เจ้าสาวของซาตาน re - up

ตอนที่ 9 : รอยตราจากซาตาน 100 %

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 53,007
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 467 ครั้ง
    3 เม.ย. 63


บทที่ 9

 

หลังจากออกจากบ้านของดาริสาแล้ว อธิวีย์ไม่ได้ตรงกลับบ้านทันที เขาขับรถไปหาทัตพงศ์กับวิศรุตเพื่อนสนิท แล้วสามหนุ่มก็พากันไปรับประทานอาหารที่ร้านอาหารชื่อดังแห่งหนึ่ง ท่าทางเคร่งเครียดของอธิวีย์ทำให้เพื่อนๆ แปลกใจ

ผู้ชายอย่างอธิวีย์ อธิรักษ์ยังมีเรื่องอะไรให้กลุ้มใจอีกหรือ

                 “แกเป็นอะไรวะปาย ท่าทางเหมือนคนมีปัญหาหัวใจ”

                “นั่นสิทิว ไอ้ปายท่าทางมีปัญหาหัวใจจริงๆ หัวใจรั่ว หัวใจโตหรือว่าหัวใจเดาะวะเพื่อน”

                “ไอ้โอ่ง แกก็จ้อไปเรื่อย ไอ้ปายมันยิ่งไม่สบายใจอยู่”

                ทัตพงศ์หันมาปรามวิศรุต ฝ่ายนั้นจึงยิ้มแหยๆ แต่ยังไม่วายกัดเพื่อนว่า

                “ปาย...ผู้หญิงคนไหนทำให้แกเก็บกดขนาดนี้วะ ถ้ายังไงก็ระบายออกมาบ้างนะ ก่อนที่แกจะเครียดตาย”

                “ไอ้โอ่ง”

                ทัตพงศ์ขึงตาใส่ไอ้โอ่งคนปากไม่มีหูรูด คราวนี้นายโอ่งหุบปากจริงๆ เพราะเพื่อนรักหน้าขรึม จนเขาไม่กล้าแซวอีกต่อไป อธิวีย์ไม่ยอมตอบคำถามของเพื่อน เขาได้แต่นิ่งเฉย เวลารับประทานอาหาร เขาก็พูดน้อยที่สุด และรับประทานน้อยที่สุดเหมือนกัน

                เมื่อเห็นเพื่อนไม่สบายใจ หลังจากรับประทานอาหารแล้ว ทัตพงศ์กับวิศรุตจึงพาอธิวีย์ไประงับความเครียดต่อที่ผับสุดหรูแห่งหนึ่ง คืนนั้นกว่าจะอธิวีย์จะกลับถึงบ้านก็เป็นเวลาตีสองแล้ว

                เพียงแค่ขับรถเข้ามาในบ้าน หัวใจของลูกชายซาตานหน้าหยกก็เต้นไม่เป็นจังหวะเสียแล้ว ชายหนุ่มตั้งปณิธานแน่วแน่เอาไว้ในใจ คืนนี้ยังไงเสีย เขาจะต้องเผด็จศึกยายแม่มดแก้มป่องให้จงได้

                เพียงแค่คิดถึงยายแก้มป่อง หัวใจของอธิวีย์ก็เต้นกระหน่ำจนแทบจะหลุดออกมานอกอก หลังจากจอดรถเรียบร้อยแล้ว ชายหนุ่มก็วิ่งขึ้นชั้นสามโดยไม่รอช้า เพราะอยากเห็นหน้าใครบางคนเต็มที

                มือใหญ่ที่เปิดประตูห้องนอนเข้าไปนั้น สั่นอย่างช่วยไม่ได้  อธิวีย์พยายามระงับความตื่นเต้น แต่ดูเหมือนจะไม่ได้ผลเท่าไหร่ เมื่อเขาเปิดประตูห้องนอนเข้าไป สิ่งที่เขาพบมีแต่ความมืด

                ทำไมคืนนี้ เจ้าหล่อนไม่ยอมเปิดโคมไฟทิ้งไว้ให้เขาเหมือนเดิมนะ ชายหนุ่มครุ่นคิดอย่างไม่พอใจ หลังจากนั้นก็เดินมะงุมมะงาหราเข้าไปหาสวิตช์ไฟ เมื่อแสงไฟจากหลอดนีออน สว่างจ้าไปทั่วห้อง อธิวีย์มองไปที่เตียงนอนก่อนเป็นอันดับแรก เขาหวังว่าจะได้เห็นเรือนร่างบางระหงนอนรอเขาอยู่บนเตียงอย่างยินยอมพร้อมใจ แต่มันไม่ใช่เช่นนั้น

                เขาเห็นแต่ความว่างเปล่าอยู่บนเตียง เมื่อเห็นว่าบนเตียงนอนปราศจากสิ่งมีชีวิตใดๆ ชายหนุ่มก็รีบหันไปมองมุมห้องโดยเร็ว ที่มุมห้องก็ปราศจากสิ่งมีชีวิตใดๆ เช่นกัน

อธิวีย์กวาดตามองไปทั่วห้องอีกครั้ง เมื่อไม่เห็นเพียงรวี เขาก็กัดฟันกรอด ความขุ่นเคืองพุ่งขึ้นมาอย่างไม่รู้ทิศทาง นี่เจ้าหล่อนเห็นคำสั่งของเขาไม่มีความหมายเลยใช่ไหม เขาสั่งอะไรเจ้าหล่อนจึงไม่ปฏิบัติตาม หรือว่าเจ้าหล่อนหลงคารมของไอ้เพื่อนบ้านหน้าจืดคนนั้น จนไม่คิดกลับบ้านกลับช่อง

เมื่อคิดถึงเพียงรวีกับดำรงวุธ อธิวีย์ก็โกรธสุดขีด เขาเห็นสายตาอาลัยอาวรณ์ที่ไอ้หมอนั่นมองเมียเขาเต็มสองตา ยิ่งคิดว่าเพียงรวีอาจจะมีใจให้ไอ้หมอนั่น จนไม่คิดอยากกลับมาบ้านอธิรักษ์ เขายิ่งทนไม่ได้ ชายหนุ่มเดินไปคว้ากุญแจรถ ก่อนจะออกจากห้องไปอย่างรีบร้อน

 

คืนนั้นเวลา 02.15 น. รถเบนซ์สีดำสุดหรูพุ่งทะยานออกจากบ้านอธิรักษ์มุ่งหน้าไปสู่บ้านน้อยชานเมือง ด้วยความเร็วอันไร้ขีดจำกัด

เสียงเคาะประตูห้องที่ดังขึ้นกลางดึก ทำให้เพียงรวีงัวเงียลุกขึ้นมาเปิดประตูด้วยความตกใจ เพราะเธอนึกว่าพี่บุญธรรมมาเคาะเรียก อาพงษ์เป็นอะไรมากอย่างนั้นหรือ เธอคิดอย่างวิตกกังวล

“พี่....”

หญิงสาวเรียกค้างได้แค่นั้น ก็ยืนตกตะลึงอย่างคาดไม่ถึง เมื่อเห็นร่างสูงใหญ่ของอธิวีย์ยืนจังก้าอยู่หน้าประตู ขณะที่เธอมัวแต่ตกตะลึงอยู่นั้น เขาก็ผลักเธอเข้าไปในห้อง แล้วล็อคกลอนประตูอย่างรวดเร็ว

“คุณปาย...”

“เธอกล้าขัดคำสั่งของฉันหรือ”

“เอ่อ...”

เขากวาดสายตามองทั่วร่างบางระหงด้วยสายตาเกรี้ยวกราด แม้ชุดนอนของเธอจะไม่โป๊ แต่ก็ยั่วตายั่วใจเป็นที่สุด อธิวีย์ฉีกกระชากเสื้อนอนตัวสวยออกด้วยอารมณ์อันเดือดดาล เพียงรวีอ้าปากจะร้องอุทาน เขาก็ปิดปากของเธอเอาไว้ด้วยริมฝีปากของเขาเอง

ร่างน้อยดิ้นรนอย่างหวาดกลัว เมื่อมือใหญ่อีกข้าง กระชากกางเกงนอนตัวสวยออกไปอย่างไม่รอช้า เพียงรวีตกใจแทบสิ้นสติ เมื่อเรือนร่างเปลือยเปล่าของเธอปรากฎโฉมต่อสายตาของเขา

ลมหายใจของอธิวีย์หอบแรงขึ้นมาทันที เธอสวย... สวยจนเขาตาพร่ามัว ชายหนุ่มรีบปลดเปลื้องเสื้อผ้าออกจากร่างสูงใหญ่ของเขา แล้วก็โถมเข้าหาร่างบางระหงอย่างรวดเร็ว

“อย่าค่ะคุณปาย”

เพียงรวีขอร้องแกมสะอื้น เมื่อร่างสูงใหญ่ของเขาบดเบียดเข้ามาแนบสนิท

“เธอต้องเป็นของฉัน”

เขาคำรามเสียงต่ำ ก่อนจะกระแทกจูบที่ริมฝีปากสวยอย่างรุนแรง เพียงรวีเจ็บจนน้ำตาคลอ แต่เธอไม่อาจจะเปล่งเสียงอะไรออกมาได้ เพราะถูกเขาบดจูบอย่างร้อนแรง

การจู่โจมที่รุนแรงราวกับพายุทอร์นาโดของเขา  ทำให้เพียงรวีตกใจแทบช็อค แต่หญิงสาวพยายามดิ้นหนีอย่างสุดชีวิต แต่เธอไม่สามารถหนีพ้น อย่าว่าแต่หนีเลย แม้แต่จะขยับเขยื้อนเคลื่อนไหวร่างกายส่วนใด ก็ไม่อาจทำได้ เพราะอธิวีย์ตรึงไว้อย่างแน่นหนา

ยามเมื่อเนื้อแนบเนื้อ กายแนบกาย ก่อให้เกิดความรู้สึกแปลกประหลาดแล่นวูบวาบไปทั่วร่าง ไม่มีครั้งไหนอีกแล้วที่เพียงรวีจะรู้สึกถึงความปราชัยเท่าครั้งนี้ เธอรู้ดีว่าครั้งนี้ ต่อให้เธออ้อนวอนขนาดไหน ต่อให้เธอขอร้องสักปานใด เขาก็คงไม่หยุด

“ปล่อย”

หญิงสาวพยายามดิ้นเฮือกสุดท้าย เมื่อใบหน้าคมเข้มของเขาถูไถไปตามซอกคออย่างวาบหวาม เขาขบเม้ม ดูดดึง จนซอกคองามระหงเป็นรอยแดงไปทั่ว

ความหวาดกลัวทำให้เพียงรวีดิ้นหนีอีกครั้ง แต่อธิวีย์มีหรือจะยอม ร่างสูงใหญ่ของเขาตรึงร่างบางระหงไว้มั่น แล้วเขาก็ลากจูบลงมาที่หน้าท้องเนียนสวยอย่างหลงใหล เพียงรวีต่อต้านสุดแรงเกิด เธอทั้งดิ้นหนี ทั้งร้องไห้สะอึกสะอื้น จนอธิวีย์ชักหงุดหงิด

“หวงตัวไว้ให้ไอ้หน้าจืดนั่นใช่ไหม”

เขาคำรามออกมา แล้วก็ขบกัดนวลเนื้ออย่างแกล้งให้เจ็บ คนถูกกัดชาวูบทั่วเรือนร่าง ความรู้สึกแปลกประหลาด พุ่งวูบขึ้นมาราวกับลาวาอันร้อนแรง แต่การหักหาญเอาแต่ใจของเขา ทำให้เธอต่อต้านไม่สิ้นสุด เมื่อขาอันกำยำล่ำสันของเขาแทรกเข้ามา เพียงรวีก็อุทานเสียงหลง

“พี่เป้ช่วยด้วย!

เสียงร้องอุทานของเธอ เหมือนเสียงเรียกเพชฌฆาตมาประหารชีวิตของเธอให้เร็วขึ้น เสียงเรียกพี่เป้ทำให้พี่ปายโกรธจนเลือดขึ้นหน้า เป็นเมียเขา แต่เรียกหาผู้ชายอื่น ได้เลยนังแม่มด ความโกรธทำให้เขาบุกรุกอย่างรุนแรง โดยไม่ทันคิดด้วยซ้ำว่าเธอไม่เคยมือชาย เพียงรวีเจ็บปวดแทบขาดใจ

หญิงสาวสะอื้นอย่างน่าสงสาร พลางดิ้นรนถดถอยหนี แต่อธิวีย์กลับบุกทะลวงอย่างไม่รั้งรอ  ความเจ็บปวดราวกับจะขาดใจ ทำให้เพียงรวีทนทานไม่ไหว ในที่สุดเธอก็เป็นลมหมดสติไป

“พีช”

เมื่อเห็นคนที่ได้ชื่อว่าเป็นภรรยาทั้งนิตินัยและพฤตินัยแบบหมาดๆ หมดสติไปต่อหน้าต่อตา  อธิวีย์ถึงกับทำอะไรไม่ถูก เขาต้องฝืนขยับกายออกห่าง ด้วยความเสียดายอย่างสุดซึ้ง

“พีช”

ชายหนุ่มเรียกชื่อเล่นของเธออีกครั้ง เมื่อเห็นเธอยังนอนนิ่งไม่ไหวติง เขาจึงรีบไปนำผ้าไปชุบน้ำ มาเช็ดหน้าเช็ดตาให้เธอ อธิวีย์ใช้ผ้าเช็ดไปทั่วหน้าเรียวสวยและเรือนร่างของเธออย่างทะนุถนอม แตกต่างจากความป่าเถื่อนที่เขายัดเยียดให้เธอ เมื่อสักครู่นี้อย่างลิบลับ

รอยเลือดที่เห็น ทำให้อธิวีย์รู้สึกผิดขึ้นมาอย่างท่วมท้น เมื่อเพียงรวีฟื้นขึ้นมา คำแรกที่ชายหนุ่มเอื้อนเอ่ยก็คือ

“พีชจ๋า...ปายขอโทษ”

เขากระซิบขอโทษเสียงนุ่มนวล แต่คนฟังเมินหน้าหนี ความเจ็บปวดทำให้เพียงรวีเกลียดเขา จนไม่อยากเห็นหน้า

“ฉันเกลียดคุณ”

หญิงสาวกระซิบด้วยน้ำเสียงเจ็บช้ำ แต่ยังไม่ยอมมองหน้าคนที่ทำให้เธอเจ็บปวด ราวกับร่างกายจะฉีกขาดออกจากกัน

อธิวีย์รู้ดีว่าประสบการณ์ทางเพศครั้งแรกที่ไม่ดีของผู้หญิง อาจจะทำให้เธอเกลียดเรื่องอย่างนี้ไปตลอดชีวิต

ซึ่งเป็นเรื่องที่เขายอมไม่ได้ เขาอยากจะแก้ตัว เขาอยากขอโอกาสในการแก้ตัว เมื่อเพียงรวีไม่ยอมหันหน้ามาหา อธิวีย์จึงเรื่มจูบที่แก้มสวยอย่างช้าๆ ทว่าสุดแสนจะอ่อนโยน พอเขาแตะต้องเท่านั้น เพียงรวีก็อุทานเสียงหลง

“ไม่ อย่าแตะต้องฉันอีกนะ ฉันเกลียดคุณ คนใจร้าย”

หญิงสาวร้องพลางดิ้นหนีพลาง ความหวาดกลัว ทำให้หยาดน้ำตาใสๆ รินไหลอาบแก้ม มันช่างเจ็บปวดทรมานราวกับจะขาดใจ เขาทำให้เธอเจ็บปวดขนาดนั้น เธอจะไม่มีวันยอมเขาอีกเป็นอันขาด

“พีชจ๋า...มันจะไม่เจ็บอีก ฉันสัญญา”

อธิวีย์กระซิบเว้าวอน ก่อนจะบรรจงจูบไปทั่วดวงหน้าเรียวสวยอย่างอ่อนโยนเหลือแสน ความอ่อนโยนที่เขาตั้งใจจะแก้ตัว ทำให้ร่างน้อยในอ้ออมแขนเริ่มคลายอาการขัดขืนลง

แม้เธอจะเปิดโอกาสให้เพียงน้อยนิด แต่อธิวีย์ก็ไม่อาจจะปล่อยให้โอกาสทองนี้หลุดมือไปได้ ริมฝีปากแดงสวยของเขาบรรจงจูบที่ริมฝีปากนุ่มสวยอย่างอ่อนหวานยิ่งยวด   เมื่อเธอถอยหนีด้วยความตื่นกลัวแกมเขินอาย เขาก็รุกไล่อย่างไม่ลดละ

คราแรกหญิงสาวนิ่งขึง แต่เมื่อเขาค่อยๆ สัมผัส ค่อยๆ เกี่ยวกระหวัดอย่างรัดรึงและเร้าใจ ร่างน้อยก็อ่อนระทวยลง แต่หญิงสาวยังไม่ยอมไว้เนื้อเชื่อใจ อาการขัดขืนของเธอ ยังเกิดขึ้นเป็นระยะ เมื่อจูบจนพอใจ อธิวีย์ก็ถอนจูบอย่างอ้อยอิ่ง

“พอ...เถอะค่ะ”

เพียงรวีเบี่ยงหน้าหนี แต่ใบหน้าหล่อเหลาคมเข้มของเขาติดตามไม่ยอมห่าง

“พีชจ๋า...ขอให้เชื่อใจปาย”

เขาหวานเหลือเกิน หวานจนเพียงรวีคิดว่าความหวานของเขาคือบอระเพ็ดเคลือบน้ำตาล ถ้าเธอหลงลมลวงของเขา คนที่จะเจ็บช้ำก็คือเธอ

“แต่...”

                เขาขจัดความหวาดกลัวของเธอด้วยการจูบที่เปลือกตางามอย่างนุ่มนวล จูบข้างนั้นแล้วก็ย้ายมาจูบข้างนี้ จนเพียงรวีหลับตาพริ้ม แล้วเขาก็ค่อยๆ ลากจูบไปทั่วแก้มนวลสวยอย่างลุ่มหลง กลิ่นหอมละมุนละไมของแก้มงามทำให้อธิวีย์ดอมดมอย่างอิ่มเอมใจ ชายหนุ่มหมายมั่นปั้นมือว่า ครั้งนี้จะต้องดีกว่าครั้งที่แล้วอย่างแน่นอน

                แต่แล้วสวรรค์ชั้นเจ็ดของอธิวีย์ก็พังครืนไม่เป็นท่า เมื่อเสียงเคาะประตูห้องดังขึ้นมาอย่างร้อนรน

                “พีช ...คุณปายตื่นเร็ว”

                อธิวีย์มองไปที่ประตูห้องอย่างหงุดหงิด แม้จะขุ่นเคืองแค่ไหนที่ถูกขัดจังหวะ แต่เสียงเรียกที่ร้อนรนนั้น ทำให้เขาไม่อาจจะนิ่งเฉยอยู่ได้ ชายหนุ่มคว้าเสื้อผ้าขึ้นมาสวมอย่างรวดเร็ว แล้วเขาก็เดินไปคลี่ผ้าห่มคลุมร่างของเพียงรวีอย่างอ่อนโยน หลังจากนั้นจึงเดินไปเปิดประตูให้คนข้างนอก

                “มีเรื่องอะไร”

                ผู้เป็นน้องเขยถามคนที่ลุกมาเปิดประตูบ้านให้เขากลางดึก ด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม

                “มีคนมาเคาะประตูบ้าน แต่ผมไม่กล้าเปิด กลัวจะเป็นคนของเสี่ยสมศักดิ์ตามมาซ้ำพ่ออีก”

                สีหน้าของพงษ์ศาสตร์วิตกกังวลเป็นอย่างยิ่ง

                “มีปืนไหม” อธิวีย์ถามอย่างรวดเร็ว

                “มี ปืนของพ่ออยู่ในห้อง”

                “ช่วยหยิบให้ที”

                “ได้ครับ”

                พงษ์ศาสตร์รีบวิ่งลงไปชั้นล่างอย่างรวดเร็ว โดยมีอธิวีย์เดินตามมาติดๆ แต่ก่อนที่ชายหนุ่มจะก้าวออกไปจากห้อง เสียงเรียกอย่างแผ่วเบาก็ดังขึ้น

                “คุณปาย” เสียงเรียกนั้น ทำให้ชายหนุ่มเดินกลับไปหาทันที

                “เป็นห่วงฉันหรือ” เขาถามแล้วก้มลงจูบริมฝีปากสวยเบาๆ

                “ระวังตัวนะคะ”

                เพียงรวีเอ่ยขึ้นอย่างห่วงใย แม้ไม่ใช่คำตอบรับที่เขาอยากได้ยิน แต่คนฟังก็ยังรู้สึกดี ที่เธอห่วงใย

                “ไม่ต้องเป็นห่วงหรอก ฉันสัญญาว่าจะกลับมาต่อให้จบ คราวนี้ฉันจะพาเธอไปเที่ยวสวรรค์ชั้นดาวดึงส์เลยทีเดียว”

                คำพูดโอ้อวดของเขา ทำให้คนฟังหน้าแดงก่ำ อธิวีย์ก้มลงจูบแก้มแดงๆ อย่างอดใจไม่ได้ ก่อนจะรีบตามลงไปสมทบกับพงษ์ศาสตร์อย่างร้อนใจ

ทันทีที่ร่างสูงใหญ่ของอธิวีย์ลับสายตา เพียงรวีก็กัดฟันค่อยๆ ลุกขึ้นมาอย่างลำบากยากเย็น  ความเจ็บแปลบตรงจุดกึ่งกลางของร่างกาย ทำให้หญิงสาวถึงกับยืนเซ แต่ความวิตกกังวลทำให้เธอไม่อาจนิ่งนอนใจได้ ยังไงก็เตรียมพร้อมไว้ก่อนดีกว่า เมื่อคิดได้ดังนั้น เพียงรวีจึงเข้าไปอาบน้ำชำระกาย ตั้งแต่ยังไม่ทันไก่โห่

               

                พงษ์ศาสตร์ยื่นปืนพกสีดำมะเมื่อมให้อธิวีย์ด้วยอาการมือสั่นนิดๆ แต่คนรับกลับรับมาด้วยสีหน้าท่าทางเยือกเย็น ทันใดนั้นเสียงเคาะประตูบ้านก็ดังขึ้นอีกครั้ง อธิวีย์เหลือบตามองนาฬิกาที่แขวนอยู่ฝาผนังบ้าน เกือบตีสี่แล้ว คนที่มาเคาะประตูบ้านคนอื่นในยามวิกาลเช่นนี้ คงไม่ใช่คนดีอย่างแน่นอน

                อธิวีย์หันหน้ามาหาพงษ์ศาสตร์อีกฝ่ายเหงื่อแตกพลั่กๆ แต่ก็ค่อยๆ เปิดประตูบ้านออกไป

                “ต้องการอะไร”

                ชายหนุ่มจ้องปากกระบอกปืนไปทางผู้มาเยือนทั้งสามคน ด้วยสีหน้าเหี้ยมเกรียม ฝ่ายนั้นถึงกับผงะหงาย เพราะไม่คิดว่าจะได้รับการต้อนรับเช่นนี้

                “เอ่อ...”

                เสี่ยสมศักดิ์ติดอ่าง ปากกระบอกปืนที่จ่อมาทางเขาตรงๆ ทำให้เสี่ยตัณหากลับพูดอะไรไม่ออก ทั้งที่ความจริงแล้ว เขาตั้งใจจะมาฉุดเพียงรวีไปบำเรอความใคร่สักสองสามวัน หลังจากพงษ์ศิลป์นำเงินไปใช้หนี้แล้ว มันก็เลิกเล่นการพนันที่บ่อนของเขา มันบอกว่าจะกลับตัวกลับใจเป็นคนดี เพราะสงสารลูกเลี้ยงที่ต้องมารับเวรรับกรรมที่ไม่ได้ก่อเอาไว้

                เมื่อมันจะตั้งใจจะเป็นคนดี เสี่ยสมศักดิ์ผู้สูญเสียลูกค้าคนสำคัญไป จึงให้ลูกน้องมาสั่งสอนมันเสียหน่อย มันสู้ยิบตาทีเดียวล่ะ แต่ก็พ่ายแพ้อย่างยับเยิน

                “ฉันถามว่าต้องการอะไร” อธิวีย์ถามเสียงเหี้ยมอย่างไม่หวั่นเกรงอีกฝ่ายกับลูกน้องสักนิด

                “ฉันอยากพบหนูพีช” เสี่ยบ้ากามตอบตามตรง

                “แกอยากพบเมียฉันทำไม”

                ประโยคประกาศความเป็นเจ้าของของชายหนุ่ม ทำให้เสี่ยสมศักดิ์ถึงกับหน้าถอดสี ไม่น่าเชื่อว่าไอ้หนุ่มหน้าหล่อคนนี้คือสามีของหนูพีช เขานึกว่าเพียงรวีแต่งงานกับผู้ชายแก่ๆ ที่มีแต่เงินเสียอีก

                ดังนั้นพอเขารู้ว่าเธอกลับมาบ้าน เขาจึงชวนลูกสมุนมาที่นี่ เผื่อจะโชคดีมีลาภปาก โดยไม่ต้องออกแรงมาก แต่เหตุการณ์กลับผิดคาด เขากลับมาเจอตออย่างไม่น่าเชื่อ

                “กลับไปซะ และฉันก็ขอเตือนแกเอาไว้ ถ้าแกขืนมายุ่งวุ่นวายกับครอบครัวนี้อีก แกจะเหลือแต่ชื่อ”

                “แกไม่ต้องมาขู่ฉัน ไอ้เด็กปากไม่สิ้นกลิ่นน้ำนม”

“คนตระกูลอธิรักษ์ไม่มีความจำเป็นต้องขู่ใคร เพราะเราพูดจริงทำจริง”

                คำพูดของอธิวีย์ทำให้เสี่ยสมศักดิ์ถอยกรูด คราวนี้เขารู้แล้วว่าไอ้หน้าหล่อคนนี้เป็นใคร ลูกชายของซาตานหน้าหยก ผู้ชายตระกูลนี้แสนร่ำรวย แต่ก็บ้าดีเดือด และที่สำคัญถึงเวลาโหดก็โหดไร้ขีดจำกัด นักเลงปลายแถวอย่างพวกเขาไม่มีทางสู้ได้เป็นอันขาด แม้จะเสียดายเพียงรวีขนาดไหน แต่ความรักตัวกลัวตายมีมากกว่า เสี่ยสมศักดิ์กับลูกน้องผู้ถนัดแต่ข่มขู่ชาวบ้าน จึงต้องถอยกลับไปอย่างไร้ศักดิ์ศรี

 

                หลังจากขับไล่ผู้มาเยือนในยามวิกาลไปได้แล้ว อธิวีย์ อธิรักษ์ไม่รอฟังแม้แต่คำขอบคุณจากพงษ์ศาสตร์ ชายหนุ่มวิ่งขึ้นชั้นสองทันที แต่เมื่อเปิดประตูห้องเข้าไป กลับไม่เห็นเพียงรวีอยู่ในห้อง

                “พีช...” เขาส่งเสียงเรียกหา

                “อาบน้ำอยู่ค่ะ”

                เสียงอีกฝ่ายตอบมาให้ได้ยิน อธิวีย์ไม่รอช้า ชายหนุ่มรีบปลดเปลื้องเสื้อผ้าออกจากร่างสูงใหญ่ของเขาอย่างรวดเร็ว อาบน้ำตอนตีสี่ก็ดีเหมือนกัน บางที...

                อธิวีย์ก้าวยาวๆ ตรงไปที่ห้องน้ำ ร่างสูงใหญ่เปลือยเปล่าของเขางามสง่าดุจดั่งเทพอพอลโล่ ชายหนุ่มคาดหวังอยู่ในใจ ขออย่าให้เพียงรวีล็อคกลอนประตูห้องน้ำเลย อธิวีย์กลั้นหายใจ ขณะที่เอื้อมมือไปเปิดประตูห้องน้ำอย่างช้าๆ

                “โอ! สวรรค์เข้าข้างเราแล้ว”

                ชายหนุ่มอุทานออกมาอย่างดีใจ ก่อนก้าวเข้าไปข้างในด้วยหัวใจที่เต้นระทึก ร่างงามลออที่ยืนอยู่ภายใต้สายน้ำอุ่น ทำให้อิวีย์ถึงกับตาค้าง เธอสวยเหลือเกิน สวยทุกส่วนสัด สวยจนไม่อาจพรรณนาได้ถูก ชายหนุ่มเดินเข้าไปหาหญิงสาวเหมือนคนละเมอ

                “พีช...”

                เขาเรียกชื่อเธอด้วยน้ำเสียงแหบพร่า เสียงเรียกนั้นทำให้เพียงรวีถึงกับนิ่งขึง ด้วยความหวาดหวั่น หญิงสาวยืนก้มหน้าอย่างเอียงอาย อยู่ภายใต้สายน้ำอุ่นที่ไหลรินรดกายอย่างบางเบา

 อธิวีย์ก้าวเข้าไปหาโดยไม่กลัวเปียกน้ำสักนิด นิ้วยาวเรียวของเขาเชยคางเรียวสวยขึ้นมา แพขนตางามงอนของหญิงสาวเปียกน้ำเป็นปื้น หากมีเสน่ห์อย่างน่าประหลาด ริมฝีปากสวยของเธอแย้มเผยออย่างเชิญชวน เชิญชวนจนอธิวีย์อดใจไว้ไม่ไหว ริมฝีปากแดงๆ ของเขาเคลื่อนเข้าหาริมฝีปากสวยอย่างหลงใหล คราแรกแค่แตะไล้เพียงบางเบา ก่อนจะถอยออกมา แล้วก้มลงไปอีก คราวนี้เขาบดจูบอย่างร้อนแรง จูบร้อนแรง ภายใต้สายน้ำอุ่น ทำให้อุณหภูมิของร่างกายหนุ่มสาวทั้งสองพุ่งสูงลิบลิ่ว

“คุณปาย...”

เพียงรวีเรียกเขาเสียงสะท้าน ยามที่เขาลากจูบไปทั่วซอกคองามระหง  จูบของเขาทั้งนุ่มนวล ทั้งอ่อนหวาน จนหญิงสาวไม่อาจจะต้านทานได้

“ฉันทนไม่ไหวแล้ว ไปที่เตียงนะ”

ชายหนุ่มกระซิบเชิญชวนที่ริมหู แล้วก็ขบเม้มติ่งหูสวยสะอาดอย่างวาบหวาม

เพียงรวีร้อนวูบวาบไปทั่วร่าง หญิงสาวคิดอะไรไม่ออก เมื่อชายหนุ่มปิดฝักบัว แล้วคว้าผ้าเช็ดตัวสีขาวมาเช็ดตัวให้เธออย่างอ่อนโยน

อธิวีย์วางร่างงามลงบนเตียงอย่างทะนุถนอม ดวงตาคมของเขามองร่างอรชรอย่างชื่นชม เพียงแค่มองเธอ เขาก็ตื่นตัวขึ้นมาทันที

“คนสวยของฉัน”

เขาเรียกเสียงนุ่ม พลางก้มหน้าลงมาหา ปลายจมูกคมถูไถกับปลายจมูกสวยอย่างหยอกเย้า แต่คราวนี้เขาไม่จูบเธออีกแล้ว แต่กลับสัมผัสลูบไล้เธอไปทั่วร่าง

“คุณปาย...”

หญิงสาวดิ้นรนกระสับกระส่าย ริมฝีปากสวยครวญครางเสียงแผ่วพร่า

“อย่าค่ะ”

เพียงรวีอุทานห้ามปรามเสียงแผ่ว เมื่ออีกฝ่ายลากจูบร้อนแรงไปทั่วหน้าท้องเนียนสวย แล้วก็ลากต่ำลงไปเรื่อยๆ

 “ฉันต้องการเธอ”

เขาบอกเสียงสั่นระริก ก่อนจะขยับรุกล้ำไปตามทำนองแห่งความพิศวาส ความเจ็บปวดทำให้เพียงรวีถดถอยหนี เธอเจ็บเหลือเกิน แม้ไม่เท่าครั้งแรก แต่มันก็เจ็บจนหญิงสาวน้ำตาคลอ

“หยุดเถอะค่ะ พีชเจ็บ” หญิงสาวครวญอย่างน่าสงสาร

“พีชจ๋า...อยู่นิ่งๆ แล้วจะไม่เจ็บอีก”

เขากระซิบปลอบโยนข้างแก้มสวย แล้วก็หยุดรอ จนร่างกายของเธอปรับรับเขาได้ เขาจึงเริ่มเคลื่อนไหวอย่างช้าๆ ทว่าเร้าใจ คราวนี้เพียงรวีมีแต่ความเสียวซ่าน หญิงสาวครวญครางเสียงสั่นพร่า

“มีความสุขไหม”

เขาถามเสียงนุ่มนวล ดวงตาดำคมมองสบกับดวงตางามอย่างอ่อนหวาน ปลายนิ้วยาวเรียวของเขาเกลี่ยไรผมชื้นเหงื่อข้างแก้มสวยที่แดงจัดอย่างทะนุถนอม

“เอ่อ...”

เพียงรวีตอบอะไรไม่ถูก ก็เขา...

“พีชจ๋า...ตอบปายก่อน มีความสุขหรือเปล่า”

เขายังอยากรู้ ฝ่ายที่ถูกถามหน้าแดงจัด แต่ก็ตอบอุบอิบว่า

“ค่ะ”

“อืม...”

คำตอบของเธอทำให้เขาพึมพำเสียงพร่า

“พีชจ๋า...อีกครั้งนะ”

เขากระซิบเร่าร้อน ขณะที่เริ่มขยับเขยื้อนเคลื่อนไหว

“แต่พีช...ไม่ไหวแล้ว”

หญิงสาวครวญเสียงแผ่ว แต่ร่างกายเธอกลับตอบสนองเขาอย่างไม่น่าเชื่อ

“พีช...ไม่ต้องการหรือ”

เขาถามเสียงสะท้าน  เพียงรวีเผยอริมฝีปาก หายใจหอบระรัว

“พีช...ไม่ต้องการใช่ไหม”

เขาถามอีกครั้ง ก่อนจะถอยห่างออกจากร่างบางระหงอย่างแสนงอน เพียงรวีผวาตามทันที

“คุณปายขา...อย่า...”

“อย่า...อะไร”

เขาถามอย่างผู้มีชัยเหนือกว่า  หญิงสาวไขว่คว้าหาเขาอย่างลืมตัวลืมอาย

อธิวีย์ทนไม่ไหว เขาโหมพลังไม่หยุดยั้ง จนกระทั่งพาเธอถึงฝั่งฝันของความพิศวาสเป็นครั้งที่สอง

 

วันรุ่งขึ้น อธิวีย์ตื่นนอนเวลา 10.00 น. ซึ่งเขาไม่เคยตื่นสายขนาดนี้มาก่อน คงเป็นเพราะเมื่อคืนนี้ ชายหนุ่มแทบจะไม่ได้นอนเลยทั้งคืน  เนื่องจากมีเหตุการณ์ที่น่าตื่นเต้นเกิดขึ้นหลายอย่าง โดยเฉพาะ...

เมื่อนึกถึงเหตุการณ์ที่แสนเร่าร้อนระหว่างเขากับเพียงรวี ดวงตาคมก็อดปรายตามองร่างงามที่ยังนอนหลับสนิทอยู่บนเตียงไม่ได้ และแล้วลมหายใจของอธิวีย์ก็ต้องหยุดชะงักลงทันใด เมื่อเห็นอกอวบงามข้างหนึ่งโผล่พ้นผ้าแพรออกมาอย่างยั่วตายั่วใจ

ชายหนุ่มกลืนน้ำลายลงคออย่างลำบากยากเย็น เมื่อนึกถึงรสชาติแสนหวานล้ำที่เขาได้ลิ้มลอง

“ฮึ! แม้แต่ยามหลับ ก็ยังยั่วฉันนะยายแก้มป่อง”

อธิวีย์เมินหน้าหนี เขาหันไปคว้าผ้าเช็ดตัวมาจากตู้เสื้อผ้า แล้วเดินเข้าห้องน้ำอย่างรวดเร็ว หลังจากนั้นอีกครึ่งชั่วโมงต่อมา ชายหนุ่มก็ลงมาชั้นล่าง ปล่อยให้เพียงรวีหลับต่อไปตามลำพัง

“คุณปายลงมาพอดี ผมเตรียมอาหารเช้าไว้ให้แล้วครับ”

พงษ์ศาสตร์ทำหน้าที่ต้อนรับแขกพิเศษได้อย่างยอดเยี่ยม

“ขอบคุณครับคุณเอ้”

อธิวีย์ยิ้มให้อีกฝ่ายนิดๆ พงษ์ศาสตร์ยิ้มตอบ แล้วก็รีบยกอาหารเช้า มาตั้งโต๊ะอย่างรวดเร็ว  อธิวีย์หน้าร้อนผ่าว เมื่อเห็นอาหารเช้าเต็มสองตา ไข่ลวกสามฟอง ขนมปังปิ้งทาแยมสตรอเบอร์รี่ กาแฟร้อนๆ จนควันกรุ่น กับแฮมและเบคอนที่ทอดกำลังดี

“เอ่อ...อาหารเช้าน่ากิน”

ชายหนุ่มอดหน้าแดงไม่ได้ พงษศาสตร์มองแล้วก็แอบยิ้ม พลางนึกในใจว่าคุณปายน่ารักจังเวลาเขิน เขาไม่อยากบอกเลยว่า เมื่อคืนนี้ เขาแอบได้ยินเสียงน้องพีชร้องครวญครางอย่างสุขสม

อันที่จริงเขาไม่ได้ตั้งใจจะแอบฟัง แต่ตอนตีห้าครึ่งก่อนที่เขาจะออกไปตลาด เพื่อซื้ออาหารสดและอาหารแห้ง เขาตั้งใจจะไปบอกให้น้องบุญธรรมรู้ไว้ เผื่อพ่อเป็นอะไร จะได้ลงมาดูทันเวลา แต่เขาขึ้นบันไดไปยังไม่ถึงชั้นสอง เสียงครวญครางของน้องพีช ทำให้เขาถอยหลังกลับลงมาแทบไม่ทัน ถ้าแต่งงานแล้วมีความสุขอย่างนี้ เขาก็อยากจะแต่งบ้าง

“พีชยังไม่ตื่นหรือครับ”

“ยัง”

อธิวีย์ตอบแล้วก็หน้าแดงขึ้นมาอีก พี่เอ้จึงเลิกถาม เพราะกลัวคุณปายจะอายจนไม่มีที่จะอยู่ ไม่น่าเชื่อว่าน้องพีชจะเป็นจุดอ่อนของผู้ชายที่หยิ่งผยองอย่างคุณปาย ไม่น่าเชื่อจริงๆ

“คุณทำอาหารเช้าเผื่อพีชหรือเปล่าครับ”

ชายหนุ่มถามอย่างกังวลเล็กน้อย ก็เขาจัดการกับอาหารเช้าจนเรียบวุธไม่มีเหลือแล้ว สงสัยว่าหลังจากนี้เขาต้องงดไข่ไปอีกหลายวัน เพราะวันนี้กินเข้าไปตั้งสามฟอง ไม่อย่างนั้นคลอเลสเตอรอลคงสูงจนท่วมตัวแน่ๆ

“คุณปายไม่ต้องห่วงครับ ผมทำข้าวต้มทรงเครื่องไว้ให้พ่อ แล้วก็เผื่อพีชด้วยครับ”

“คุณทำอาหารอร่อย”

น้องเขยเอ่ยปากชม คราวนี้พี่เมียเป็นฝ่ายยิ้มเขินบ้าง หลังจากนั้นอธิวีย์กับพงษ์ศาสตร์ก็คุยกันพอหอมปากหอมคอ ผลปรากฎว่าสองหนุ่มเข้ากันได้ดี อธิวีย์คิดในใจว่าอันที่จริงคนบ้านนี้ก็ไม่ได้เลวร้ายเท่าไหร่นัก

จนเที่ยงแล้ว เพียงรวีก็ยังไม่ยอมลงมาข้างล่าง อธิวีย์จึงขอตัวขึ้นไปดูหญิงสาวอย่างร้อนใจ เมื่อชายหนุ่มเปิดประตูห้องเข้าไป ร่างน้อยยังนอนอยู่บนเตียงเหมือนเดิม

“พีช” เขาเรียกอย่างห่วงใย พลางแตะหลังมือที่หน้าผากสวยอย่างอ่อนโยน

“คุณพระ!” ชายหนุ่มเรียกหาคุณพระทันใด เมื่อรู้ว่าเพียงรวีตัวร้อนราวกับไฟ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

                                         

                                                                      

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 467 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

15,467 ความคิดเห็น

  1. #14849 silly_sa (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2553 / 10:13

    อ่านะ....คุณปายใจร้าย  ทำหนูพีชของเราไม่สบายเลยอ่ะ

    #14,849
    0
  2. #14734 เหมียว เหมียว (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2553 / 09:34
    อยากให้เขียนอะไรที่ทำให้พระเอกนางเอกมีความรักต่อกันอย่างลึกซึ้งจริงๆ นอกจากเซ็กซ์อย่างเดียวได้ไหมคะ

    มันดูเหมือนว่าพวกเขาผูกพันกันด้วยเซ็กซ์อย่างเดียวเลยอ้ะในตอนนี้
    #14,734
    0
  3. #7669 beclomop (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 11 เมษายน 2553 / 03:03

    สนุกมากมายอ้ะ^^

    #7,669
    0
  4. #7459 beau-01 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 10 เมษายน 2553 / 00:58
    งะ....มีได้ยินด้วย
    #7,459
    0
  5. #7148 yuletied (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 7 เมษายน 2553 / 20:23
    เขินเเทน= =///
    5555+
    #7,148
    0
  6. #7106 gugig (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 7 เมษายน 2553 / 14:50
    เป็นไงครั้งแรกเล่นซะน้องพีชไม่สบาย

    แล้ววันต่อไปนายจะเอาอารายกิน
    #7,106
    0
  7. #7067 fairygirl-angle (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 7 เมษายน 2553 / 11:50
    ปายหื่นนะเนี่ย
    #7,067
    0
  8. #5290 นี่โม่ (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 25 มีนาคม 2553 / 20:23

    ฉากเลิฟซีนอยู่ไหนอะคะ พอดีกดเข้าไปแล้วหาไม่เจอออะคะ

    #5,290
    0
  9. #5261 hakuron (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 25 มีนาคม 2553 / 15:25
    ครั้งแรก...เจอศึกหนักขนาดนี้ก็น่าอยู่หรอกนะ...
    #5,261
    0
  10. #4997 namlovesjtvxq (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 24 มีนาคม 2553 / 01:03
    พีชไม่สบายเลยอ่ะ
    #4,997
    0
  11. #4918 dagonice (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 23 มีนาคม 2553 / 17:31
    โห เล่งทามนางเอกสาวอย่างน้องพีช มะสะบาย

    เรยน๊า คุงปาย
    #4,918
    0
  12. #4864 love_secret (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 23 มีนาคม 2553 / 02:25
    ชอบเวลาปายพูดว่า "พีชจ๋า ปายขอโทษ" จังเลย

    น่ารัก อิ อิ
    #4,864
    0
  13. #4525 มีมี่ (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 20 มีนาคม 2553 / 16:41
    อ่านตอนนนี้แล้ว อยากเปนพีชมากคร๊
    #4,525
    0
  14. #4515 มะลิ (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 20 มีนาคม 2553 / 16:02
    เอ่อออ

    ขอโทษนะคะ

    คือทำไมเราเข้าไปในเว็บนิยายแล้วมันมีนิยายให้เลือหลายเรื่องอ่ะ

    งงค่ะ

    ผู้แต่งช่วยเอาเว็บที่มีนิยายเรื่องนี้มาให้เลยได้ไหมคะ

    ขอบคุณค่ะ
    #4,515
    0
  15. #4473 ferish (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 20 มีนาคม 2553 / 07:25
    อ่าาาา ทำไมบรรยาซะพี่เอ้แอบเกแตกชอบกล -__-;
    #4,473
    0
  16. #4450 kookiikookii (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 20 มีนาคม 2553 / 00:18

    บรมเหอะไข้ขึ้นฮา

    #4,450
    0
  17. #4434 pufferfish-g (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 19 มีนาคม 2553 / 21:17

    เล่นซะน้องพีชเป็นไข้เลยนะนายปาย

    #4,434
    0
  18. #4421 o0pear0o (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 19 มีนาคม 2553 / 18:49

    กำเลยคุนปายเป็นไงละนางเอกเรามะบายเลยอิอิ

    #4,421
    0
  19. #4395 kehro (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 19 มีนาคม 2553 / 12:57
    ก็หน้าอยู่หรอกที่จะไม่สบาย

    ฮ่าๆๆๆๆๆๆ

    พี่ เอ้น่ารักดีเนอะ

    ถ้าพ่อเลี้ยงนางเอกเลืกเล่นการพนันได้ก็ดี ^0^

    เเต่เขาจะเลือกไม๊เนี่ย = =
    #4,395
    0
  20. #4200 kek-am (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 17 มีนาคม 2553 / 21:11

    หนุกค่ะ  อ่านไปยิ้มไป  ติดตามจร้า...

    #4,200
    0
  21. #4145 pampampamela (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 17 มีนาคม 2553 / 13:01
    นายปาย หื่น มากๆๆๆๆๆ   อิอิ
    #4,145
    0
  22. #4071 aussucha_ice_za (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 16 มีนาคม 2553 / 23:02
    หาอ่าน เลิฟซีนอันปลั้ก ที่ลิ้งค์ไปไม่ได้อ่ะ ไรท์เตอร์
    เว็บนั้นมันล่ม
    อยากอ่าน ช่วยเเปะที่อื่น อีกได้ไหมค่ะ
    อิอิ
    #4,071
    0
  23. #3872 zolomon (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 15 มีนาคม 2553 / 19:29
    ใจเย็นๆค่ะคุณปาย
    #3,872
    0
  24. #3842 janiss (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 15 มีนาคม 2553 / 14:40
     ปาย หื่นเหมือนพ่อเลย ฮ่าๆๆๆ
    #3,842
    0
  25. #3817 beauty_kawn (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 15 มีนาคม 2553 / 12:25

    ดูแลพีชดีๆนะ นายปาย
    สู้ๆค่ะพี่ยุ้ย

    #3,817
    0