เจ้าสาวของซาตาน re - up

ตอนที่ 15 : แพะรับบาป 100 %

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 30,323
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 390 ครั้ง
    5 เม.ย. 63

 

 

บทที่ 15

 

“พอเห็นหน้ากิ๊กเก่า หน้าระรื่นขึ้นมาเชียวนะ”

มาอีกแล้ว ถ้อยคำกระแทกแดกดันมาอีกแล้ว แต่คราวนี้เพียงรวียิ้มสู้ หญิงสาวหันมามองหน้าเขา แล้วเอ่ยเสียงนิ่มๆ ว่า

“พี่เป้เป็นคนอารมณ์ดีค่ะ ใครอยู่ใกล้ ย่อมหน้าตาสดใสเป็นธรรมดา”

อธิวีย์กำมือแน่น เมื่อโดนกระทกกลับอย่างไม่ทันตั้งตัว นี่เจ้าหล่อนหาว่าเขาเป็นคนอารมณ์ร้าย ใครอยู่ใกล้แล้วหน้าบูดหน้าบึ้งยังงั้นหรือ

“อ้อ! ที่มานี่ เพราะอยากกลับมาอารมณ์ดีกับกิ๊กเก่าว่างั้นเถอะ”

“แล้วแต่จะคิด”

เพียงรวีตอบอย่างไม่แคร์ และนั่นก็ยิ่งทำให้ความโกรธของอธิวีย์พุ่งขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ ชายหนุ่มผวาเข้าไปกระชากร่างบางระหงเข้ามาหาตัวอย่างรุนแรง

“กลับบ้านเดี๋ยวนี้” เขาตะคอกเสียงดัง

“ฉันไม่กลับ บ้านของฉันอยู่ที่นี่”

หญิงสาวตะโกนตอบอย่างไม่ยอมน้อยหน้า เสียงโต้เถียงกันนั้น ทำให้พงษ์ศาสตร์ที่เพิ่งกลับมาถึงบ้าน ถึงกับขมวดคิ้ว

“พีช...ทะเลาะอะไรกัน”

เสียงเรียบๆ ของพงษ์ศาสตร์ ทำให้หนุ่มสาวทั้งสองหุบปากสนิท สักครู่หนึ่งพี่บุญธรรมของเพียงรวีก็เดินมาที่หลังบ้าน

“เอ่อ...ผมขอร้องล่ะครับคุณปาย  อย่าเพิ่งทะเลาะกันได้ไหมครับ  วันนี้ผมมีแขกมากินข้าวเย็นด้วย”

ชายหนุ่มพูดแล้วก็หน้าแดงนิดๆ เพียงรวีมองพี่บุญธรรมแล้วก็ยิ้ม ช่วงหลังๆ มานี้ อาพงษ์กับพี่เอ้น่ารักอย่างมากมาย

“สาวแบงค์ใช่ไหมคะพี่เอ้”

“ทำไมพีชรู้เร็วจัง” คนถามมีท่าทีเขินอายเล็กน้อย

“ก็อาพงษ์บอกพีช”

เพียงรวีสนใจใคร่รู้เรื่องของพี่บุญธรรม จนลืมเรื่องทะเลาะกับสามีเสียสนิท อธิวีย์เม้มปากอย่างขัดใจ เมื่อไม่มีใครสนใจเขา

“คุณปายครับ รับประทานอาหารเย็นด้วยกันนะครับ วันนี้ผมกับพ่อจะแสดงฝีมือทำอาหารอย่างเต็มที่เลยครับ”

พี่เอ้เชิญชวนน้องเขย ด้วยวาจาสุภาพยิ่ง อธิวีย์สีหน้าดีขึ้นเล็กน้อย แต่ยังไม่วายวางท่า จนเพียงรวีอดหมั่นไส้ไม่ได้

“พี่เอ้ขา! อย่าชวนคุณปายเลยค่ะ คุณปายจะกลับไปกินข้าวเย็นที่บ้านโน้นค่ะ”

สีหน้าระรื่นของยายแก้มป่อง ทำให้นายปายนึกขัดใจขึ้นมาครามครัน เพราะเจ้าหล่อนพูดเหมือนกับว่าเจ้าหล่อนจะปล่อยให้เขากลับไปกินข้าวบ้านโน้นคนเดียว ส่วนแม่เจ้าประคุณก็จะระรื่นอยู่ทางนี้ ไม่มีทาง เขาไม่ฝากปลาย่างตัวงามไว้กับแมวอกหักอย่างนายเป้เป็นอันขาด คำพูดของน้องสาวทำให้พงษ์ศาสตร์ทำหน้าผิดหวังอย่างแรง อธิวีย์ได้ฟังดังนั้น จึงรีบพูดขึ้นว่า

“ผมยินดีรับคำเชิญของคุณเอ้ด้วยความเต็มใจเป็นอย่างยิ่งครับ”

การตอบรับของคุณปาย ทำให้พี่เอ้ยิ้มออกมาได้ อธิวีย์รู้สึกสะใจยิ่งนักที่เห็นยายแก้มป่องหุบยิ้มแทบไม่ทัน

“น้องพีชจ๋า เล่นกับใครไม่เล่น ดันมาเล่นกับพี่ปาย เดี๋ยวพี่ปายจะทำให้น้องพีชซึ้งไปจนถึงทรวงในเชียวล่ะจ้ะ”

ขณะที่อธิวีย์กำลังนึกครึ้มอกครึ้มใจ เพราะจะได้แก้เผ็ดยายแก้มป่องนั้น เสียงโทรศัพท์มือถือของเขาก็ดังขึ้น ชายหนุ่มจึงคว้ามารับสายทันที โดยที่ไม่ได้มองว่าเป็นเบอร์โทรของใคร

“สวัสดีครับ”

“ปาย...ปายทำอย่างนี้ได้ยังไงคะ” เสียงดาริกาต่อว่าเขามาตามสาย

“ดีดี้มีธุระอะไร”

ชายหนุ่มถามเสียงเข้มอย่างไม่พอใจ ดีดี้ได้เบอร์โทรของเขามาจากไหน เพราะเขาไม่เคยบอกเธอสักครั้ง เขาไม่ชอบแจกเบอร์โทรศัพท์พร่ำเพรื่อ ถ้าไม่สนิทกันจริงๆ อย่าหวังว่าจะรู้เบอร์โทรศัพท์ของเขา

“ปายมัวแต่หลงนังเมียหน้าหวาน จนลืมไปแล้วว่า วันนี้คือวันเผาดาด้า”

คำพูดประโยคนั้น ทำให้อธิวีย์ถึงกับตัวชา ใบหน้าคมเข้มของเขาซีดเผือด ริมฝีปากแดงเม้มแน่น

คุณพระช่วย! เขาลืมเรื่องนี้ไปได้ยังไงกัน เขาลืมสิ่งสุดท้าย ที่จะต้องทำเพื่อดาด้าไปได้อย่างไร ชายหนุ่มยกนาฬิกาข้อมือขึ้นดูเวลา ตอนนี้เวลา 17.25 น.แล้ว

“เขาเผากี่โมง” อธิวีย์ถามอย่างร้อนใจ

“หกโมงค่ะ ปายจะไม่มาส่งดาด้าเป็นครั้งสุดท้ายหรือคะ” ดาริกาถามอย่างสะเทือนใจ

“ไปสิ ไม่ไปได้ไง เท่านี้ก่อนนะ”

อธิวีย์วางสายแล้วก็หันมาหาภรรยาทันที

“ฉันจะต้องไปเผาดาด้า คงจะกินข้าวเย็นด้วยไม่ได้แล้ว” คำพูดของเขา ทำให้หน้าของเพียงรวีหมองลงทันตาเห็น

“ไม่เป็นไรค่ะ คุณปายรีบไปเถอะ เดี๋ยวจะไม่ทันนะคะ”

น้ำเสียงเศร้าๆ ของเธอทำให้อธิวีย์ชักจะลังเล แต่แล้วชายหนุ่มก็หักใจ เขาต้องไปเพื่อดาริสา สำหรับเพียงรวี เขายังมีเวลา

“ฉันจะไปรถมอเตอร์ไซด์รับจ้างนะ ถ้าเอารถไป คงไม่ทัน” คำบอกเล่าของเขา ทำให้เพียงรวีตกใจยิ่งกว่าเดิม

“จะดีหรือคะ คุณปายตัวใหญ่ออก แล้วไปนั่งมอเตอร์ไซด์รับจ้าง อันตรายนะคะ”

“ฉันจะต้องรีบไปน่ะ ไม่ยังงั้นก็คงไม่ทัน”

“เดี๋ยวผมจะเรียกคันที่ไว้ใจได้ ให้คุณปายเองครับ”

“ขอบคุณมากครับคุณเอ้”

อีกไม่กี่นาทีต่อมา อธิวีย์ก็นั่งซ้อนท้ายรถมอเตอร์ไซด์รับจ้างแบบผู้ชายคันหนึ่ง ชายหนุ่มสวมหมวกกันน๊อคอย่างเรีบยร้อย

“จับดีๆ นะครับคุณปาย” พงษ์ศาสตร์สั่งเสียอย่างห่วงใย

ส่วนเพียงรวีได้แต่ยืนมองด้วยสายตาวิตกกังวล ชายหนุ่มหันหน้ามามองเธอแวบหนึ่ง ก่อนจะรีบหันกลับไปกอดเอวคนขับแทบไม่ทัน เพราะฝ่ายนั้นออกรถอย่างรวดเร็ว

 

“ปาย...ทางนี้ค่ะ”

ดาริกาทำตัวเหมือนเจ้าภาพของงานไม่มีผิด ซึ่งก็ไม่มีใครว่าเธอได้ เพราะเธอกับดาริสา สนิทสนมเหมือนพี่น้องกัน ดาริสากับดาริการู้จักและสนิทกันมาตั้งแต่เด็กๆ แม้แต่ไปเรียนเมืองนอกก็ไปด้วยกัน ทั้งสองชอบอะไรที่คล้ายกัน ยกเว้นเรื่องแฟน

 ดาริสามีแฟนหล่อ รวย และสมบูรณ์แบบทุกอย่าง แต่ดาริกากลับไม่ยอมคบหาใคร เวลาเพื่อนเผลอ หญิงสาวได้แต่แอบมองแฟนเพื่อนด้วยสายตาที่เหม่อลอย ส่วนลึกในหัวใจของเธอนั้น ไม่มีใครรู้ได้ แม้แต่เพื่อนสนิทของเธอเอง

ดาริกาพยายามจะเดินเคียงข้างอธิวีย์ แต่ชายหนุ่มกลับไม่สนใจเธอ เขาก้าวยาวๆ เข้าไปหาบิดามารดาของอดีตคนรัก แล้วก็ทำความเคารพท่านทั้งสองอย่างสุภาพ

“นึกว่าปายจะไม่มาเสียแล้ว”

คุณดารินพูดเสียงแผ่วเศร้า หยาดน้ำตาของท่าน ยังมีให้เห็น แต่ท่านก็เป็นผู้ใหญ่ที่มีเหตุผล เรื่องที่เกิดขึ้น ท่านไม่โทษอธิวีย์แม้แต่น้อย ท่านคิดว่าเป็นเวรกรรมของดาริสามากกว่า แต่คุณอารักษ์ ผู้เป็นบิดาของดาริสา ยังทำใจไม่ได้ ท่านยังมองหน้าอธิวีย์ไม่สนิท

ความรู้สึกของท่านเชื่อมั่นว่า อธิวีย์คือต้นเหตุที่ทำให้ลูกสาวคนเดียวของท่านจากไป ลูกสาวที่ท่านหวังจะฝากฝีฝากไข้ แต่ต้องมาจากไป ก่อนวัยอันสมควร

“ผมเสียใจครับคุณลุง เสียใจอย่างที่สุด”

ชายหนุ่มพูดออกมาจากความรู้สึกที่แท้จริง ก่อนจะเดินขึ้นไปวางดอกไม้จันทน์ให้กับอดีตคนรัก

“ดาด้า...ปายดีใจที่ได้รู้จัก และได้รักดาด้า  ขอบคุณครับที่เป็นคนรักที่แสนดีของปายเสมอ ปายขอโทษที่เป็นได้เพียงคนรักที่แสนเลวสำหรับดาด้า  ยกโทษให้ปายด้วยนะครับ”

อธิวีย์พึมพำออกมาเบาๆ ก่อนจะวางดอกไม้จันทน์อย่างเศร้าหมอง

บรรดาแขกที่มาร่วมไว้อาลัย ต่างพากันทยอยลงมาจากเมรุจนหมดแล้ว แต่อธิวีย์ยังยืนสงบนิ่งอยู่หน้ารูปภาพของดาริสา

“ดาด้า...ปายจะลาดาด้าแล้วนะ ขอให้ดาด้าไปสู่สุคตินะครับ ลาก่อนดาด้า”

อธิวีย์ฝากจูบครั้งสุดท้ายไปกับสายลม ทันใดนั้นกลิ่นหอมแปลกๆ ก็โชยมาเสมิอนหนึ่งว่า เธอผู้จากไปรับรู้การกระทำและคำพูดของเขา ชายหนุ่มขนลุกซู่ไปทั่วกาย เขาพยายามมองหาเธอ หากสิ่งที่พบคือความว่างเปล่า

 

“ปายจะกลับอย่างไรคะ”

ดาริกาเดินเข้ามาหา เหมือนห่วงใยเต็มประดา แต่อธิวีย์ชักสีหน้าทันที เพราะเขาไม่ชอบให้ใครมาจุ้นจ้าน มาวุ่นวายกับชีวิตของเขา ยกเว้นใครบางคนเท่านั้น

“ผมจะกลับรถมอเตอร์ไซด์รับจ้าง ผมให้เขารออยู่”

คำตอบของชายหนุ่ม ทำให้ดาริกากรี๊ดกร๊าดขึ้นมาทันที

“ต๊าย! หนุ่มนักเรียนนอกจากฮาร์วาร์ด นั่งรถมอเตอร์ไซด์รับจ้างกลับบ้าน น่าขำซะไม่มี ช่างไม่สมศักดิ์ศรีเอาซะเลย กลับกับดีดี้ดีกว่าค่ะปาย ดีดี้จะขับเบนซ์สุดหรูไปส่งปายเอง”

คำพูดในเชิงดูถูกเหยียดหยามของดาริกา ทำให้พี่มอเตอร์ไซด์รับจ้างร่างบึก ถึงกับกัดฟันกรอด

“ขอโทษนะครับคุณ ถึงผมจะเป็นแค่มอเตอร์ไซด์รับจ้าง ก็มีศักดิ์ศรี มีหัวใจเหมือนกันนะครับ และที่สำคัญมอเตอร์ไซด์รับจ้างก็ฆ่าคนเป็นนะครับ อยากลองไหมครับ”

ถ้อยคำข่มขู่นั้น ทำให้ดาริกา ถึงกับถอยหลังกรูด ขณะที่อธิวีย์ยิ้มอย่างชอบใจ กลับไปนี้ เขาต้องทิปพี่มอเตอร์ไซด์รับจ้างอย่างงามซะแล้ว

“ปาย...เดี๋ยวก่อน” หญิงสาวร้องเรียก เมื่อเห็นชายหนุ่มขึ้นนั่งบนรถเรียบร้อยแล้ว

“ไปเลยครับ ไม่ต้องสนใจ”

สิ้นเสียงของอธิวีย์ รถมอเตอร์ไซด์รับจ้างคันนั้น ก็พาเขาพุ่งทะยานออกจากบริเวณนั้นทันที

“ปาย... เล่นตัวนักนะ คอยดูเถอะไม่มีดาด้าแล้ว ดีดี้จะทำทุกอย่าง เพื่อให้คุณมาซบอกของดีดี้ให้ได้”

 

ด้วยความเร็วของรถมอเตอร์ไซด์รับจ้าง อธิวีย์จึงกลับมาถึงบ้านเร็วกว่าปกติ เมื่อชายหนุ่มมาถึง ดินเนอร์ก็จบลงเรียบร้อยแล้ว อธิวีย์งอนขนาดหนัก  เขาอุตส่าห์รีบกลับมาแทบตาย แต่ทุกคนกินอิ่มหมดแล้ว

“คุณปายไม่ต้องห่วงครับ ผมแบ่งกับข้าวไว้ให้แล้ว พีชดูแลคุณปายหน่อยสิ”

พงษ์ศาสตร์หันมาสั่งน้องเลี้ยง เพียงรวีได้แต่ทำหน้าตูม

“ใช่ ทำหน้าที่เมียที่ดีหน่อยสิ”

เขาก้มลงกระซิบให้ได้ยินกันสองคน จมูกคมๆ ของเขาถูไถที่แก้มนวลงามอย่างฉวยโอกาส เพียงรวีใช้เล็บคมๆ จิกท่อนแขนกำยำของเขาหนึ่งที  เขาไม่ร้องสักคำ แต่กลับถามว่า

“เธอหยิกฉันด้วยข้อหาอะไร”

“ข้อหาหมั่นไส้อย่างไม่มีสาเหตุ พอใจไหม”

หญิงสาวตอบรวนๆ อีกฝ่ายจึงต้องเงียบ เพื่อหยั่งเชิงว่า แม่เจ้าประคุณกำลังอยู่ในอารมณ์ไหน เจ้าหล่อนคิดยังไงจึงกล้ารวนเขาอย่างไม่กลัวสักนิด แต่ตอนนี้เขาไม่อยากเถียงกับเจ้าหล่อน เดี๋ยวคนอื่นจะได้ยินอีก บอกตรงๆ ว่าเขาอาย

เพียงรวีตั้งโต๊ะอาหารให้อธิวีย์ในห้องครัว  ชายหนุ่มมองดูอาหารบนโต๊ะ แล้วน้ำลายสอทันที อาหารแต่ละอย่างทั้งสีสันและกลิ่นน่ากินทั้งนั้น ปลากะพงนึ่งมะนาว กุ้งทอดกระเทียมพริกไทยและต้มยำไก่บ้าน

“เสร็จเรียบร้อยแล้วค่ะ เชิญรับประทานได้”

เพียงรวียื่นจานข้าวให้เขา ชายหนุ่มรับมา หากดวงตาคมวิงวอนอย่างอ่อนหวาน

“พีช...ป้อนหน่อยสิ”

คำขอร้องของเขา ทำให้เพียงรวีมองเขาอย่างตกตะลึง เขาอ้อนเหมือนเด็กอายุสามขวบไม่มีผิด

“คุณปายไม่มีมีอหรือคะ”

“มีแต่อยากให้เมียป้อน”

คำตอบของเขา ทำให้เพียงรวีหยุดไม่อยู่จริงๆ

“แล้วอย่างนี้เวลาเข้าห้องน้ำ ต้องให้เมียล้างก้นให้ด้วยไหมคะ”

“ถ้าทำได้ก็ดี”

เขายอกย้อนกลับมาอย่างหน้าตาเฉย หญิงสาวจึงได้แต่ยืนอึดอัดขัดเคืองใจอย่างไม่มีอะไรจะเปรียบ

“น่า...ป้อนหน่อย ฉันรู้สึกเพลียๆ ยังไงพิกล”

เขายกมือขึ้นลูบหน้า ท่าทางของเขาดูเพลียจริงๆ เพียงรวียืนคิดอยู่สักครู่หนึ่งจึงพูดออกไปว่า

“ป้อนก็ได้ค่ะ แต่คืนนี้ฉันขออนุญาตค้างที่นี่นะคะ”

“แต่ฉันไม่ได้นำเสื้อผ้ามาเปลี่ยน” เขาโวยวายขึ้นมา

“คุณปายจะกลับบ้านโน้นก็ได้ค่ะ แต่ฉัน เอ่อ...พีชจะค้างที่นี่ค่ะ”

“ฉันไม่ยอม เธออยู่ที่ไหน ฉันก็จะอยู่ที่นั่น เรื่องเสื้อผ้า พรุ่งนี้ ฉันจะให้คนขับรถนำมาให้แต่เช้า รวมทั้งเสื้อผ้าชุดทำงานของเธอด้วย ถ้าหายป่วยแล้ว ก็ต้องไปทำงาน ฉันไม่ยอมให้เธออยู่บ้านเฉยๆ เป็นอันขาด”

“เรื่องทำงานไม่ต้องห่วงหรอกค่ะ พรุ่งนี้คงจะไปได้ แต่เรื่องคืนนี้...”

“เรื่องคืนนี้ไม่ต้องห่วงหรอก เราตกลงว่าค้างที่นี่ ถ้าพูดรู้เรื่องแล้ว ก็มาป้อนข้าวฉันเสียที ไม่ยังงั้น ฉันไม่ให้เธอค้างที่นี่นะ”

สุดท้าย เขาก็ไม่วายขู่ เพียงรวีจึงจำใจนั่งลงอย่างกระแทกกระทั้น แต่เมื่อป้อนเขาเข้าจริงๆ เธอกลับเพลิดเพลินและมีความสุข

“พีช...ปายอยากกินต้มยำไก่”

เขาอ้อนเหมือนเด็กๆ เมื่อเธอไม่ยอมตักต้มยำไก่ให้เขา หญิงสาวจึงต้องยอมตักส่งให้แต่โดยดี

“คุณเอ้ทำกับข้าวอร่อยมาก” อธิวีย์ชมจากใจจริง

“วันนี้อาพงษ์ลงครัวด้วยค่ะ”

“อือ! สองพ่อลูกคู่นี้ฝีมือเป็นเลิศจริงๆ”

คำชมของเขา ทำให้คนฟังยิ้มแก้มแทบปริ เพียงรวีดีใจ ที่เขามองครอบครัวของเธอด้วยสายตาที่ดีขึ้น หลังจากรับประทานอาหารเสร็จเรียบร้อยแล้ว อธิวีย์กับเพียงรวีก็พากันเดินขึ้นชั้นบนอย่างเงียบๆ

“คุณปายนอนบนเตียงนะคะ ฉันจะนอนข้างล่าง”

“ทำไม”

เขาถามอย่างตกใจ สีหน้าของเขาบ่งบอกถึงความผิดหวังอย่างรุนแรง เพียงรวีกัดริมฝีปากแน่น เมื่อคิดถึงเหตุการณ์เมื่อคืนที่ผ่านมา เขาผวาตื่น เพราะฝันร้าย ครั้นเธอแสดงความห่วงใย เขากลับทำท่ารังเกียจเดียดฉันท์ แม้แต่หน้าเธอเขาก็ไม่มอง แล้วเขาก็ทิ้งให้เธอนอนร้องไห้อยู่บนเตียงคนเดียว ส่วนตัวเขาไปนอนที่ห้องไข่มุก

เพียงรวียอมรับว่า เธอกลับมาบ้านเพราะความน้อยใจ แต่ไม่คิดว่า เขาจะมาตามถึงบ้านนี้ บางทีเขาก็น่ารัก บางทีเขาก็ร้าย จนบางครั้งเธอตามอารมณ์ของเขาไม่ทัน บางทีมันก็ทำให้เธอสับสนไม่แน่ใจ

“พีช...”

เขาเรียกอย่างออดอ้อน เพียงรวีเมินหน้าหนี นี่คือเขา เวลาต้องการก็อ่อนหวาน เอาอกเอาใจสารพัด แต่เวลาไม่สบอารมณ์ขึ้นมา เขาก็พูดจาดูถูกเหยียดหยามสารพัด เธอเป็นได้เพียงที่รองรับอารมณ์ เธอไม่เคยมีค่ามากไปกว่านั้น สิ่งที่เธอคิด สิ่งเธอฝัน เธอคงจะไม่มีวันได้ยินจากเขา

“ฉันจะนอนข้างล่างค่ะ”

หญิงสาวเสียงแข็ง คราวนี้คนเอาแต่ใจถึงกับพูดอะไรไม่ออก แต่เมื่อเห็นเธอปูผ้านวมที่พื้นห้อง เขาก็พูดขึ้นว่า

“เธอมานอนบนเตียงเถอะ ฉันจะไปนอนข้างล่างเอง”

“ไม่เป็นไรค่ะ ฉันนอนที่พื้นห้อง จนชินแล้ว”

คำพูดของเธอทำให้อธิวีย์ถึงกับสะอึก เมื่อคิดได้ว่าเขาเคยไล่เธอให้ไปนอนที่พื้นห้องมาแล้ว ตอนแต่งงานกันใหม่ๆ

“พีช...”

เสียงเรียกของเขา เหมือนคนสำนึกผิด แต่เพียงรวีบอกตัวเองว่า อย่าใจอ่อน เวลาเขาต้องการ เขาก็หวานแบบนี้ หลังจากนั้น เธอก็ไม่เคยมีความหมาย

“ฉันจะนอนข้างล่างค่ะ” หญิงสาวย้ำอย่างหนักแน่น อธิวีย์จึงไม่กล้าพูดอะไรอีก

หลังจากอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้ว ต่างคนต่างนอนไม่หลับ ต่างคนต่างนอนกระสับกระส่ายไปมา แต่ดูเหมือนว่าฝ่ายชายจะอาการหนักกว่าฝ่ายหญิง

เพราะความอ่อนเพลียของร่างกาย อีกไม่กี่นาทีต่อมา เพียงรวีก็นอนหลับสนิท แต่อธิวีย์ยังนอนลืมตาโพลงอยู่ในความมืด มีอาหารรสทิพย์อยู่ตรงหน้า แต่กินไม่ได้ ชายหนุ่มอยากจะกลั้นใจตายยิ่งนัก

 

วันรุ่งขึ้นเพียงรวีก็ไปทำงานตามปกติ แม้หญิงสาวจะไม่สดใสร้อยเปอร์เซ็นต์ แต่เธอก็ยังสวยบาดตาบาดใจ ก่อนจะแยกกันเข้าห้องทำงาน อธิวีย์หันมาสั่งว่า

“ถ้าไม่สบายอีก ก็รีบมาบอกนะ ถ้าเดินมาไม่ไหว ก็ให้โทรมา บางทีฉันอาจจะเดินไปดูเองก็ได้”

เขาถือโอกาสที่เธอกำลังยืนฟังตาแป๋ว ก้มลงจูบแก้มสวยอย่างหนักหน่วง เพียงรวีถึงกับยืนตัวแข็ง หญิงสาวหน้าร้อนวูบ แก้มข้างที่ถูกเขาจูบแดงก่ำทันตาเห็น กว่าเธอจะรู้สึกตัว เขาก็เดินผิวปากจากไปแล้ว

“คนฉวยโอกาส คน...”

หญิงสาวด่าตามหลัง แต่คนฉวยโอกาสไม่ได้ยิน ถึงได้ยินเขาก็คงไม่สนใจ เพราะช่วงนี้เขาอดอยากปากแห้ง ไม่ได้ลิ้มรสลูกพีชที่แสนหวานมาหลายคืนแล้ว ดังนั้นการขอความชื่นใจเล็กๆ น้อยๆ จะเป็นไรไป

 

“สวัสดีค่ะ บริษัทอธิรักษ์ จำกัด มหาชน  ค่ะ”

“ฉันต้องการพูดสายกับคุณอธิวีย์”

น้ำเสียงจากปลายสายทั้งห้วนทั้งกระด้าง เพียงรวีขมวดคิ้วเรียวสวยเข้าหากัน แปลกจัง น้ำเสียงแบบนี้ไม่น่าจะใช่ลูกค้าที่มาติดต่อธุรกิจ และคงไม่ใช่คนทำธุรกิจด้วย เพราะถ้าคนทำธุรกิจแล้วพูดจามะนาวไม่มีน้ำอย่างนี้ ธุรกิจคงจะเจ๊งกันพอดี

“ขออภัยค่ะ เบอร์นี้เป็นเบอร์ส่วนกลาง ถ้าคุณต้องการเรียนสายกับคุณอธิวีย์ ดิฉันจะโอนสายให้ค่ะ”

เพียงรวี อธิรักษ์ตอบอย่างสุภาพเรียบร้อย สมกับเป็นพีอาร์ของบริษัท

“อ้าว! เบอร์ส่วนกลางหรอกเหรอ ฉันนึกว่าเป็นเบอร์ที่ห้องทำงานส่วนตัวของปายเสียอีก”

น้ำเสียงเรียกปายอย่างสนิทสนมนั้น ทำให้หัวใจของคนฟังเจ็บปวดอย่างบอกไม่ถูก

“เธอคงจะเป็นพนักงานของบริษัทใช่ไหม”

“ใช่ค่ะ”

“เอาอย่างนี้ก็แล้วกัน ยังไม่ต้องโอนสายไปให้ปายก็ได้ แต่เรียกคู่นอนของเขามาพูดกับฉันแทน เร็วๆ นะ”

คำว่าคู่นอนของเขา ที่อีกฝ่ายเรียก ทำให้เพียงรวีมือไม้อ่อน จนโทรศัพท์แทบจะหลุดออกจากมือ

“คู่นอน” หญิงสาวทวนถามเหมือนละเมอ

“ใช่ เธอพูดถูกแล้ว ฉันต้องการพูดกับแม่คนนั้น”

“แต่คุณปาย เอ่อ...คุณอธิวีย์แต่งงานแล้ว เขายังมีคู่นอนที่ไหนอีกหรือคะ”

เพียงรวีกลั้นใจถาม แต่ปลายสายกลับหัวเราะอย่างชอบใจ

“แหม! เธอนี่ช่างโง่ดีแท้ ปายแต่งงานกับแม่คนนั้นก็จริง แต่ปายไม่ได้รักมัน เพราะฉะนั้น มันจึงเป็นได้แค่คู่นอนของปาย หรือเป็นได้แค่ผู้หญิงชั่วคราวของเขาเท่านั้นแหละ”

วาจาดูถูกเหยียดหยามนั้น ทำให้หัวใจของเพียงรวีหวิวไหวเหมือนจะเป็นลม

“คุณ...เป็น...ใคร” หญิงสาวส่งเสียงถามออกไปอย่างลำบากยากเย็น

“ฉันชื่อดีดี้ ว่าที่แฟนคนใหม่ของปาย เธอจำเอาไว้ให้ดีล่ะ”

พูดจบแล้ว ปลายสายก็กระแทกโทรศัพท์เสียงดังปัง เพียงรวีเอนกายพิงพนักเก้าอี้อย่างหมดแรง ดวงหน้าเรียวสวยซีดเผือด ริมฝีปากสวยสั่นระริก หลังจากนั่งสงบสติอารมณ์สักครู่ใหญ่ หญิงสาวก็กลั้นใจกดโทรศัพท์ไปหาเขา เธอไม่อาจจะเก็บเรื่องบาดใจเอาไว้ได้อีกต่อไป

“ปายขา...มาหาพีชที”

พูดเพียงแค่นั้น เธอก็วางสาย ส่วนเขาจะมาหรือไม่มา ก็แล้วแต่เขา เวลาผ่านไปไม่ถึงอึดใจ ร่างสูงใหญ่ของอธิวีย์ก็ก้าวยาวๆ เข้ามาในห้องทำงานของภรรยาอย่างรวดเร็ว

“เกิดอะไรขึ้น” เขาถามพลางลูบแก้มที่ซีดเซียวทั้งสองข้างอย่างห่วงใย

“ตอบฉันมา เธอเป็นอะไร” เขาถามอย่างเกรี้ยวกราด เมื่อเห็นเธอยังเงียบ

“ตอบพีชมาตรงๆ นะคะปาย ดีดี้เป็นใคร”

ถามแล้ว เพียงรวีก็สังเกตกิริยาท่าทางของเขาอย่างถี่ถ้วน แต่เขาไม่มีพิรุธใดๆ ให้เธอเห็นแม้แต่น้อย นอกจากอาการหน้านิ่วคิ้วขมวดอย่างไม่พอใจ

“ดีดี้มาเกี่ยวอะไรด้วย”

เขาถามเสียงห้วน พลางจ้องหน้าเธอเขม็ง เพียงรวีถอนใจยาว เธอคิดว่าคนเป็นสามีภรรยากัน มีเรื่องอะไรเกิดขึ้น ก็น่าจะพูดกันให้เข้าใจ ไม่ใช่เก็บงำเรื่องร้ายๆ เอาไว้เพียงฝ่ายเดียว

“เมื่อสักครู่นี้ คุณดีดี้โทรมาค่ะ”

คำบอกเล่าของเธอ ทำให้เขาถึงกับตกตะลึง

“ดีดี้โทรมาทำไม”

เพียงรวีมองหน้าเขา ก่อนจะตัดสินใจพูดออกไป

“เธอโทรมาเรื่องอะไร ยังไม่ชัดเจนค่ะ แต่เธอถามถึงคุณ พอจะโอนสายให้  เธอกลับบอกว่าต้องการพูดกับคู่นอนของคุณแทน และที่สำคัญเธอยังบอกอีกว่า เธอเป็นว่าที่แฟนใหม่ของคุณค่ะ”

“บัดซบ!”

อธิวีย์สบถออกมาอย่างเหลืออด เพียงรวีมองหน้าเขา  เขาก็มองเธอ แววตาของเธอมีแต่ความจริงใจ ส่วนแววตาของเขามีแต่ความโกรธเคือง อธิวีย์ยื่นมือออกมาจับไหล่บอบบางของหญิงสาวเอาไว้ แล้วเขาก็พูดกับเธอด้วยสีหน้าเคร่งขรึม

“เธอฟังให้ดีนะ ดีดี้เป็นเพื่อนกับดาด้า สองคนนี้ต่างกันราวฟ้ากับดิน ฉันก็ไม่รู้ว่าพวกเขาคบกันได้ยังไง แต่ฉันไม่เคยสนใจดีดี้ ผู้หญิงคนนี้ไม่เคยอยู่ในสายตาฉัน”

อธิวีย์อยากพูดต่อเหลือเกินว่า

“สายตาของฉันมีไว้สำหรับมองเธอคนเดียว” แต่จนแล้วจนรอด เขาก็ไม่กล้าพูด

“แล้วทำไมเธอพูดอย่างนั้นล่ะคะ ทั้งที่คุณดาด้าก็เพิ่งจากไปแท้ๆ”

“ผู้หญิงสิ้นคิด ไร้ยางอาย ก็ยังงี้แหละ”

ถ้อยคำเผ็ดร้อนที่เขาพ่นออกมา ทำให้คนฟังถึงกับเงียบไป

“เรื่องที่ฉันพูด เธอเชื่อบ้างหรือเปล่า”

 คำตอบคือความเงียบ

“งั้นเรามาพิสูจน์กัน”

อธิวีย์เดินเข้ามาใกล้เก้าอี้ตัวที่เพียงรวีนั่ง เขาดึงร่างบอบบางของหญิงสาวขึ้น แล้วนั่งลงไปแทนที่ จากนั้นก็ดึงร่างของเธอให้นั่งลงบนตักของเขา เขากดโทรศัพท์มือถือ เพื่อหาเบอร์โทรเข้าของดาริกา ซึ่งเขาได้รับเมื่อวานนี้ และยังไม่ได้ลบออก เมื่อหาพบ เขาก็กดโทรทันที

“อุ๊ย! ปาย ดีใจจังเลยที่คุณโทรมา คิดถึงดีดี้ใช่ไหมคะ”

ดาริกาส่งเสียงระริกระรี้มาตามสาย อธิวีย์กัดฟันกรอด ผู้หญิงอะไรหน้าด้านสุดๆ

“คุณโทรมาที่บริษัทของผมทำไม” เขาถามเสียงห้วน

“ดีดี้อยากคุยกับปายค่ะ แต่เกรงว่าจะรบกวนเวลาทำงานของปาย ก็เลยไม่ให้พนักงานโอนสายให้”

“คุณบอกกับ...พีอาร์ของผมว่า คุณเป็นว่าที่แฟนใหม่ของผม ส่วนเมียผมเป็นเพียงคู่นอน”

“แหม! นังพีอาร์ของคุณนี่ รายงานทุกถ้อยคำเลยนะคะ”

“เขาเป็นพีอาร์ชั้นเลิศ”

“ก็แค่พีอาร์...” ปลายสายทำเสียงดูถูก อธิวีย์ได้ยินดังนั้น ก็ทนฟังไม่ไหว

“ดีดี้ คุณฟังให้ดีนะ คุณเป็นเพื่อนของดาด้า ไม่ใช่เพื่อนผม ผมเคยเป็นแฟนของดาด้า ไม่ใช่แฟนคุณ ดังนั้นไม่มีอะไรที่ผมจะต้องแคร์คุณแม้แต่นิดเดียว และที่สำคัญ ผมเกลียดผู้หญิงขึ้ตู่ที่สุด คุณอย่ามาพูดอะไรส่งเดช โดยที่ผมไม่รู้ไม่เห็นด้วยเป็นอันขาด”

“ตอนนี้คุณอาจจะยังไม่รู้ไม่เห็นด้วย แต่ต่อไปดีดี้รับรองว่าคุณจะต้องยอมรับดีดี้อย่างแน่นอน”

เสียงจากปลายสายมั่นใจอย่างเต็มที่

“ไม่มีวันนั้นดีดี้ คุณอย่าทำให้ผมเกลียดคุณมากไปกว่านี้ ทั้งเกลียดทั้งขยะแขยง”

น้ำเสียงของเขา หมายความตามที่พูดจริงๆ

“มันต้องมีวันนั้นค่ะปาย นังนั่นแย่งคุณไปจากดาด้า มันทำร้ายจิตใจเพื่อนรักของดีดี้ มันทำให้เพื่อนรักของดีดี้จากไป ดีดี้ไม่ปล่อยให้มันลอยนวลหรอก มันจะต้องชดใช้สิ่งที่มันทำอย่างสาสมที่สุด”

น้ำเสียงของดาริกาเหี้ยมเกรียมอย่างน่ากลัว

“อย่ายุ่งกับเมียผม ถ้าคุณทำอะไรเขา แม้แต่ปลายเล็บ คุณจะเหลือแต่ชื่อเท่านั้นดาริกา เพราะผมจะฆ่าคุณด้วยมือผมเอง”

น้ำเสียงของอธิวีย์เหี้ยมกว่า  ชายหนุ่มพูดจบก็วางสายอย่างเงียบกริบ เขากอดร่างน้อยในอ้อมแขนแน่นขึ้น ปลายคางของเขาแนบซบกับเรือนผมนุ่มสลวยของเธอ เวลาผ่านไปนานหลายนาที กว่าอธิวีย์จะเอ่ยออกมา

“ต่อไปนี้ เธอต้องระวังตัวนะ อย่าไปไหนมาไหนคนเดียวเป็นอันขาด”

“ค่ะ”

“ถ้าดีดี้โทรมาก่อกวนอีก ไม่ต้องรับสาย ไม่ต้องพูดด้วย บอกตรงๆ ว่า ฉันไม่ไว้ใจผู้หญิงคนนี้”

“ค่ะ”

“พีช...”

“ขา...”

“ฉัน...”

เขาอยากบอกอะไรกับเธอนะ อธิวีย์ยังไม่มั่นใจที่จะพูดออกไป เขาไม่แน่ใจว่าที่เขารู้สึกมันใช่สิ่งที่เรียกว่าความรักหรือเปล่า

“คิดถึงจัง”

คำพูดของเขาทำให้คนฟังแก้มแดง เขาบอกว่าคิดถึงทั้งที่กอดเธออยู่ เขาบอกว่าคิดถึงทั้งที่เห็นหน้ากันทุกวัน หรือว่า...มันจะมีความหมายมากกว่านั้น เพียงรวีไม่กล้าคาดหวัง ตราบใดที่เขาไม่พูดออกมาให้ได้ยิน เธอก็ไม่อยากทึกทักเอาเอง และอีกอย่าง เขาบอกแล้วว่าเขาเกลียดผู้หญิงขี้ตู่ เธอไม่อยากถูกเขาเกลียด

“พีช...คืนนี้ฉันขอนะ”

เขากระซิบอ่อนหวานข้างแก้มสวย เพียงรวีร้อนวูบวาบไปทั้งตัว แต่เธอยังไม่ได้ตอบออกไป

 “พีช...คืนนี้ปายขอนะ”

เขาอ่อนหวานเหลือเกิน อ่อนหวานจนเธอไม่อยากปฏิเสธ

“ให้คำตอบคืนนี้ได้ไหมคะ” เธออยากเก็บความหวานไว้ให้นานอีกหน่อย

“ได้ครับ ปายจะรอคำตอบคืนนี้”

เขาจูบแก้มลูกพีชที่แสนหวานเป็นการมัดจำ ก่อนจะเดินกลับไปที่ห้องทำงานของตนเอง

 

ดาริกาเม้มริมฝีปากอย่างโกรธจัด ที่ถูกอธิวีย์ตัดสาย ตอนนี้เล่นตัวไปเถอะนะปาย อีกหน่อยคุณจะต้องซมซานมา

ซบอกฉัน ฉันแอบรักแอบมองคุณมาตั้งหลายปี ไม่มีดาด้าแล้ว ฉันก็ไม่แคร์ใครอีก แม้แต่เมียแต่งที่ไม่ได้ตั้งใจของคุณ

                ความเป็นจริงแล้วที่ดาริกาพูดว่าจะแก้แค้นเพียงรวีแทนดาริสาเพื่อนรักของเธอนั้น หาใช่ความจริงไม่ ความจริงคือเธออยากได้อธิวีย์มาเป็นของตนเองต่างหาก แม้แต่เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นวันนี้ ก็เป็นความตั้งใจของเธอที่จะโทรศัพท์ไปก่อกวนเพียงรวีให้เกิดความรู้สึกขุ่นข้องหมองใจกับสามี ถ้าเธอต้องการพูดกับอธิวีย์จริงๆ ไม่จำเป็นที่เธอจะต้องโทรผ่านแม่คนนั้น

                แต่วันนี้เหตุการณ์กลับผิดคาดอย่างรุนแรง ดาริกาไม่คิดว่าอธิวีย์จะโดดมาปกป้องเมียของเขาขนาดนี้ และเธอก็ไม่คิดว่าเพียงรวีจะพูดเรื่องนี้ให้เขาฟัง แต่มันก็ทำไปแล้ว น่าแค้นยิ่งนัก

                “ดีดี้เป็นอะไรหน้าตาเคร่งเครียด” เพื่อนร่วมงานคนหนึ่งถามขึ้น เมื่อเห็นดาริกานั่งหน้าขึง

                “มีเรื่องที่ต้องคิดนิดหน่อย”

                “อย่าคิดมากล่ะ เดี๋ยวจะเป็นโรคเครียด ตอนนี้ยิ่งมีแต่เรื่องเครียดๆ ชวนให้ปวดหัวตั้งหลายเรื่อง”

                “ไม่ต้องห่วงฉันหรอก ฉันดูแลตัวเองได้”

                ดาริกาพูดจบแล้ว เพื่อนก็ยื่นหนังสือพิมพ์ฉบับหนึ่งให้ดู

“ดีดี้เธอดูสิ ผู้หญิงสมัยนี้หน้าหนาขนาดไหน สร้างบาปสร้างกรรมเป็นเมียน้อยเขาแล้วยังไม่พอ ยังบุกไปท้าทายเมียหลวงถึงบ้าน เขาเลยต้อนรับด้วยน้ำกรด จนหน้าพังไปเลย ชาตินี้คงเป็นเมียน้อยใครไม่ได้อีกแล้ว”

คำพูดที่ไม่รู้อิโหน่อิเหน่ของเพื่อน ทำให้ดาริกาถึงกับสะอึก แต่คนเราเวลาหน้ามืดใจบอดแล้ว อะไรก็ห้ามไม่อยู่

 

คืนนี้บรรยากาศในการรับประทานอาหารของบ้านอธิรักษ์เป็นไปอย่างอบอุ่น อธิวีย์คอยดูแลเทคแคร์ภรรยาของเขาเป็นอย่างดี เพียงรวีอยากให้เขาดีกับเธออย่างเสมอต้นเสมอปลาย ไม่ใช่ดีเฉพาะเวลาที่เขาต้องการเธอเท่านั้น

“หนูพีช ลองชิมขาหมูเยอรมันหน่อยสิ อร่อยมากนะจ๊ะ”

คุณหญิงย่าวิภาดาหันมาเชิญชวนหลานสะใภ้คนสวย เพียงรวียิ้มให้ท่าน แต่พอเธอมองเห็นขาหมูเยอรมันเท่านั้น เธอก็ทำหน้าผะอืดผะอมอย่างไม่น่าเชื่อ

“ไม่ชอบหรือลูก” คุณหญิงย่าแปลกใจในปฏิกิริยาของหลานสะใภ้

“เปล่าค่ะ พีชชอบ แต่ว่าตอนนี้เห็นแล้วอยากจะ...”

หญิงสาวพูดยังไม่ทันจบ ก็ต้องรีบยกมือขึ้นปิดปาก อธิวีย์มองเมียอย่างแปลกใจ แต่คุณหญิงย่ากลับยิ้มอย่างอารมณ์ดี

“อาการอย่างนี้แสดงว่ามีเหลนให้ย่าแน่นอน”

คำพูดของคุณหญิงย่าทำให้ทุกคนตื่นเต้นไปตามๆ กัน โดยเฉพาะอธิวีย์หน้าคมเข้มของเขาแดงก่ำอย่างน่ารัก ส่วนคนที่กำลังทำให้ทุกคนตื่นเต้น กลับนั่งก้มหน้าอย่างเขินอาย

“หนูพีชไปตรวจหรือยัง” อธิษฐ์ถามลูกสะใภ้อย่างตื่นเต้นไม่แพ้ทุกคน

“ยังค่ะคุณพ่อ” ลูกสะใภ้คนสวยตอบเสียงแผ่ว

“พ่อครับพรุ่งนี้ปายจะพาพีชไปตรวจเองครับ” ผู้เป็นลูกชายรีบพูด ก่อนที่คุณพ่อจะสั่งการ

“ดีแล้ว รีบพาไปตรวจแต่เช้าเลย พ่ออยากรู้ผลเร็วๆ”

“ซายน์ก็อยากมีหลาน”

“แพมด้วยค่ะ”

อธินวีย์กับวนิตราเข้ากันเป็นปี่เป็นขลุ่ย

“ปายก็หล่อ หนูพีชก็สวย หลานออกมาคงน่ารัก”

แพรวพัตราพูดยิ้มๆ วฤทธิ์พยักหน้ารับอย่างเห็นด้วยกับคำพูดของภรรยา

“แม่ตื่นเต้นนะเนี่ย” แพรนวีย์พูดบ้าง อธิษฐ์หันมายิ้มให้ภรรยาของเขา

“น้องบลายธ์จะได้เป็นคุณย่าแล้วนะ”

“เอ่อ...บลายธ์ดีใจที่จะมีหลานแต่บลายธ์ไม่อยากแก่ขนาดนั้นเลยค่ะคุณพาย”

“นั่นเป็นสิ่งที่เราหลีกเลี่ยงไม่ได้ แต่ไม่ว่ายังไง เธอก็สวยเสมอในสายตาของฉัน”

คำพูดของอธิษฐ์ ทำให้แพรนวีย์เขินอายไม่ใช่น้อย แต่ทุกคนกลับยิ้มอย่างชอบใจในความรักและความโรแมน

ติกของซาตานหน้าหยก

                “พีช...”

                ทันทีที่ประตูห้องนอนปิดลง เขาก็หวานมาเชียว

                “คุณปายอย่าเพิ่งค่ะ น้ำยังไม่ได้อาบเลย”

                เพียงรวีดันหน้าของเขาออก อธิวีย์จูบแก้มสวยอย่างชื่นใจ ก่อนจะปล่อยเธอแต่โดยดี หลังจากนั้นต่างฝ่ายต่างทำธุระส่วนตัว เมื่อถึงเวลานอน เพียงรวีก็ยืนใจสั่นอยู่กลางห้อง

                อธิวีย์ไม่พูดพล่ามทำเพลง เขาเดินมากอดร่างบางระหงอย่างรวดเร็ว ใบหน้าหล่อเหลาของเขาซุกซบกับซอกคอขาวนวลละมุนละไม

                “พีชจ๋าปายขอนะ ปายใจจะขาดอยู่แล้ว”

เขากระซิบเสียงพร่า แล้วหมุนร่างของเธอให้หันกลับมาหา ปลายนิ้วยาวเรียวเชยคางเรียวสวยขึ้นมา แล้วริมฝีปากแดงๆ ก็บดจูบอย่างร้อนแรง

                อธิวีย์ไม่ถอนจูบด้วยซ้ำ ขณะที่อุ้มร่างงามตรงไปที่เตียงนอน เมื่อมาถึงเตียงเขาก็วางเธอลงอย่างทะนุถนอม ริมฝีปากแดงๆ แต้มจูบไปทั่วดวงหน้าเรียวสวย

“พีชเป็นของปาย”

เขากระซิบอ่อนหวาน แล้วบรรจงจูบอย่างวาบหวาม แต่แล้วเพียงรวีก็ผลักเขาออกอย่างรวดเร็ว

“พีช...”

อธิวีย์ร้องเรียก เมื่อเห็นเธอวิ่งเข้าห้องน้ำอย่างลุกลี้ลุกลน ชายหนุ่มวิ่งตามเข้าไปอย่างห่วงใย

“เกิดอะไรขึ้น”

เขาสงสัย เพียงรวีไม่ได้ตอบ แต่อาการโก่งคออาเจียนอย่างหมดไส้หมดพุง คือคำตอบที่ดีที่สุด หลังจากล้างหน้าและบ้วนปากจนสะอาดดีแล้ว อธิวีย์ก็อุ้มร่างของภรรยาตรงมาที่เตียงอีกครั้ง

“ปายขา...พีชง่วง” หญิงสาวออดอ้อนอย่างอ่อนหวานกับอกกว้างของเขา

“ง่วงก็นอนเถอะคนดี” อธิวีย์กระซิบตอบอย่างปวดใจ

“ปายขา...คืนนี้พีชง่วงเหลือเกิน พรุ่งนี้นะคะปาย พีชจะตามใจปายทุกอย่าง “

หญิงสาวพูดทั้งที่หลับตา พลางขยับร่างเข้าหาไออุ่นของเขาอย่างไว้ใจ อธิวีย์ทั้งอยากหัวเราะและร้องไห้ในเวลาเดียวกัน  คืนนี้เขาแห้วอีกแล้ว

 

 



 

 

 

 

 

 

 

 

 

    

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 390 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

15,467 ความคิดเห็น

  1. #14435 rosette7 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2553 / 20:50

    ๊ายยยย ตัวร้าย ร้ายจริงๆๆๆ

    #14,435
    0
  2. #14126 deadspacess (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2553 / 14:29
     เกลียด ยัย ดาริกา  ยัย ดีดี๊ อ่ะ ปาย ไป ซัด สัก ดอก ดิ๊!!~~~~~~~~~~~~
     ยิน ดี กับ น้อง พีช จัง เลย ระ วัง ตัว เข้า ล่ะ!!~~~~~~~~~~~~~~~~
    #14,126
    0
  3. #9102 gugig (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 21 เมษายน 2553 / 10:10
    เปลี่ยนใจละกระทืบยัยดีดี้
    ดีกว่า

    อิอิ
    #9,102
    0
  4. #8485 pimmy2 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 16 เมษายน 2553 / 22:27

    หมั่นไส้คุณปายที่สุด

    #8,485
    0
  5. #7671 beclomop (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 11 เมษายน 2553 / 04:35

    เซงๆๆ

    แต่งอารายมันจะสนุกขนาดนั้น

    จะนอนตั้งแต่ตอนที่6ละ

    มันเกินนน

    #7,671
    0
  6. #7511 zoomdustuff (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 10 เมษายน 2553 / 14:13

      พีชท้องเเล้ว สมใจคุณหญิงย่า +55 เเต่ยัยดีดี้น่ากลัวจัง จะทำอะไรพีชอีกรึเปล่าก็ไม่รู้  เเต่ขำปายอะ เเห้วอีกเเล้ว

     
    #7,511
    0
  7. #7506 ว้าวววว (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 10 เมษายน 2553 / 13:32
    ปาย พีชท้อง ปายต้องอดทนหน่อยน่ะ

    5555555+++
    #7,506
    0
  8. #7471 beau-01 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 10 เมษายน 2553 / 01:56

    ท้อง รึปป่าว

    #7,471
    0
  9. #7170 yuletied (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 7 เมษายน 2553 / 21:28

    คำผิดค่ะ
    คุณจะเหลือเเต่เชื่อเท่านั้น ดาริกา>>>ชื่อ

    ปล.5555+เพิ่งนึกได้ว่ายังอ่านไม่จบ (มีงี้ด้วย= =*) 555555+

    #7,170
    0
  10. #7157 yuletied (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 7 เมษายน 2553 / 20:36

    5555+

    พักซักวัน ...

    อิอิ

    #7,157
    0
  11. #7115 fairygirl-angle (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 7 เมษายน 2553 / 16:15
    หมั่นไส้ยัยดีดี้
    #7,115
    0
  12. #7070 nutoei (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 7 เมษายน 2553 / 12:20

    เอิ๊กๆ คุณปายจะได้เป็นพ่อคนแล้ว

    #7,070
    0
  13. #7065 nuntapun (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 7 เมษายน 2553 / 11:28

    คุณปายต้องอดทน

    #7,065
    0
  14. #6953 eyeta_et (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 6 เมษายน 2553 / 09:13
    ^^

    สนุกมากๆๆๆๆ


    ขอบคุณมากๆนะคะที่เอามาลงให้อ่าน
    #6,953
    0
  15. #6940 armlovemin (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 6 เมษายน 2553 / 01:32
    หวานจริงๆเลยนะปาย รักหนุพีชก็บอกไปเหอะ
    #6,940
    0
  16. #6857 kaewladymafia (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 5 เมษายน 2553 / 15:18

    ปายจ้า รีบจัดการยายดีดี้ซะ  หมั่นไส้เหลือเกิน

    #6,857
    0
  17. #6854 ploy (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 5 เมษายน 2553 / 14:49
    สนุกๆค่ะ

    สู้ๆนะคะ
    #6,854
    0
  18. #6849 584 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 5 เมษายน 2553 / 14:26
    สนุกมากค่ะ ใช่เลยในภาพกับตัวจริงของคุณยุ้ยก็ไม่แตกต่างกันเลย เหอะๆ ดีใจมากที่ได้เจอและได้ลายเซ็นค่ะ เป็นกำลังใจให้นะค่ะ สู้ๆ
    #6,849
    0
  19. #6785 b-aime (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 4 เมษายน 2553 / 23:11
    555
    หนุกมากๆๆ
    สงสาร ปายเหมือนกันเนาะ
    #6,785
    0
  20. #6779 sf-stop (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 4 เมษายน 2553 / 22:34
    สนุกมากๆๆๆเลยยยยยย
    #6,779
    0
  21. #6747 hardware (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 4 เมษายน 2553 / 20:06
    น่าสงสารจริงนายปายอดอีกแล้ว ต้องจัดการกะดีดี้ขั้นเด็ดขาด
    #6,747
    0
  22. #6740 pornny-love (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 4 เมษายน 2553 / 18:44
    เชียร์ขาดใจค่ะ
    #6,740
    0
  23. #6733 pungcoungnarak (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 4 เมษายน 2553 / 16:50

    แห้วอีกแล้วปายฮิฮิ(สะใจมากกฮ่าๆ)
    เกลียดดีดี้หน้าด้านหน้าหนาหน้าทนดีจริงจริ๊ง
    ชาติที่แล้วเกิดเป็นยางมะตอยปะเนี่ย = ='' (ของขึ้นๆ)
    ฮูเร่ๆพี่ยุ้ยสู้ๆนะจ๊ะ

    #6,733
    0
  24. #6731 d-nee (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 4 เมษายน 2553 / 16:04
    อดทนเข้าใว้น่ะะะ
    อดอีกแล้วววววว สมนิดนึง
    #6,731
    0
  25. #6730 Happyzy (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 4 เมษายน 2553 / 15:23
    ปายอดอีกเเล้น

    ฮ่าๆๆๆ
    #6,730
    0