใด  หากแต่เป็นเสียงของคยูฮยอน  ผู้ที่รู้สึกไม่ถูกชะตากับอาจารย์ใหญ่คนนี้เลยซักนิด

 

“เอาล่ะนักเรียนทุกคน  ต่อจากนี้  ชั้นจะส่งมอบหน้าที่ของผู้ประกาศให้กับนักเรียนทั้งสองคนนี้ในการดำเนินกิจกรรมต่อไป  อ๊ะๆ แต่แน่นอนที่นักเรียนสองคนนี้ก็จะเข้าร่วมกิจกรรมด้วยเช่นกัน”พูดจบอาจารย์ใหญ่ก็ส่งมอบไมค์ให้กับนักเรียนผู้ประกาศทั้งสองคน

 

“สวัสดีครับ”

 

“กรี๊ดดดดดด”ไม่ทันที่จะพูดอะไรต่อ  แค่เสียงเชียร์ก็เป็นเครื่องรับประกันได้แล้วว่านักเรียนผู้ประกาศคนนี้ฮอตขนาดไหน

 

“ผม ปาร์ค จองซู เรียกง่ายๆว่าอีทึกครับ  ต่อจากนี้ไปจะเป็นผู้ดำเนินกิจกรรมนะครับ”

 

อีทึกพูดจบเพียงไม่นาน  ก็เป็นคยูฮยอนที่ถลึงตามองไปทางด้านหน้าลานอย่างตะลึงๆปนงง   ก็ทำไมพี่เขาถึงไปเป็นผู้ประกาศงี่เง่านั่นได้นะ

 

“สวัสดีครับ”ผู้ประกาศคนที่สองเลือกที่จะพุดแบบอีทึก  โดยการเว้นช่วงไปให้เด็กผู้หญิงคนอื่นๆกรี๊ด  แต่เปล่าเลย  เว้นช่วงไปก็เท่านั้น  เพราะมันไม่ได้มีเสียงแม้สักแอะกรี๊ดให้เขา

 

“แหะๆ ผม ลี จินกิ เรียกว่าโอนิว หรือโอนยูก็ได้ครับ”

 

“กรี๊ดดด ออมม่า”

 

ผิดคาด !! หลังจากพูดจบกลับมีเสียงกรี๊ดจากเด็กผู้หญิงบางกลุ่มกรี๊ดให้เขา  แต่ไม่ต้องแปลกใจ  เพราะนั่นก็เพื่อนร่วมหอเขาเองทั้งนั้น  แต่ไอ้ที่จินกิคนนี้ไม่ชอบเลยจริงๆก็คือฉายา ออมม่า นี่แหละ  เรียกกันได้เรียกกันดี  ไม่ได้สนใจเล๊ย  ว่าเขาจะชอบมันรึเปล่า

 

“เอาล่ะครับ  ต่อจากนี้ไปจะเป็นการแข่งขันกิจกรรม  ชื่อกิจกรรมว่าไงนะโอนยู”อีทึกหันไปถามโอนยูเป็นการส่งรับการพูดกันเวลาดำเนินกิจกรรม

 

“กิจกรรม เอ่อ..หาเค้าให้เจอนะ!! ครับผม”โอนยูทำหน้าไม่อยากจะพูดชื่อกิจกรรมออกมาอย่างเห็นได้ชัด  ก็ชื่อกิจกรรมนี่มันจะไม่แอ๊บแบ๊วเกินไปหน่อยรึไงนะ  คิดแล้วก็อยากจะเห็นหน้าคนคิดชื่อกิจกรรมจริงๆ

 

“อ่า ครับ กติกาของเกมส์นี้ง่ายๆไม่ยุ่งยากอะไรเลยครับ  เพียงแค่ขอให้นักเรียนทุกคนหาสิ่งสำคัญที่สุดของตัวเองในฐานะพ่อมดให้เจอ  นั่นก็ถือว่าใช้ได้และผ่านกิจกรรมรอบบนี้แล้วครับ”อีทึกส่งเสียงก้อง

 

“ครับ  แล้วอะไรคือสิ่งที่สำคัญที่สุดล่ะครับ”โอนยูหันไปถามต่อ

 

“มันก็คือ  คือ....ตอนนี้ในตัวของพวกเราอะไรขาดหายไปครับ”

 

“หา? อืมๆ  ก็ยังอยู่ครบทุกอย่างนี่ครับ  เอ๊ะ? หายไปจริงๆครับ  ทุกคนลองหาดูครับว่าอะไรหายไป”

 

“อาฮะ  ใช่แล้วครับ  ไม้กายสิทธิ์นั่นเอง  เพราะไม้กายสิทธิ์ถือเป็นอุปกรณ์สำคัญในการที่จะใช้เวทย์ต่างๆ  ถึงแม้จะมีบางคนที่สามารถร่ายเวทย์ได้โดยที่ไม่ต้องใช้มัน  แต่ถ้าต้องการที่จะร่ายเวทย์ขาว  เวทย์รักษาหรือเวทย์พิทักษ์ก็จำเป็นที่จะต้องใช้มันอยู่ดี” อีทึกบรรยาย  ในขณะที่นักเรียนทุกคนก็เริ่มสำรวจ  แล้วก็พบว่าไม้กายสิทธิ์ของพวกเค้าหายไปจริงๆ

 

“อย่างที่ในประกาศได้บอกไปนะครับ  สถานที่ร่วมกิจกรรมที่ทุกคนจะต้องไปหา  ก็คือทั่วทั้งบริเวณโรงเรียน  สิ่งสำคัญก็ต้องหาให้เจอด้วยตัวเองนะครับ”โอนยูเสริม

 

“ใช่ครับ  ไม่งั้นเราทุกคนก็คงจะไม่มีคุณสมบัติในการเป็นพ่อมด แม่มดที่ดีแน่ๆ”อีทึกว่าพลางทำหน้าครุ่นคิด

 

“ครับผม แล้วอย่าลืมบทลงโทษนะครับทุกคน  ผู้ที่ไม่ผ่านรอบนี้จะต้องโดนกักบริเวณเป็นเวลาหนุ่งอาทิตยืด้วยกัน”

 

“ให้เวลาตั้งแต่ตอนนี้ถึงเที่ยงเท่านั้นนะครับ กิจกรรม หาเค้าให้เจอนะ! เริ่มได้!!!!!

 

สิ้นเสียงประกาศก้องจากอีทึก  ทุกคนต่างก็รีบวิ่งไปหาไม้กายสิทธิ์ของตนอย่างรีบร้อน  ในขณะที่บางคนก็นั่งเอกเขนกสบายใจเพราะตัวเองมีเวทย์ค้นหารอบทิศอยู่กับตัว  เวลาให้ถึงแค่เที่ยงถมเถเกินไปสำหรับพวกเขา

 

แต่ไม่ใช่เลย สำหรับฮยอกแจ ซองมิน และดงเฮ

 

 

“นี่พวกเราเพิ่งเข้ามาเรียนเองนะ  เวทย์อะไรก็ยังรู้จักไม่ดีเลยด้วย”ดงเฮบ่น

 

“นั่นสิ  แล้วเราจะหายังไงล่ะเนี่ย”ซองมินเสริม

 

“ให้พี่ฮันคยองช่วยหาดีกว่า ดงเฮ ซองมิน พวกนายว่าดีป่ะ”ฮยอกแจถาม

 

“เฮ้อ ของๆตัวเองก็ต้องหาด้วยตัวเองสิ”ดงเฮบอก อยอกแจพยักหน้ารับรู้แต่แววตาฉายแววไม่สบายใจอย่างเห็นได้ชัด

 

สามเคะก็ยังคงเดินหาต่อไปทั่วบริเวณโดยที่ไม่มีจุดหมายปลายทาง  จะให้มีจุดหมายได้ยังไงล่ะ  ก็พวกเค้าไม่รู้เลยน่นาว่ามันจะไปอยู่ที่ไหนได้  ในเมื่อไม่รู้ก็หามันไปทั้งอย่างนี้แหละจนกว่าจะเจอ

 

 

 

 

ทางด้านคิบอมและคยูฮยอนเอง  กลับดูไม่มีความอนาธรร้อนใจเลยแม้แต่น้อย  ก็ในเมื่อคิบอมเป็นคนคิดแผนนี้  เขาย่อมรู้ดีว่าเมนหลักของกิจกรรมคืออะไร  นั่นยิ่งทำให้คยูฮยอนสบายไปด้วย  เพราะไม่ต้องคิดอะไรมาก   เพียงแต่แค่เดินไปหาซองมินก็เท่านั้น(?)

 

“ดูท่าแกจะสบายใจเหลือเกินนะคิบอม  ไม้ของแกอยู่ไหนรู้แล้วใช่มั้ย”คยูฮยอนเย้า

 

“เอ้า ชั้นบอกแกเองใช่มั้ยว่าเมนหลักกิจกรรมนี้คืออะไร  ทำไมชั้นจะไม่รู้”

 

“เออๆรู้แล้วครับ  พวกดงเฮไปไหนกันนะ ชั้นจะได้พักซักที ขี้เกียจเล่นไอ้เกมส์ปัญญาอ่อนๆนี่เต็มทนแล้ว”

คยูฮยอนบ่น  ปกติแล้วคยูฮยอนคนนี้เป็นคนที่ชอบเล่นเกมส์เป็นที่สุด  แต่ไอ้เกมส์ที่ตาแก่กับคิบอมเป็นคนคิดนี่ขอบาย

 

 

“ปัญญาอ่อนที่ไหนกัน ชั้นว่ามันน่าสนุกดีออก ไอ้การได้เห็นคนอื่นดิ้นหาของกันพลาดๆนี่แหละ  ความสนุกของจริง”คิบอมเผยแววตาแห่งความเจ้าเล่ห์ออกมาเล็กน้อย  แต่ก็ต้องรีบเก็บกลับไปทันที  เพราะตอนนี้เขาเดินตามหาพวกดงเฮเจอเรียบร้อยแล้ว

 

...............

...............................

............................................

..............................................................

..............................................................................

..............................................................................................

..............................................................................................................

 

 

ส่วนทางด้านของฮันคยองเองเขาเลือกที่จะมาหาไม้กายสิทธิ์ของตัวเองตรงทางเดินเรียบห้องสมุดตะวันตก  ไม้กายสิทธิ์เปี่ยมไปด้วยอำนาจมากมาย  แล้วเขาก็คิดว่า อำนาจก็ต้องควบคู่กับความรู้  จึงได้เลือกมาหามันที่นี่

 

“ฮันคยอง?”

เสียงแหลมของฮีชอลเอ่ยออกมาอย่างไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย  เมื่อเขาเห็นหน้าฮันคยองเขาก็จำได้โดยทันที  ไม่ผิดแน่ๆจะต้องเป็นฮันคยองแน่ๆ

 

“ครับ? เอ๊ะ คุณ”

ฮันคยองหันหลังกลับมาตอบรับตามคำเรียก  แต่พอหันหลังกลับไปเขาก็พบกับซีวอน  อ่า  นี่ไงเสียงที่เรียกเขา  คนตัวเล็กๆหน้าสวยคนนี้นี่เอง

 

ชั้นไง  จำได้มั้ย”คนหน้าสวยถาม

 

“คิม ฮีชอล รึเปล่า ที่เรียนไฮสคูลปีสุดท้ายด้วยกัน”ฮันคยองหยั่งเชิงถาม  คนหน้าสวยก็หวกหัวหวึกหงักบอกว่าใช่อย่างดีใจที่ได้พบเพื่อนเก่าที่แสนดีอย่างฮันคยอง

 

“นายก็มาเรียนที่นี่เหรอ  อยู่หอไหนอ่ะ”ฮีชอลถาม

 

“อ๋อ ชั้นอยู่ haughty นายล่ะ อ่อ ไม่ต้องบอกแล้วล่ะ เป็นรองของซีวอนนี่นา  ก็ต้องอยู่ resolutely สินะ”

ฮันคยองถามยิ้มๆอย่างเป็นมิตร  ซีวอนที่เงียบมานานแม้จะไม่ได้แสดงสีหน้าประหลาดใจอะไร  แต่แววตาก้แฝงไปด้วยความสงสัยมากมายว่าคนสองคนนี้รู้จักกันได้ยังไง

 

“เป็นไงบ้าง  งานหนักมั้ย  ได้ข่าวว่าเป็นหัวหน้าหอนี่”ฮีชอลไถ่ถามสารทุกข์สุขดิบของเพื่อนเก่า  เรียกความงอนน้อยๆของซีวอนได้อย่างดี  แม้เจ้าตัวจะเก็บอาการอยู่ก็ตาม

 

.....ทีชั้นล่ะ ไม่เคยจะถามสักคำเลยนะว่างานหนักมั้ย  วันๆเอาแต่แว้ดๆใส่ตลอด ก็ชั้นมันไม่ใช่ฮันคยองของนายนี่นา เฮอะ

 

“ไม่หนักหรอก  ก็พอทำได้  พวกนายก็มาหาที่นี่เหมือนกันเหรอ”

 

“ไม่ใช่หรอก  ชั้นจะเอาหนังสือที่ยืมไว้เมื่อสองสัปดาห์ที่แล้วมาคืนน่ะ  ส่วนไม้กายสิทธิ์น่ะหาเจอแล้ว”ฮีชอลตอบยิ้มๆอย่างภาคภูมิใจ

 

....เฮอะ  ก็ใครกันล่ะเป็นคนบอกว่าอยู่ไหนน่ะ

 

 

“โอ้ หากันเจอเร็วจัง”ฮันคยองพูดด้วยความตกใจ  ไอ้เขาเองหามาตั้งนานยังไม่มีทีท่าว่าจะเจอเลยซักนิด  แต่เพื่อนเก่าคนนี้กลับบอกว่าเจอของตัวเองเรียบร้อยแล้ว

 

“ใช่ ฝีมือล้วนๆ”

 

 

...เฮอะ พูดมาได้  ฝีมือล้วนๆ

 

 

^^”ฮันคยองไม่ต่อความอะไรต่อ  เพียงแค่ยิ้มบางๆให้เท่านั้น  เป็นฮีชอลเสียเองที่พูดขึ้นมาก่อน

 

“อยากจะรู้มั้ยล่ะ  ว่ามันอยู่ไหน”

 

...............

...............................

............................................

..............................................................

..............................................................................

..............................................................................................

..............................................................................................................

 

 

“ดงเฮ

คิบอมเรียกดงเฮ  ที่ตอนนี้เดินนำหน้าเขาอยู่เพียงไม่กี่ก้าว  ตามติดมาด้วยคยูฮยอนที่ทำหน้าเบื่อโลกซะเต็มประดา  เรียกความไม่พอใจตะหงิดๆให้ซองมินได้อย่างดี

 

“ดงเฮ  ที่รักแกมาแน่ะ”ฮยอกแจเรียกให้ดงเฮหันกลับไปมอง

 

“จะบ้ารึไง”พูดจบก็หันหลังกลับไปมองทางต้นเสียงที่รู้กันแน่ๆอยู่แล้วว่าเป็นใคร

 

“ดงเฮ  หาเจอรึยังน่ะ”คิบอมถาม

 

“ยังเลย  ทำไมเหรอ”

 

“ผมก็ยังหาไม่เจอเลย  เราไปหาด้วยกันนะ^^

 

“ไปก็ไปสิ”

ดงเฮยักไหล่ไม่ยี่หระ  พลางดึงมือให้คิบอมเดินตามไปพร้อมกัน  แต่พอคยูฮยอนได้ยินคิบอมพูดแบบนั้นแล้วก็ถลึงตามองเพื่อนซี้ทันที  คิบอมก็ส่งสายตาประมาณว่า เอาน่าๆ ทำตามชั้นไปก่อนก็แล้วกัน

 

“ซองมินครับ”คิบอมเรียกกระต่ายน้อยที่ตอนนี้ยืนนิ่ง ซะจนเรียกได้ว่านิ่งเกินไปด้วยซ้ำพอเจอกับโจทย์เก่าที่เคยไปนอนร่วมหอ ร่วมเตียงด้วยกันมา

 

“ห๊ะ? หืม มีอะไรเหรอคิบอม”ซองมินถาม

 

“เพื่อนผมคนนี้มันก็ยังหาไม่เจอเลย  ช่วยพาเขาเดินหาไปพร้อมๆกันได้มั้ย”คิบอมพูดพลางพยักเพยิดไปทางเพื่อนซี้เบื่อโลกที่อยู่ข้างหลัง

 

“อ่ะ  เพื่อนนาย นายก็พาเขอไปเองสิ”ซองมินตอบ  เรียกสีหน้าไม่พอใจของคยูฮยอนได้ไม่น้อยเลยทีเดียว  เฮอะ ชั้นก็ไม่ได้อยากจะหากับนายซะหน่อยยัยกระต่ายอวบ

 

“ทำไม  มีปัญหานักรึไง”คยูฮยอนถามเสียงนิ่ง

 

 

“ไม่มี!”ซองมินตอบเสียงดัง  เขาเองก็ไม่ชอบเหมือนกันที่คยูฮยอนชักน้ำเสียงตะคอกๆแบบนี้ใส่เขา

 

“ก็ดี งั้นมานี่เลย”

คยูฮยอนกระชากมือซองมินให้เดินไปด้วยกันเงียบๆ  “เออ ไอ้คิบอมรอข้าแป๊บนึงนะเว่ย  เอ่อดงเฮกับฮยอกแจด้วยนะครับ  รอผมแป๊บนึงนะ  มีเรื่องจะคุยกับซองมินนิดหน่อย”

 

คนที่เหลืออยู่ก็เพียงแค่พยักหน้าตอบเป็นเชิงอนุญาต และรับปากว่าจะรอ  ฝ่ายคยูฮยอนพอเห็นทุกคนตอบรับแล้วก็พาซองมินเดินออกไปจากที่ตรงนั้นเงียบๆ  โดยพามาที่สวนหย่อมหลังโรงเรียนที่ตอนนี้ร้างผู้คนไป  เพราะไม่มีใครคิดที่จะมาหาของในที่ๆโล่งแจ้งแบบนี้

 

“มีอะไร จะคุยอะไร”อารมณ์โกรธนิดๆยังไม่หายไปทันทีจากใจของซองมิน  ใช้ได้ที่ไหนกันมาทำน้ำเสียงแบบนั้นใส่เขา

 

“ทำไม”คยูฮยอนเอ่ยเพียงแค่นั้น

 

“อะไร? อะไรคือทำไม”ซองมินงง

 

“ทำไม ทำไม ต้องหลบหน้าด้วย”

 

“หลบหน้า  ใครหลบกัน”

 

เถียงข้างๆคูๆ ซองมินรู้ดีว่าตลอดเวลาที่ผ่านมาหลังจากวันนั้นเขาก็คอยหลบคยูฮยอนอยู่ตลอด  ทั้งตอนเจอกันโดยบังเอิญ  เขาก็รีบเดินหนี  ทั้งตอนที่คยูฮยอนมากับคิบอมเพื่อมาหาดงเฮ  เขาก็รีบจ้ำอ้าวดิ่งขึ้นหอไป  จะเรียกว่าไม่หลบก็คงไม่ได้ แต่ก็ต้องรักษาฟอร์มเอาไว้หน่อยสิ ลี ซองมินซะอย่าง

 

“จะบอกว่าไม่หลบงั้นเหรอ”

 

“ใช่ ชั้นไปหลบนายตอนไหนกัน”-3-

 

“เฮอะ ตอนที่ชั้นไปหาดงเฮกับคิบอม  รู้มั้ย จริงๆแล้งชั้นไปหาใคร”คยูฮยอนถามน้ำสียงนิ่ง  แต่นัยน์ตาแฝงไปด้วยความหวังจากคำตอบที่จะได้รับ

 

“ก็ต้องไปหาดงเฮน่ะสิ”

 

“ชั้นแทบบ้าพอได้ยินจากไอ้คิบอมว่า นายไปนอนที่เตียงของมัน”

 

“...”

 

“ชั้นแทบบ้า  ที่นายเองก็ดันตอบตกลง แถมยังไปนอนตั้งหลายคืนอีกต่างหาก”

 

“...”

 

“ปากก็มีทำไมไม่หัดปฏิเสธไปซะบ้าง”

 

“ยุ่ง!

 

“ยุ่งงั้นเหรอ นายเห็นความหวังดีจากคนอื่นเป็นการยุ่งงั้นเหรอ”คยูฮยอนถามเสียงแผ่ว

 

“มันจะเสียหายอะไรล่ะ ก็แค่ไปนอนอย่างเดียวเอง”ซองมินงงกับพฤติกรรมของคยูฮยอนจริงๆ  ทำไมคนตรงหน้าถึงต้องมาเป็นเดือดเป็นร้อนเรื่องนี้ด้วยนะ

 

“นายรู้มั้ยหอนั้นมันแหล่งรวมคนเจ้าเล่ห์  มันอันตรายขนาดไหน”

 

“ชั้นรู้น่า”

 

“รู้แล้วทำไมถึงไป  ไปเชื่อไอ้คิบอมมันทำไม  ไอ้บ้านั่นมันเจ้าเล่ห์จะตาย”

 

“นี่นายว่าเพื่อนตัวเองเหรอเนี่ย  นิสัยไม่ดี”

 

“ใช่ ชั้นมันก็เป็นของชั้นแบบนี้  แล้วทำไมล่ะ ในเมื่อมันเป็นความจริง”

 

“เฮ้อ ไม่คุยกับนายแล้ว”ซองมินเดินผละออกไป  คยูฮยอนรีบดึงแขนของร่างบางให้หันมาประจันหน้ากับเขาทันที

 

“นี่คือ คำสั่ง ต่อจากนี้นายห้ามไปนอนหอนั้นอีก!!”คยูฮยอนตะวาดลั่น

 

“แล้วนายจะให้ชั้นไปนอนที่ไหน  คิบอมนอนกังดงเฮ นายจะให้ชั้นไปนอนตรงหลืบเตียงงั้นเหรอ!!”ซองมินตวาดกลับ

 

“...”

 

“อย่าพูดต่อเลย  ไปหาไม้ต่อเถอะ”ซองมินอ่อนใจ  จึงพูดตัดบทแล้วเดินนำหน้าคยูฮยอนไป  หากแต่ต้องหยุดชะงัก  เมื่อได้ยินคำพูดเมื่อกี้ของคนเบื่อโลกอย่างคยูฮยอน

 

"”ถ้าอย่างนั้น  นายไปนอนกับชั้นก็ได้หนิ”

 

!!!

 

“นายห้ามไปนอนที่หอนั้น  เพราะมันอันตราย  แต่นาย...ไปนอนที่หอของชั้น  กับชั้นก็ได้”

 

คยูฮยอนพูดเสียงแผ่วกว่าเดิม  ปกติแล้วเค้าไม่ใช่คนแบบนี้นี่นา  แต่ทำไมกับซองมินคนนี้  เขาถึงกลายเป็นแบบนี้ได้นะ  เตียงของเค้าที่ไม่มีใครได้แตะ  หลายสิ่งๆหลายๆอย่างที่เคยหวงแหน  แต่ตอนนี้กลับรู้สึกอยากจะให้ทุกอย่างกับคนตรงหน้าแทบหมดสิ้น

 

“นายจะให้ชั้น...ไปนอนกับ....นายน่ะเหรอ”

 

“อืม”

 

“คิดว่าชั้นง่ายนักรึไง”ซองมินกอดอกถามเสียงแหลม

 

“ไม่ใช่นะ  ชั้นก็แค่...แค่...”

 

 

“แค่เป็นห่วงเธอไง  ซองมินที่รัก!!! แค่นี้เอง  พูดไม่เป็นรึไงคยูฮยอน  ไอ้เพื่อนงี่เง่า” ไม่ใช่เสียงใครอื่นนอกจาก คิม คิบอม ที่ชื่อเพิ่งถูกพาดพิงไปเมื่อไม่นานมานี้

 

“นี่แก!!”คยูฮยอนแผดเสียงลั่น

 

“เออ ก็รู้ๆกันอยู่น่า  แอบดูนิด แอบดูหน่อยจะเป็นไรไป”

 

“ได้ยินหมดเลยสิเนี่ย”คยูฮยอนหยังเชิง

 

“ตั้งแต่ ทำไม ทำไม ต้องหลบหน้าด้วยนั่นแหละ คึคึๆ”

คิบอมทำเสียงเลียนแบบน้ำเสียงติดจะจริงจังของคยูฮยอนในตอนนั้นอย่างขำๆ  คยูฮยอนก็ต้องปลงตกทันทีพอหันไปดูหน้าซองมินที่ตอนนี้  เห็นได้ชัดเลยว่าแดงก่ำขนาดไหน

 

“ใครแอบดูอีก ออกมาให้หมดเลยนะ”สุ้มเสียงของผู้ถูกแอบมองเริ่มแข็งกร้าวขึ้นทีละน้อย

 

“เปล่านะ พวกเราเปล่าแอบดู”ทั้งฮยอกแจ ดงเฮ ออกมากันให้ครบไปหมด  นี่ตกลงที่ต้องการจะหลบออกมาไม่ให้เจ้าพวกนี้เห็น  ความตั้งใจของเขากลายเป็นสูญเปล่าไปเลยเหรอเนี่ย

 

“ไม่ได้แอบดู แต่ดูเห็นๆเลยใช่มั้ย”

 

“อย่าประชดกันแบบนั้นสิ เอาน่าๆ”ฮยอกแจเย้า

 

“ถ้าเป็นห่วงก็บอกว่าเป็นห่วงไปเลยสิ จะมาอ้ำอึ้งอะไรอยู่นักหนา”ดงเฮถามออกไปอย่างสงสัย

 

“หึ ถ้าคิดว่ามันพูดง่ายนัก  ก็ลองพูดกับคิบอมเป็นการซ้อมดูมั่งสิ จะได้รู้” ตอนแรกคยูฮยอนเองก็ใช้น้ำเสียง สุภาพกับดงเฮอยู่หรอก แต่สถานการณ์ในตอนนี้มันต่างกัน

 

“อ่ะ”อึ้งไปเลยทีเดียวเชียว

 

“แล้วนี่ตกลงเราจะไม่ไปหาไม้ของตัวเองกันแล้วใช่มั้ย นี่มันใกล้จะเที่ยงอยู่แล้วนะ”เป็นซองมินที่พูดตัดบทไป  ขาเล็กเดินนำหน้าไปอย่างไม่มีทีท่าว่าจะรอ  เพื่อนรักทั้งสองคนเลยต้องรีบตามไปอย่างช่วยไม่ได้

 

“เดี๋ยว จะไปไหนน่ะ”คยูฮยอนตะโกนถาม

 

“ก็ไปหาไม้ต่อน่ะสิ”ซองมินตะโกนบอกกลับมาบ้าง

 

“นายจะหาให้มันเมื่อยตุ้มไปทำไม”

 

“เห?”

 

“หึๆ”

 

 

...............

...............................

............................................

..............................................................

..............................................................................

..............................................................................................

..............................................................................................................

 

“ฮันคยอง  นายอยากรู้มั้ยล่ะ ว่าไม้ของนายอยู่ที่ไหน”ฮีชอลถามย้ำ

 

“อือ ก็ต้องอยากสิ”

 

“งั้นชั้นจะบอกให้ก็ได้นะ”ฮีชอลยิ้ม

 

“ไม่ล่ะ ของๆตัวเองก็ต้องหาด้วยตัวเองสิถึงจะถูก”

 

“โอ้ ยังเป็นคนมีอุดมการณ์เหมือนเดิมเลยเฮ่อเจ๋อน้อย”ฮีชอลยิ้มร่าพูดชื่อเล่นของฮันคยองออกมา  ยิ่งทำให้ร่างสูงที่อยู่ข้างๆตัวเองเริ่มแผ่รัศมีแห่งความอาฆาตออกมาทีละน้อยอย่างไม่ค่อยจะปิดบังแล้วในตอนนี้

 

...รู้ถึงขนาดชื่อเล่นสมัยก่อนเลยเหรอ  ฮึ่ม!!

 

 

“งั้นชั้นจะใบ้ให้เอามั้ย”ฮีชอลยังคงพูดไม่หยุด

 

“...”

 

“ของที่สำคัญที่สุดน่ะ  ก็ต้องอยู่กับคนที่สำคัญที่สุดสิ ชั้นบอกนายแค่นี้คงพอมั้ง”

 

“อืม ขอบใจนะ”

 

“รีบไปเร็วสิ  ใกล้จะเที่ยงแล้วนะ”ฮีชอลกระตุ้นเพื่อนเก่า

 

“อืม ขอบใจนะฮีชอล ซีวอนด้วย ไปนะ”หลังจากฮีชอลบอกคำไบ้ให้จบ  ฮันคยองก็วิ่งหน้าตั้งออกไปแทบจะทันที  ปฏิกิริยาแบบนั้นทำให้ฮีชอลหลุดขำออกมาอย่างกับคนบ้า  แต่ไม่ได้รู้เลยถึงความไม่พอใจของคนข้างๆตัวเอง

 

....ชอบล่ะสิ  มีอะไรก็บอกเค้าหมดเลยนะ ฮันคยองคงสำคัญกับนายมากเลยสิท่า

 

“อะไร !!ทำหน้าอย่างกับหนอนเมายาฆ่าแมลงอยู่ได้  ไปได้แล้ว  ชั้นอยากจะไปถึงสถานที่จัดกิจกรรมที่สองก่อนใครเพื่อน  ทุกคนจะได้รู้ว่า ชั้นเก่ง”คนสวยมักปากร้าย เรื่องนี้ท่าจะจริงแฮะ

 

“ไปก็เดินไปสิ”ร่างสูงพูดเพียงแค่นั้นแล้วเดินนำไป  ทิ้งความฉงนสงสัยให้กับร่างบางอเป็นอะไรของมันอีกฟะ

 

 

 

 

ทางด้านของฮันคยองเอง  เมื่อผละออกมาจากฮีชอลและซีวอนแล้ว  ก็รีบตามหาฮยอกแจซะให้ควั่ก  วิ่งไปวิ่งมาชักเหนื่อยแฮะ  พักตรงสวนหย่อมหลังโรงเรียนเพื่อพักซักหน่อยแล้วจะได้ไปตามหาต่อ  แต่พอหย่อนก้นจะนั่งลงตรงม้านั่งของสวน  กลับได้ยินเสียงเหมือนคนทะเลาะกัน  ช่วยไม่ได้ที่จะต้องแอบดูซะหน่อย

 

“นั่นคยูฮยอนนี่  อยู่กับซองมินนี่นา”ฮันคยองสบถ

 

“ทะเลาะกันแน่ๆเลยแฮะ  ซองมินอยู่นี่  อึนฮยอกก็คงอยู่ไม่ไกลหรอก”

 

ร่างสูงไตร่ตรองอยู่ซักพัก  การโต้เถียงของคนสองคนก็จบลง  แต่กลับกลายเหมือนเป็นการพิพากษานักโทษแทน  เอ๊ะ? นั่นอึนฮยอกนี่  ทำไมต้องชุแขนสองข้างขึ้นเหมือนยอมแพ้เลยอ่ะ

 

“ใครแอบดูอีก  ออกมาให้หมดเลย” อุ่ย เขาด้วยรึเปล่าเนี่ย  คิดได้ดังนั้นฮันคยองเลยคิดว่าหลบไปอีกสักพักน่าจะดีกว่า

….

……………

…………………………..

 

 

 

“เดี๋ยว จะไปไหนน่ะ”คยูฮยอนตะโกนถาม

 

“ก็ไปหาไม้ต่อน่ะสิ”ซองมินตะโกนบอกกลับมาบ้าง

 

“นายจะหาให้มันเมื่อยตุ้มไปทำไม”

 

“เห?”

 

“หึๆ”

 

“หัวเราะอะไร”=_=”

 

“นายจะมามัวหาให้เสียเวลาทำไมล่ะ”

 

....อะไรของคยูฮยอนนะ  ของหายก็ต้องหาสิ

 

“นายจะหามันไปทำไม  ก็ในเมื่อ...ไม้ของนาย  อยู่กับชั้นนนี่”คยูฮยอนพูดพร้อมล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อข้างใน   ในมือปรากฏให้เห็นเป็นไม้กายสิทธิ์ขนาดเล็กกะทัดรัดเหมือนเจ้าของ  ดีไซน์น่ารักๆมีรูปเจ้ากระต่ายติดไว้ด้วยตัวสองตัว

 

“นายเป็นคนเอามันไปเหรอ”

 

“เปล่า  นี่เป็นเวทย์ของตาแก่นั่น  จะเอาของที่สำคัญที่สุด  ไปไว้กับคนที่สำคัญที่สุด  ใครแก้โจทย์ข้อนี้ได้  ก็ผ่านรอบนี้กันทุกคนนั่นแหละ”

 

“งั้นก็เอามา”ซองมินยื่นมือเล็กออกไปขอ

 

“แต่ว่า...ของๆชั้นเอง  มันก็อยู่...”

คยูฮยอนค่อยๆเดินไปหาซองมินทีละก้าวๆก่อนจะมาหยุดอยู่ตรงหน้า  มือหนาค่อยๆล้วงเข้าไปในเสื้อของคนตัวเล็กอย่างอุกอาจ  เรียกสีหน้าแดงๆให้กลับมาได้อีกครั้งอย่างไม่ยากเย็นอะไรเลย

 

“นะ..นาย  จะทำอะไร”>////<

 

“อะไร คิดว่าชั้นจะทำอะไรนายงั้นเหรอ  นี่ไง ไม้ชั้นอยู่นี่  มันอยู่กับนาย”

 

“แต่ชั้นไม่ได้จะเอามันไปนะ”ใบหน้าน่ารักก็ยังคงแดงอย่างไม่ลดละ

 

“ชั้นรู้น่า  ทีนี้ เราก็มาแลกกันนะ^^

 

...อ๋า  รอยยิ้มแบบนี้แหละ  ที่มันจะทำให้ชั้นเหมือนตัวจะระเบิดน่ะ คยูฮยอนบ้า >///<

 

“เอาไปเลย”

 

ทั้งสองคนทำการแลกไม้กันเสร็จเรียบร้อย  ทางฝ่ายดงเฮเองก็ยังงงๆอยู่เล็กน้อย  แต่ไม่นานคิบอมก็ยื่นไม้กายสิทธิ์ของดงเฮที่อยู่กับตัวเองออกมาให้ 

 

“เอ๊ะ? ของชั้นทำไมอยู่กับนายล่ะ”ดงเฮถามอย่างตื่นๆ

 

“ก็เพราะคิบอมเป็นคนสำคัญของนายไงดงเฮ ฮิๆ”ฮยอกแจเย้า  แต่สายตากับสำรวจไปยังที่ต่างๆเพื่อหาคนสำคัญของตัวเองดูบ้าง

 

“อ่ะ ของผมอยู่ที่คุณ  ของคุณอยู่ที่ผมนะครับดงเฮ”

คิบอมพูดพร้อมยื่นไม้ของดงเฮออกมาให้  ดงเฮจึงลองล้วงเข้าไปในกระเป๋าเสื้อของตัวเอง  ปรากฏว่ามีไม้ของคิบอมจริงๆอย่างที่พูด

 

“งั้นก็หมายความว่า...>///<

 

“หมายความว่า ทั้งคุณและผม ต่างก็เป็นคนสำคัญของกันและกันยังไงล่ะครับ”คิบอมพูดยิ้มๆ  พอร่างบางเผลอจึงเป็นโอกาสดีที่คนเจ้าเล่ห์จะแอบขโมยความหอมจากแก้มนวลของดงเฮ

 

“คิบอม!!”เสียงใสตวาด

 

“ฮ่าๆๆ โอ้ย  ดงเฮอย่าตีแรงสิ”

 

 

ฮยอกแจเองยังคงมองซ้ายมองขวาหาคนสำคัญที่รู้ๆกันอยู่ว่าต้องเป็นใครไปทั่ว  เมื่อไม่พบ จึงขอตัวจากเพื่อนๆเพื่อไปตามหา  แต่พอเดินมาตรงจุดน้ำพุที่มีม้านั่งวางอยู่เขาก็พบกับชายร่างสูง  ที่ชื่อว่าเป็นคนรักของเขานั่นเอง

“มาทำอะไรตรงนี้น่ะพี่”ฮยอกแจถาม

 

“มารอนาย”

“งั้นก็แสดงว่า  รู้แล้วน่ะสิ”

 

“อืม ฮีชอลบอกพี่มาน่ะ”

 

“ฮีชอล  ใครกัน!”ฮยอกแจลืมตัวเสียงดังไปนิดหน่อย  ร่างสูงยิ้มให้กับการกระทำของคนตรงหน้าที่แม้แต่เด็กอนุบาลยังรู้เลยว่า เนี่ยมันคืออาการ หึง ชัดๆ

 

“ไม่ใช่คนสำคัญซักเท่าไหร่หรอกครับ  เป็นแค่เพื่อนเก่าน่ะ”

 

“อืม”

ถึงปากจะบอกไปอย่างนั้น  แต่ในใจลึกๆของตัวเองก็ยังไม่เชื่ออยู่ดีว่าจะเป็นแค่เพื่อนเก่าจริงๆ  อย่างน้อยๆพี่ฮันคยองของเขาก็เคยเป็นเพลย์บอยมาก่อน  หรือไม่ก็ฝ่ายนู้นจะต้องแอบมีใจให้แน่ๆเลย

 

“ทีนี้  เราก็มาแลกไม้กันได้แล้วนะ”

 

“อืม  นี่ฮะของพี่”ฮยอกแจยื่นไม้ของคนรักออกไป  ร่างสูงยิ้มแล้วล้วงเข้าไปในเสื้อเอาไม้ของฮยอกแจออกมาเช่นกัน

 

“แต่ก่อนที่จะได้ไม้ของอึนฮยอกคืน  รู้มั้ย พี่ตามหานายให้ควั่กเลย  เหนื่อยจัง”ฮันคยองยิ้มกริ่มรอของขวัญแก้เหนื่อย

 

“บ้า จะเอาอะรอีกล่ะ”

 

“อืม อะไรดีนะ”

 

ร่างสูงก็ประกบปากร่างบางอย่างอ่อนโยน  การกระทำช่างนุ่มนวลและเนิ่นนาน  ฮยอกแจปิดตายอมรับสัมผัสที่ร่างสูงมอบให้อย่างยินยอม  ไม่นานนักร่างสูงก็ถอนริมฝีปากออก  แต่ร่างก็ยังคงหลับตาพริ้มอยู่อย่างนั้น

 

“เคลิ้มเลยเหรอ”คำกระเซ้าของร่างสูง ทำให้หน้าเรียวเล็กของฮยอกแจขึ้นสีได้ไม่น้อย

 

“บ้า  เอาไปเลยไป”

 

“ครับๆ”

 

“...”

 

“อึนฮยอก  นายเป็นคนสำคัญที่สุดสำหรับพี่นะ  ไว้ใจพี่นะ”

 

หลังจากแลกไม้กันเสร็จ  ร่างสูงก็เอ่ยถ้อยคำหวานซึ้งออกมาให้ร่างบางได้หน้าแดงเล่น  ฮยอกแจเพียงพยักหน้ารับรู้น้อยๆ  การกระทำที่แสนจะน่ารักเหลือเกินในสายตาของฮันคยอง  เขาทนเห็นภาพน่ารักๆของฮยอกแจแบบนี้ไม่ไหว  เลยดึงร่างบางมากอดไว้อย่างนั้น  เนิ่นนานจนร่างบางเองก็กอดตอบคนรักเช่นกัน

 

แต่จะมีใครสงสัยในถ้อยคำของฮันคยองบ้างมั้ย  ว่ามันดูจะมีอะไรตะหงิดๆอยู่   “อึนฮยอก  นายเป็นคนสำคัญที่สุดสำหรับพี่นะ  ไว้ใจพี่นะ” ทำไมต้องบอกให้เชื่อใจ  เหมือนกับว่ามันจะมีอะไรให้ฮยอกแจต้องระแวงอย่างนั้นแหละ

 

......คึคึ....คึคึ.........คึคึๆๆๆๆ

 

 















































 





Talk with writer

 

 

เกมส์การแข่งขันแรกค่ะ  เอิ่ม  แต่รู้สึกว่าทุกคู่จะแอบหวานกันนะเนี่ย  ส่วนตัวแล้วไรเตอร์ชอบฮันฮยอกที่สุด ต่อด้วยคิเฮและคยูมิน  สองคู่นี้ชอบพอกันๆจนแยกไม่ได้ค่ะ  ชื่อเกมส์ปัญญาอ่อนมากเลยเนอะ  ว่าป่ะ

 

ถ้าไรเตอร์พิมพ์ผิดหรือทำอะไรขาดตกบกพร่องตรงไหน  อย่าลืมบอกกันด้วยนะคะ  จะได้แก้ไขจ้า  เวลาผ่านไปเร็วนะคะเนี่ย  ทุกคนก็คงจะใกล้เปิดเทอมกันแล้ว  ไรเตอร์ก็เหมือนกัน  แต่จะพยามยามมาอัพให้บ่อยๆค่ะ

 

อย่าลืมเม้นเป็นกำลังใจให้ไรเตอร์ด้วยนะคะ  เพราะเม้นคือกำลังใจแบบสุดขั้วค่ะ  และขอขอบคุณทุกคอมเม้นจ้า  เป็นกำลังใจที่ดีมากๆเลย(^/\^)

 

 

 

....................................♥♥♥♥♥♥.............................................









ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

473 ความคิดเห็น

  1. #438 Pp HH (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2555 / 21:33
    โอ้ยยย คนสำคัญมันหวานเกิ๊น
    #438
    0
  2. #407 Ga-Am=Gaam'Gie (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 28 เมษายน 2555 / 22:06
    คนสำคัญญญญ~
    #407
    0
  3. #372 Es^^ (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 22 มีนาคม 2555 / 17:24
    ได้ไม้แล้วววว
    #372
    0
  4. #348 KH_tangmo (@tangmo-teukky) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 19 มีนาคม 2555 / 20:28
    ทุกคู่เริ่มลงตัวแล้ววว >< 
    #348
    0
  5. #225 Heart (@jongbae) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 3 มกราคม 2555 / 16:31
    ไอ คึคึคึคึ  ท้ายเรื่งองคือเสียงหัวเราะหรืออะไร?
    ถ้าเสียงหัวเราะ  มันจะเป็นของใครกัน
    #225
    0
  6. #224 GenG '' Kai (@oomaiim) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 2 มกราคม 2555 / 13:21
     วอนหึงหรอ ? แหมๆ
    #224
    0
  7. #223 KIHAE*129 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 13 กันยายน 2554 / 19:52
    ป๋ากับเจ๊อย่างใด
    #223
    0
  8. #222 OoMy (@oomnello) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 5 กันยายน 2554 / 19:57
    เขินน >////////<
    #222
    0
  9. #221 NONGปลานีโม่ (@jenlove137) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2554 / 19:33
    ฮันฮยอกหวานมากจนมดกัดแล้ว
    #221
    0
  10. #220 gonjung (@gonjung) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2554 / 04:08
    วอนแอบชอบเจ๊จะซิเนี่ยออกแนวหึงนะนั่น

    ส่วนที่เหลือหวานเกินไปละ

    คยูแอบกิ๊กกั๊กตอนไหนอ่ะ...อย่าบอกนะตั้งแต่วันนั้น

    ก็แอบมีใจอ่ะอ้ายยยยยยยยยเร็วเหมือนกันนะ

    ปล.ภาพพื้นหน้าบ้านมืดอ่ะอ่านตัวหนังสือชื่อตอนไม่ค่อยเห็น

    หรือไม่ก็เปลี่ยนสีตัวหนังสือดีไหมจะได้ชัดขึ้น
    #220
    0
  11. #219 eyety (@eyety) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2554 / 13:45
    ป๋าชอบเจ๊หรอ เดี๋ยวฮยอกมันเอาตาย55+
    #219
    0
  12. #218 Snowsola (@snowsola) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2554 / 22:40
    กี้นี่หน้าๆ ปากเเข็งจริงๆ
    คิเฮก็หวาน เเต่สู้ฮันฮยอกไมไ่ด้หรอก มดขึ้นเเล้วนั่น = =""
    #218
    0
  13. #217 HanEunHae (@04041010) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2554 / 12:12
    ฮันฮยอกหวานมาก
    แต่ตอนท้ายไหงมีปมมาแบบนั้น
    #217
    0
  14. #216 'รักเฮ:SuJu๑๓'★ (@0a0conan0a0) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2554 / 22:00
    ชื่อเกมเนี้ยแอ็บแบ๊วมากเลยอ่ะ555
    คยูปากแข็งนะแค่นี้ไม่ยอมบอกต้องให้บอมบอก
    บอมนี้ก็เจ้าเล่ห์จริงๆเลย
    ไรเตอร์สู้ๆจ้า
    #216
    0