เจ้าสาวของซาตาน re - up

ตอนที่ 8 : รักที่หลุดลอย 100 %

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 37,548
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 355 ครั้ง
    2 เม.ย. 63

                                                                                       

                    บทที่ 8

 

                วันต่อมาสถานการณ์ระหว่างอธิวีย์กับเพียงรวีไม่ได้ดีขึ้นเลยแม้แต่น้อย ระหว่างคนทั้งสองมีแต่ความเฉยเมยและเย็นชา อธิวีย์เงียบขรึมลง จนทุกคนแปลกใจ ความร่าเริงสดใสของเขาแทบจะไม่มีเหลือ มิหนำซ้ำชายหนุ่มยังทำตัวเป็นลูกระเบิดเคลื่อนที่อยู่ตลอดเวลา จนใครต่อใครแทบจะเข้าหน้าไม่ติด

                เมื่อความรู้สึกผิดกับความต้องการมันสวนทางกัน ลูกชายของซาตานหน้าหยกจึงได้แต่ทุกข์ทรมานอยู่เพียงลำพัง

อธิษฐ์มองดูลูกชายอย่างเห็นใจ บางทีคนเรากว่าจะรู้ตัวว่ารักใครสักคน มันต้องใช้เวลา เพราะยังมีคนที่เคยคบกันมา จนกลายเป็นความผูกพัน คอยเหนี่ยวรั้งความรู้สึกเอาไว้

                อธิวีย์ซึ่งเคยมั่นใจในตนเองมาตลอด กลับกลายเป็นชายที่ทำอะไรไม่ถูก เมื่อหญิงหนึ่งคือคนรักที่ผูกพันกันมา ตลอดระยะเวลาสามปีเต็ม แต่อีกหญิงหนึ่งเป็นคนที่เขาต้องการ จนแทบจะขาดใจ

                มันจึงเป็นสถานการณ์ที่ยุ่งยากใจสำหรับอธิวีย์ เขาไม่อยากทรยศต่อดาริสา แต่เขาก็ต้องการเพียงรวีเหลือเกิน ทำไมเขาจึงรู้สึกแบบนี้ เขาไม่เข้าใจตัวเองแม้แต่นิดเดียว

 

                ตอนบ่ายวันนี้อธิวีย์ซึ่งสวมชุดอยู่กับบ้านแบบสบายๆ ในเสื้อเชิ้ตโปโลสีน้ำตาลกับกางเกงขาสั้นสีเดียวกัน นั่งมองใครบางคนทำขนมอยู่กับแม่และน้องสาวของเขาในห้องครัว แรงลมจากพัดลมเพดานสวยหรูพัดเรือนผมดกดำของเขาจนยุ่งเหยิง แต่เรือนผมที่ยุ่งเหยิงนั้น กลับทำให้ใบหน้าหล่อเหลาคมเข้มของเขามีเสน่ห์อย่างน่าประหลาด

                เรือนร่างบางระหงที่อยู่ในสายตาของเขานั้น แต่งกายด้วยเสื้อผ้าธรรมดาๆ เพียงรวีสวมเสื้อยืดสีชมพูสดใสกับกางเกงขาสามส่วนสีขาว ทั้งๆ ที่แต่งกายแสนจะธรรมดา แต่เธอกลับน่ารักน่ามอง จนคนแอบมองไม่อาจถอนสายตาได้

                “พี่ปายลองชิมขนมฝีมือน้องพีชหน่อยสิคะ”

                อธินวีย์ถือจานใส่ขนมเดินยิ้มมาหาพี่ชาย อธิวีย์ปรายตามองคนทำขนมแวบหนึ่ง ก่อนจะตอบด้วยสีหน้าไม่รู้ไม่ชี้ว่า

                “พี่ไม่กล้ากินหรอก พี่กลัวท้องเสีย”

                คำตอบของเขาทำให้ผู้เป็นน้องสาวค้อนพี่ชายจนตาคว่ำ ส่วนคนทำขนมที่ถูกปรามาสฝีมือหน้าตึงขึ้นมาอย่างกะทันหัน ริมฝีปากนุ่มสวยนั้นเม้มแน่น จนอธิวีย์อดยิ้มไม่ได้ แสนงอนจริงนะยายแก้มป่อง

                “พี่ปายน่ะ ปากคอเราะร้ายจริงๆ”

                น้องซายน์ค่อนขอดพี่ปายอย่างหมั่นไส้ พี่ปายไม่พูดอะไร นอกจากยิ้มอย่างเดียว แพรนวีย์หันมามองลูกชาย พลางเอ่ยชวนอย่างอ่อนหวาน

                “ปายลองชิมสิจ๊ะ ฝีมือน้องพีชอร่อยมากนะ ถ้าได้ชิมแล้วปายจะติดใจ”

                ผู้เป็นมารดาทำตัวเป็นเชลล์ชวนชิม อธิวีย์ยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์นิดหนึ่ง ก่อนจะพูดขึ้นว่า

                “ชิมก็ได้ครับแม่ แต่...พีชป้อนปายหน่อยสิ”

                ตอนแรกเขามองมารดา แต่ตอนหลังเขาหันมามองเพียงรวีอย่างท้าทายเป็นทำนองว่าเธอกล้าป้อนฉันต่อหน้าแม่ฉันกับน้องฉันไหมล่ะ

                แม่กับน้องสาวมองอธิวีย์อย่างทึ่งสุดขีด ที่ชายหนุ่มกล้าท้าทายภรรยาคนสวยถึงขนาดนั้น เพียงรวีมองหน้าสามีทางนิตินัย ด้วยสายตาที่ยากแก่การอธิบาย หญิงสาวก้าวเข้ามาหาเขาอย่างช้าๆ  ด้วยสายตาท้าทายไม่แพ้กัน

                “พีชจะป้อนปายเองค่ะ”

                คำพูดอันอ่อนหวานของเพียงรวี ทำให้สามีหนุ่มทำหน้าเหมือนถูกผีหลอกตอนกลางวันแสกๆ

แต่เมื่อมือเรียวบางส่งขนมชิ้นเล็กๆ มาป้อนถึงปากแดงๆ อธิวีย์ก็เผยอรับอย่างมึนงง ดวงตาสองคู่มองสบกันอย่างมีความหมาย ความนัยที่ซ่อนไว้ในแววตาของเขาทำให้เพียงรวีอายจนหน้าแดงก่ำ

“พี่ปายขนมอร่อยไหมคะ”

น้องสาวส่งเสียงถามลอยๆ แต่ชายหนุ่มกลับไม่ได้ยิน เพราะเขากำลังหลงเสน่ห์ดวงตางามของนังแม่มดสาว จนไม่รับรู้อะไรทั้งสิ้น

อธินวีย์มองดูพี่ชายอย่างขำๆ แล้วเธอก็รีบดึงแขนมารดาออกจากห้องนั้นไปโดยเร็ว พอมารดากับน้องสาวลับสายตาเท่านั้น อธิวีย์ก็ดึงร่างบางระหงเข้ามาจูบอย่างดูดดื่ม เมื่อถูกเขาจู่โจมอย่างกะทันหัน เพียงรวีจึงเพลี่ยงพล้ำ เพราะตั้งรับไม่ทัน

จูบของเขาทั้งเร่าร้อนทั้งอ่อนหวาน จนคนถูกจูบต้านทานไม่ไหว หญิงสาวเอนร่างลงซบกับอกของเขาอย่างหวามไหว อธิวีย์กอดกระชับร่างบางระหงแนบแน่นมากยิ่งขึ้น ที่เคยพูดเคยด่าอย่างรังเกียจเดียดฉันท์ต่างๆ นานา ชายหนุ่มลืมเลือนไปหมดสิ้น

ทำไมเขาต้องทนทรมานตัวเองด้วย เขาจะไม่ขอทนอีกต่อไป เพียงรวีเป็นเมียที่ถูกต้องตามกฎหมายและถูกต้องตามขนบธรรมเนียมประเพณีทุกอย่าง และที่สำคัญเขาจ่ายเงินก้อนโตเพื่อให้ได้หล่อนมา เขาจะปล่อยปละละเลยหล่อนโดยไม่ยอมเชยชมอย่างนั้นหรือ เขาจะไม่โง่อย่างนั้นอีกแล้ว

เขาต้องได้หล่อน อธิวีย์มุ่งมั่นอยู่ในใจ

ภาพที่ได้เห็นในห้องครัว ทำให้พฤทธิ์ต้องเมินหน้าหนี แม้เขาตัดใจจากเพียงรวีแล้ว แต่เมื่อมาเห็นภาพแบบนี้หัวใจเขาก็เจ็บปวดไม่เว้นวาย

แต่ไม่มีอะไรที่เขาจะทำได้ดีไปกว่า อวยพรให้พี่ปายกับคุณพีชมีความสุข พฤทธิ์ยืนรออยู่ครู่หนึ่ง เมื่อเห็นว่าหนุ่มสาวทั้งสองไม่มีท่าทีว่าจะหยุดจูบกันง่ายๆ ชายหนุ่มจึงกระแอมเสียงดัง

“อะแฮ่ม”

กระแอมครั้งแรกไม่ได้ผล เพราะพี่ปายยังไม่ยอมหยุดจูบน้องพีช มีแต่จูบเร่าร้อนขึ้นเรื่อยๆ พฤทธิ์ต้องกระแอมถึงสามครั้ง หนุ่มสาวทั้งสองจึงผละออกจากกัน เพียงรวีอับอายจนต้องซบหน้ากับแผงอกกว้างของเขา

“แพทมีธุระอะไร” คนถูกขัดจังหวะถามเสียงเข้ม

“เอ่อ...มีโทรศัพท์จากทางบ้านมาหาคุณพีชครับ”

คำบอกเล่าของพฤทธิ์ ทำให้เพียงรวีเงยหน้าขึ้นมองเขาทันที มีอะไรเกิดขึ้นที่บ้านของเธออย่างนั้นหรือ อาพงษ์จึงต้องโทรมาตามถึงที่นี่ หญิงสาวนึกได้ว่าตนเองปิดโทรศัพท์มือถือตั้งแต่เมื่อคืนนี้ ฝ่ายนั้นจึงต้องโทรมาที่เบอร์บ้านของอธิวีย์

“เอ่อ...ฉันไปรับโทรศัพท์ก่อนค่ะ”

เพียงรวีดิ้นรนออกจากอกกว้างของเขา ซึ่งอธิวีย์ก็ยอมปล่อยแต่โดยดี หญิงสาวหันมาขอบคุณพฤทธิ์ ก่อนจะเดินไปรับโทรศัพท์อย่างรีบร้อน

 

“สวัสดีค่ะ พีชรับสายค่ะ” เพียงรวีรีบส่งเสียงทักทายปลายสายทันที

“พีช...” น้ำเสียงนุ่มนวลแกมเศร้านั้น ทำให้หญิงสาวถึงกับนิ่งขึงไปชั่วอึดใจ

“พี่เป้...”

เสียงเรียกพี่เป้ ทำให้ใครบางคนที่เดินตามหลังหญิงสาวมาเงียบๆ ถึงกับหยุดชะงักทันใด แล้วริมฝีปากแดงสวยก็เม้มแน่นอย่างไม่พอใจ ไอ้หน้าจืดนั่นโทรมาตามเมียเขาทำไม อธิวีย์ยอมเสียมารยาทยืนฟังโดยไม่รู้ตัว

“พี่เป้ มีธุระอะไรหรือเปล่าคะ”

หญิงสาวถามอย่างร้อนใจ ไม่ใช่อาพงษ์โทรมาหาเธอ แต่เป็นพี่เป้ต่างหาก เกิดอะไรขึ้นกับอาพงษ์อย่างนั้นหรือ

“พีช...อาพงษ์ถูกลูกน้องของเสี่ยสมศักดิ์ซ้อมปางตาย พีชจะมาดูแกหน่อยไหม ตอนนี้แกนอนเจ็บอยู่คนเดียว”

คำบอกเล่านั้น ทำให้คนฟังอดใจหายไม่ได้ ถึงอาพงษ์บ้าการพนันขนาดไหน บางครั้งถึงขนาดตบตีเธอ เมื่อยามที่เธอขัดคำสั่งของเขา  แต่เขาก็ไม่เคยทอดทิ้งเธอ มิหนำซ้ำยังส่งเสียให้เล่าเรียนจนสำเร็จการศึกษา ดั่งที่เขาเคยรับปากมารดาของเธอไว้อย่างดิบดี

“พี่เอ้ไม่อยู่หรือคะ” เพียงรวีถามหาพงษ์ศาสตร์ ซึ่งเป็นลูกชายคนเดียวของพงษ์ศิลป์

“พี่เอ้ไปดูงานที่ต่างจังหวัด พี่โทรไปบอกแล้ว ตอนนี้เขากำลังเดินทางกลับ คงจะมาถึงราวๆ สองหรือสามทุ่มจ้ะ

ว่าแต่พีชเถอะ จะมาดูอาพงษ์หรือเปล่า”

                เพียงรวีนิ่งคิดเพียงอึดใจเดียว ก่อนจะตอบว่า

                “พีชจะไปเดี๋ยวนี้ล่ะค่ะพี่เป้ ฝากดูแลอาพงษ์ก่อนนะคะ”

                “ได้จ้ะ แล้วพบกันนะพีช”

                “แล้วพบกันค่ะพี่เป้”

                เพียงรวีวางสายโทรศัพท์ด้วยสีหน้าวิตกกังวล อาพงษ์จะบาดเจ็บมากน้อยแค่ไหนนะ เท่าที่ฟังจากพี่เป้ ท่าทางอาจะเจ็บไม่ใช่น้อย แล้วทำไมอาไม่ไปโรงพยาบาล หญิงสาวมัวแต่ครุ่นคิด จนไม่ทันมองว่าบัดนี้มีใครคนหนึ่งมายืนอยู่ข้างๆ เธอ

                “ใครเป็นอะไร”

                เขาถามเสียงแข็ง เพียงรวีถึงกับสะดุ้งโหยง เพราะความตกใจ นี่เขาออกมายืนตรงนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน

                “คุณปาย”

                “ฉันถามว่าใครเป็นอะไร” เสียงของเขาทั้งห้วนทั้งกระด้าง

                “อาพงษ์ถูกทำร้ายค่ะ” หญิงสาวตอบสั้นๆ คำตอบนั้นทำให้อธิวีย์ถึงเงียบไปชั่วครู่

                “ฉันจะไปเยี่ยมอาพงษ์นะคะ”

                เพียงรวีบอกเขา เหมือนเป็นการขออนุญาตไปในตัว ชายหนุ่มหน้าขึงขึ้นมาทันที หญิงสาวมองเขาอย่างไม่สบายใจ อย่าบอกนะว่าเขาจะห้ามไม่ให้เธอไปเยี่ยมอาพงษ์ ถ้าเขาทำอย่างนั้น มันก็มากเกินไปแล้ว

                “ฉันจะไปด้วย”

                เขาบอกเสียงขรึม ความจริงเขาไม่อยากไปบ้านหลังนั้น แม้แต่นิดเดียว แต่ชื่อพี่เป้ต่างหากที่ทำให้เขาไม่ไว้ใจ เขาไม่อยากให้ไอ้หมอนั่นมาเกาะแกะเมียเขา ไม่ว่าจะด้วยสายตา หรือว่าด้วยคำพูดก็ตาม

                “เอ่อ...ไม่เป็นไรค่ะ ฉันไปคนเดียวได้”

                เพียงรวีไม่อยากรบกวนเขามากเกินไป แต่คนฟังกลับคิดไปอีกทาง

                “ไม่อยากให้ฉันไปด้วยยังงั้นหรือ คงกลัวว่าฉันจะไปเป็นก้างขวางคอเธอกับไอ้หนุ่มข้างบ้านนั่นใช่ไหม”

                เขาถามเสียงกระด้างสุดขีด ใบหน้าคมเข้มนั้นบึ้งตึงอย่างไม่พอใจ

                “คุณปาย...”

                “ถ้าไม่ให้ฉันไปด้วย เธอก็ไม่ต้องไป จะเอายังไงก็ว่ามา”

                เพียงรวีไม่สามารถจะปฏิเสธข้อเสนอของเขาได้ หลังจากนั้นรถเบนซ์สีดำสุดหรูก็พุ่งทะยานออกจากบ้านอธิรักษ์มุ่งหน้าไปยังบ้านหลังน้อยแถวชานเมือง ระหว่างที่นั่งอยู่ในรถ อธิวีย์กับเพียงรวีไม่ได้สนทนากันแม้แต่คำเดียว หนุ่มสาวทั้งสองต่างคนต่างนิ่ง ต่างคนต่างจมอยู่กับความคิดของตนเอง

                ทันทีที่รถยนต์คันงามจอดนิ่งสนิทที่หน้าบ้าน เพียงรวีก็เปิดประตูก้าวลงมาอย่างรีบร้อน เธอไม่ได้รอให้อธิวีย์ทำหน้าที่ของสุภาพบุรุษด้วยซ้ำ

ดำรงวุธยืนรอหญิงสาวอยู่ที่หน้าประตูบ้าน ใบหน้าของเขาหม่นหมองอย่างเห็นได้ชัด ดวงตาหม่นเศร้าคู่นั้นมองเพียงรวีอย่างแสนเสียดาย 

เสียดายสายรักสายสัมพันธ์

 เสียดายคืนวันที่ผันผ่าน

เสียดายยอดแก้วเยาวมาลย์

เสียดายเพียงลมปราณจะขาดรอน

บัดนี้ดาวประดับใจของเขากลายเป็นของคนอื่นไปแล้ว รักที่เฝ้าหวังมายาวนานของเขาหลุดลอยไปแล้ว หลุดลอยเพราะความขี้ขลาดของเขาเอง ทันทีที่รู้ว่าเธอจะแต่งงานกับคนอื่น เขาก็หลบลี้หนีหน้า ไม่ได้สอบถามความนัยอะไรให้ลึกซึ้งประจักษ์ใจ

เขาช่างขลาดเขลาเบาปัญญา เขาทำตัวไม่สมกับที่เธอไว้ใจ ดำรงวุธมองดวงหน้าเรียวสวยที่งดงามเปล่งปลั่ง ด้วยความรู้สึกปวดร้าวไปทั้งอก ลูกพีชที่แสนสวย ชายอื่นสิหนอ มีวาสนาได้ชิม ส่วนเขาคงมีวาสนาเพียงแค่ได้เฝ้ามอง ยิ่งเห็นอธิวีย์โอบไหล่บอบบางของหญิงสาวอย่างประกาศความเป็นเจ้าของ ดำรงวุธก็ยิ่งเจ็บลึกไปถึงกลางใจ

เพียงรวีแนะนำให้สองหนุ่มรู้จักกัน อธิวีย์พยักหน้าให้อีกฝ่ายอย่างไว้ตัว ดำรงวุธก็พยักหน้ารับด้วยท่าทางไม่ต่างกันเท่าไหร่ แม้ในใจจะอดคิดไม่ได้ว่า ผู้ชายที่เพียงรวีแต่งงานด้วย ช่างเพียบพร้อมเหลือเกิน เพียบพร้อมจนเขาอิจฉา หล่อเลิศ  แถมรวยล้น และที่สำคัญมีเมียสวยล้ำเกินใครๆ

“พี่เป้อาพงษ์อยู่ไหนคะ” หญิงสาวถามด้วยสีหน้าไม่สู้ดี

“อยู่ในบ้านนี้แหละจ้ะ”

พอได้ยินคำตอบเพียงรวีก็รีบเปิดประตูเข้าไปในบ้านทันที โดยมีอธิวีย์เดินตามไปติดๆ ส่วนดำรงวุธเดินตามมาห่างๆ

“โธ่! อาพงษ์”

เพียงรวีอุทานออกมาด้วยความสงสาร เมื่อเห็นพงษ์ศิลป์พ่อเลี้ยงของเธอนอนซมอยู่บนที่นอนปิกนิกที่ห้องโถงของบ้าน พ่อเลี้ยงของเพียงรวีถูกซ้อมจนยับเยิน จนแทบจำสภาพไม่ได้ รอยฟกช้ำดำเขียวปรากฎไปทั่วร่างกาย ใบหน้ากร้านเกรียมนั้นแตกยับ ดวงตาบวมปูดอย่างน่าสงสาร อธิวีย์เห็นแล้วก็อดเวทนาไม่ได้

“พีชจะพาเขาไปส่งโรงพยาบาลไหม”

คำว่าพีชที่เขาเรียกทำให้เพียงรวีอดมองหน้าเขาไม่ได้ เพราะปกติแล้ว เขาไม่เคยเรียกชื่อเล่นของเธอ ยกเว้นเวลาเขามีอารมณ์ กับเวลาที่เขาอยากแกล้งเธอเท่านั้นเอง ซึ่งเวลานี้ก็ไม่ใช่ทั้งสองประเด็น แล้วทำไม

อธิวีย์เห็นสายตาของหญิงสาวก็เข้าใจทันที แต่ไม่จำเป็นที่เขาจะต้องอธิบายให้เธอรู้ว่า เขาไม่ต้องการให้ไอ้หนุ่มข้างบ้านยังมีความหวังอีกต่อไป เขาไม่ต้องการให้ไอ้หมอนี่เห็นความร้าวฉานระหว่างเขากับเธอ เมื่อเขาเฉยไม่พูดอะไร เพียงรวีจึงหันไปดูพ่อเลี้ยงของเธอ

“อาพงษ์ พีชมาเยี่ยมค่ะ”

เสียงเรียกนั้นทำให้ดวงตาที่บวมปูด พยายามจะลืมขึ้น แต่ไม่สามารถทำได้

“พีช...เอ้...มา...หรือยัง” น้ำเสียงแหบพร่าที่เอ่ยออกมาช้าๆ ราวกับคนติดอ่างนั้น ทำให้เพียงรวีถึงกับตาแดงๆ

“พี่เอ้กำลังเดินทางมาค่ะ อาพงษ์ไปโรงพยาบาลนะ เดี๋ยวพีชจะพาไป”

น้ำเสียงของหญิงสาวสั่นเครือ จนอธิวีย์ต้องยื่นมือออกมาแตะไหล่บอบบางอย่างให้กำลังใจ สัมผัสเพียงเล็กน้อยจากเขา ทำให้หญิงสาวอบอุ่นไปถึงหัวใจ

“อา...ไม่...ไป”

พงษ์ศิลป์พูดได้แค่นั้น ก็หมดสติไป

“โธ่! อาพงษ์”

เพียงรวีหันมาหาอธิวีย์ พลางมองเขาอย่างขอความคิดเห็น สายตาของเธอทำให้เขาอดภูมิใจไม่ได้ เพราะเธอมองเขาอย่างภรรยามองสามี มองอย่างภรรยาที่ดีต้องการขอคำปรึกษาจากสามีในเรื่องที่เธอตัดสินใจไม่ได้

“พีชควรจะตามใจคนเจ็บนะ เพราะคนเจ็บเขาย่อมจะรู้ตัวดีว่าเขาไหวหรือไม่ไหว”

ชายหนุ่มแสดงความคิดเห็น เพียงรวีพยักหน้ารับอย่างเข้าใจ ดำรงวุธจึงพูดขึ้นว่า

“บางทีอาพงษ์อาจจะใช้วิธีรักษาแบบโบราณก็ได้ เพราะแกเคยโดนซ้อมหลายครั้งแล้ว เพียงแต่ว่าครั้งนี้หนักที่สุด”

“อ๋อ! วิธีประคบด้วยสมุนไพรใช่ไหมคะพี่เป้”

“ใช่จ้ะ”

“เดี๋ยวพีชจะไปดูตู้อบสมุนไพรของอาว่ายังใช้ได้หรือเปล่า ถ้าใช้ไม่ได้พีชจะไปซื้ออันใหม่มาให้ คุณปายมาช่วยพีชดูตู้อบได้ไหมคะ”

เพียงรวีจบคำพูดด้วยการหันมาชวนสามีหนุ่มอย่างให้เกียรติ อธิวีย์ยืดอกทันที

“ได้สิ”

น่าแปลกยิ่งนักที่สถานการณ์อย่างนี้ กลับทำให้สามีหนุ่มกับภรรยาสาวรอมชอมกันมากขึ้น อาจจะเป็นเพราะอยู่ต่อหน้าดำรงวุธประการหนึ่ง แต่ที่สำคัญก็คือเพียงรวีกับอธิวีย์ก็เป็นคนมีเหตุผลด้วยกันทั้งคู่ อะไรที่ไร้สาระและไม่ช่วยให้ชีวิตงดงาม ก็ควรจะหยุดเสียบ้าง

เมื่อเห็นว่าตู้อบสมุนไพรของพ่อเลี้ยงยังอยู่ในสภาพดี เพียงรวีก็ให้สามีของเธอช่วยยกออกมาที่ห้องโถง ซึ่งอธิวีย์ก็ยินดีปฏิบัติตามด้วยความเต็มใจ

“ขอบคุณค่ะคุณปาย”

เพียงรวีกล่าวขอบคุณเสียงหวาน พร้อมกับส่งรอยยิ้มที่หวานหยดให้สามีหนุ่ม อีกฝ่ายยิ้มตอบอย่างอ่อนโยน เป็นครั้งแรกที่อธิวีย์ยิ้มให้เธออย่างอ่อนโยน จนหญิงสาวอดปลื้มใจไม่ได้ กิริยาท่าทางของคนทั้งสอง ทำให้ดำรงวุธถึงกับเมินหน้าหนี ด้วยความปวดใจ

ทันใดนั้นเสียงโทรศัพท์มือถือของอธิวีย์ก็ดังขึ้น คิ้วเข้มๆ ของชายหนุ่มขมวดเข้าหากัน ใครหนอโทรมาในเวลานี้ หวังว่าคงไม่ใช่...

อธิวีย์กลัวว่าจะเป็นโทรศัพท์ของดาริสา แต่เผอิญว่ามันเป็นอย่างที่เขากลัวจริงๆ ชายหนุ่มหันมามองเพียงรวีแวบหนึ่ง ก่อนจะเดินออกไปพูดโทรศัพท์นอกบ้าน

“สวัสดีครับดาด้า มีธุระอะไรกับผมหรือเปล่า”

คำถามของเขาทำให้ปลายสายน้อยใจ จนน้ำตาเกือบหยด เดี๋ยวนี้ไม่มีแล้วคำว่าดาด้าที่รัก ดาด้าที่คิดถึง คำออดอ้อนหวานๆ เธอไม่เคยได้ยินจากปากเขาอีกต่อไป นับตั้งแต่เขาพบผู้หญิงคนนั้น เขาไม่เคยโทรศัพท์มาหาเธอเลยสักครั้ง มีแต่เธอเป็นฝ่ายโทรไปหาเขาตลอด เขาเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด เขาเปลี่ยนไปราวกับหน้ามือเป็นหลังมือ

“ปาย..วันนี้.มาพบดาด้าที่บ้านได้ไหมคะ”

ดาริสาถามแกมสะอื้น อธิวีย์หน้ายุ่งขึ้นมาทันที ชายหนุ่มถอนใจอย่างอึดอัด ก่อนจะตอบว่า

“วันนี้ผมไปไม่ได้ครับดาด้า ผมมีธุระสำคัญ ขอเป็นพรุ่งนี้ได้ไหมครับ”

เพราะเห็นแก่เวลาที่คบกันมายาวนาน อธิวีย์จึงไม่กล้าปฏิเสธหญิงสาว

“พรุ่งนี้ก็สายเกินไปแล้วค่ะปาย ถ้าดาด้ายังมีความหมายต่อคุณ คุณต้องออกมาพบดาด้าเดี๋ยวนี้ค่ะ”

“ดาด้า”

 อธิวีย์อดเป็นห่วงดาริสาไม่ได้ นับตั้งแต่วันที่เขาไปเยี่ยมเธอวันนั้นแล้ว เขาก็ไม่ได้ไปเยี่ยมเธออีกเลย จนเธอออกจากโรงพยาบาล

“ว่ายังไงคะปาย ดาด้ายังมีพอความหมายสำหรับคุณหรือเปล่า”

ปลายสายถามเสียงหม่นเศร้า อธิวีย์ตัดสินใจชั่วเสี้ยววินาที ก่อนจะตอบออกมาว่า

“ตกลงครับดาด้า ผมจะไปพบคุณที่บ้านเดี๋ยวนี้”

อธิวีย์เดินกลับเข้าไปในบ้าน เขาไม่เห็นเพียงรวี เห็นแต่ดำรงวุธนั่งอยู่ข้างพ่อเลี้ยงของหญิงสาว

“พีชไปไหนครับ”

เขาเอ่ยถามอีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงสุภาพ เขาไม่อยากทิ้งเพียงรวีให้อยู่กับไอ้หมอนี่ตามลำพังเลย บอกตรงๆ ว่าเขาไม่ไว้ใจ และอีกอย่างหมอนี่ก็ไม่ได้หน้าจืดอย่างที่เขาค่อนขอดหรอก มันหน้าตาดีทีเดียวแหละ เพราะเหตุนี้เขาจึงไม่ไว้ใจ แต่จะทำยังไงได้ อย่างน้อยดาริสาก็...

“อยู่หลังบ้านครับ”

เมื่อคุณปายสุภาพมา พี่เป้ก็สุภาพกลับไป อธิวีย์ยิ้มให้หนุ่มเพื่อนบ้านของภรรยานิดหนึ่ง ก่อนจะเดินเข้าไปหลังบ้าน ดวงตาคมมองร่างบางระหงที่ยืนพิงขอบประตูบ้านอย่างเหม่อลอย อธิวีย์ผวาเข้าไปกอดทันที

“พีช...”

มือใหญ่ทั้งสองกอดเอวบางไว้มั่น ใบหน้าคมเข้มของเขาซุกไซ้ไปทั่วซอกคอหอมละมุนละไม เพียงรวีร้อนวูบวาบไปทั่วกาย เขาช่างขยันทำให้เธอร้อนอยู่เสมอ แต่...เขาคงต้องการเธอเพียงแค่ร่างกาย ส่วนหัวใจของเขา...คิดแล้วคนถูกกอดก็รู้สึกอ้างว้างขึ้นมาอย่างน่าใจหาย เขากอดเธอ แต่ใจเขาเป็นของคนอื่น

เพียงรวีหลับตาลงช้าๆ หญิงสาวยอมปล่อยให้เขากอดแต่โดยดี เพราะยังไงเขาก็คือสามีที่ตีทะเบียนอย่างถูกต้องของเธอ

“พีช...ฉันมีความจำเป็นจะต้องไปธุระข้างนอก”

เขาพูดแล้วก็คลายอ้อมแขนออก เขาไม่อยากทำลายบรรยากาศที่กำลังอบอวลไปด้วยความเข้าใจนี่เลย

“คะ”

เพียงรวีหมุนตัวหันหน้ามาหาเขา เธอมองหน้าเขา อธิวีย์หลบตาทันที

“คุณปายจะไปข้างนอกหรือคะ”

“ฮื่อ” เขาตอบรับสั้นๆ

“แล้วจะกลับมาอีกไหมคะ”

นั่นสิ จะกลับมาอีกไหม อธิวีย์ไม่สามารถจะให้คำตอบแก่หญิงสาวได้

“ฉันไม่แน่ใจ”

“ไม่แน่ใจหรือคะ”

คำตอบของเขาทำให้เพียงรวีเจ็บแปลบไปทั้งใจ เขาคงออกไปพบผู้หญิงคนนั้น ผู้หญิงที่มีความสำคัญและมีความหมายสำหรับเขา

“ถ้าเกินหนึ่งทุ่มแล้ว ฉันไม่กลับมารับ เธอโทรไปบอกคนขับรถที่บ้านให้มารับนะ ห้ามกลับคนเดียว และที่สำคัญห้ามให้นายเป้ไปส่ง และห้ามให้นายแพทมารับโดยเด็ดขาด”

คำสั่งตอนสุดท้ายของเขาทั้งห้วนสั้น ทั้งแข็งกระด้าง  เขาไม่อยากให้ใครหน้าไหน มาวอแวกับเมียเขา ทั้งๆ ที่ตัวเขาเองก็ยังเคลียร์ปัญหาคาใจไม่ได้เสียที

คนเห็นแก่ตัว เพียงรวีต่อว่า เขาอยู่ในใจ แต่หญิงสาวไม่พูดอะไร เมื่อเห็นเธอเงียบ อธิวีย์ก็สั่งอย่างไม่พอใจ

“จำไว้นะว่าเธอมีผัวแล้ว ห้ามเข้าใกล้ผู้ชายหน้าไหนทั้งนั้น ถ้าไม่เชื่อคำสั่งฉัน เราจะได้เห็นดีกัน”

เขาสั่งแล้วก็เดินจากไปทันที ปล่อยให้เพียงรวียืนมองตามอย่างเศร้าใจ

 

“คุณปายไปไหนหรือพีช” ดำรงวุธอดถามไม่ได้ ทั้งๆ ที่ไม่ใช่เรื่องที่เขาควรจะอยากรู้

“ไปธุระข้างนอกค่ะ” เพียงรวีตอบสั้นๆ

“พี่เป้ว่าพี่เอ้จะมาถึงประมาณกี่ทุ่มคะ”

“น่าจะราวๆ สองหรือสามทุ่ม”

คำตอบของดำรงวุธ ทำให้พียงรวีอดกังวลไม่ได้ ถ้าพี่เอ้มาถึงสามทุ่ม เธอจะกลับบ้านอธิรักษ์ยังไง เรื่องจะให้พี่เป้ไปส่งตัดทิ้งไปได้ เพราะหญิงที่มีสามีแล้ว จะเดินทางไปไหนมาไหนกับผู้ชายอื่นสองต่อสอง ย่อมไม่เหมาะสมด้วยประการทั้งปวง และเธอก็ไม่มีวันที่จะทำอย่างนั้นอยู่แล้ว แต่ถ้าจะให้เธอโทรศัพท์ไปเรียกคนขับรถที่บ้านนั้นดึกๆ ดื่นๆ เธอก็จะไม่ทำเช่นกัน

“พีชจะกลับบ้านโน้นยังไง คุณปายจะกลับมารับหรือเปล่า”

พี่เป้ยังห่วงใยน้องพีชเสมอ

“ยังไม่แน่ค่ะพี่เป้ บางทีพีชอาจจะค้างที่นี่ค่ะ แต่ต้องดูก่อนว่าพี่เอ้จะมาถึงกี่ทุ่ม”

ถึงอย่างไร เพียงรวีก็ไม่กล้าทิ้งให้พ่อเลี้ยงของเธอ นอนเจ็บอยู่ตามลำพัง ถ้าพี่บุญธรรมของเธอยังไม่กลับมา เธอก็ตั้งใจว่าจะอยู่เฝ้าพ่อเลี้ยงต่อไป

“พีชขอตัวไปต้มยาสมุนไพรให้อาพงษ์ก่อนนะคะพี่เป้”

“ตามสบายจ้ะ พี่ก็จะพาแม่ไปซื้อของสักหน่อย พีชจะเอาอะไรไหม”

คำถามนั้นทำให้เพียงรวีอดสงสารเขาไม่ได้ พี่เป้ยังห่วงใยเธอเหมือนเดิม แต่มันก็สายเกินไปแล้ว สายไปแล้วจริงๆ

“พีชไม่ต้องการอะไรค่ะพี่เป้ ขอตัวก่อนนะคะ”

เพียงรวีปฏิเสธอย่างนุ่มนวล เธอส่งยิ้มให้ดำรงวุธอย่างอ่อนโยน ก่อนจะเดินไปในครัว เพื่อต้มยาสมุนไพรให้กับพ่อเลี้ยงผู้น่าสงสารของเธอ

 

อธิวีย์ขับรถเข้าไปในบ้านของดาริสาด้วยความรู้สึกที่ไม่สบายใจนัก ผู้ใหญ่ของเธอจะมองเขาอย่างไร ก็ควงลุกสาวของพวกท่านอยู่ตั้งหลายปี แล้วก็หนีไปแต่งงานกับคนอื่น เป็นใครก็ต้องโกรธ เป็นใครก็ต้องเคือง

หลังจากจอดรถแล้ว ชายหนุ่มต้องยืนทำใจอยู่หลายนาที กว่าจะกล้าเดินเข้าบ้านของคนเคยรัก

“ปายทางนี้ค่ะ”

ดาริสาโผล่หน้าออกมาเรียกเขา อธิวีย์มองหญิงสาวแล้วก็ใจหาย ไม่ได้พบหน้ากัน เพียงแค่ไม่กี่วัน ดาริสาดูซูบผอมจนน่าสงสาร

“ดาด้า”

“ปาย”

ดาริสาพยายามหักห้ามใจ ไม่โผเข้าสู่อ้อมอกกว้างของเขา ดูสิ เขายังหล่อเหลาคมเข้มเหมือนเดิม เสมือนการแต่งงานทำให้เขามีความสุขมากยิ่งขึ้นกระนั้น ซึ่งแตกต่างจากเธอ การแต่งงานของเขาทำให้เธอทุกข์ทรมานแสนสาหัส จนถึงขั้นฆ่าตัวตาย แต่เขาก็ยังไม่กลับมาหาเธอ เขายังไม่ยอมทิ้งผู้หญิงคนนั้น

“คุณพ่อกับคุณแม่ของดาด้าไม่อยู่หรือครับ”

“ไม่อยู่ค่ะ พวกท่านไปธุระข้างนอก แต่ประเดี๋ยวก็กลับค่ะ”

อธิวีย์พยักหน้ารับรู้ แล้วเขาก็ถามเข้าประเด็นทันที

“ดาด้ามีธุระอะไรกับผมหรือครับ”

ดาริสามองเขาอย่างน้อยใจ นี่คือการเปลี่ยนแปลงของเขา การเปลี่ยนแปลงที่ทำให้เธอเจ็บปวดเหลือเกิน เขาไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว เขาไม่มีเธอในใจอีกแล้ว แล้วจะอยู่ต่อไปทำไมให้ช้ำใจ สู้จากไปเสียดีกว่า

“ปาย...ดาด้าจะไปเมืองนอกค่ะ”

“ดาด้า” อธิวีย์อุทานออกมาด้วยความตกใจ

“ปายดีใจใช่ไหมคะ” หญิงสาวตัดพ้ออย่างน้อยใจ

“ทำไมดาด้าพูดอย่างนี้”

“เพราะปายไม่เหมือนเดิมแล้วนี่คะ สัญญาที่เคยให้ไว้กับดาด้า ปายคงจะลืมหมดแล้ว”

หญิงสาวพูดด้วยน้ำเสียงหม่นเศร้า

“ผม...”

อธิวีย์พูดไม่ออก แล้วดาริสาก็ทำในสิ่งที่เขาไม่คาดคิด เธอถอดแหวนเพชรวงงามออกจากนิ้วสวยด้วยอาการน้ำตาคลอ

“เอาแหวนของปายคืนไปเถอะค่ะ ถ้าดาด้ายังสวมอยู่ ดาด้าคงจะไม่มีวันหายเจ็บปวด”

ดาริสาพูดแล้วก็สะอื้นเบาๆ อธิวีย์ไม่รู้จะทำอย่างไรดี

“ดาด้าปายขอโทษ ปายผิดเอง ปายเสียใจ”

ชายหนุ่มคว้ามือของหญิงสาวมากุมไว้ ดาริสายิ่งสะอื้นไห้เสียงดัง

“ถ้าดาด้าไม่รักปายมาก ดาด้าคงจะไม่เจ็บขนาดนี้”

ใช่...ยิ่งรักมาก ยิ่งเจ็บมาก ยิ่งรักมาก ยิ่งช้ำมาก ใครไม่คยอกหักคงจะไม่เข้าใจ

“ดาด้าเก็บแหวนไว้เถอะ แหวนวงนี้ปายเต็มใจให้ดาด้า มันเป็นอนุสรณ์แห่งความรักของเรา”

“ปาย...”

ในที่สุดดาริสาก็ทนไม่ไหว เธอโผเข้าหาอ้อมอกของเขาด้วยความโหยหา อธิวีย์กอดคนเคยรัก ด้วยความรู้สึกเจ็บปวด วูบหนึ่งชายหนุ่มนึกเกลียดเพียงรวีกับพ่อเลี้ยงของเธอขึ้นมาจับจิต ถ้าไม่มีสองคนนี้ ชีวิตรักของเขากับดาริสาก็คงไม่หักเห

เขายอมรับว่าเขาผิดที่ต้องการหล่อน แต่เขาต้องการเพียงแค่ร่างกายของหล่อนเท่านั้น เขาตั้งใจว่าได้แล้วก็แล้วกันไป แต่พ่อเลี้ยงของหล่อนนี่สิ เจ้าเล่ห์เจ้ากลนัก หล่อนก็คงร่วมมือกับไอ้พ่อเลี้ยงเฮงซวยนั่น ไม่อย่างนั้นเขาคงไม่ติดกับอย่างนี้หรอก

แล้วเป็นไงล่ะ เจ้าเล่ห์เจ้ากลดีนัก เลยต้องถูกซ้อมแทบปางตาย อธิวีย์นึกสมน้ำหน้าขึ้นมาครามครัน ตอนนี้ความรู้สึกเวทนา ไม่มีเหลือแล้ว

“ดาด้าจะไปเมืองนอกเมื่อไหร่” ชายหนุ่มถามเสียงขรึม

“วันพรุ่งนี้ค่ะ” คนตอบตอบเสียงเศร้า

“อะไรนะ” อธิวีย์ตกใจ ทำไมมันช่างรวดเร็วอย่างนี้

“ดาด้าถึงบอกปายไงคะ ถ้าปายมาพบดาด้าพรุ่งนี้ ก็สายเกินไป”

“ทำไมรีบร้อนอย่างนี้”

“ปายก็รู้ว่าทำไม” เธอมองเขาอย่างตัดพ้อ

“ดาด้าจะเดินทางตอนไหน” ชายหนุ่มรีบเปลี่ยนเรื่อง

“ตอนเช้าค่ะ”

ดาด้า...”

อธิวีย์อดใจหายไม่ได้ หลายปีที่คบกันมา ย่อมมีความรัก ความผูกพันเป็นของธรรมดา 

“ปาย...จูบดาด้าเป็นครั้งสุดท้ายได้ไหม”

ดวงตาเศร้าคู่นั้นมองเขาอย่างอ้อนวอน อธิวีย์ได้แต่นิ่งขึง น่าแปลกยิ่งนักที่เขาไม่นึกอยากจูบผู้หญิงคนไหนเลย นอกจาก...

“เอ่อ...มันไม่เหมาะนะดาด้า ผมแต่งงานแล้ว”

“ปาย...”

ดาริสาเป็นฝ่ายโผเข้าไปจูบเขา อธิวีย์จึงจูบตอบอย่างอ่อนโยน เมื่ออีกฝ่ายทำท่าจะไม่ยอมหยุดง่ายๆ ชายหนุ่มจึงรีบผละออกอย่างรวดเร็ว

“พอเถอะดาด้า ผมต้องกลับแล้ว”

“ปาย”

ดาริสาเรียกเขาแล้วก็ร้องไห้ ฉันขอซุกอกอุ่นๆ ของคุณร้องไห้เป็นครั้งสุดท้าย ต่อไปฉันจะไม่ร้องไห้อีกแล้ว

 

คืนนั้นกว่าพงษ์ศาสตร์จะกลับมาถึงบ้าน ก็เป็นเวลาสามทุ่มกว่าแล้ว เพียงรวีจึงตัดสินใจค้างที่บ้านเก่าของเธอ

“คุณปายจะไม่ว่าพีชเหรอ”

พี่บุญธรรมยังอุตส่าห์ห่วงความรู้สึกของน้องเขยผู้แสนหยิ่ง เพียงรวีนิ่งไปชั่วครู่ ความน้อยใจที่เขาไม่ยอมโทรศัพท์มาถามไถ่บ้างเลยว่า เธอกลับหรือยัง กลับอย่างไร ทำให้เธอตัดสินใจไม่กลับบ้านอธิรักษ์

“ไม่ว่าหรอกค่ะ เขาเข้าใจ”

เธอรู้ดีว่าเขาต้องโกรธ และคงไม่เข้าใจ แต่อารมณ์งอนของผู้หญิง บางครั้งก็ยากจะตามทัน

“ตามใจพีช แต่ค้างก็ดี พี่จะได้มีเพื่อน อาการพ่อหนักขนาดนี้พี่ตกใจ”

“พี่เอ้”

เพียงรวีมองหน้าพี่บุญธรรมด้วยความเห็นใจ พี่เอ้เองก็ไม่ใช่คนเลวร้ายอะไร เพียงแต่เธอกับเขาต่างไม่เคยเปิดใจ ต่างคนต่างอยู่ จึงดูห่างเหินไปโดยปริยาย

“ขอบใจพีชมาก ไปพักผ่อนเถอะ พี่จะดูแลพ่อเอง”

“ค่ะ”

คืนนั้นก่อนนอน เพียงรวีได้โทรศัพท์ไปบอกมารดาของสามีว่าเธอขอค้างที่บ้านเดิม  ครั้นอีกฝ่ายถามถึงลูกชาย เธอก็ตอบอ้ออมแอ้มว่าเขาไปธุระข้างนอก เมื่อรู้ดังนั้นแพรนวีย์ก็ไม่ค่อยพอใจในพฤติกรรมของลูกชายนัก

“ปายนี่เหลวไหลจริงเชียว” ปลายสายบ่นมา

“เอ่อ...คุณปายมีธุระสำคัญค่ะ”

“หนูพีชไม่ต้องแก้ตัวแทนหรอก กลับมานี่คงต้องพูดกันบ้าง ปล่อยให้หนูพีชอยู่ตามลำพังได้ยังไง เหลวไหลจริงๆ ลูกคนนี้”

หลังจากพูดกับแม่สามีแล้ว เพียงรวีก็ทำภารกิจส่วนตัวจนเสร็จเรียบร้อย แต่น่าแปลกยิ่งนัก ที่คืนนี้เธอนอนไม่หลับ หญิงสาวนอนกระสับกระส่ายไปมาอยู่บนเตียง เมื่อคิดถึงคนเป็นสามี หยาดน้ำตาใสๆ ก็รินไหลไม่มีหยุด คืนนั้นกว่าเพียงรวีจะหลับได้ ก็เกือบใกล้รุ่ง

 





                       

                             

                                         

             

 

           

  

                 

 

   

 

  

                 

 

      

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 355 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

15,467 ความคิดเห็น

  1. #15442 นู๋ทราย (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2554 / 14:42
    เอากับมาได้ไหมค่ะยังอ่านไม่จบเลย

    นะค่ะค่ะค่ะค่ะ ขอร้อง
    #15,442
    0
  2. #15434 ำำำ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2553 / 12:20
    ไหว้ล่ะคร่าเอามาให้อ่านต่อหน่อยน้าตั้งแต่ตอนนี้จนจบอ่ะ หาซื้อก้อไม่ได้
    #15,434
    0
  3. #15431 star night (@faijung55) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2553 / 14:53
    ช่วยลงตอนที่ลบแล้วให้ใหม่ได้มั้ย อ่านไม่ทันค่ะTT
    #15,431
    0
  4. #15415 *-* (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2553 / 12:16
    อ่านไม่ทันช่วยส่งตอนที่ลบแล้วมาให้หน่อยนะคร้า



    aornarak@hotmail.co.uk
    #15,415
    0
  5. #13282 คาโบนาร่า (@sabai-jai) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2553 / 16:28
     สงสารนางเอกที่ซู๊ดดดดดดดดดดดด โฮกกกก ToT
    #13,282
    0
  6. #12615 amandazazi (@nostadazazi) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2553 / 01:23
    โอ๊ย...สงสารนางเอก

    ก้าเป็นเราก็ไม่รู้จะทำไง

    คงจะบ้าตายซะก่อน
    #12,615
    0
  7. #11663 BL.Namsom (@yothin1112) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2553 / 20:41
     น้ำตาไหลเลย
    #11,663
    0
  8. #10323 ~♥uาJฟ้ๅ♥ ~ (@candyzanaja) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2553 / 09:10
    มีบางตอนถึงกับน้ำตาคลอเบ้าเรยอ่ะ

    ซึ้งมักๆ  ขอบคุณนะคะที่แต่งนิยายสนุกๆมาให้อ่านน

    อิอิ
    #10,323
    0
  9. #9843 myanglememmory (@myanglememmory) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 27 เมษายน 2553 / 11:16
    ทำไมปายถึงทำแบบนี้ละค่า

    พีชน่าสงสารรรรรร
    #9,843
    0
  10. #8018 SkyLovely (@kobkero-bear) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 13 เมษายน 2553 / 22:36
    แงๆๆ พีชสู้ๆๆนะ
    #8,018
    0
  11. #7668 beerspume (@beclomop) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 11 เมษายน 2553 / 02:54

    พีชสู้ๆๆToT

    #7,668
    0
  12. #7616 kaijung_poppy (@kaijunglovely) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 10 เมษายน 2553 / 21:32

    สงสรน้องพีชจังT^T

    #7,616
    0
  13. #7454 b-e-a-u (@beau-01) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 10 เมษายน 2553 / 00:44

    น่าสงสารน้องพีช

    #7,454
    0
  14. #7380 EVEMEEV (@evemeev) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 9 เมษายน 2553 / 12:04

    ทำไมพี่ปายทำกับน้องพีชอย่างนี้ๆๆๆ สงสารน้องพีชจัง 
    พี่ปายต้องอยู่ในช่วงวัยทองก่อนกำหนดชัวร์ๆ

    #7,380
    0
  15. #7147 Z๏diAc (@yuletied) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 7 เมษายน 2553 / 20:20

    ขัดคำสั่งเหรอนั่น

    เเบบนี้..เป็นเรื่อง= =a

    5555+

    #7,147
    0
  16. #7099 KO one .... (@gugig) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 7 เมษายน 2553 / 14:32
    สงสารพีชอะ
    #7,099
    0
  17. #7081 Blackmore's night (@phantom-9) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 7 เมษายน 2553 / 13:07

    ทุกทีเล้ย

    #7,081
    0
  18. #7063 fairy girl_angle girl (@fairygirl-angle) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 7 เมษายน 2553 / 11:09
    สงสารพีชจัง
    #7,063
    0
  19. #6771 moonoinana (@moonoinana) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 4 เมษายน 2553 / 21:52
    สงสารน้องพีชจัง
    #6,771
    0
  20. #6206 *ซาฮาร่า* (@nutoei) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 1 เมษายน 2553 / 14:11
    ปายยังไม่กลับบ้านอีกนะ
    #6,206
    0
  21. #5491 สาวเเสบใจซ่า (@maspicy) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 27 มีนาคม 2553 / 08:59
    สนุกมาก
    #5,491
    0
  22. #5257 hakuron (@hakuron) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 25 มีนาคม 2553 / 14:54
    ขอให้ตัดใจให้ขาดนะดาด้า....จะได้ไม่ต้องเจ็บเพราะผู้ชายอย่างนายปายอีก

    #5,257
    0
  23. #4996 nam_tvxq (@namlovesjtvxq) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 24 มีนาคม 2553 / 00:54
    สงสารพีชมากๆเลย
    #4,996
    0
  24. #4903 viza-do_reinbo (@mangastyle) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 23 มีนาคม 2553 / 16:37
    สมกับที่พี่ยุ้ยเขียนให้น้องพืชบอกว่าพี่ปายอารมณ์แปรปรวนยิ่งกว่าอง 555+
    #4,903
    0
  25. #4522 มีมี่ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 20 มีนาคม 2553 / 16:24
    ตกลงว่าปายรักพีชรึป่าวอ่ะคร๊
    #4,522
    0