เจ้าสาวของซาตาน re - up

ตอนที่ 18 : น้ำตาสีเลือด 100 %

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 41,096
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 341 ครั้ง
    6 เม.ย. 63



บทที่ 18

 

อธิวีย์มัวแต่ตกตะลึง จึงปล่อยให้ดาริการุกล้ำร่างกายของเขาอย่างคาดไม่ถึง

“ปายคะ ดีดี้แค่รักคุณ ดีดี้ไม่หวังอะไรมากกว่านี้เลยค่ะ”

หญิงสาวจบคำพูดที่แสนหวานด้วยการไล้มือไปตามใบหน้าคมเข้มของเขา

“คืนนี้อยู่กับดีดี้นะคะปาย” ดาริกาวิงวอนด้วยดวงตาที่หวานฉ่ำ

“...”

“ดีดี้รับรองว่าจะไม่ทำให้ปายหนักใจ ดีดี้รับรองว่าจะไม่เรียกร้องอะไร ขอเพียงให้ปายอยู่กับดีดี้คืนนี้ก็พอค่ะ”

หญิงสาวจูบที่แผงอกกว้างของเขา เมื่อเห็นเขายังเฉย ดาริกาก็โอบรอบคอของเขาเอาไว้ พลางมองสบตาเขาอย่างเชิญชวน

“ปายจะไม่พูดอะไรเลยหรือคะ”

ดาริกาจ้องมองริมฝีปากแดงสวยของเขาอย่างชื่นชม ปากเขาน่าจูบเป็นที่สุด อีกเพียงไม่กี่วินาที เธอก็จะได้ลิ้มลองริมฝีปากแดงๆ ของเขาแล้ว รสชาติจะเป็นอย่างไรบ้างหนอ สาวสวยผู้ไร้ยางอายคิดอย่างคาดหวัง

“ปายไม่พูดก็ดีเหมือนกัน ลงมือทำดีกว่าพูดใช่ไหมคะ”

ดาริกาจูบที่ไหล่กว้างของเขา หญิงสาวสูดกลิ่นอันอบอุ่นของกายชายเข้าปอดอย่างสุขใจ เมื่อริมฝีปากสวยของเธอเคลื่อนเข้าใกล้ริมฝีปากแดงๆ ของเขา ดวงหน้าเรียวสวยของใครคนหนึ่งก็ลอยมาทันที

“พีชเชื่อใจปายนะคะ”

น้ำเสียงอ่อนหวานแกมเศร้า กระจ่างชัดในความทรงจำ อธิวีย์สะบัดหน้า เพื่อขับไล่ความมึนงง

“ปล่อยผม” ชายหนุ่มสั่งเสียงกระด้าง

“ปายขา...ดีดี้ไม่มีข้อผูกมัดอะไรปายเลยค่ะ”

มือสวยของเธอลูบไล้แผงอกกว้างของเขาอย่างปลุกเร้า เธอเสนอให้เขาหมดแล้วทุกสิ่งทุกอย่าง ถ้าเขายังปฏิเสธก็แสดงว่า เขาโง่ยิ่งกว่า...

“ปล่อยผมเดี๋ยวนี้ดีดี้”

ชายหนุ่มสะบัดอย่างแรง จนดาริกาล้มลงบนที่นอน

“ปาย...”

หญิงสาวลุกขึ้น แล้วโผผวาเข้าหาเขา แต่อธิวีย์กลับถอยหนีอย่างรังเกียจ

“หมดเวลาเล่นละครของคุณแล้วดีดี้ ละครตอนนี้มันจบฉากแล้ว”

“ปายอย่าพูดอย่างนั้นค่ะ ทุกอย่างที่เกิดขึ้นเพราะดีดี้รักปาย”

ดาริกาพยายามไขว่คว้าหาเขา แต่เขากลับมองเธออย่างสมเพช

“เก็บความรักที่เห็นแก่ตัวของคุณไว้เถอะดีดี้ เพราะผมไม่ต้องการมันเลยแม้แต่น้อย”

“ปาย”

“ไม่น่าเชื่อนะว่าผู้หญิงที่เกิดในชาติตระกูลสูง  และมีการศึกษาดีอย่างคุณจะเที่ยวไล่แย่งสามีชาวบ้านอย่างหน้าด้านๆ เช่นนี้”

“ดีดี้รักปาย” ดาริกาเปิดเปลือยความรู้สึกของหัวใจ

“ถ้าคนรักกันจริงๆ เขาไม่ทำร้อยเล่ห์เพทุบายอย่างนี้หรอก หมดเวลาของคุณแล้วดีดี้ ต่อไปนี้ห้ามไปเสนอหน้าให้ผมเห็นอีกเป็นอันขาด” อธิวีย์พูดจบก็เดินออกจากห้องทันที

“ปาย...ปายขา...กลับมาก่อน ไม่ว่าคุณจะทำอะไร ดีดี้ก็ยอมทั้งนั้น ขอเพียงให้คุณกลับมา”

เสียงประตูห้องปิดดังปังคือคำตอบ เขาไปแล้ว เขาไม่กลับมาแล้ว ดาริกาล้มตัวลงนอนสะอื้นไห้ตามลำพัง

 

เมื่ออธิวีย์กลับมาถึงบ้าน บ้านก็เงียบผิดปกติ เพราะสมาชิกของบ้านอธิรักษ์เข้าห้องส่วนตัวกันหมดแล้ว ชายหนุ่มยกนาฬิกาข้อมือขึ้นมาดู เวลาเกือบจะหกทุ่มอยู่แล้วใครจะบ้ามานั่งสนทนากันอยู่ได้ ยกเว้นว่ามีธุระสำคัญจริงๆ เท่านั้น

อธิวีย์ อธิรักษ์เปิดประตูห้องนอนเข้าไปอย่างเงียบกริบ เขาโชคดีเท่าไหร่แล้วที่เธอไม่ล็อกกลอนข้างใน แสงโคมไฟสาดส่อง พอมองเห็นสรรพสิ่งในห้องได้อย่างไม่ยากเย็น ร่างบางระหงของเมียเขา นอนตะแคงอยู่บนเตียง

ชายหนุ่มปราดขึ้นเตียงทันที ปลายนิ้วยาวเรียวของเขายื่นออกไปไล้แก้มเนียนสวยอย่างแผ่วเบา หากหยาดน้ำตาใสๆ ที่ไหลรินบนแก้มสวยนั้น ทำให้ชายหนุ่มถึงกับชะงักงัน

“คนดีอย่าร้องไห้ ปายกลับมาแล้ว”

เขาก้มลงจูบแก้มงามอย่างปลอบประโลม เธอหันกลับมาหาแล้วกอดเขาเอาไว้ กลิ่นแปลกๆ ที่ติดตัวเขามาทำให้หัวใจของเพียงรวีวูบโหวง ความเจ็บปวดที่ไม่อาจบรรยายได้พุ่งขึ้นมาอย่างน่ารังเกียจ

“ปายขออาบน้ำก่อนนะ”

เขาก้มลงจูบแก้มงาม ก่อนจะไปอาบน้ำ ไออุ่นจางหายไปเกือบยี่สิบนาที จึงกลับมาเหมือนเดิม

“ร้องไห้ทำไม” เขาถามพลางจูบไล้ไปทั่วแก้มสวย

“พีชคิดว่าปายจะไม่กลับบ้าน” น้ำเสียงของคนพูดสั่นเครืออย่างห้ามไม่อยู่

“กลับสิ ปายต้องกลับบ้านกลับมาหาลูกกลับมาหาเมีย ปายไม่หนีไปไหนหรอก อย่าร้องไห้เลยนะคนดี”

เขาลูบเรือนผมนุ่มสลวยอย่างอ่อนโยน

“แต่ปายกลับดึก”

เพราะความน้อยใจผสมกับความห่วงใย ทำให้อดต่อว่าต่อขานเขาไม่ได้ แล้วก็ขยับตัวหนีอย่างแสนงอน อธิวีย์ขยับตามพลางกอดรัดไว้อย่างนุ่มนวล

“ดีดี้เมาหนัก ปายก็เลยไปส่ง”

เหตุผลของเขาไม่ทำให้คนฟังดีใจเลยแม้แต่น้อย แต่ตรงกันข้ามเพียงรวีเงียบเสียงลงทันที

“ไม่มีอะไรอย่างที่พีชกลัวเกิดขึ้นหรอก พีชเชื่อใจปายได้ ปายเป็นของพีชคนเดียว”

เขาจบคำพูดด้วยการจูบไปทั่วดวงหน้าสวย กลิ่นหอมละมุนละไมจากผิวนวลนุ่มของเธอ ทำให้หัวใจของเขาอบอุ่นจนบอกไม่ถูก ร้อยชู้ฤาจะสู้เนื้อเมียตน ผู้หญิงสาวสวยเป็นร้อยคนก็สู้เมียเขาไม่ได้

“พีชเชื่อปายหรือเปล่า” เขาถามเสียงนุ่ม

“เชื่อค่ะ”

“หายโกรธปายหรือยัง”

เขาขยับเข้ามาเบียดแนบแน่นยิ่งขึ้น

“...”

“ถ้ายังไม่หาย ปายจะกอดให้หายโกรธ”

เขาทำตามที่พูดอย่างรวดเร็ว

“หายโกรธปายหรือยัง” เขากระซิบถามอีกครั้ง หากคนฟังก็ยังเงียบเหมือนเดิม

“ถ้ายังไม่หาย ปายจะจูบให้หายโกรธ”

เขาพูดแล้วก็ลงมือปฏิบัติตามคำพูดทันที จนอีกฝ่ายได้แต่หายใจหอบสะท้าน

“ให้ปายรักพีชนะ” เขากระซิบถามอย่างอ่อนหวาน พลางลูบไล้ร่างงามอย่างปลุกเร้า

“นะพีชนะ” คำวอนขอนุ่มนวลชวนให้ใจอ่อน

“ค่ะ” เสียงตอบรับแผ่วหวาน เพราะไม่อาจจะปฏิเสธความต้องการของหัวใจได้

 

เช้าวันนี้อธิวีย์ประคองภรรยาของเขาลงมารับประทานอาหารเช้าร่วมกับทุกคนตามปกติ ท่าทางที่ค่อนข้างขรึมของชายหนุ่มทำให้ทุกคนจับตามองอย่างสนใจ แต่ยังไม่มีใครกล้าถามอะไร ตลอดเวลาที่รับประทานอาหาร ชายหนุ่มคอยดูแลเอาใจใส่ภรรยามากกว่าปกติ หลังจากรับประทานอาหารแล้ว ก็ยังไม่มีใครยอมลุกไปไหน ทุกคนมองคู่แต่งงานใหม่อย่างห่วงใย

“มีอะไรหรือเปล่า”

อธิษฐ์ถามลูกชาย อธิวีย์หันไปมองรอบตัว สายตาทุกคู่บ่งบอกถึงความห่วงใยเต็มเปี่ยม นี่คือเอกลักษณ์ของบ้านอธิรักษ์ ไม่ว่าใครจะเป็นอะไรไม่ว่าจะเรื่องเล็กหรือเรื่องใหญ่แค่ไหน จะไม่มีใครทิ้งกันอย่างแน่นอน

“พ่อครับ ปายจะให้พีชหยุดทำงานจนกว่าจะคลอด”

“เกิดอะไรขึ้น”

อธิวีย์เล่าเรื่องที่ภรรยาของเขาถูกดาริกาคุกคาม และเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนนี้ให้ทุกคนฟังอย่างคร่าวๆ

“ผู้หญิงอะไรไร้ยางอายจริงๆ ขนาดผู้ชายมีลูกมีเมียแล้ว ก็ยังไม่ละเว้น”

น้องสาวโกรธแค้นแทนพี่ชายและพี่สะใภ้

“ทำไมพี่ปายไม่ตบสั่งสอนสักที เผื่อหน้าที่ฉาบด้วยปูนซีเมนต์กับยางมะตอยของยายนั่นจะหลุดออกมาบ้าง”

ยายแพมพูดขึ้น

“นั่นสิ คำว่าอายสะกดเป็นหรือเปล่า” น้องซายน์ยังไม่ยอมหยุด

“พอเถอะ” อธิวีย์ปรามน้องสาว เมื่อเห็นสีหน้าค่อนข้างเครียดของภรรยา

“หนูพีชไม่ต้องห่วงนะ ถ้านังหน้าด้านนั่นมาทำอะไรหนูพีช ย่าจะตบสั่งสอนมันเอง”

คุณหญิงวิภาดาพูดออกท่าออกทางทำให้ทุกคนอดหัวเราะท่านไม่ได้

“ปายไม่ต้องห่วงนะลูก แม่จะดูแลหนูพีชเอง” แพรนวีย์หันมาบอกลูกชาย

“ขอบคุณครับแม่ ปายฝากพีชด้วยนะครับทุกคน”

อธิวีย์ฝากฝังภรรยาของเขากับครอบครัว ซึ่งทุกคนก็พยักหน้ารับอย่างเต็มอกเต็มใจ

 

ความจ็บแค้นที่ถูกอธิวีย์ปฏิเสธ และด่าว่าให้ได้อาย ดาริกาโยนความผิดทั้งหมดให้กับเพียงรวี ถ้าไม่มีนังนั่นปายก็คงไม่ทิ้งดาด้าไปหามัน ถ้าไม่มีมัน ดาด้าก็คงไม่ตาย ดาริสาตาย ดาริกายังไม่เสียใจเท่าเธอถูกชายที่เฝ้าหมายปองมานานปฏิเสธ

ถ้าไม่มีมัน ปายก็ต้องเป็นของเธอ เขาจะไม่มีวันปฏิเสธเธอเป็นอันขาด เธอทั้งสาวทั้งสวยขนาดนี้ ผู้ชายคนไหนปฏิเสธก็โง่เต็มที แต่ปายโกรธเธอขนาดนี้แล้ว เธอจะทำยังไงดี ดาริกากัดฟันข่มความเจ็บปวดและอับอาย ยกโทรศัพท์มือถือมากดหมายเลขที่เธอแอบจดมาจากโทรศัพท์มือถือของเพื่อนสนิทอีกต่อหนึ่ง

“สวัสดีครับ อธิวีย์รับสายครับ”

เพราะมัวแต่ปรึกษาเรื่องงานกับสมคิด อธิวีย์จึงไม่ได้ดูว่าเป็นเบอร์ของใคร ถึงดูเขาก็จำไม่ได้ เพราะเขาลบเบอร์ของดาริกาทิ้งไปแล้ว และที่สำคัญเขาไม่เคยจำเบอร์ของเธอเลย

“ปายขา...”

เสียงออดอ้อนแกมสะอื้นดังมาตามสาย อธิวีย์กัดริมฝีปากอย่างแรง ดาริกาโทรมาทำไมอีก

“เราไม่มีอะไรต้องพูดกันอีกแล้ว”

“ปาย...ดีดี้ขอโทษ ขอโทษในความงี่เง่าของดีดี้ ปายยกโทษให้ดีดี้ด้วยนะคะ”

เสียงสะอึกสะอื้นที่ดังมาตามสาย หาได้ทำให้อธิวีย์ใจอ่อนไม่

“ดาริกา ผมไม่ชอบคนที่พูดไม่รู้เรื่อง คุณอย่าทำให้ผมรังเกียจและขยะแขยงคุณมากกว่านี้เลย อย่าทำมากกว่านี้เลย ผมขอร้อง ” อธิวีย์พูดจบก็ตัดสายทิ้งทันที

“ปาย...”

ดาริกาคร่ำครวญหวนไห้อย่างสิ้นหวัง แต่นั่นแหละคนเรา เมื่อถูกปฏิเสธซ้ำแล้วซ้ำเล่า จากรักก็กลับแค้น จากที่เคยอยากสนิทแนบแน่น ก็อยากฆ่าฟันให้บรรลัย

 

วันนี้เพียงรวีอยู่บ้านกับแม่สามีและคุณหญิงย่าวิภาดา ส่วนคุณอธิยุตและลูกชายทั้งสองพากันไปแข่งขันกอล์ฟมือสมัครเล่น แต่อธิษฐ์กับวฤทธิ์นั้นฝีมือเข้าขั้นมือโปรเลยทีเดียว วันนี้อธินวีย์และวนิตราไม่มีเรียน ทั้งสองจึงพักผ่อนอยู่กับบ้าน สาวๆ ตกลงกันว่าเย็นๆ จะออกไปช็อปปิ้งที่ห้างสรรพสินค้าชื่อดังกลางกรุงแห่งหนึ่ง

เมื่อมีเวลาว่างพวกสาวๆ ก็ขออาสาเป็นลูกมือช่วยคุณหญิงย่าทำขนม จู่ๆ เสียงโทรศัพท์มือถือของเพียงรวีก็ดังขึ้น  หญิงสาวจ้องมองเบอร์ที่กำลังโชว์อยู่หน้าจออย่างแปลกใจ มันเป็นเบอร์ที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน ขณะที่เธอกำลังรีรออยู่นั้น น้องสาวคนสวยของสามีก็พูดขึ้นว่า

“น้องพีชรับสิจ๊ะ ถ้ามีอะไรเดี๋ยวพี่จัดการเอง”

“ใช่ น้องพีชอย่าไปกลัวมัน”

เมื่อมีกำลังสนับสนุน เพียงรวีจึงรู้สึกมีกำลังใจขึ้นมาทันที

“สวัสดีค่ะ”

“อย่าคิดว่าหล่อนจะชนะฉันนะ”

เสียงเกรี้ยวกราดนั้น ทำให้เพียงรวีส่ายหน้าอย่างเบื่อระอา ขณะที่คุณหญิงย่าและสมาชิกทุกคนเงี่ยหูฟังอย่างยอมเสียมารยาท

“บอกตรงๆ นะคะ ฉันว่าคุณไร้สาระมากเลย วันๆ ไม่เป็นอันทำการทำงาน นอกจากไล่แย่งสามีชาวบ้านแล้ว คุณทำอย่างอื่นเป็นไหมคะ”

“แก...”

“คุณดาด้าเสียอีก ยังเป็นผู้ดีมากกว่าคุณเป็นร้อยเท่า”

สิบเท่ามันน้อยไป ให้ร้อยเท่าไปเลย

“แก...นังตัวมาร ไม่ต้องมาทำปากดีพูดถึงดาด้า ถ้าแกไม่หน้าด้านแย่งปายมา ดาด้าก็ไม่ตาย”

“ฉันเบื่อที่จะพูดแล้วค่ะ ฉันบอกได้คำเดียว ฉันไม่เคยคิดแย่งคุณปายมาจากคุณดาด้า คุณปายเป็นฝ่ายมาหาฉันเอง”

“อย่ามาตอแหล ปายไม่มีวันเห็นแกดีกว่าดาด้าหรอก”

เพียงรวีส่ายหน้า ทำไมดาริกาเป็นคนพูดไม่รู้เรื่องอย่างนี้ แล้วเมื่อไหร่เรื่องนี้จะจบจะสิ้นกันเสียที เธอจะทนไม่ไหวอยู่แล้ว

“น้องพีช พี่ซายน์ขอสักทีเถอะ”

เพียงรวีรีบยื่นโทรศัพท์ให้อธินวีย์ตามที่เธอต้องการ

“สวัสดี คุณดีดี้ ขอโทษที่เสือกไม่เลือกเวลา แต่อยากจะบอกด้วยความหวังดีว่าผู้ชายในโลกนี้ ไม่ได้มีแค่พี่ชายของฉันคนเดียว ยังมีผู้ชายอื่นอีกเป็นร้อยเป็นพัน คงมีใครสักคนที่เหมาะสมกับคุณ อย่ามาชวนพี่ชายฉันปีนต้นงิ้วเลย เพราะเขาไม่มีวันทำ ผู้ชายตระกูลอธิรักษ์มีเมียคนเดียว ถ้ามีมากกว่านั้นผิดจรรยาบรรณของต้นตระกูล ที่พูดมาทั้งหมดนี้หวังว่าคุณจะเข้าใจ แล้วเลิกตอแยพี่ชายกับพี่สะใภ้ของฉันเสียที แต่ถ้าอยากมีผัวจนตัวสั่น คนขับรถที่บ้านยังโสด ทางเรายินดียกให้ฟรี โดยไม่คิดค่าบริการใดๆ”

 อธินวีย์พูดจบก็ปิดโทรศัพท์ทันที เธอจึงไม่มีโอกาสได้รู้ว่าปลายสายกรีดร้องอย่างคลั่งแค้น

“ถ้ายายดีดี้โทรมากวนน้องพีชอีก เราจะจัดการขั้นเด็ดขาด”

“ทำยังไงคะคุณซายน์”

“แจ้งตำรวจไง ผู้หญิงไร้สติแบบนี้ ต้องเจอของจริงถึงจะเหมาะสม”

 

หลังจากอธินวีย์จัดการแล้ว ดาริกาก็ไม่โทรศัพท์มาก่อกวนเพียงรวีอีก ตอนบ่ายวันนั้นอธินวีย์กับวนิตราพากันไป

ช็อปปิ้งที่ห้างสรรพสินค้าชื่อดังแห่งหนึ่ง โดยมีเพียงรวีตามไปด้วย ตอนแรกไม่มีใครยินยอมให้เธอไป แต่หญิงสาวบอกว่าคงไม่มีอะไร ประกอบกับเธอไปกับญาติสนิทของสามี และที่สำคัญเธอขออนุญาตอธิวีย์เรียบร้อยแล้ว

แม้ตอนแรกเขาจะไม่ยินยอมก็ตาม แต่สุดท้าย เขาก็ต้องตามใจเธอจนได้

“พีชจะไปซื้ออะไร ของที่บ้านก็มีครบแล้วนี่”

“ปาย...พรุ่งนี้วันเกิดสามีของพีชน่ะค่ะ พีชอยากไปซื้อของขวัญวันเกิดให้เขา” หญิงสาวออดอ้อนเสียงหวาน

“สามีของพีช เขาไม่อยากได้อะไรนอกจาก...”

“นอกจากอะไรคะปาย”

อีกฝ่ายรอฟังอย่างใจจดใจจ่อ เธอคาดหวังเหลือเกินกับสิ่งที่จะได้ยิน แต่จนแล้วจนรอดเขาก็ไม่ยอมพูดออกมา

“ปายขา...พีชขออนุญาตไปซื้อของขวัญวันเกิดให้สามีนะคะ”

เธอขออนุญาตเขาอย่างเป็นทางการ อธิวีย์นิ่งอึ้งไปชั่วครู่ ก่อนจะพูดว่า

“อันที่จริงสามีของพีช อยากได้พีชผูกโบเท่านั้นก็พอแล้ว”

“แหม! ปายก็ได้พีชผูกโบทุกคืนอยู่แล้วนี่คะ ยังไม่เบื่ออีกหรือ”

“ไม่เคยเบื่อ มีแต่...”

เพียงรวีไม่กล้าคาดหวังอะไรอีกแล้ว เพราะเธอหวังทีไร ผิดหวังทุกที

“ปายจะให้พีชไปไหม”

“ไปก็ได้รีบไปรีบกลับนะ”

“ค่ะ”

ถ้าเพียงรวีรู้เหตุการณ์ที่จะเกิดขึ้น เธอคงไม่อยากไปอย่างแน่นอน

 

หลังจากสามีอนุญาตแล้ว เพียงรวีก็ติดสอยห้อยตามไปกับอธินวีย์และวนิตรา ความจริงแล้วเธออยากทำของขวัญแฮนด์เมดให้สามี แต่เนื่องจากภาวะเคร่งเครียดที่เธอกำลังประสบอยู่ ทำให้คิดอะไรไม่ออกว่าจะทำอะไรให้เขาดี ประกอบกับเวลาก็กระชั้นชิดมาเต็มทีแล้ว ถ้าจะทำของขวัญแฮนด์เมดก็คงไม่ทัน อย่ากระนั้นเลยซื้อของขวัญห้างเมดก็แล้วกัน แม้คุณค่าทางใจจะไม่มากเท่า แต่คุณค่าทางความรู้สึกก็คงไม่ต่างกันมากเท่าไหร่

“น้องพีชจะซื้ออะไรให้พี่ปาย”

“กำลังคิดอยู่ค่ะ”

“บอกใบ้ก่อนว่าพี่ปายชอบสีขาวจ้ะ”

“ขอบคุณค่ะคุณซายน์”

“หวังว่าน้องพีชคงจะไม่ซื้อกางเกงในยกโหลให้พี่ปายนะ”

“แหม! คุณแพม”

คราวนี้สามสาวหน้าแดงโดยถ้วนหน้า ในที่สุดเพียงรวีก็ตัดสินใจที่จะซื้อนาฬิกาข้อมือให้สามีสักเรือน อธินวีย์อีกเช่นเคยที่บอกยี่ห้อโปรดของเขาให้ แม้แพงแค่ไหน เพียงรวีก็ทุ่มเต็มที่ เธอเต็มใจซื้อของดีและถูกใจให้เขา ดีกว่าซื้อของโหลที่ใช้ได้ไม่นาน

ขณะที่สามสาวกำลังช่วยกันเลือกดูนาฬิกายี่ห้อหรู ดาริกาก็กำลังขับรถมาซื้อของที่ห้างนั้นด้วยอารมณ์อันฉุนเฉียว ไม่น่าเชื่อว่าคนที่บ้านของปาย จะรักมันหลงมัน ช่วยกันปกป้องมันขนาดนั้น ยิ่งคิดยิ่งแค้น ยิ่งคิดยิ่งโกรธ แทนที่จะมองย้อนดูการกระทำของตนเอง ดาริกากลับพกพาแต่ความแค้นไว้ในใจ

เพราะมันคนเดียวที่ทำให้เธอเสียเพื่อนรักเพื่อนสนิทไป เพราะมันคนเดียวที่ทำให้เธอต้องเสียชายที่เฝ้ารักเฝ้ามองมานานไป มันแย่งทุกอย่างที่ควรจะเป็นของเธอ แล้วอย่างนี้จะไม่ให้เธอแค้นได้อย่างไร

ขณะที่ดาริกากำลังเดินผ่านบูธนาฬิกายี่ห้อหรู สายตาของเธอก็มองไปเห็นศัตรูหัวใจเข้าพอดี

“นังพีช”

พอเห็นหน้าสวยๆ ของเพียงรวี ดาริกาก็เหมือนถูกผีร้ายเข้าสิง มันสวยขนาดนี้ ปายถึงหลงมันนักหนา และที่สำคัญมันกำลังอุ้มท้องลูกของปายอยู่ ลูกของปาย ไม่... ดาริกาเดินเข้าไปหาเพียงรวีเหมือนคนถูกมนตร์แห่งความชั่วร้ายเข้าครอบงำ

“คุณพีชมาซื้อของหรือคะ” เสียงถามนุ่มนวลผิดปกตินั้น ทำให้เพียงรวีหันขวับมาทันที พอเห็นว่าเป็นใคร หญิงสาวก็ถอยโดยสัญชาตญาณ ผู้หญิงคนนี้น่ากลัวจริงๆ เดี๋ยวดีเดี๋ยวร้าย ตามอารมณ์ไม่ทันเลยทีเดียว แต่ต้องพึงระวังเอาไว้ให้ดี เพราะคนอย่างนี้ไว้ใจไม่ได้

“ค่ะ”

เพียงรวีพูดพลางถอยพลาง แต่อีกฝ่ายก็เดินตามอย่างประสงค์ร้าย หญิงสาวรีบมองหาอธินวีย์กับวนิตรา

“คุณซายน์อยู่ไหนมาช่วยน้องพีชด้วย”

เพียงรวีพึมพำเสียงสั่น อธินวีย์ซึ่งกำลังดูนาฬิกาแบรนด์เนมชื่อดังอยู่ เกิดสังหรณ์ใจขึ้นมาทันใด เธอจึงรีบหันมามองพี่สะใภ้โดยเร็ว แล้วอธินวีย์ก็ต้องยืนตกตะลึงอยู่กับที่ เมื่อเห็นดาริกากระชากคอเสื้อพี่สะใภ้ของเธอขึ้นมาแล้วตบหน้าเต็มแรง เพียงรวีถึงกับเซถลาไปตามแรงตบ แต่...ยังไม่สะใจดาริกา หญิงสาวก้าวเข้าหาเหมือนคนบ้าเลือด

“อย่า!” อธินวีย์ตะโกนสุดเสียง เมื่อเห็นดาริกาตบหน้าเพียงรวีอีกครั้ง แล้วผลักร่างนั้นสุดแรงเกิด

“ตายซะเถอะนังตัวมาร”

ผลักแล้วดาริกาก็หัวเราะเหมือนคนบ้า ก่อนจะเดินลอยชายหายไปท่ามกลางสายตาตกตะลึงของทุกคน

“น้องพีช”

อธินวีย์ผวาเข้าหาร่างที่แน่นิ่งของพี่สะใภ้

“ช่วยเรียกรถพยาบาลด้วยค่ะ”

หญิงสาวเงยหน้าพูดทั้งน้ำตา เมื่อเห็นเลือดสีแดงฉานไหลมาตามขาทั้งสองของเพียงรวี พลเมืองดีคนหนึ่งรีบกดโทรศัพท์มือไม้สั่น

“แพม...โทรหาพี่ปาย”

“แพมโทรแล้ว พี่ปายกำลังมาที่ห้างพอดี”

วนิตราตอบเสียงสั่น ขณะที่เกิดเหตุทั้งสองสาวไม่ได้สนใจดาริกาเลย เพราะมัวแต่ห่วงเพียงรวี มีแต่พนักงานรักษาความปลอดภัยที่วิ่งตามดาริกาออกไป แต่จะทันหรือไม่ ไม่มีใครคาดเดาได้

“จะตายไหม” เสียงไทยมุงซุบซิบกัน

“น่าเสียดายนะ ยังสาวยังสวยอยู่แท้ๆ”

“ไม่ตายมั้ง” อีกฝ่ายตอบอย่างไม่แน่ใจ

“ไม่ตายทำไมมีเลือดออก”

“นั่นสิ”

ทันใดนั้นร่างสูงใหญ่ของใครคนหนึ่งก็แหวกฝูงชนเข้ามาอย่างรีบร้อน

“น้องพีช”

ชายหนุ่มผวาเข้าไปหาร่างน้อยนั้น ด้วยหัวใจที่แตกสลาย

“อย่าตายนะพีช อย่าตาย”

อธิวีย์โอบอุ้มร่างน้อยเอาไว้ในอ้อมแขน ใบหน้าคมเข้มของเขาซีดขาวราวกับกระดาษ ยิ่งเห็นเลือดไหลเปื้อนกระโปรงและขาทั้งสองข้างของเธอ หัวใจเขาก็ยิ่งร้าวราน

 

อธิวีย์นั่งอยู่หน้าห้องฉุกเฉินด้วยสีหน้าที่ไม่มีใครอยากเข้าใกล้ อีกมุมหนึ่งอธินวีย์กับวนิตราผุดลุกผุดนั่งอย่างวิตกกังวล

ต่อมาไม่นานคนตระกูลอธิรักษ์ก็ยกกันมาทั้งตระกูล แต่คนที่หน้าซีดกว่าใครเพื่อนก็คือคุณหญิงย่าวิภาดา ไม่มีใครกล้าถามอธิวีย์ เพราะทุกคนพอจะทราบเรื่องคร่าวๆ แล้ว มีอธิษฐ์คนเดียวที่กล้าเดินเข้าไปตบไหล่ของลูกชายเบาๆ แต่ไม่มีคำพูดใดๆ หลุดออกมาจากปากของเขา  บางครั้งคนเราก็ต้องการคำปลอบโยนที่ไม่ใช่คำพูด ขอเพียงการกระทำที่บ่งบอกถึงความจริงใจก็เพียงพอแล้ว

“เข้มแข็งไว้”

คุณปู่บอกหลานชาย ส่วนลุงพีร์ก็เพียงแต่ตบไหล่ของหลานชายสุดที่รักอย่างให้กำลังใจ แพรนวีย์ไม่พูดอะไร นอกจากมองลูกชายด้วยความเห็นใจอย่างสุดซึ้ง เวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ไม่รู้ แต่สำหรับอธิวีย์แล้ว มันนานราวชั่วกัปชั่วกัลป์ ทำไมคุณหมอไม่ยอมออกมาสักที ป่านนี้คนดีของปายจะเป็นอย่างไรบ้าง

“พีช...ปายมีอะไรจะบอก ขอให้พีชฟื้นขึ้นมา ปายจะบอกสิ่งที่พีชรอคอยมาตลอด ปายรู้นะว่าพีช...”

ความคิดของอธิวีย์สะดุดลงอย่างกะทันหัน เมื่อคุณหมอใหญ่เปิดประตูออกมา ด้วยสีหน้าสงบนิ่ง

“คุณหมอ ภรรยากับลูกของผมเป็นอย่างไรบ้างครับ”

อธิวีย์ผุดลุกทันที คุณหมอใหญ่มองชายหนุ่มอย่างเห็นใจ ก่อนจะเอ่ยเสียงเรียบว่า

“ภรรยาของคุณปลอดภัยครับ แต่ว่า...เธอแท้งลูก”

สิ้นเสียงพูดของคุณหมอ โลกของอธิวีย์ก็มืดดับลงในบัดดล ขณะที่สมาชิกคนอื่นๆ ของบ้านอธิรักษ์นั่งเงียบกริบ แต่ใครก็คงไม่เสียใจเท่ากับคนที่กำลังจะเป็นพ่อเป็นแม่

“เธอฟื้นหรือยังครับ” ชายหนุ่มผู้เพิ่งจะสูญเสียเลือดในอก ถามอย่างเหม่อลอย

“ฟื้นแล้ว...”

คุณหมอใหญ่พูดยังไม่ทันจบ อธิวีย์ก็พุ่งเข้าไปในห้องทันที

ความเจ็บปวดนี่คืออะไรนะ ทำไมมันเจ็บไปทั้งอก ทำไมมันร้าวไปทั้งใจ ไม่ว่าจะขยับไปทางไหน ร่างกายก็เจ็บปวดไปทุกที่ เพียงรวีนอนนึกถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกับตนเอง ความเจ็บแปลบอย่างรุนแรง ตอนที่ดาริกาผลักเธอล้มลง ก่อนที่สติสัมปชัญญะจะดับวูบ ทำให้หญิงสาวยกสองมือขึ้นกุมท้องโดยอัตโนมัติ

ลูก...

ลูกรักของแม่ อย่าเป็นอะไรนะ

ลูกรักของแม่ ออกมาให้แม่เห็นหน้าก่อนนะลูก

ลูก...

“น้องพีช”

อธิวีย์รวบมือเรียวบางของภรรยามากุมไว้ เขาซบหน้ากับมือของเธอแน่นิ่ง กิริยาท่าทางของเขาทำให้เพียงรวีใจหายอย่างประหลาด

“คุณปาย...ลูกของเราปลอดภัยใช่ไหมคะ”

คำถามของเธอทรมานจิตใจของเขาเป็นที่สุด

“พีช...”

เขามองเธอด้วยดวงตาแดงก่ำ เขาเสียใจที่ปกป้องเธอกับลูกไม่ได้ เขาเสียใจอย่างไม่มีอะไรเปรียบ

“ลูก...ไม่อยู่กับเราแล้วหรือ” น้ำเสียงที่ถามแสนเศร้า

“ปายเสียใจที่ปกป้องพีชกับลูกไม่ได้”

“ลูกแม่...”

เพียงรวีหลับตาลงอย่างช้าๆ หากหยาดน้ำตาที่ไหลรินไม่ขาดสายบ่งบอกถึงความรู้สึกของเธอได้เป็นอย่างดี ไม่มีอีกแล้วเลือดเนื้อเชื้อไขของเธอกับเขา ไม่มีอีกแล้วสายใยเชื่อมใจระหว่างเขากับเธอ

“คุณดีดี้...คุณฆ่าลูกของฉันทำไม”

หญิงสาวตั้งคำถามด้วยความเจ็บปวด ความอาลัยอาวรณ์โหยหา ทำให้เธอยกมือลูบคลำไปทั่วท้องอย่างรวดร้าว ความเจ็บปวดของเธอ ทำให้อธิวีย์ขบกรามจนเป็นสันนูน

“ดาริกา คุณกับผมจะต้องตายกันไปข้างหนึ่ง”

ชายหนุ่มพึมพำเบาๆ ก่อนจะก้มลงจูบซับหยาดน้ำตาบนแก้มสวย ซึ่งบัดนี้ขาวซีดอย่างน่าสงสาร

“พีชจ๋า...อย่าร้องไห้”

“พีชเจ็บค่ะปาย เจ็บที่ตรงหัวใจ”

หญิงสาวสะอื้นทั้งน้ำตา

“คนดี...หลับเสียเถอะ ตื่นขึ้นมาทุกอย่างจะดีขึ้น”

เขาปลอบใจเธอ ทั้งที่หัวใจของเขาสุดแสนจะปวดร้าว

 

หลังจากเพียงรวีหลับไปทั้งน้ำตา อธิวีย์ก็ก้มลงจูบที่แก้มสวยอีกครั้ง แล้วเผ่นพรวดออกจากห้องฉุกเฉินทันที

“พี่ปายจะไปไหน” พฤทธิ์ถามอย่างตกใจ เมื่อเห็นหน้าราวกับน้ำแข็งขั้วโลกเหนือของอีกฝ่าย

“ไปฆ่าคน” น้ำเสียงของเขาเหี้ยมเกรียมสุดขีด อธิวีย์เดินออกไปโดยไม่สนใจใคร แพรนวีย์รีบสะกิดสามีทันที

“คุณพายคะ”

“ปล่อยเขา”

อธิษฐ์ตอบเสียงเย็น ผู้หญิงอำมหิตอย่างดาริกา สมควรจะได้รับโทษทัณฑ์ ผู้หญิงที่ฆ่าหลานคนแรกของเขา ไม่สมควรจะมีชีวิตอยู่อย่างมีความสุข

“แต่ว่า...ถ้าปายฆ่าผู้หญิงคนนั้นจริงๆ มันไม่คุ้มนะคะ บลายธ์ไม่อยากเห็นลูกติดคุก”

“ฉันไม่มีวันยอมให้ลูกชายของฉันติดคุกหรอก เธอสบายใจได้”

“แต่ว่า...”

แพรนวีย์อดห่วงลูกชายไม่ได้ แต่อธิษฐ์ยกมือโบกเป็นทำนองว่าเลิกพูดเถอะ แพรนวีย์จึงต้องเงียบ

“แพท...รีบตามพี่ปายไปสิ” วฤทธิ์หันมาสั่งลูกชาย

“อย่าเลยครับพี่พีร์ ปล่อยเขาเถอะ ผมไว้ใจเขา”

เมื่ออธิษฐ์พูดเช่นนั้น จึงไม่มีใครกล้าพูดหรือกล้าค้านอะไรอีก

 

อธิวีย์ขับรถมาที่คอนโดของดาริกา ด้วยใบหน้าเยือกเย็นดุจน้ำแข็ง ชายหนุ่มสอบถามพนักงานประจำคอนโด เมื่ออีกฝ่ายบอกว่าเธออยู่ เขาจึงให้พนักงานโทรตาม โดยให้บอกว่ามีญาติมารอพบ เพราะถ้าให้เขาโทรเอง เธอคงไม่มีวันออกมาพบเขาแน่ๆ

ดาริกานั่งอยู่ในห้อง หลังจากทำร้ายเพียงรวีแล้ว เธอตั้งใจจะหลบไปต่างประเทศสักพัก รอให้เรื่องเงียบก่อน เธอจึงจะกลับมา แล้วพวกนั้นจะทำอะไรเธอได้ ต่อให้มีพยานหลักฐานชัดเจนเพียงใดก็ตาม แต่เธอรับรองว่าอำนาจเงินจะช่วยให้ผิดกลายเป็นถูกได้อย่างแน่นอน

“ฮึ! ป่านนี้นังนั่นคงจะเสียลูกไปแล้ว ก็มันล้มแรงขนาดนั้น ลูกมันคงไม่รอดเป็นตัวเป็นตนหรอก ดีไม่ดีมันอาจจะตายตามลูกมันไปแล้วก็ได้ สะใจจริงๆ”

หญิงคนชั่วยังไม่รู้สำนึก เพราะความมืดบอดบดบังความดีงามในจิตใจจนหมดสิ้น แต่จู่ๆ เสียงโทรศัพท์ในห้องก็ดังขึ้น ดาริกาหันไปมองอย่างประหลาดใจ ใครโทรมาหาเธอ ทำไมไม่โทรเข้ามือถือ ความระแวงเริ่มจู่โจมเข้าจิตใจ ดาริกาเอื้อมมือไปรับสาย แต่หญิงสาวไม่ยอมพูดอะไร จนอีกฝ่ายต้องเอ่ยออกมาก่อน

“สวัสดีค่ะคุณดาริกา”

“แกเป็นใคร”

“พนักงานประจำคอนโดค่ะ”

“แกมีธุระอะไรกับฉัน” เสียงถามห้วนสั้น

“มีญาติมารอพบคุณดาริกาค่ะ”

คำบอกเล่านั้น ทำให้ดาริกาขมวดคิ้วเข้าหากัน ญาติที่ไหนมาหาเธอที่นี่ ร้อยวันพันปีไม่เคยมีใครมาหา

“ผู้หญิงหรือผู้ชาย”

“ผู้หญิงค่ะ”

หัวใจของดาริกาเต้นแรงขึ้น

“สาวใช่ไหม”

“เปล่าค่ะ แก่แล้วค่ะ”

“อ้าว!

ความโล่งใจทำให้ดาริกาพูดขึ้นว่า

“เอาล่ะ เดี๋ยวฉันจะลงไปพบเอง”

เธออยากรู้เหมือนกันว่าญาติฝ่ายไหนมาขอพบเธอ ญาติจริงหรือญาติปลอม

“ค่ะ รีบลงมานะคะ”

พนักงานประจำคอนโดพูดจบแล้ว ก็หันมามองหน้าอธิวีย์อย่างไม่สบายใจ ทำไมเขาต้องให้เธอโกหกด้วย แล้วนี่จะมีอะไรเกิดขึ้น หวังว่าคงไม่ใช่เรื่องร้ายๆ นะ ดาริกาเดินแกมวิ่งลงมาอย่างรีบร้อน ครั้นเห็นพนักงานประจำคอนโด สายตาของเธอก็จิกกัดอย่างน่ากลัว

“ไหนล่ะ ญาติของฉัน”

“ญาติของคุณอยู่ที่นี่”

น้ำเสียงเยือกเย็นนั้น ทำให้ดาริกาถึงกับขนหัวลุก หญิงสาวหันขวับไปมองโดยเร็ว

“ปาย...”

ดาริกาพยายามข่มความหวาดกลัวเอาไว้อย่างสุดความสามารถ

“ปายมาหาดีดี้หรือคะ”

“ใช่ ผมมาหาคนที่ฆ่าลูกของผมได้ลงคอ” น้ำเสียงเยือกเย็นของเขา ทำให้ดาริกาพูดอะไรไม่ออก

อธิวีย์ก้าวเข้ามาหาด้วยสีหน้าเหี้ยมเกรียมสุดขีด ดาริกาถอยกรูด ด้วยความหวาดกลัวสุดชีวิต

“อย่า!

หญิงสาวร้องตะโกนสุดเสียง เมื่อชายหนุ่มกระชากคอเสื้อของเธอเข้าไปหา อธิวีย์ตบหน้าดาริกาสุดแรงเกิด

“ตบนี้สำหรับชีวิตของลูกผม”

แรงตบจากชายหนุ่มผู้สูญเสีย ทำให้ดาริกาเซถลาล้มลงราวกับนกปีกหัก ฤทธิ์ฝ่ามืออรหันต์ของอธิวีย์ ทำให้ฟันของดาริกากระเด็นหลุดไปถึงสองซี่ เลือดสีแดงฉานไหลออกมาจากริมฝีปากของเธออย่างน่ากลัว แต่ถึงกระนั้น อธิวีย์ก็ยังเดินเข้าหา สีหน้าของเขาราวกับจะฆ่าเธอให้ตายคามือ

“อย่า! กลัวแล้ว กลัวแล้ว”

ดาริกาคลานหนีอย่างลนลาน ดวงตาของเธอเบิกโพลงด้วยความหวาดกลัว แต่อธิวีย์ไม่ยอมหยุด เขาเดินเข้ามาหาเธอ ด้วยท่าทางของคนที่พกพาความโกรธแค้นมาสักร้อยปี เมื่อเห็นเขาเดินเข้ามาใกล้ ความรักตัวกลัวตาย ทำให้ดาริการวบรวมกำลังลุกขึ้นวิ่งหนีอย่างไม่คิดชีวิต เพราะความไร้สติ หญิงสาวจึงวิ่งออกมาที่ถนนใหญ่หน้าคอนโดโดยไม่รู้ตัว

 อธิวีย์ก็วิ่งตามติดอย่างไม่ลดละเช่นกัน

ดาริกาไม่มีโอกาสได้เห็นรถกระบะคันหนึ่ง ซึ่งแล่นมาด้วยความเร็วสูง แต่อธิวีย์เห็นเต็มสองตา ชายหนุ่มหยุดวิ่งอย่างกะทันหัน แล้วตะโกนออกมาสุดเสียง

“ดีดี้...ระวัง!

เสียงตะโกนของเขา ทำให้ดาริกาหันไปมองทันที เมื่อเห็นรถกระบะแล่นเข้ามาหา ดวงตาของเธอก็เบิกโพลง ราวกับเห็นพญามัจจุราชมาอยู่ตรงหน้า

“ช่วยด้วย!

สิ้นเสียงตะโกนของดาริกา ร่างของเธอก็ลอยละลิ่วไปในอากาศ แล้วตกลงมาข้างถนนอย่างรุนแรง

 

 

 

 

 

 




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 341 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

15,467 ความคิดเห็น

  1. #14440 rosette7 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2553 / 21:37

    ดาบนั้นคืนสนองค่ะ

    #14,440
    0
  2. #12516 yothin1112 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2553 / 12:27
     เวรกรรมตามสนองได้เร็วมากเลย

    สงสัยดาด้าคิดถึงเพื่อนมั้งเลยเอาไปอยู่ด้วย

    +555555+
    #12,516
    0
  3. #11489 pimmy2 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2553 / 23:16

    ซวยไปนางมารร้าย แต่ปายแอบเลวนะเนี่ย ทำร้ายผู้หญิงอ่ะ ตบเต็มแรงเลย

    #11,489
    0
  4. #11255 b-aime (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2553 / 23:42
    อนาตเนอะ ชีวิตนางร้าย  - -''
    #11,255
    0
  5. #10753 lush2926 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2553 / 15:03
    สมน่ายายดีดี้ตัวร้าย
    #10,753
    0
  6. #10051 nulyneeinter (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 29 เมษายน 2553 / 01:38

    น่าจะหลุดทั้งปากเลย 5555

    #10,051
    0
  7. #9943 รั๊กคนหล่อค๊า . (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 28 เมษายน 2553 / 10:36
    สมควร!

    ,ฟันหลุม 2 ซี่5555555555555555 *
    #9,943
    0
  8. #9900 sa_by_33 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 27 เมษายน 2553 / 21:32

    รูปนี้คุณปายหล่อมากกกกกกกกกกกก

    กรี๊ดด หล่อกระชาก

    #9,900
    0
  9. #9864 jibjae-taemin (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 27 เมษายน 2553 / 14:24
    บอกได้คำเดียวว่า สมน้ำหน้า
    #9,864
    0
  10. #9813 nutoei (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 26 เมษายน 2553 / 20:42

    หึหึ กรรมติดจรวดไอพ่น

    #9,813
    0
  11. #9796 kanykan (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 26 เมษายน 2553 / 17:36

    ดีดี้ตายเปล่าเนื้ยแต่ก็สมกับที่ทำไว้กับพีชของปาย

    #9,796
    0
  12. #9545 beau-01 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 23 เมษายน 2553 / 22:04

    สมนำหน้าจริงๆๆ ตายซะ

    #9,545
    0
  13. #9087 584 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 21 เมษายน 2553 / 08:43
    กรรม ทำอะไรก็ได้อย่างนั้น



    เป็นกำลังใจให้นะค่ะ สู้ๆ
    #9,087
    0
  14. #8986 zoomdustuff (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 20 เมษายน 2553 / 17:40

     สะใจ ยัยดีดี้จริงๆ สมเเล้ว ทำร้ายคนอื่นไว้มาก ตอนนี้สงสารน้องพีชมากกกก
    #8,986
    0
  15. #8903 wetwet (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 19 เมษายน 2553 / 14:37
    สมน้ำหน้ายัยดีดี้
    #8,903
    0
  16. #8847 headther (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 19 เมษายน 2553 / 11:32

    กรรมตามสนองดีแล้วล่ะ

    #8,847
    0
  17. #8845 29577 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 19 เมษายน 2553 / 11:31

    แท้งแน่เลยอ่ะ
    สงสารพีชจังเลย

    #8,845
    0
  18. #8830 พระจันทร์ (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 19 เมษายน 2553 / 09:28
    กรรมใดใครก่อ กรรมนั้นย่อมตามสนอง เรื่องจริงอ่ะสนองเร็วแบบติดจรวดซะด้วย

    สงสารก็แต่น้องพีชอ่ะ เศร้ามากกกก...
    #8,830
    0
  19. #8803 orange08 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 18 เมษายน 2553 / 22:30
    เวรกรรมมีจริง กรรมนั้นคืนสนองเร็วกว่าจรวดอีก สม !!!
    #8,803
    0
  20. #8620 noovaw (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 17 เมษายน 2553 / 22:03
    เอาแล้วไง ชีวิตแลกชีวิต ค่าคนต้องชดใช้ถึงเด็กยังไม่คลอดออกมาแต่ก้อเป็นหนึ่งชีวิตจำไว้อย่าทำร้ายคิดร้ายเพราะเวรกรรมมันติดจรวดรู้มั้ยดีดี้
    #8,620
    0
  21. #8610 maxxim69 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 17 เมษายน 2553 / 20:56
      
    กรรมติดจรวดจริงๆนะดีดี๊

    #8,610
    0
  22. #8595 pungcoungnarak (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 17 เมษายน 2553 / 18:39
    ตายง่ายไม่เอา
    จะเอาแบบพิการเดินไม่ได้
    แถมเป็นบ้าอีกโอ้ยซะใจฮี่ฮี่
    #8,595
    0
  23. #8587 nestlelove (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 17 เมษายน 2553 / 17:07
    นี่ละนะ กรรมใดใครก่อกรรมนั้นก็กลับคืน
    #8,587
    0
  24. #8584 รสา (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 17 เมษายน 2553 / 16:54
    ไม่ต้องพิการหรอกนะแต่ให้ความจำเสื่อมไปเลย

    หรือไม่ก็บ้าต้องอยู่ในโรงพยาบาลบ้า จะได้ไม่ต้อง

    มาคิดอะไรร้ายๆๆได้อีกไง พี่ว่าอย่างนี้ก็โอนะ
    #8,584
    0
  25. #8579 fic_n_s_s_toon (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 17 เมษายน 2553 / 16:08
    สงสารพีชจังเลย
    ดาริกาทำเกินไปแล้ว ถูกรถชนแล้วอย่าพึ่งตาย เอาแบบเลี้ยงไม่โตไปเลย
    #8,579
    0