เจ้าสาวของซาตาน re - up

ตอนที่ 4 : ติดกับ 100 %

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 34,893
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 275 ครั้ง
    1 เม.ย. 63


บทที่ 4

 

“หยุดเดี๋ยวนี้นะ”

พงษ์ศิลป์ตะโกนเสียงดังลั่น เสียงตะโกนอันบาดหูนั้น ทำให้อธิวีย์ซึ่งกำลังจะ...ถึงกับตัวแข็งทื่อ ชายหนุ่มขยับกายออกจากร่างบางระหงอย่างรวดเร็ว แล้วก็คว้าผ้าห่มผืนบางสีน้ำตาล โยนลงมาคลุมร่างเปลือยเปล่าของหญิงสาวทันที

“อาพงษ์...”

เพียงรวีเรียกหาพ่อเลี้ยงเสียงสะอื้น ต่อให้เขาเลวร้ายกับเธอมากแค่ไหน แต่เขาก็คือบุคคลที่เธอรู้จักมากกว่าใครๆ เธอเห็นเขา  อยู่กับเขามาแต่อ้อนแต่ออก เมื่อได้เห็นหน้าเขาในยามหน้าสิ่วหน้าขวานเช่นนี้ เธอย่อมดีใจเป็นที่สุด

หญิงสาวดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมกาย แล้วค่อยๆ ลุกจากเตียงอย่างทุลักทุเล พอลุกขึ้นได้ก็คว้าเสื้อคลุมที่ผู้ชายบ้ากามคนนั้นโยนลงข้างเตียงขึ้นมาสวมอย่างรวดเร็ว

“พีช...”

พงษ์ศิลป์เดินเข้ามากอดลูกเลี้ยงของเขาเอาไว้ พลางลูบผมลูบไหล่อย่างปลอบขวัญ

“คนดีของอา...ไม่เป็นไรแล้วนะ”

ถ้ามีรางวัลออสการ์ พงษ์ศิลป์คงชนะขาด แม้แต่จอร์จ คลูนีย์ ยังต้องอายเขา เพียงรวีสะอึกสะอื้นอยู่กับอกของพ่อเลี้ยง นี่เป็นครั้งแรกที่เธอยอมให้เขากอดปลอบขวัญ เพราะเธอต้องการกำลังใจเหลือเกิน เมื่อปลอบลูกเลี้ยงคนสวยจนสงบแล้ว พงษ์ศิลป์ก็หันมาหาตำรวจทั้งสองนายทันที

“คุณตำรวจ คุณก็เห็นแล้วว่าผู้ชายคนนี้บุกรุกบ้านของผม แถมยังข่มขืนลูกเลี้ยงของผมด้วย เรื่องนี้ผมไม่ยอมเป็นอันขาด คุณตำรวจต้องจัดการขั้นเด็ดขาดให้ผม”

พ่อเลี้ยงของเพียงรวีหันมาขอความเป็นธรรมจากผู้พิทักษ์สันติราษฎร์ จ่าสมหมายกับจ่าสมชายหันมามองหน้ากันทันที วันนี้ที่ตำรวจทั้งสองนายมาที่บ้านตามคำเชิญของนายพงษ์ศิลป์ เพราะต้องการล้วงความลับเรื่องบ่อนการพนันของเสี่ยสมศักดิ์ แต่จู่ๆ ก็มาเจอคดีข่มขืนกระทำชำเราเสียนี่ แล้วผู้หญิงคนที่โชคร้ายก็ไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็นคุณพีชผู้น่ารักน่าสงสารนั่นเอง

“นายพงษ์เงียบก่อน ผมขอดูหน้าของเขาก่อน”

จ่าสมหมายพูดแล้วก็หันไปมองด้านหลังของชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ ผู้เป็นต้นเหตุของเรื่องนี้ เขายืนนิ่งขึงเหมือนพยายามสงบสติอารมณ์ ท่าทางของเขาบ่งบอกว่าไม่ได้คิดหนี เหมือนคนทำผิดแล้วก็กล้ารับผิดอย่างเต็มที่ อย่างนี้ก็ดีหน่อยไม่ต้องวิ่งไล่จับให้เหนื่อย

จ่าสมหมายสังเกตเห็นว่า นับตั้งแต่วินาทีแรกที่พวกเขาเข้ามาในห้องนี้ ชายหนุ่มคนนี้ก็ลุกจากเตียงทันที แล้วก็ยืนหันหลังให้ทุกคนตลอด แม้แต่ตอนที่เขาคว้าเสื้อขึ้นมาสวมก็ตาม โชคดีที่เขาไม่ได้ถอดกางเกง ไม่อย่างนั้นคงจะดูไม่จืดอย่างแน่นอน

จ่าสมหมายเข้าใจดีทีเดียว ว่าทำไมเขาจึงต้องยืนหันหลังให้ทุกคน ก็คุณพีชสวยขนาดนั้น ใครได้เคล้าคลอแนบชิด แล้วไม่ตื่นตัวก็คงมีแต่คนกามตายด้านเท่านั้น

“คุณ...”

จ่าสมหมายเรียกเสียงเข้ม เสียงเรียกนั้นทำให้อธิวีย์หันขวับมาทั้งตัว พอเห็นใบหน้าหล่อเหลาคมเข้มนั้นถนัดตา จ่าสมหมายถึงกับอุทานออกมาอย่างตกใจ

“คุณปาย”

พออธิวีย์หันมาเห็นพงษ์ศิลป์โอบกอดเพียงรวีเอาไว้ ชายหนุ่มก็เลือดขึ้นหน้าทันที เขาไม่สนใจด้วยซ้ำว่าใครจะเรียกเขา ชายหนุ่มเดินดุ่มๆ เข้าไปหาผู้ชายเจ้าเล่ห์ แล้วก็ต่อยเปรี้ยงที่ใบหน้านั้นเต็มแรง แรงหมัดของเขาทำให้พงษ์ศิลป์เซถลาเหมือนนกปีกหัก เลือดสดๆ ไหลซึมออกมาจากจมูกและมุมปากของเขาทันที

“ไอ้สารเลว มึงหลอกกู”

อธิวีย์คำรามลั่น พลางมองพงษ์ศิลป์อย่างกับจะกินเลือดกินเนื้อ ขณะที่อีกฝ่ายยกมือขึ้นเช็ดเลือดป้อยๆ ท่าทางพ่อเลี้ยงของเพียงรวีเจ็บปวดไม่ใช่น้อย อธิวีย์ทำท่าจะซ้ำอีกหมัด จ่าสมหมายจึงรีบเข้ามาห้าม

“อย่าครับคุณปาย เดี๋ยวจะเจอข้อหาทำร้ายร่างกายอีกกระทงนะครับ”

“เจอข้อหาอะไรฉันก็ไม่กลัว วันนี้ฉันต้องเอาเลือดเจ้าเล่ห์ของมันออกให้ได้”

อธิวีย์โกรธแค้นแสนสาหัส ตั้งแต่เกิดมาเป็นตัวเป็นตน เขาไม่เคยเสียรู้ใครมาก่อน พอมาเสียรู้ให้กับผู้ชายที่ดูเหมือนไม่มีอะไรเลย เขายิ่งแค้นจนแทบกระอัก อย่า...อย่าคิดว่ามันจะหยามเกียรติ หยามศักดิ์ศรีของเขาได้ เขาไม่มีวันยอมให้มันมาข่มขู่บังคับเขาได้เป็นอันขาด

“ไอ้ตอแหล”

ชายหนุ่มโผเข้าหาพ่อเลี้ยงของเพียงรวีอีกครั้ง คราวนี้เขาต่อยเต็มเหนี่ยว ฤทธิ์หมัดทำให้พงษ์ศิลป์ถึงกับทรุดลงไปกองกับพื้น เพียงรวีเห็นดังนั้นก็ถลาเข้าไปดึงเขาออกจากพ่อเลี้ยงของเธอทันที

“ไอ้คนใจร้าย ปล่อยเขาเดี๋ยวนี้นะ”

เสียงเรียกและอาการดึงรั้งของหญิงสาว ทำให้อธิวีย์หันขวับมาอย่างโกรธจัด นังแม่มดหน้าหวานนี่ต้องร่วมมือกับพ่อเลี้ยงของหล่อนเป็นแน่ ถึงได้ห่วงใยกันนัก การที่หล่อนถูกพ่อเลี้ยงตบตีก่อนหน้านี้ คงจะเป็นแค่ละครฉากหนึ่งน่ะสิ

 เขายอมรับว่าหล่อนกับพ่อเลี้ยงเป็นนักแสดงมืออาชีพได้อย่างสบาย เพราะทำให้เขาหลงเชื่ออย่างไม่มีข้อแม้ แต่ไม่มีอีกแล้ว เขาจะไม่มีวันเชื่อละครมายาที่หล่อนแสดงอีก

ยิ่งคิด อธิวีย์ก็ยิ่งแค้น มิน่าล่ะ เจ้าหล่อนจึงได้คอยบ่ายเบี่ยงอยู่ตลอดเวลา พอเขารุกทีไร หล่อนก็ทำเป็นร้องห่มร้องไห้ ทำเป็นด่าเขา หล่อนถ่วงเวลาให้ไอ้พ่อเลี้ยงเฮงซวยมาช่วยนี่เอง

อธิวีย์มองเพียงรวีอย่างชิงชัง ความปรารถนาอันเร่าร้อนรุนแรงไม่มีเหลือให้เห็นอีก ยิ่งเห็นภาพหล่อนสะอื้นฮักๆ อยู่ในอ้อมกอดของพ่อเลี้ยง เขาก็ยิ่งอยากจะอาเจียน หญิงร้าย ชายเลว ชายหนุ่มสรุปอยู่ในใจ

“คุณตำรวจ คุณคนนี้ต้องรับผิดชอบลูกเลี้ยงของผม ไม่อย่างนั้น ผมไม่ยอมเด็ดขาด”

พงษ์ศิลป์กัดฟันข่มความเจ็บปวด แล้วพูดในสิ่งที่เขาต้องการออกไป ไอ้หมอนี่ทำให้เขาเจ็บตัวขนาดนี้ จะว่าไปมันส่งผลดีต่อสิ่งที่เขาต้องการด้วย มันช่วยทำให้เรื่องง่ายขึ้น

“แกต้องการอีกเท่าไหร่” ลูกชายของอธิษฐ์กัดฟันถาม

“เงินสดหนึ่งล้านกับทะเบียนสมรสอีกหนึ่งใบ”

อธิวีย์ทำท่าจะอาเจียนทันทีที่ชายเจ้าเล่ห์พูดจบ

“ไม่มีวัน ฉันจะไม่ยอมจ่ายเงินอะไรให้แกอีกแล้ว และที่สำคัญฉันจะไม่จดทะเบียนกับนังแม่มดนี่เป็นอันขาด”

น้ำเสียงของเขาเดือดดาลสุดขีด แต่พ่อเลี้ยงของเพียงรวีกลับยิ้มอย่างเป็นต่อ

“ถ้าคุณไม่ทำตามเงื่อนไขของผม ผมจะไปแจ้งความที่โรงพัก ข้อหาแรกบุกรุก ข้อหาที่สองข่มขืนกระทำชำเรา ข้อหาที่สามทำร้ายร่างกายของผม คุณคิดดูก็แล้วกันว่าถ้าผมไปแจ้งความที่โรงพักชื่อเสียงของตระกูลอธิรักษ์จะเป็นอย่างไร คุณพ่อของคุณ คุณปู่ของคุณจะรู้สึกอย่างไร และที่สำคัญธุรกิจอันใหญ่โตของครอบครัวคุณจะได้รับผลกระทบขนาดไหน”

 

 

พงษ์ศิลป์พูดแล้วก็มองหน้าอันซีดเผือดของอีกฝ่ายอย่างสมใจ ดีจริงๆ ที่เขาให้นักสืบมือสมัครเล่นไปสืบข้อมูลของชายหนุ่มคนนี้มาให้ เขาถึงได้รู้ว่าอธิวีย์ร่ำรวยขนาดไหน ถ้านังพีชได้แต่งงานกับหมอนี่จริงๆ เขาก็จะมีเงินสดในมืออีกหนึ่งล้าน รวมแล้วเขาจะได้เงินจากผู้ชายคนนี้เกือบสองล้านบาท ซึ่งนับว่าถูกไปด้วยซ้ำ เมื่อเทียบกับความสาวความสวยของนังพีช แต่เขาก็ไม่กล้าเรียกร้องมากกว่านี้ เพราะกลัวจะผิดหวัง ดีไม่ดีเขาอาจจะไม่ได้เลยสักบาท

“คุณปายครับ อย่าให้เรื่องถึงโรงพักเลยครับ ผมไม่อยากให้ชื่อเสียงวงศ์ตระกูลของคุณต้องมัวหมอง คุณปายต้องคิดให้ดีนะครับ ตอนนี้คุณปายเสียเปรียบนายพงษ์ทุกอย่างครับ”

จ่าสมหมายผู้เคยติดตามเจ้านายชั้นผู้ใหญ่ไปที่บ้านอธิรักษ์บ่อยๆ จนได้มีโอกาสรู้จักกับทุกคนในบ้าน พูดด้วยสีหน้าไม่สบายใจนัก คำพูดของเขาทำให้อธิวีย์ต้องคิดหนัก ถ้าจะขึ้นโรงพักจริงๆ ลำพังตัวเขาเอง เขาไม่แคร์อะไรทั้งสิ้น แต่ครอบครัวของเขานี่สิ พ่อพายกับแม่บลายธ์ของเขาจะรู้สึกอย่างไร ที่ลูกชายคนเดียวขึ้นโรงพักด้วยข้อหาข่มขืนกระทำชำเรา

นอกจากนี้คุณปู่ คุณย่าของเขาอีกล่ะ รวมทั้งลุงพีร์กับป้าแพรว ทุกคนจะรู้สึกอย่างไร แล้วยังมีบุคคลอีกคนหนึ่งที่เขาจะลืมไม่ได้ ดาด้า...

“ตกลงฉันจะจ่ายให้แกอีกหนึ่งล้าน เพื่อยุติปัญหาทั้งปวง ส่วนเรื่องแต่งงานฉันขอปฏิเสธ”

อธิวีย์กัดฟันพูด แต่พงษ์ศิลป์ส่ายหน้าทันที

“คุณต้องแต่งงานและจดทะเบียนกับพีชด้วย ไม่อย่างนั้นผมก็ไม่ยอมเหมือนกัน”

พ่อเลี้ยงของเพียงรวีพูดเสียงแข็ง อธิวีย์โกรธจัด เขาตะโกนออกมาทันทีว่า

“ไม่มีวัน ฉันจะไม่มีวันแต่งงานกับนังแม่มดเจ้ามายาเป็นอันขาด”

“คุณคิดว่าฉันอยากแต่งงานกับคุณนักหรือไง คนทุเรศ บ้ากามอย่างคุณ ฉันขยะแขยงที่สุด”

หญิงสาวโต้ตอบอย่างเผ็ดร้อน ถ้อยคำของเธอเผาไหม้หัวใจของเขาให้เร่าร้อนดั่งเปลวไฟ เขามองเธอด้วยดวงตาลุกเรือง ก่อนจะโต้ตอบอย่างเยือกเย็น

“ฉันจะบอกอะไรให้ ตั้งแต่เกิดมา ฉันไม่เคยสะอิดสะเอียนผู้หญิงคนไหนเท่ากับเธอมาก่อนเลย”

ความโกรธที่ถูกพงษ์ศิลป์หักหลัง ความโกรธที่เห็นเพียงรวีเข้ากันเป็นปี่เป็นขลุ่ยกับพ่อเลี้ยงของหล่อน ทำให้ความรู้สึกของอธิวีย์เปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว จากความปรารถนาอันร้อนแรง แปรเปลี่ยนเป็นความเกลียดชังในชั่วพริบตาเดียว

“พีชไม่ต้องไปโต้ตอบอะไรกับเขา  ให้ฟังอาอย่างเดียว เขาทำให้พีชเสียหายขนาดนี้ พีชจะไม่แต่งงานกับเขาได้ยังไง พีชของอาไม่ใช่ผู้หญิงข้างถนนนะ พีชรักนวลสงวนตัวมาตลอด แล้วจู่ๆ ก็ถูกทำลายจนยับเยินป่นปี้อย่างนี้ ถ้าเขาไม่รับผิดชอบพีชด้วยการแต่งงาน อาจะฟ้องร้องให้ถึงที่สุด”

                        พงษ์ศิลป์หน้าเครียด เสียงเครียด นายตำรวจทั้งสองก็หน้าเครียดไม่แพ้กัน คราวนี้อธิวีย์ถึงกับเงียบกริบ ชายหนุ่มครุ่นคิดอย่างรวดเร็ว ทำอย่างไร เขาถึงจะหนีบ่วงมายาของผู้ชายเจ้าเล่ห์คนนี้พ้น เขาไม่ต้องการแต่งงานกับนังแม่มดหน้าหวานคนนี้ เขาจะแต่งงานกับดาด้าคนเดียวเท่านั้น

                “ฉันจะให้แกสองล้าน แลกกับอิสรภาพของฉัน”

                อธิวีย์พูดเสียงห้วนกระด้าง แล้วก็มองพ่อเลี้ยงของเพียงรวีอย่างเหยียดหยาม ไอ้ผู้ชายหิวเงิน มันคงจะรีบตะครุบข้อเสนอของเขาแทบไม่ทันทีเดียวล่ะ แต่คำตอบของพงษ์ศิลป์ ทำให้ชายหนุ่มถึงกับอ้าปากค้าง

                        “ผมต้องการแค่ล้านเดียวกับใบทะเบียนสมรสของพีชกับคุณเท่านั้น ถ้าคุณทำตามข้อเสนอของผมไม่ได้ ก็เตรียมตัวขึ้นโรงพักได้เลย”

                “แก...”

อธิวีย์โกรธจนสั่นไปทั้งตัว มันข่มขู่เขา ไอ้ผู้ชายสับปลับคนนี้มันข่มขู่เขา ชายหนุ่มฮึดฮัดขัดเคือง พลางจ้องมองพงษ์ศิลป์เหมือนจะกินเลือดกินเนื้อ จ่าสมหมายจึงช่วยพูดขึ้นว่า

“นายพงษ์เงินสองล้านน่ะ ไม่ได้หาง่ายๆ นะ นายพงษ์คิดดูให้ดี”

“ผมคิดดีแล้วจ่า พีชต้องไม่เสียตัวฟรี จ่าก็รู้พีชเป็นเด็กดี ไม่เคยทำตัวเหลวไหลเรื่องผู้ชาย เพราะฉะนั้นคุณปายจะต้องรับผิดชอบพีช”

พงษ์ศิลป์ยืนยันเสียงแข็ง เขาบอกไม่ถูกเหมือนกันว่าทำไมเขาจึงอยากให้เพียงรวีแต่งงานกับผู้ชายคนนี้ แต่เขาคิดว่าถ้านังพีชแต่งงานกับคุณปาย ต้องดีกว่าเป็นเมียน้อยของเสี่ยสมศักดิ์แน่ๆ

“อาพงษ์...พีชยังไม่ได้...”

เพียงรวีพยายามจะบอกพ่อเลี้ยงของเธอว่า เธอยังไม่ได้เสียตัวให้กับอธิวีย์ แต่อีกฝ่ายไม่ยอมฟัง

“อาบอกแล้วไง ให้พีชฟังและทำตามที่อาสั่งอย่างเดียวเท่านั้น สิ่งที่อาทำเพื่ออนาคตของพีชทั้งนั้นนะ”

“อาพงษ์...”

“ว่ายังไงครับคุณปาย คุณจะตกลง หรือไม่ตกลง ถ้าคุณไม่ตกลง ผมจะไปโรงพักเดี๋ยวนี้เลย”

“แก...”

อธิวีย์ไม่มีทางเลือกให้กับตัวเอง ชายหนุ่มมองพงษ์ศิลป์กับลูกเลี้ยงอย่างเคียดแค้นชิงชัง เขาเองที่เดินมาติดกับผู้ชายเจ้าเล่ห์คนนี้ ถ้าเขายอมตกลงแต่งงานกับนังแม่มด ปัญหาทุกอย่างก็จะหมดสิ้นไป

หลังจากนั้น เขาก็จะขอหย่าจากหล่อน อาจจะใช้เวลาสักสามเดือนหรือหกเดือนก็ได้ แล้วเขาจะซื้ออิสรภาพด้วยการให้เงินหล่อนสักก้อน เขาเชื่อมั่นว่าผู้หญิงหิวเงินอย่างหล่อนคงจะรีบตะครุบทันที

“ถ้าคุณคิดจะหย่ากับพีช คุณจะต้องจ่ายค่าเลี้ยงดูให้เธออย่างน้อยสิบล้านบาท”

นั่นไงมันพูดออกมาแล้ว มันต้องการเงินจริงๆ แต่มันมาเหนือเมฆ จนเขาตั้งรับไม่ทัน บางทีแต่งงานกับนังแม่มดนี่ก็ดีเหมือนกัน เขาจะได้แก้แค้นหล่อนให้สะใจไปเลย เขาจะสอนให้หล่อนรู้ว่าการเล่นกับผู้ชายอย่างเขา มันจะได้รับผลตอบแทนอย่างไร หล่อนจะตัองน้ำตาเช็ดหัวเข่าทุกคืนวันเชียวล่ะ เมื่อคิดได้เช่นนี้ อธิวีย์จึงตัดสินใจตอบออกไปว่า

“ตกลง”

คำตอบของอธิวีย์ทำให้เพียงรวีถึงกับยืนนิ่งอยู่กับที่ เขาตอบตกลงทั้งที่แววตาของเขากำลังจะเผาไหม้เธอให้เป็นจุณ

“อาพงษ์พีชไม่แต่งงานกับผู้ชายคนนี้เด็ดขาด”

หญิงสาวมองพ่อเลี้ยงอย่างวิงวอน เพราะเธอไม่อยากตกนรกทั้งเป็น

“พีชต้องแต่ง ไม่แต่งไม่ได้”

พงษ์ศิลป์หันมามองลูกเลี้ยงด้วยแววตาชนิดหนึ่ง แววตาที่ทำให้เพียงรวีต้องเงียบกริบไปทันที ถ้าจะให้เธอเลือกระหว่างผู้ชายคนนี้กับเสี่ยสมศักดิ์ ผู้ชายคนนี้ย่อมดีกว่าแน่นอน ตกนรกกับผู้ชายคนนี้ ย่อมดีกว่าเป็นเมียน้อยของเสี่ยสมศักดิ์ ผู้ชายมักมากที่ไม่รู้จักพอ

“ผมให้เวลาคุณปายหนึ่งเดือน คุณปายจะต้องจัดพิธีแต่งงานกับพีชอย่างสมเกียรติทุกประการ”

คำพูดของพงษ์ศิลป์ ทำให้อธิวีย์ถึงกับเม้มริมฝีปากแน่น ที่เขาคิดไว้ในใจว่าจะแต่งงานกับหล่อนอย่างเงียบๆ คงจะทำไม่ได้แล้ว หลังจากพงษ์ศิลป์กับอธิวีย์ตกลงกันได้แล้ว นายตำรวจทั้งสองก็พากันลากลับ ที่ตั้งใจว่าจะมาสืบเรื่องบ่อนการพนันของเสี่ยสมศักดิ์เป็นอันว่าคว้าน้ำเหลว

“อาพงษ์ก็ออกจากห้องไปแล้ว ทำไมเขายังไม่ออกไปอีก”

ลูกเลี้ยงคนสวยของพงษ์ศิลป์พึมพำกับตนเองเบาๆ พลางยืนหันรีหันขวางอยู่กลางห้อง เมื่อเห็นอธิวีย์จ้องเธอเขม็ง

“จะทำ...อะไร”

เพียงรวีอุทานเสียงสั่น เมื่อเห็นอีกฝ่ายเดินตรงเข้ามาหา ใบหน้าหล่อเหลาคมเข้มของเขาแข็งกระด้างดุจหินผา

“เธอทำฉันแสบมากนังแม่มด” เขาเค้นเสียงใส่ ขณะที่อีกฝ่ายถอยร่นอย่างหวาดหวั่น

“นี่คือวิธีการหาผัวรวยๆ ของเธอใช่ไหม หลอกให้อยากแล้วก็เชือดซะ”

น้ำเสียงของเขากระด้างสุดขีด เพียงรวีน้ำตาหยด เมื่อเขาต้อนเธอจนมาถึงเตียงนอนกลางห้อง สายตาของเขาทำให้เธอรีบรวบชายเสื้อคลุมเข้าหาตัวโดยอัตโนมัติ

“เธอใช้ร่างสวยๆ นี่หลอกล่อผู้ชายมากี่คนแล้วล่ะ” น้ำเสียงเขาเหยียดหยามสุดขั้ว

“อย่าเหยียดหยามกันให้มากนัก คุณคิดว่าตัวเองดีนักหรือไง คุณก็แค่ผู้ชายบ้าตัณหาคนหนึ่งเท่านั้น”

เพียงรวีโต้ตอบอย่างไม่ยอมแพ้ อธิวีย์แสยะยิ้มที่มุมปาก ก่อนจะผลักร่างบางระหงลงบนเตียงอย่างแรง เขาไม่ได้โถมร่างตามมาแต่ประการใด แต่สายตาคมของเขากลับกวาดมองร่างของเธออย่างอ้อยอิ่ง แล้วหยุดนิ่งอยู่ที่จุดที่ทำให้คนถูกมองแดงจัดไปทั้งตัว แม้ตอนนี้ความเกลียดชังพุ่งขึ้นมาจนเต็มล้น แต่เขาก็ยอมรับว่าหล่อนสวย สวยจนทำให้หัวใจของเขาสั่นไหวได้

“จำใส่สมองเอาไว้ ฉันไม่ชอบใช้ผู้หญิงร่วมกับใคร เพราะฉะนั้น ห้ามยุ่งเกี่ยวกับไอ้เพื่อนบ้านหน้าจืดของเธออีกต่อไป รวมทั้งไอ้เสี่ยบ้ากามคนนั้นด้วย”

เขาสั่งเสียงห้วนกระด้าง ก่อนที่จะสะบัดหน้าหนี เหมือนทนมองหญิงสาวไม่ได้อีกต่อไป เพียงรวีมองเขาอย่างหมางเมิน ฮึ! ว่าคนอื่นไม่ดีอย่างนั้นอย่างนี้ ตัวเองดีนักหรือไง เรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้น ก็เพราะความบ้ากามของคุณนั่นแหละ ความผิดของคนอื่น ช่างมองเห็นง่ายนัก แต่ความผิดของตนเองกลับทำเป็นมองไม่เห็นซะอย่างนั้น

“ฉันไม่เคยยุ่งกับเสี่ยสมศักดิ์อยู่แล้ว แต่กับพี่เป้...” หญิงสาวพูดยังไม่ทันจบ เขาก็หันมาตวาดเสียงดัง

“ถ้าเธอยังคิดจะสนิทกับไอ้หมอนั่นอีกต่อไป ฉันจะสอนให้เธอรู้ว่า การท้าทายผู้ชายอย่างฉัน เธอจะได้รับผลตอบแทนอย่างไร”

“อย่ามาขู่ฉันนะ” หญิงสาวขึ้นเสียงใส่

“คนอย่างฉันไม่เคยขู่ใคร มีแต่พูดจริงทำจริง ถ้าเธอไม่เชื่อก็ลองดู”

เขาพูดด้วยใบหน้าเย็นชา ดวงตาคมมีประกายลุกเรืองราวกับเปลวไฟ เพียงรวีหลับตาลงอย่างช้าๆ หยาดน้ำตาใสๆ ไหลรินบนแก้มสวย อธิวีย์เห็นอย่างนั้นถึงกับชะงักกึก วาจาเผ็ดร้อนที่เขาเตรียมจะพ่นใส่เธอหดหายไปทันที ความสงสารพุ่งขึ้นมาแทนที่ หากเพียงครู่เดียวก็เลือนหาย ชายหนุ่มพยายามบอกตนเองว่า อย่าไปหลงเชื่อมายาของนังแม่มด ที่เขามาติดกับอยู่ตอนนี้ก็เพราะมายาของเจ้าหล่อนนี่แหละ

ก่อนจะจากกัน อธิวีย์ได้ย้ำเน้นประโยคหนึ่งกับว่าที่เจ้าสาวของเขา

“นับตั้งแต่นี้ไป ห้ามเธอยุ่งเกี่ยวกับผู้ชายคนไหนทั้งนั้น”

เขาพูดแล้วก็จ้องเธอเขม็ง เพียงรวีจึงพยักหน้ารับอย่างไม่เต็มใจ กิริยาท่าทางของเธอทำให้อีกฝ่ายไม่ค่อยพอใจนัก เขาจึงสำทับประโยคเด็ดมาว่า

“ท่องใส่สมองน้อยๆ ของเธอเอาไว้ ผู้ชายที่จะเป็นผัวเธอ ชื่ออธิวีย์ อธิรักษ์”

คำพูดของเขาทำให้คนฟังหน้าแดงก่ำขึ้นมาทันตาเห็น แต่คนพูดไม่ได้สนใจมอง พอพูดจบเขาก็หันหลังก้าวยาวๆ จากไปทันที

 

หลังจากอธิวีย์กลับไปแล้ว เพียงรวีจึงไปหาดำรงวุธที่บ้านของเขา หน้าอันเศร้าหมองของหญิงสาว และท่าทางอันเศร้าสร้อยของเธอ ทำให้ชายหนุ่มถึงกับขมวดคิ้วอย่างแปลกใจ

“พีชเป็นอะไรจ๊ะ เมื่อกี้นี้พี่ไปตะโกนเรียกที่หลังบ้านตั้งหลายครั้ง ทำไมพีชไม่ตอบ พี่นึกว่าพีชไม่อยู่เสียอีก”

“ขอโทษค่ะพี่เป้ พีช...”

หญิงสาวพูดอะไรไม่ออก แต่หยาดน้ำตาที่ไหลรินออกมาทำให้ดำรงวุธ ยิ่งสงสัยมากขึ้น

“พีชเป็นอะไร ไม่สบายหรือเปล่า”

ชายหนุ่มพูดแล้วก็ใช้หลังมือของเขาแตะหน้าผากนวลงามของอีกฝ่ายอย่างแผ่วเบา ดำรงวุธกระทำการอย่างรวดเร็ว จนเพียงรวีหลบหลีกไม่ทัน

“ตัวพีชก็ไม่ร้อนนี่นา”

ชายหนุ่มพูด พลางมองอีกฝ่ายอย่างห่วงใย เพียงรวีจึงตัดสินใจบอกความจริงให้หนุ่มเพื่อนบ้านผู้แสนดีของเธอรู้

“พี่เป้คะ พีชจะแต่งงานค่ะ”

คำบอกเล่าของหญิงสาวที่เขาเห็นมาตั้งแต่อ้อนแต่ออก ทำให้ดำรงวุธถึงกับอ้าปากค้าง ใบหน้าของเขาซีดลงทันตาเห็น

“พีช...จะ...แต่งงาน” ชายหนุ่มทวนคำอย่างละล่ำละลัก ความอบอุ่นในหัวใจที่เคยมีเลือนหายไปหมดสิ้น

“ค่ะ พีชจะแต่งงาน” เพียงรวีตอกย้ำความจริงที่แสนเจ็บปวดในหัวใจของเขา

“พีชจะแต่งงานกับ...ใคร” ดำรงวุธฝืนใจถามด้วยสีหน้าเจ็บช้ำ คนตอบก็ฝืนใจตอบด้วยสีหน้าเศร้าหมองเช่นกัน

“พีชจะแต่งงานกับ...เอ่อ...คุณอธิวีย์ อธิรักษ์ค่ะ”

น่าแปลกยิ่งนัก เพียงแค่พูดชื่อของเขาเท่านั้น หัวใจของเพียงรวีก็สั่นไหวไปทั้งดวง

“เมื่อไหร่”

“อีกหนึ่งเดือนค่ะ”

ดำรงวุธพูดอะไรไม่ออกอีก แต่สีหน้าที่เจ็บปวดและผิดหวังของเขา บอกความรู้สึกได้ดีที่สุด

 

อธิวีย์กลับบ้านด้วยความรู้สึกหนักอึ้งไปทั้งใจ เขาจะบอกเรื่องแต่งงานกับครอบครัวอย่างไรดี ทุกคนถึงจะไม่ตกใจ และอีกคนหนึ่งที่เขาจะลืมไม่ได้ก็คือ...ดาด้า เขาจะบอกเธออย่างไรหนอ

ตอนเย็นของวันนั้น หลังจากรับประทานอาหารเย็นแล้ว อธิวีย์ออกปากขอพูดธุระสำคัญกับครอบครัวเล็กๆ ของเขาที่ห้องรับแขก ซึ่งบิดามารดาและน้องสาวก็ยินดีอยู่ฟังอย่างพร้อมหน้าพร้อมตา

“ปายมีเรื่องอะไร”

อธิษฐ์เปิดประเด็นทันที ขณะที่แพรนวีย์กับอธินวีย์จ้องมองผู้ถูกถามอย่างรอคอยคำตอบ อธิวีย์นิ่งเงียบอยู่ครู่หนึ่งจึงตอบอย่างช้าๆ ว่า

“ปายจะแต่งงานครับพ่อ”

คำตอบของเขาทำให้ทุกคนถึงกับอ้าปากค้าง แม้แต่อธิษฐ์เองก็ตกใจจนคาดไม่ถึง เพราะไม่คิดว่าลูกชายจะรีบร้อนขนาดนี้ ทั้งที่เขาอายุยังน้อย และเพิ่งเรียนจบกลับมาแท้ๆ

“หนูดาด้า เขาเร่งรัดมาหรือไง” น้ำเสียงของบิดา บ่งบอกถึงความไม่พอใจอย่างชัดเจน

“พ่อครับ คนที่ปายจะแต่งงานด้วย ไม่ใช่ดาด้าหรอกครับ”

คำตอบของอธิวีย์ทำให้ทกคนช็อคไปตามๆ กัน ดวงตาคมกริบของอธิษฐ์จ้องลูกชายเขม็ง ก่อนจะถามด้วยน้ำเสียงห้าวห้วน

“เกิดอะไรขึ้น แกไปทำให้เขาท้องหรือเปล่า” คำถามอย่างตรงไปตรงมาของบิดาทำให้ลูกชายหน้าแดงเล็กน้อย

“ยังไม่ท้องหรอกครับพ่อ แต่ผม...”

อธิวีย์ก็ไม่รู้เหมือนกันว่า เขาจะเริ่มเล่าเรื่องของตนเองอย่างไรดี

 

“เล่าทุกอย่างตามความจริง” อธิษฐ์สั่งเสียงดุ

“พ่อครับ เรื่องที่เกิดขึ้น มันเป็นความผิดพลาดของผมเอง ผม...” ผู้เป็นลูกชายอึกอัก

“ฉันบอกให้เล่าความจริงเดี๋ยวนี้”

บิดาตะคอกใส่ลูกชาย เพราะอธิวีย์ทำให้เขาผิดหวังเหลือเกิน มีลูกชายคนเดียว  หวังจะชื่นชมลูกไปนานๆ แต่ไม่ทันไรจะมีเมียเสียแล้ว อธิษฐ์ผิดหวังสุดขีด เขายังไม่อยากให้ลูกแต่งงาน ไม่ว่าจะแต่งกับใครก็ตาม จะมีใครรู้บ้างไหมว่าซาตานหน้าหยกหวงลูกชาย

ตอนนี้อธิวีย์กำลังเนื้อหอมในวงการธุรกิจ ใครๆ ต่างก็จับตามอง ธุรกิจของครอบครัวเจริญและเป็นปึกแผ่นมากขึ้นจากฝีมือการบริหารของลูกชาย เขาจึงอยากให้ลูกอยู่เป็นโสดอีกสักสี่ห้าปี อยากให้ลูกมีเวลากับครอบครัวอย่างเต็มที่ ถ้าลูกมีเมีย เวลาที่จะให้กับพ่อแม่ก็จะลดน้อยลงไป

ประกาศิตของบิดาทำให้อธิวีย์ต้องเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นตามความเป็นจริง หลังจากฟังความจริงจากปากของลูกชายจนจบแล้ว อธิษฐ์ยิ่งโกรธเป็นร้อยเท่าพันทวี โกรธลูกชายที่เห็นแก่ความใคร่ จนไม่รู้จักระงับยับยั้งใจ โกรธนายพงษ์ศิลป์ที่บังอาจมาแบล็กเมล์ลูกชายของเขา และโกรธว่าที่ลูกสะใภ้ที่บังอาจมาทำให้ลูกชายของเขาจนมุมอย่างนี้

อธิษฐ์คิดเอาเองว่าเจ้าหล่อนคนนั้นคงจะใช้มารยาสาไถยั่วยวนลูกชายของเขาจนติดกับเป็นแน่ เพราะปกติแล้วอธิวีย์ไม่เคยชายตาแลหญิงใด นอกจากดาริสาของเขาเท่านั้น

“ฉันอยากฆ่าไอ้พงษ์ศิลป์และก็อยากฆ่าแกด้วย แกอดอยากปากแห้งมากหรือไง ถึงต้องเอาเงินไปซื้อผู้หญิงมากมายขนาดนั้น”

อธิษฐ์ใส่ลูกชายไม่ยั้ง เพราะเขาผิดหวังในตัวลูกจริงๆ ยิ่งรักมาก ยิ่งผิดหวังมาก

“พ่อครับ ปายขอโทษที่ทำให้พ่อผิดหวังในตัวปาย”

ผู้เป็นลูกชายยกมือไหว้ แล้วเอ่ยคำขอโทษจากหัวใจ อธิวีย์มองบิดาอย่างขอลุแก่โทษ แต่อธิษฐ์สะบัดหน้าพรืด

แพรนวีย์มองสามีอย่างเห็นใจ เธอรู้ดีว่าเขารักลูกชายมากแค่ไหน เมื่อลูกทำให้ผิดหวัง เขาก็ย่อมคลั่งแค้นเป็นธรรมดา

“คุณพายขาใจเย็นๆ ค่ะ”

คนเป็นเมียพูดเสียงหวาน ปกติแล้ว ถ้าแพรนวีย์หวานใส่ อธิษฐ์ก็จะยอมทุกอย่าง แต่ครั้งนี้...

“ฉันเย็นไม่ไหว”  เขาตอบกลับทันที

                “คุณพายต้องเย็นไหวค่ะ ถ้าใช้แต่อารมณ์ เรื่องยิ่งจะแย่ไปกันใหญ่ ซึ่งตอนนี้ก็แย่พออยู่แล้ว”

                แพรนวีย์พูดอย่างใจเย็น เธอรู้สึกสงสารลูกชายยิ่งนัก อธิวียผิดพลาดไปแล้วควรจะช่วยกันแก้ปัญหา ไม่ใช่ซ้ำเติมเขาอย่างนี้

                “ฝ่ายนั้นเขาให้เวลาอีกหนึ่งเดือนใช่ไหม”

                        น้ำเสียงอันนุ่มนวลของมารดา ทำให้ผู้เป็นลูกชายใจชื้นขึ้นมาเป็นกอง

                “ครับแม่”

                        “ไปพามาให้แม่ดูตัวก่อน แล้วจะทำอย่างไรต่อไป ค่อยว่ากันอีกที”

                “แม่...”

                อธิวีย์ยังไม่กล้ารับปากมารดา เขาหันไปมองบิดาอย่างขอความเห็น ความนุ่มนวลของเมีย ทำให้อธิษฐ์ใจเย็นลงพอสมควร แต่เขาก็ยังไม่วายจิกกัดฝ่ายนั้นว่า

                “น้องบลายธ์คิดว่าผู้หญิงที่อ่อยผู้ชายจนติดกับอย่างนี้ เป็นคนดีนักหรือไง”

                อธิษฐ์เรียกเมียว่าน้องบลายธ์จนติดปาก ซึ่งทุกคนก็ชินกับการเรียกอย่างนี้ของเขาแล้ว

                “ทำไมคุณพายรีบตัดสินคน ทั้งที่ยังไม่เคยเห็นหน้า และยังไม่ได้รู้จักเขาเลยล่ะคะ”

                        “ฮึ! ท่าทางแม่คนนี้จะเสน่ห์แรงน่าดู ขนาดเมียฉันยังไม่เคยเห็นหน้า ก็ยังเข้าข้างเลย”

                        บิดาของอธิวีย์พูดเสียงสะบัด แต่เพราะความรักเมีย เกรงใจเมีย เขาจึงยอมอ่อนข้อให้

                “ไปพามาดูตัวก่อนก็ได้ ถ้าไพร่นัก ฉันจะจัดการเอง แล้วเรื่องของดาด้า แกจะทำอย่างไร”

คำถามของบิดาทำให้อธิวีย์กลืนน้ำลายลงคออย่างลำบากยากเย็น ตอนนี้หัวใจของเขากลัดหนองไปหมดแล้ว เขาจะทำอย่างไรดี ดาด้าที่รัก ผมจะทำอย่างไรกับเรื่องของเราดี ผมจะกล้าบอกคุณได้อย่างไร

 

อธิวีย์ขอเคลียร์ปัญหาหัวใจกับคนรักของเขาก่อน เขาจึงจะไปรับว่าที่เจ้าสาวมาให้บิดากับมารดาดูตัว วันรุ่งขึ้นชายหนุ่มไปทำงานด้วยใบหน้าเคร่งขรึม นอกจากจะต้องเคลียร์กับดาริสาแล้ว เขาจะต้องเคลียร์กับพฤทธิ์อีกด้วย ทุกเรื่องล้วนแต่เป็นปัญหาหนักใจสำหรับเขาทั้งสิ้น

ยิ่งคิดอธิวีย์ก็ยิ่งเกลียดครอบครัวของผู้หญิงคนนั้น ถ้าพ่อเลี้ยงของหล่อนไม่หักหลังเขา ทุกอย่างก็จบไปแล้ว เขาซื้อหล่อนด้วยราคาแพงมหาศาล เขาหวังเพียงปลดปล่อยความต้องการเฉกเช่นผู้ชายธรรมดาสามัญทั่วไป หลังจากนั้นก็จบ ต่างคนต่างไปทางใครทางมัน

แต่มันไม่ใช่อย่างนั้น เขาต้องจ่ายค่าโง่ ด้วยราคาที่ไม่อาจจะประเมินค่าได้ มิหนาซ้ำยังสูญเสียอิสรภาพ และที่สำคัญ เขายังไม่ได้ลิ้มรสเนื้อแท้ของหล่อนด้วยซ้ำ ยิ่งคิดก็ยิ่งแค้น ชายหนุ่มได้แต่ขบเขี้ยวเคี้ยวฟันอยู่ในใจ

วันนั้นหลังจากเลิกงานแล้ว อธิวีย์ก็ขับรถยนต์คันงามของเขามุ่งสู่บ้านของคนรักด้วยจิตใจที่ไม่ค่อยปกตินัก ชายหนุ่มใช้เวลาในการเดินทางเกือบหนึ่งชั่วโมง เมื่อเขาไปถึงดาริสาก็โผเข้ามาหอมแก้มของเขาทันที

“คิดถึงปายจังเลยค่ะ”

หญิงสาวออดอ้อนเสียงหวาน พลางเอื้อมมือไปเกาะท่อนแขนอันล่ำสันของเขา  ขณะที่พาเขาเดินไปนั่งที่ซุ้มม้าหินอ่อนหลังบ้าน

“ผมก็คิดถึงดาด้า”

ปากเขาบอกว่าคิดถึง แต่ทำไมดวงตาเขาจึงเศร้านัก ดาริสาแหงนหน้ามองคนรักอย่างฉงน

“ปายมีเรื่องไม่สบายใจหรือคะ”

“ครับ” เขายอมรับตรงๆ

“บอกดาด้าได้ไหมคะ เผื่อว่าดาด้าจะช่วยปายได้”

“ดาด้าช่วยผมได้แน่นอนครับ ขอเพียงดาด้าเข้าใจผมเท่านั้น”

คำพูดของเขาทำให้ดาริสามึนงงเล็กน้อย แต่สัญชาตญาณของความเป็นหญิง ทำให้เธอสังหรณ์ใจชอบกล

“ปายบอกดาด้ามาเถอะค่ะ”

อธิวีย์จับมือทั้งสองของคนรักมากุมไว้ เขาจูบมือสวยอย่างอ่อนโยน แล้วก็บีบเบาๆ อย่างขอกำลังใจ

“ดาด้าครับ ปายมีความจำเป็นจะต้องแต่งงานกับคนอื่น”

ชายหนุ่มพูดด้วยน้ำเสียงเครียดจัด คำบอกเล่าของเขาทำให้ดาริสานั่งงงเหมือนถูกทุบด้วยค้อนเหล็ก ใบหน้าสวยซีดขาวราวกับกระดาษ ความรู้สึกที่หัวใจไม่สามารถจะบรรยายได้ถูก รู้แต่ว่าเจ็บปวดเหลือเกิน

“ปาย...”

หญิงสาวเรียกคนรักด้วยน้ำเสียงอันสั่นเทา จู่ๆ หยาดน้ำใสๆ ก็ไหลรินจากสองตา

“ยอดรัก...อย่าร้องไห้ เรื่องทั้งหมดเป็นความผิดของปายเอง ปายผิด ปายเลว ปายขอโทษ”

ปลายนิ้วยาวเรียวของอธิวีย์เช็ดน้ำตาบนแก้มสวยอย่างอ่อนโยน ยิ่งเขาอ่อนโยนมากเท่าไหร่ ดาริสาก็ยิ่งร้องไห้มากเท่านั้น

“ดาด้าบกพร่องตรงไหนคะ ปายถึงต้องไปแต่งงานกับคนอื่น”

ดาริสาทั้งถามทั้งสะอื้น สามปีที่รักกันมา ไม่มีความหมายสำหรับเขาเลยใช่ไหม หรือว่าเขาเบื่อเธอเสียแล้ว เธอคงเก่าไปแล้วสำหรับเขา ยิ่งคิดหญิงสาวก็ยิ่งเสียใจ เมื่อเสียใจมากๆ ก็กลับกลายเป็นความแค้นใจ  

“ดาด้าดีพร้อมทุกอย่าง แต่ปายไม่ดีเอง ปาย...”

อธิวีย์พูดยังไม่จบประโยค ดาริสาก็ตบหน้าเขาเต็มแรง แรงตบของเธอทำให้หน้าคมเข้มของชายหนุ่มปรากฎรอยแดงขึ้นมาทันที

“ปายสมควรถูกตบ ดาด้าจะตบกี่ครั้งก็ได้”

“คนเลว คุณตอบแทนความรัก ความไว้ใจของฉันด้วยวิธีนี้หรือ ตลอดเวลาที่คบกันมา ฉันรักคุณ ฉันซื่อสัตย์ต่อคุณมาตลอด แต่คุณกลับฆ่าฉันทั้งเป็น”

ตบเขาแล้ว ด่าเขาแล้ว ดาริสาก็ยกมือขึ้นปิดหน้าร้องไห้ อธิวีย์รวบร่างของคนรักมากอดไว้อย่างอ่อนโยน แล้วเขาก็ตัดสินใจพูดขึ้นว่า

“ดาด้าฟังปายให้ดีนะ ปายไม่ได้รักผู้หญิงคนนั้น แต่ปายมีความจำเป็นจะต้องแต่งงานกับเขา ปายขอสัญญาว่าปายจะไม่แตะต้องผู้หญิงคนนั้นเป็นอันขาด ไม่เกินหกเดือนปายจะหย่ากับเขา แล้วจะกลับมาหาดาด้าเหมือนเดิม ขอให้ดาด้าเชื่อใจปาย ผู้หญิงคนเดียวที่ปายรักคือดาด้า”

อธิวีย์ตอกย้ำคำพูดประโยคสุดท้ายอย่างหนักแน่น จนเสียงสะอื้นของคนในอ้อมแขนค่อยๆ จางหายไป

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


 

               

 





 

 




   

 

 

               

               

                  

 

 

 

 

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 275 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

15,467 ความคิดเห็น

  1. #14667 yui (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2553 / 11:05
    ตอนที่3 อ่านไม่ได้เหมือนกัน ตอนสำคัญด้วย



    แต่สนุกมากเลยอ่ะ



    สงสารพีชอ่ะ
    #14,667
    0
  2. #14503 ts--narm--yp (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2553 / 14:28
    ตอนที่ 3 อ่านไม่ได้ค่ะ  นึกว่าเราเป็นคนเดียวซะอีก -*-
    #14,503
    0
  3. #13790 nozomisan (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2553 / 03:16
    ตอนที่3อ่านไม่ได้ค่ะ
    #13,790
    0
  4. #12693 sabai-jai (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2553 / 16:37
     เหอะ งานเข้า ปวดหัวแทนจริงๆ ไม่รู้จะสงสารใครดี เจ็บทุกฝ่าย 
    #12,693
    0
  5. #12604 nostadazazi (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2553 / 23:33
    เห็นด้วยกับ คห. 12102

    อยากอ่านอะ...มันตอนสำคัญ
    #12,604
    0
  6. #12092 เอเอ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2553 / 12:27
    ตอนที่ 3 อ่านไม่ได้อ่ะค่ะ
    #12,092
    0
  7. #11624 yothin1112 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2553 / 19:15
     ยิ่งอ่านยิ่งสนุกค่ะ
    #11,624
    0
  8. #8034 058217557 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 13 เมษายน 2553 / 22:53
    อ๊ายย
    สนุกมากเลยค่ะ
    สงสาร พีช มากๆเลย
    T^T
    #8,034
    0
  9. #8008 kobkero-bear (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 13 เมษายน 2553 / 21:32

    แงๆๆ อะไรกันเนี่ยยยย

    #8,008
    0
  10. #7658 beclomop (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 11 เมษายน 2553 / 02:05

    น้องพีชน่าสงสารรร..ToT

    #7,658
    0
  11. #7447 beau-01 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 9 เมษายน 2553 / 23:52

    เกลียดแต่อยากอยู่ใกล้

    #7,447
    0
  12. #7343 evemeev (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 9 เมษายน 2553 / 02:17

    เข้มข้นยิ่งกว่าต้มยำกุ้งอีกคร่าๆๆ

    #7,343
    0
  13. #7142 yuletied (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 7 เมษายน 2553 / 20:11

    วางเเผนการได้เจ็บเเสบมากเลย= =+

    5555+

    เเล้วก็

    ทำไมไปสัญญาอะไรอย่างงั้นล่า=[]=!!

    จะทำได้เร้อ~...5555+

    #7,142
    0
  14. #6998 phantom-9 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 6 เมษายน 2553 / 17:55
    เรื่องนี้พระเอกทรมานนางเอกอีกแล้วใช่มั้ยเนี่ย - -+++
    #6,998
    0
  15. #6997 fairygirl-angle (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 6 เมษายน 2553 / 17:40
    แน่ใจเหรอปายว่าจะไม่แตะต้องพีช
    #6,997
    0
  16. #6468 miki-za-a (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 2 เมษายน 2553 / 20:13

    สัญญา เมื่อ สายัณห์ อิอิ

    #6,468
    0
  17. #5829 koya-sazagirl (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 29 มีนาคม 2553 / 20:52
    "ปายจะไม่แตะต้องผู้หญิงคนนั้นเป็นอันขาด"  
    จะทำได้แน่เหรอคุณปาย
    #5,829
    0
  18. #5710 tangz-p (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 28 มีนาคม 2553 / 22:13
    สนุกค่ะ

    จะติดตามเรื่อยๆนะคะ

    อิอิ
    #5,710
    0
  19. #5481 maspicy (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 27 มีนาคม 2553 / 07:52
    สนุกมาก
    #5,481
    0
  20. #5218 hakuron (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 25 มีนาคม 2553 / 11:11
    นายปายเอ๋ย...ไปสัญญากับดาด้าแบบนั้น ผูกคอตายชัด ๆ

    เตรียมแก้ปัญหากับเรื่องนี้ในอนาคตได้เลย
    #5,218
    0
  21. #4985 namlovesjtvxq (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 24 มีนาคม 2553 / 00:10
    สงสารพีชจัง
    #4,985
    0
  22. #4504 emeria (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 20 มีนาคม 2553 / 13:08
    แบบนี่ชอบ ตื่นเต้น และหักมุมดีค่ะ
    #4,504
    0
  23. #4388 kehro (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 19 มีนาคม 2553 / 12:02
    เฮ้ออออออออออออออออออออ

    เเล้วพระเอกก็มาเกียจนางเอกอีก

    เพราะอาของนางเอกอะ

    นิสัยเเบบว่าเหมาะกับคำว่า...อย่างมาก = =

    ไม่ใช่ว่าไม่อยากให้นางเอกกับพระเอกเเต่งงานกัน

    เเต่เเต่งด้วยวิธีที่ดีกว่านี้ไม่ได้เหรอ?

    ปล. สนุกกกกกกก ^0^
    #4,388
    0
  24. #4022 Teaylove24 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 16 มีนาคม 2553 / 20:13
    โอ๊ะโอ!!

    ซวยเเว้ววววววว พี่ปายสุดหล่อ

    เเล้วน้องพีซจะโดนอะไรบ้างเนี้ย!!!!

    น่าฉงฉานTwT
    #4,022
    0
  25. #3964 shokiyo (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 16 มีนาคม 2553 / 12:24
    นะ อ่านไปยิ้มไปเหมือนกัน ทุกคนพูดกันหมดแล้ว แต่ก็อยากมาเม้นท์ด้วย
    ปาย สู้ๆ นะ พีชเองก็อย่า ยืมแพ้ หึม .. ///=0=///
    #3,964
    0